แม่หมอ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 24,486 Views

  • 158 Comments

  • 409 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    250

    Overall
    24,486

ตอนที่ 7 : คดีของเพื่อนเก่า(3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    25 ธ.ค. 60


เรื่องจากมุมมองของแม่หมอ

ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน..ช่วงนี้..ยังไม่มีลูกค้ามาขอคำปรึกษา..มันก็ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการดูดวงของเพื่อนเก่าที่ตายไป..นั่นคือไพสิฐ..ซึ่งฉันดูมาเป็นร้อยรอบแล้ว..

ดวงที่ฉันตั้งสำหรับไพสิฐ..มีทั้งแบบโหราศาสตร์และเลข ๗ ตัว..

ในดวงโหราศาสตร์ของคนที่เกิดวันที่25เมษายน 2524 เวลา ช่วงระหว่างบ่ายสามโมงครึ่งถึงสี่โมงเย็นตามที่คาดคะเนไว้..ฉันเห็นดาวคู่ศัตรูอาทิตย์อังคารที่ราศีเมษ..มีผลกระทบถึงตนุลัคน์คือดาวพุธ..นี่ก็พอจะบอกให้เห็นถึงความร้ายแรงของดวงชะตาได้เป็นอย่างดีว่าเจ้าชะตาต้องเกิดเหตุร้ายขึ้นในชีวิตแน่นอน..

และในดวงยังสามารถบอกถึงสาเหตุการตายได้คล้ายคลึงกับการอ่านในแบบเลข๗ตัวอีกด้วย..

ปัญหาก็คือ..ดวงแม้จะบอกถึงสาเหตุได้..แต่จะบอกถึงต้นเหตุที่แท้จริงได้แค่ไหน..

โดยเฉพาะสิ่งที่เรียกว่า..ฆาตกร..

ถึงฉันจะได้ชื่อว่าดูดวงได้แม่น..แต่ฉันก็ยังเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง..

ฉันรู้ว่าอะไรเป็นอะไรจากดวงชะตา..แต่ฉันก็ไม่ได้เห็นเป็นภาพที่ชัดเจนเหมือนภาพในทีวี..จะบอกว่าหน้าตาฆาตกรเป็นอย่างไรมันก็คงบอกไม่ได้..

และต่อให้รู้ว่าเป็นใคร..แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่เราจะเอามาใช้ทำอะไรได้..

สิ่งที่เราใช้ได้..มีแต่หลักฐานหรือข้อสรุปตามข้อเท็จจริงเท่านั้น…

ไพสิฐเป็นคนเจ้าชู้..สิ่งนี้บอกได้จากดาวอังคารและดาวศุกร์ที่เกาะกุมกันอยู่..จึงไม่แปลกหรอก..หากเขาจะมีภรรยา..แต่ก็ยังไปคบหากับคนอื่นอีก..โดยเฉพาะเกวลิน..

แต่จะบอกว่าฉันไม่แปลกใจเลย..ถ้าสองคนนี้จะคบหากัน..ถ้าพวกเขามีโอกาสได้รู้จักกัน..ก็จะต้องคบกันแน่นอน..เพราะมันมีเคมีบางอย่างที่เข้ากันอยู่..

เกวลินมีลูกตั้งแต่อายุไม่มาก..เธอจัดว่าเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์และเจนจัดเรื่องเพศตรงข้ามอย่างไม่ต้องสงสัย..

เกวลินอาจจะมีข้อเสียเรื่องพวกนี้..แต่หากจะต้องฆ่าแกงใคร..ฉันไม่เชื่อเด็ดขาด..

เพียงแต่..ทำไมเธอต้องทำตัวให้น่าสงสัยขนาดนั้นด้วย..

ฉันนึกถึงคำสารภาพของเกวลิน..เกี่ยวกับความผิดที่คบหากับคนมีลูกมีเมียแล้วอย่างไพสิฐ..

“..ฉันยอมรับ..ว่าฉันมันเลว..แต่หงส์..สำหรับเรื่องบางเรื่อง..เธอคงไม่รู้หรอก..ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร..ทั้งที่เราเข้าใจว่ามันไม่ถูกต้อง..ฉันกับไพสิฐรักกัน..คบหากัน..แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องปอกลอกเขา..เธอก็รู้ว่าฉันก็มีเงินพอ..ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใคร..”

เวลานั้น..ฉันกับเกวลินอยู่ในร้านอาหาร..คุณพนัส..แคท..มัสสุ..และเอลลี่ก็อยู่ด้วย..

แต่ฉันก็มีมารยาทพอ..ขอตัวแยกโต๊ะไปคุยกันเป็นการส่วนตัว..ไม่อยากฉีกหน้าเกวลินต่อหน้าคนอื่น ๆ ..โดยเฉพาะเอลลี่ลูกสาวของเธอเอง..

“..ฉันกับเขาคบกันมาได้สักระยะ..เรามีความสุขมาก..แต่..” เกวลินถอนหายใจ.. “..เขาเกิดรู้สึกว่าไม่ถูก..ใช่..เขาอาจจะเคยคบหาใครมาก่อนหน้าฉันนอกจากภรรยา..แต่มันก็เหมือนกับแค่เล่น ๆ ..ไม่ผูกมัด..จ่ายเงินแล้วก็จบ ๆ กันไป..”

ฉันครางอือม์..

“..ฉันเข้าใจนะเกว..”

“..เพียงแต่..สำหรับฉัน..เขารู้ตัวเองว่า..ยิ่งคบกันต่อ..มันก็เหมือนยิ่งถลำลึก..ยากจะตัดความรู้สึกผูกพันได้..เขาเองก็ใจไม่ถึงพอที่จะตัดขาดจากลูกและภรรยา..หรือสร้างปัญหาให้กับครอบครัวในอนาคต..”

“..เขาก็เลยตัดสินใจบอกเลิก..”

“..ใช่..หงส์..เธอรู้ไหมว่ามันเจ็บปวด..เจ็บปวดที่สุด..เราไม่เคยมีปัญหาอื่นใดต่อกันเลย..ปัญหาระหว่างเรามันมีแค่เรื่องเดียว..ก็คือ..เขามีลูกมีเมียแล้วเท่านั้น..”

ฉันรู้ว่าทำไมไพสิฐถึงตัดสินใจแบบนี้..ในดวงโหราศาสตร์ของเขา..ดาวพฤหัสกุมลัคนาที่ราศีกันย์..แม้จะติดตำแหน่งประ..แต่สำหรับดาวพฤหัสเรือนพุธ..ก็ไม่ถือว่าทำให้อำนาจของดาวพฤหัสด้อยค่าไปแต่อย่างใด..

ดาวพฤหัสเป็นดาวเกี่ยวกับคุณธรรม..แม้จะอ่อนแรงเบี่ยงเบนไปบ้าง..แต่ในระยะหนึ่งจะนึกขึ้นได้ถึงความควรไม่ควร..และมันจะกลายเป็นสิ่งเตือนใจไม่ให้ถลำลึกไปสู่ความผิดที่ยิ่งไปกว่าเดิม..

เกวลินสีหน้าไม่ดี..แต่ก็ยังเล่าต่อ..

“..เขาตัดสินใจบอกเลิก..ทั้งที่ฉันรู้ว่าเขายังไม่อยากเลิก..แต่ก็นั่นแหละ..มันเกิดก่อนหน้าที่เขาจะเสียชีวิตไม่นานนัก..เขาใจแข็งมาก..ฉันพยายามโทร..ไลน์..หรือติดต่อเขาทุกวิถีทาง..เขาก็ไม่ยอมตอบกลับแม้แต่น้อย..”

เกวลินเอามือปิดหน้า..

“..คนเรามันก็ต้องมีวันหนึ่งที่ต้องยอมรับความจริง..วันนั้นฉันจำได้..วันที่สิบสาม..ฉันตัดสินใจเหมือนบ้า..อยากจะเจอหน้าเขา..บอกรักเขาเป็นครั้งสุดท้ายแล้วฉันจะไม่ไปยุ่งกับเขาอีก..แต่ฉันจะทำอย่างไรได้ล่ะ..นับตั้งแต่เลิกกันฉันติดต่อเขาไม่ได้..ไม่เคยรู้จักบ้านเขา..หรือที่ทำงานเขาเลย..แต่ฉันทนไม่ไหว..ฉันเลยทำในสิ่งที่เรียกว่าบ้ามาก ๆ ..เข้าไปจ่ายเงินค่ามือถือให้เขา..เพียงเพื่อจะได้ที่อยู่ตามบิลค่าโทรศัพท์..และขับรถไปหาเขาตามที่อยู่..”

ฉันถอนหายใจ..มันก็บ้าจริง ๆ นั่นแหละ..

เกวลินพูดอีกว่า..

“..ฉันขับรถไปถึงหมู่บ้านที่เขาอยู่..คิดตลอดทางว่าจะทำอย่างไรดี..ถ้าเจอลูกเมียเขา..ฉันจะทำอย่างไร..แต่ก็ช่างมันเถอะ..ตอนนั้นเย็นแล้ว..ฉันขับรถแบบไม่รู้ชะตากรรม..เข้าไปในหมู่บ้าน..และในที่สุดก็เจอบ้านของเขา..กดกริ่งสักพักเขาก็ออกมา..แต่เมื่อเขาเห็นฉัน..เขาก็ตาเหลือก..ฉันได้แต่พยักหน้าให้เขาออกมาคุยด้านนอก..และเราคุยกันไม่กี่คำ..ฉันจำได้..”

เกวลินนึกถึงบทสนทนาที่รวบรัดในวันนั้น..

“..ฉันรีบบอกเขาว่า..ไม่ต้องตกใจ..ฉันมาขอเจอหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้าย..และจะไม่เจออีก..อยากบอกว่ารักคุณ..แต่ก็อยากจะฟังความรู้สึกของคุณ..ว่าในใจคุณยังมีฉันอยู่ไหม..เขาก็บอกว่าเขาก็รักฉัน..แต่ไม่อาจจะทำร้ายครอบครัวได้..ฉันก็เข้าใจ..จับมือเขา..อวยพรให้เขามีความสุข..คำว่ารักที่เขาบอกให้ฉันฟัง..มันทำให้ฉันรู้สึกดี..เข้าใจเขานะ..เข้าใจ..แต่ก็ขอแค่คำนี้คำเดียวเท่านั้น..”

เกวลินถอนหายใจ..

“..แล้วฉันก็ลบทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาไปจนหมด..มือถือ..เฟซบุ๊ค..ทุกโซเชี่ยล..นั่นคือฉันเลิกติดต่อเขาโดยสิ้นเชิงตามที่เขาต้องการ..”

“..นั่นก็เป็นสาเหตุว่าทำไมเธอถึงไม่รู้เรื่องว่าเขาเสียชีวิตแล้ว..”

“..ก็เพิ่งรู้จากเธอนี่แหละหงส์..”

ใช่..การฆ่าตัวตายไม่ใช่ข่าวใหญ่โตนัก..เพราะมันไม่มีอะไรน่าสงสัย..ไพสิฐก็ไม่ใช่คนดัง..หรือมีความสำคัญอะไรนักหนาจนสื่อต้องโหมประโคมข่าว..

การที่เกวลินไม่รู้เรื่องราวอะไร..ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก..

“..แต่จะบังเอิญไปไหม..ว่าวันที่เธอไปหาเขาครั้งสุดท้าย..เป็นวันเดียวกับที่เขาเสียชีวิต..” ฉันถาม

“..ถ้าเขาจะฆ่าตัวตาย..ฉันก็ว่าไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น..แต่ถ้าเธอคิดว่าเขาถูกฆาตกรรม..ฉันบอกได้แต่เพียงฉันไม่รู้อะไรเลย..และเธอคงเชื่อว่าฉันไม่ได้เป็นคนทำ..”

“..ฉันเชื่อ..” ฉันพยักหน้าให้เกว.. “..ตอนนั้น..เธอจำได้ไหมว่ามีใครอยู่ในบ้านเขาบ้าง..”

“..ฉันไม่รู้..แต่ฉันเชื่อว่าน่าจะมีใครอยู่ด้วย..”

“..ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ..”

“..เพราะถ้าไม่มีใคร..เขาคงให้ฉันไปคุยในบ้าน..ไม่ใช่พาฉันไปในจุดที่หลบสายตา..ไม่ให้คนในนั้นเห็น..บางทีเมียกับลูกเขาอาจจะอยู่ด้วยก็ได้..”

ฉันไม่ตอบ..เพราะรูปการณ์ก็ชัดเจน..

ว่าแต่ใครอยู่กับเขาในวันนั้นนะ…

…..

ความคิดของฉันยังไม่สามารถหาข้อสรุปได้..ในตอนนี้..

เพราะมีสิ่งที่ขัดกันอยู่พอสมควร…

แน่ล่ะ..พี่ไพศาลไปขอดูกล้องวงจรปิดของสำนักงานหมู่บ้านอีกครั้ง..แต่ไม่ปรากฏรถของเกวลินที่เข้าไปในวันนั้น..

รถเกวลินช่างสะดุดตาคน..จดจำง่ายจนหากจะบอกว่าหลงลืมหรือพลาดไปไม่ทันสังเกต..คงเป็นไปไม่ได้แน่นอน..

เกวลินจะโกหกฉันไปทำไม..หรือมันมีอะไรที่มากกว่าที่เธอเล่าให้ฟัง..แต่เธอไม่ยอมบอก..

ฉันยอมรับว่า..ฉันไว้ใจเกวลิน..และไม่เชื่อว่าเกวลินจะฆ่าไพสิฐ..

แต่เกวลินกลับทำให้ฉันสงสัย..ทำไมเธอต้องโกหกฉันด้วย..

ถ้าเกวลินไม่โกหก..แล้วใครล่ะที่โกหก..

สมมติว่าเกวลินโกหก..และฆ่าไพสิฐจริง..อะไรล่ะที่เป็นเหตุจูงใจให้เธอฆ่า..

หึงหวง..อารมณ์ชั่ววูบ..หรืออะไร..

แต่มันไม่น่าจะเป็นไปได้..เพราะการตายของไพสิฐ..คือการแขวนคอฆ่าตัวตาย..ถ้าเกวลินจะฆ่าไพสิฐ..ก็ยังมองไม่ออกว่าจะฆ่าได้อย่างไร..นอกจาเอาปืนไปยิง..หรือแม้แต่เอามีดแทง..ซึ่งมันไม่ปรากฏร่องรอยของรอยกระสุน..หรือรอยมีดแต่อย่างใด..

สมมติว่าเกวลินฆ่าจริง..เธอจะฆ่าได้อย่างไรกันนะ..

เกวลินไม่ใช่คนที่เก่งกาจเรื่องการต่อสู้..หรือมีความสามารถประมาณนั้นแน่..แต่ต่อให้ฝึกมาอย่างดี..ก็ใช่ว่าจะฆ่าผู้ชายที่แข็งแรงกว่าได้ง่าย ๆ ..

ฉันรู้ดี..เพราะฉันเคยผ่านการฝึกอะไรแบบนี้มาแล้ว..เพราะสมัยก่อน..ฉันทำงานอยู่กรมสืบสวนคดีพิเศษ..เรื่องยิงปืนหรือฝึกศิลปการต่อสู้..ฉันก็มีความสามารถพอตัวทีเดียว..

ถ้าจะต้องสงสัยอีกสักคน..ก็น่าจะเป็นพี่ไพศาล..เพราะเขาเป็นคนไปเช็คกล้องวงจรปิดของหมู่บ้าน..อาจจะโกหกให้ฉันไขว้เขวได้เหมือนกัน..แต่มันไม่มีแรงจูงใจอะไรเลยสำหรับการฆ่า..

พี่ไพศาลจะฆ่าน้องชายตัวเองทำไม..

ไม่มีทางสรุปข้ออื่นได้เลย..

หรือจะต้องสรุปว่าฆ่าตัวตายกระมัง..

ในเมื่อทุกอย่างชี้ช่องทางให้เป็นแบบนั้น..ก็ไม่แปลกว่าทำไมตำรวจถึงปิดคดีอย่างง่ายดาย..

หรือจะฆ่าตัวตายจริง..

ใช่..อย่างน้อย..มันก็มีข้อมูลบางอย่างที่ได้มาจากที่มัสสุกับพี่ไพศาลใช้กล้องสปายบันทึกมาให้ฉันดู..

นั่นคือ..ไพสิฐเอาเงินบริษัทไปใช้ผิดประเภท..จนเกิดเรื่องวุ่นวายที่บริษัทของเขาในเวลานี้…

..น่าจะเป็นเหตุผลที่พอฟังขึ้น..เพียงแต่มันฟังไม่ขึ้นเสียทีเดียวหรอก..แค่นี้น่ะหรือ..ถึงกับต้องฆ่าตัวตาย…

ประตูห้องเปิดออก..ฉันขมวดคิ้ว..เพราะมัสสุพาลูกค้าคนที่นัดหมายมาหาฉันแล้ว..

“..อ้าว..” ฉันปิดสมุด.. “..นี่มาก่อนเวลาหรือไงคะ..”

มัสสุถึงกับหัวเราะ..ลูกค้าสาวคนนั้นทำหน้าเหวอ..

“..มาตรงเวลานะคะ..” ลูกค้าพูด..

“..เจ๊..นี่ตรงเวลานัดเป๊ะเลยครับ..เจ๊มัวนั่งเหม่อถึงแฟนแหงเลย..” มัสสุก็อย่างนี้แหละ..เล่นไม่รู้เวล่ำเวลา..

ฉันเหลือบมองเวลาที่นาฬิกาติดผนัง..

“..พูดมากนัก..แกนี่..สงสัยต้องตัดเงินเดือนแกสักหน่อย..”

“..อ้าวผมผิดอะไรล่ะเจ๊..”

“..ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา..แกดูนาฬิกานั่นสิ..” ฉันบ่น..และหันมาพูดกับลูกค้า.. “..แต่ก็ไม่มีปัญหานะคะ..ดูดวงกันเลยได้..ต้องขอโทษด้วยค่ะที่ทำให้สับสน..”

มัสสุมองตามก่อนจะอุทาน..

“..โอย..ถ่านท่าทางจะอ่อนแล้วล่ะครับเจ๊..เดี๋ยวผมเปลี่ยนถ่านให้..ขอโทษทีครับเจ๊..”

ฉันส่ายหน้า..มัสสุยิ้มแหย..ฉันยิ้มเชื้อเชิญลูกค้าสาว..

“..เชิญเลยค่ะ..ขอโทษด้วยนะคะ..มองเวลาผิดไปหน่อย..ตกลงจะปรึกษาเรื่องอะไรหรือคะ..”

“..อ่า..เรื่อง..” ลูกค้าสาวดูเขินอาย.. “..ความรักค่ะแม่หมอ..”

ฉันยิ้มรับ..ปัญหาความรักเป็นปัญหาที่หนุ่มสาวหลายคนต้องมาปรึกษาฉัน..ก็เป็นธรรมดาแหละค่ะ..

“..มัสสุ..ออกไปได้แล้ว..ไม่ต้องจดคำทำนาย..” ฉันรู้ดีว่าเรื่องบางเรื่อง..ลูกค้าก็ไม่อยากให้ใครรู้.. “..เอานาฬิกาไปใส่ถ่านใหม่ด้วย..และตั้งให้ตรงเป๊ะที่สุด..แกก็รู้ว่าฉันไม่ชอบให้เวลามันผิดเพี้ยน..”

มัสสุรับคำ..รีบปลดนาฬิกาจากผนัง..แต่ในขณะนั้น..ฉันก็รู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันต้องคิด..

“..มัสสุ..หลังจากน้องเขาดูดวงแล้ว..ให้ขึ้นมาหาด้วยนะ..มีเรื่องจะใช้..”

มัสสุรับคำ..

ฉันกลับมาสนใจลูกค้าตรงหน้า..

“..เอาล่ะค่ะ..ขอวันเดือนปีเกิดด้วยนะคะ..”

…….

วันนี้ไม่มีอะไรโดดเด่นมากนัก..ลูกค้าก็มาตามนัด..และฉันก็ไม่ได้ซีเรียดอะไร..

ช่วงบ่ายใช้ให้มัสสุไปทำงานตามคำสั่ง..และหวังว่าทุกอย่างคงจบได้ด้วยดี..

เอลลี่ยกกาแฟมาเสริฟให้ฉันในช่วงบ่ายแก่ ๆ ตามคำสั่ง..สีหน้าเอลลี่ไม่สู้ดี..

ก่อนที่เธอจะออกจากห้อง..ก็อดหันมาถามฉันไม่ได้..

“..น้าหงส์พอจะคุยกับหนูสักสองสามนาทีได้ไหมคะ..”

ฉันพยักหน้า..

เอลลี่นั่งตรงหน้าฉัน..ตำแหน่งเดียวกับที่ลูกค้านั่ง..

“..มีอะไรหรือเอลลี่..” ฉันถามทั้งที่เหมือนรู้อยู่แล้วว่าเอลลี่อยากจะถามอะไร..

เอลลี่ดูจะหนักใจ..

“..หนูคุยกับมัสสุ..เขาทำให้หนูเครียด..”

“..มัสสุมันไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเท่าไหร่.อย่าไปฟังมันมากนัก..โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับแม่..”

“..น้ารู้ด้วยหรือคะว่าหนูเครียดเรื่องแม่..”

“..คนอย่างเอลลี่จะเครียดเรื่องอะไรได้..” ฉันยิ้มให้..

“..แม่เครียดมากเลยค่ะ..น้าหงส์..แล้วมัสสุก็เล่าเรื่องที่มีคดีฆาตกรรม..และแม่เป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัย..”

ฉันอยากจะด่ามัสสุ..นายนี่มันก็ดีหลายอย่าง..แต่ก็มีข้อเสียหลายอย่าง..สิ่งหนึ่งที่ฉันไม่ชอบก็คือ..เขามักจะทำอวดรู้อวดดี..เล่าเรื่องนั่นเรื่องนี่ทั้งที่ยังรู้ไม่จริง..

แถมยังเล่าให้แฟนตัวเองฟังในเรื่องที่ไม่ควรจะรู้เสียอีก..

“..เชื่อเอลลี่นะคะ..แม่ไม่ได้ทำแบบนั้นแน่นอน..” เอลลี่ทำตาแดง ๆ ..

“..น้าบอกแล้ว..อย่าไปฟังมัสสุมากนัก..ไม่รู้มันเอาอะไรมาพูด..” ฉันหงุดหงิด.. “..น้าเชื่อ..แม่ของเอลลี่ไม่ควรจะเป็นฆาตกร..น้ารู้จักแม่ของเธอดี..”

“..หนูไม่ปฏิเสธหรอกค่ะว่าแม่มีบางอย่างที่ไม่ดี..” เรื่องที่เกวเป็นคนเจ้าชู้..จะมากจะน้อยก็คงปิดบังลูกสาวตัวเองไม่ได้หรอก.. “..หนูยังไงก็ไม่ทำตามสิ่งไม่ดีของแม่แน่นอนค่ะ..”

“..ดีแล้วล่ะเอลลี่..”

“..แต่ในความไม่ดีของแม่..อย่างน้อย..หนูก็แน่ใจ..แม่ไม่ใช่คนที่คิดจะฆ่าใคร..น้าหงส์ต้องเชื่อหนูนะคะ..”

ฉันพยักหน้า..

ยังตอบอะไรไม่ได้หรอก..ทุกอย่างต้องว่าไปตามหลักฐาน..

แต่..แค่ทำให้เอลลี่สบายใจ..มันก็คงไม่เหลือบ่ากว่าแรงสักเท่าไหร่หรอกใช่ไหม..

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น..ฉันเห็นว่าใครโทรมาก็รับสาย..

“..ว่าไงมัสสุ..”

เสียงที่ฉันทักทำให้เอลลี่อดขมวดคิ้วไม่ได้..

ใช่..เอลลี่คงอยากจะรู้..มันจะเกี่ยวกับแม่ของเธอหรือเปล่า..

มัสสุรายงานตามที่ฉันสั่งเขาให้ไปจัดการ..

และฉันก็อดเป่าปากไม่ได้..ก่อนจะวางสายก็พูดขึ้นว่า..

“..มัสสุ..ฉันจะด่าแกสักหน่อย..ทำไมไปทำให้เอลลี่เครียดขนาดนั้นด้วยล่ะ..เรื่องบางเรื่องหุบปากไว้ไม่เป็นหรือไง..”

มัสสุขอโทษขอโพย..เขาจะมีข้อเสียก็อาจจะเรื่องปากมาก..แต่ก็มีข้อดีตรงที่ถ้าทำผิด..ก็จะยอมรับ..นี่มันทำให้ฉันโกรธเขาไม่ค่อยจะลง…

“..เจ๊..จะเอายังไงต่อ..” เขาถามฉัน..พยายามเบี่ยงประเด็นไม่ให้ฉันด่าเขาเรื่องที่เขาทำอีก..

“..ต่อไปฉันจะจัดการเอง..เรื่องนี้..ต้องให้คุณพนัสมาช่วย..”

“..โห..เจ๊..ให้แฟนช่วยอะไรล่ะเนี่ย..”

ฉันอยากจะตบปากมัสสุแรง ๆ ..ปากหมาชะมัด..

“..ฉันคิดว่าฉันจะต้องตัดเงินเดือนแกจนได้..มัสสุ..”

เสียงมัสสุหัวเราะและเอ่ยปากขอโทษ..มันจะขอโทษบ่อยไปไหม..

“..แกช่วยประสานงานกับพี่ไพศาล..” ฉันสั่ง.. “..เราจะปิดคดีนี้..และลากคอคนผิดเข้าคุก..”

“..นี่เจ๊รู้แล้วหรือว่าใครเป็นฆาตกร..” มัสสุเสียงดังโวยวาย..

“..ใช่..แต่คดีนี้เดิมมันปิดไปแล้ว..คุณพนัสในฐานะเจ้าหน้าที่กรมสืบสวนคดีพิเศษ..สามารถจะทำเรื่องรื้อคดีย้อนหลังได้..และท้ายสุด..จะส่งเรื่องไปให้เจ้าของคดี..คือสน.ที่รับผิดชอบ..ไปทำสำนวนสอบสวนใหม่..”

“..เจ๊..บอกผมหน่อยได้ไหม..ว่าตกลง..คดีมันเป็นยังไง..”

“..ฉันว่าจะบอกแก..แต่นิสัยแกที่ทำให้เอลลี่เครียดโดยไม่จำเป็น..ทำให้ฉันไม่อยากจะบอก..”

เสียงมัสสุคราง..

“..โธ่..เจ๊..”

“..ถือว่าทำโทษแกก็แล้วกัน..ที่ดันสร้างปัญหา..” ฉันดีใจที่ทำให้เขาหงุดหงิดได้บ้าง..

คนอย่างมัสสุ..มันต้องทำแบบนี้แหละ..ปากสว่างนัก..

….

เรื่องจากมุมมองของมัสสุ

ผมบอกตรง ๆ ล่ะครับว่าผมระทึกมาก..และส่วนหนึ่งที่ผมระทึก..ก็คือแม่หมอเจ๊ของผมคนนี้..ทำให้ทุกอย่างมันลับลมคมในให้จับทางอะไรไม่ได้เลย..

ก็น่าจะเขกหัวตัวเองสักหลาย ๆ ครั้ง..ที่ดันไปทำปากสว่าง..เล่าเรื่องที่สงสัยให้เอลลี่ฟัง..ก็ไม่นึกหรอกว่าแฟนจะเครียด..แม่หมอเหมือนจะไม่พอใจ..จนต้องเก็บเรื่องราวที่ผมน่าจะรู้ล่วงหน้าไม่ให้ผมรู้อีก..

อกจะแตก..ตกลงเรื่องมันเป็นยังไงมายังไง..อยากรู้จริงเว้ย..

ท้ายที่สุด..ผมก็ได้แต่นั่งหน้าบูดหน้าบึ้ง..ขับรถพาแม่หมอมาที่บ้านคุณไพสิฐผู้ตาย..เพราะแม่หมอบอกคุณไพศาลว่า..จะมาไขคดีที่นี่..

คดีที่หมอดูอย่างแม่หมอไข..มันคงน่าสนใจพิลึก..

เมื่อผมมาถึงบ้านคุณไพสิฐที่ผมเคยมาดูฮวงจุ้ยแบบกำมะลอไปแล้วครั้งหนึ่ง..ก็รู้สึกว่าบ้านค่อนข้างคึกคัก..มีคนหลายคนมาที่นี่..

ผมจอดรถ..เหลือบมองแม่หมอ..

แม่หมอหัวเราะเบา ๆ ..

“..ดีสิ..คนเยอะ ๆ ครึกครื้นดี..”

“..เจ๊บอกให้คุณไพศาลกระจายข่าวใช่ไหมครับเนี่ย..”

“..จะได้เปิดเผยกันให้สิ้นสงสัย..”

“..แล้วเจ๊จะหน้าแตกหรือเปล่าล่ะ..” ผมไม่แน่ใจ..ดูแม่หมอจะมั่นใจไปสักหน่อย..

“..ถ้าหากจะไม่ให้หน้าแตก..แกก็ลองมาไขคดีเองสิมา..จะให้ฉันหลับ..และแกคอยพากย์บทไขคดีแบบการ์ตูนโคนันก็ได้นะ..ฉันก็อยากจะเป็นแม่หมอหงส์นิทราเหมือนกับโคโคโร่นิทราในเรื่องโคนันเหมือนกัน..”

“..แบบนั้น..ผมว่า..มันจะหน้าแตกเข้าไปใหญ่เลยนะครับ..”

แม่หมออมยิ้ม…ก้มมองโทรศัพท์..เหมือนดูแชทหรือไลน์อะไรสักอย่างมั้ง..

“..นี่เจ๊คุยกับแฟนอยู่ใช่ไหม..” ผมอดถามไม่ได้..

“..มัสสุ..แกนี่ทำตัวขี้สอดตั้งแต่เมื่อไหร่..” แม่หมอดุผม..

“..ผมว่าเจ๊วัน ๆ ถ้าจะคุยไลน์..คงไม่คุยกับใครหรอก..นอกจากแฟนเจ๊..”

“..เฮ้ย..ใครว่าล่ะ..ฉันคุยกับเกวอยู่..” แม่หมออมยิ้ม..

“..หะ..” ผมอุทาน.. “..อย่าบอกนะว่า..”

“..ฉันให้เกวมาด้วย..เอาเถอะ..ไหน ๆ ไพสิฐมันก็ตายไปแล้ว..การจะให้เกวมาเจอกับเพทายภรรยาของไพสิฐ..ก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกนะ..แค่วางตัวดี ๆ หน่อยแค่นั้น..”

“..เจ๊..อย่าบอกนะครับว่าเจ๊จะหลอกให้แม่เอลลี่มา..เพื่อที่จะจับส่งตำรวจ..”

“..ไม่มีตำรวจมาบ้านสักคน..” เจ๊หงส์ของผมพูด..

“..แล้วแฟนเจ๊ล่ะ..”

“..แกหมายถึงใคร..”

“..ก็คุณพนัสไง..”

“..เค้าจะมาทำไมกันล่ะ..แล้วอีกอย่างนะ..ถ้าแกมาแซ็วฉันว่าเค้าเป็นแฟน..ระวังจะโดนตัดเงินเดือน..”

“..โธ่เว้ย..” ผมหัวเสีย.. “..เจ๊จะขู่ผมมากไปแล้วนะ..”

“..มัสสุ..ฉันไม่เล่นงานที่แกไปทำให้เอลลี่เครียดก็ดีแค่ไหนแล้ว..” แม่หมอมองด้วยสายตาเยาะ ๆ พิกล…

แม่หมอยังไม่ลงจากรถ..ให้ผมนั่งเป็นเพื่อนและจอดรถรอชั่วขณะ..

ไม่ช้า..ผมก็เห็นรถโฟลค์สีส้มของคุณเกวลินเข้ามาจอดต่อท้าย..แม่หมอชวนผมลงจากรถ..

และก็เข้ามากอดคุณเกว..ที่ลงมาจากรถเช่นกัน..

ซึ่งคุณเกวก็อดถามไม่ได้..

“..แน่ใจนะว่าฉันมาแล้วไม่เป็นไร..”

“..เธอไม่อยากจะดูฉันไขคดีหรอกหรือ..” แม่หมอถาม..

“..เธอกำลังทำให้ฉันกลัว..”

“..ฉันรู้ว่าเธอกลัว..แต่ฉันรู้อีกเหมือนกันว่าคนอย่างเธอ..มันมีความอยากรู้อยากเห็นอยู่ด้วย..”

“..ตกลงถ้าฉันเป็นฆาตกรฆ่าไพสิฐจริง ๆ ล่ะ..”

“..เธอก็แค่อยากจะรู้ว่า..แผนของเธอมีช่องโหว่ตรงไหน..ก็แค่นั้นแหละ..” แม่หมอพูดราวกับเพื่อนเป็นฆาตกรค่อนข้างแน่…

ผมไม่รู้ว่าคุณเกวคิดอะไรอยู่..แม้สีหน้าจะดูวิตก..แต่ก็มีประกายตาของความมั่นใจอะไรบางอย่าง..

แม่หมอชวนคุณเกวว่าที่แม่ยายผมเดินไปที่ประตู..เวลานี้..คุณไพศาลออกมาต้อนรับ..และทำหน้าไม่ค่อยเป็นมิตรกับคุณเกวสักเท่าไหร่..

ผมเดินไปรับหน้า..แต่ไม่ทันจะพูดอะไร..แม่หมอก็ถามว่า..

“..พี่ไพศาลคะ..มากันครบแล้วใช่ไหม..”

“..ใช่..” คุณไพศาลเขม้นมองคุณเกวอย่างไม่ต้อนรับ.. “..พี่แปลกใจนะหงส์..ที่หงส์ให้ผู้หญิงคนนี้มาด้วย..”

“..ถ้าพี่ต้องการจะไขคดี..เกวนี่แหละค่ะ..เป็นคนสำคัญ..”

คุณไพศาลเม้มปาก..

“..ก็ดีเหมือนกัน..ถ้าหากว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่พี่คิด..ก็ถือว่าจะได้ไม่เสียแรงตามตัว..”

ผมเห็นคุณไพศาลเดินประกบแม่หมอและคุณเกวชนิดไม่ให้คลาดสายตา..

ในห้องนั่งเล่น..

ในห้องนั้น..มีทั้งคนที่ผมรู้จักและไม่รู้จัก..ที่รู้จักก็มีคุณเพทายซึ่งเป็นภรรยาของคุณไพสิฐผู้ล่วงลับ..และเวลานี้..คุณเพทายก็ทั้งเครียดทั้งระทึกกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น..

ลูก ๆ ของคุณเพทายไม่อยู่ด้วย..แต่ผมก็ได้ยินคุณเพทายบอกว่า..ให้พวกแกอยู่กันลำพังในห้องส่วนตัว..เล่นเกมทำการบ้านหรืออะไรก็ได้..อย่าเพิ่งมายุ่งกับผู้ใหญ่ที่จะมาประชุมกัน..

คุณเพทายจำแม่หมอได้ในฐานะเพื่อนของสามี..แต่ก็ขมวดคิ้วกับคุณเกว..เหมือนคุณเพทายจะรู้อยู่เหมือนกันว่าคุณเกวเป็นใคร..

ไม่ใช่เฉพาะคุณเพทายเท่านั้น..ยังมีคุณโอฬาร..คุณวิเชียร..เพื่อนผู้เป็นหุ้นส่วนของบริษัทพีโอวีอินทีเรีย..ซึ่งมีข้อสงสัยเหมือนกันว่าตกลง..เงื่อนงำการตายของคุณไพสิฐคืออะไรกันแน่..และตัวเองก็เป็นผู้ต้องสงสัยเล็ก ๆ เช่นกัน..

แต่ผู้ต้องสงสัยท้ายที่สุดจะมีใครสักคนจะเป็นคนร้ายเสียเองก็ไม่ใช่เรื่องแปลก..

ยังมีคนที่ผมไม่รู้จักอีกกลุ่มหนึ่ง..แต่ก็ไม่ได้สงสัยนานหรอกครับ..เพราะคุณไพศาลแนะนำให้เรารู้จักกับคุณไพฑูรย์..คุณไพโรจน์..และผู้หญิงที่ชื่อคุณไพรินทร์ในฐานะญาติพี่น้องของคุณไพสิฐ..ซึ่งทุกคนก็สนใจเรื่องราวและเงื่อนงำชวนสงสัยเช่นกัน..

หรือใครเหล่านี้จะเป็นผู้ต้องสงสัยและเป็นฆาตกร..ผมก็ตอบไม่ได้..

ยังมีผู้หญิงสาวอีกคนหนึ่ง..ซึ่งคุณไพศาลแนะนำว่าชื่อลิน..เป็นบุตรสาวคุณไพโรจน์และคุมเกี่ยวกับบัญชี..การเงิน..ให้บริษัทของไพสิฐ…

ผู้หญิงหน้าอ่อนดูไม่เป็นพิษเป็นภัย..ในนิยายหรือการ์ตูนนักสืบก็เป็นฆาตกรมานักต่อนัก..

ผมเชื่อว่า..ฆาตกรต้องอยู่ในกลุ่มคนกลุ่มนี้..เชื่อเถอะ..ไม่พลาดแน่..แต่จะเป็นใครนั้น..ยังต้องรอการไขคดีของแม่หมอซึ่งจะยังไงผมยังไม่รู้..

บางครั้ง..ผมก็ระแวงและสงสัยแม้กระทั่งตัวเอง..เออ..นี่กูละเมอก่อคดีแบบไม่รู้ตัวไปหรือเปล่าวะ..

“..ครบแล้วครับ..แม่หมอหงส์..” คุณไพศาลนั่งลงที่เก้าอี้.. “..ที่แม่หมอหงส์บอกว่า..จะมาไขคดี..นั่นแปลว่า..แม่หมอทราบแล้วใช่ไหมครับว่าใครคือฆาตกร..หรือว่า..เป็นการฆ่าตัวตายจริง ๆ อย่างที่ตำรวจปิดคดีไว้..”

ผมเห็นแม่หมอนั่งลงที่เก้าอี้..และทุกคนเหมือนจะมองแม่หมอเป็นตาเดียว..

“คดีนี้..” แม่หมอนิ่ง.. “..เป็นการฆาตกรรมค่ะ..ไม่ใช่ฆ่าตัวตาย..และเพื่อนดิฉันที่ทำงานที่กรมสืบสวนคดีพิเศษ..จะใช้อำนาจหน้าที่ช่วยรื้อคดีให้ตำรวจสน.ท้องที่..สืบสวนอีกครั้ง..”

ทุกคนอุทานเบา ๆ ..

ผมเองคันปากอยากจะแหย่แม่หมอว่า..ยังจะเรียกคุณพนัสว่าเพื่อนอีกหรือ..แฟนเจ๊ชัด ๆ ..

“..แล้ว..” เสียงคุณไพศาลเครียดขึ้น… “..ใครเป็นคนฆ่าไพสิฐ..ฆาตกรอยู่ในหมู่พวกเรานี่หรือเปล่า..”

แม่หมอนิ่ง..

“..ก็ไม่เชิงหรอกนะคะ..”

“..หมายความว่าอย่างไร..”

“..คงจะต้องฟังการไขคดีเสียก่อน..”

เสียงหัวเราะของคนที่ผมเพิ่งเคยเห็นหน้าวันนี้ดังขึ้น..

“..เท่าที่รู้..เธอเป็นหมอดูไม่ใช่หรือ..จะใช้วิชาโหราศาสตร์ไขคดี..มันไม่น่าเชื่อไปหน่อยหรือไง..”

เหมือนแม่หมอจะรู้จักคนที่ส่งเสียงหัวเราะดี..

“..พี่ไพฑูรย์คะ..ถ้าจะต้องทำแบบนั้น..หงส์คงไม่ติดต่อไปหาเพื่อนหรอกค่ะ..เดี๋ยวเขาก็จะมาถึงแล้ว..”

“..เพื่อน..” เหมือนคุณไพฑูรย์จะฉงน..

“..เขาเป็นคนที่กรมสอบสวนคดีพิเศษนั่นแหละค่ะ..และเมื่อไขคดีเสร็จ..เขาจะจับคนร้ายทันที..” แม่หมอยิ้ม.. “..ถ้าเค้ารู้ว่าดิฉันเป็นหมอดู..และก็รู้อีกด้วยว่า..ก่อนหน้านั้น..ดิฉันเป็นนักสืบของกรมสืบสวนคดีพิเศษด้วย..”

แม่หมอหัวเราะ..หันมาทางผม..

“..ถ้าแกมีเข็มยาสลบแบบโคนันก็ยิงใส่ฉันเลย..มัสสุ..จะได้ไขคดีกันในแบบแม่หมอหงส์นิทรา..เหมือนอย่างการ์ตูน..”

อารมณ์ขันของแม่หมอเวลานี้ไม่มีใครขำด้วยสักคน..

คุณไพศาลพูดขึ้นอย่างร้อนใจ..

“..แล้ว..ตกลง..ฆาตกรเป็นใคร..”

“..ดิฉันยังไม่ทราบหรอกค่ะ..”

“..อ้าว..” คุณไพศาลอุทาน.. “..หงส์..นี่ไม่ใช่เวลาล้อเล่นนะ..”

“..แต่อีกประเดี๋ยว..ฆาตกรจะมาที่นี่..”

ผมรู้สึกเหมือนบรรยากาศเยือกเย็นพิกล…แม่หมอเล่นอะไรของเธออยู่นะ..

“..แต่ก่อนจะรู้ว่าใครเป็นฆาตกร..ลองฟังเรื่องที่ดิฉันจะเล่าก่อนนะคะ..”

แม่หมอทำให้ทุกคนต้องเหมือนกระเถิบตัวเองเข้าใกล้อย่างไม่รู้ตัว…

…………

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #76 0892807043 (@0892807043) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 10:18

    ชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ เพิ่งได้อ่าน.สนุกมากกก
    #76
    2
  2. #54 อ้นเองคร้าบบ (@aon6025) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 12:55
    ยิ่งอ่านทำไมยิ่งหลงรักแม่หมอ ^_^
    #54
    2
  3. #1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 09:02
    คดีนี้ คนที่เรียนโหราศาสตร์ หรือ เลข๗ตัว ลองใช้ข้อมูลวันเดือนปีเกิดในเรื่อง ผูกดวงและลองอ่านดูนะคะ ว่าใครคือฆาตกร

    มันอยู่ในดวงเลยค่ะ 

    แม่หมอที่เก่งเรื่องดูดวงจึงมั่นใจ 

    เพียงแต่หาองค์ประกอบเพื่อคลายปริศนา และหลักฐานว่า ทำกันได้อย่างไรแค่นั้นเอง
    #1
    0