แม่หมอ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 24,640 Views

  • 158 Comments

  • 414 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    404

    Overall
    24,640

ตอนที่ 47 : Revenge(4)จบซีซั่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 814
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    29 มี.ค. 62

image

เรื่องจากมุมมองบุคคลที่สาม

แคทจีจี้รู้สึกว่าโลกกำลังจะหยุดหมุน...

สัญญาณเสียงที่ดังถี่ ๆ ดับลง...

ไม่ตายหรือ..ไม่ระเบิดหรือ..

แคทจีจี้ผละออกจากกัน..แคทแหกปากร้องอย่างอัดอั้น..

“..ไม่ระเบิด..ไม่ระเบิด..จีจี้..มันไม่ระเบิด..แม่ทำได้..แม่ทำได้..”

แม่..แคทพูดอย่างเต็มเสียง..

ถึงเวลาที่เราจะมีแม่แล้วใช่ไหม..แคทนึกในใจ...

ทั้งแคทจีจี้กอดกันอีก..แต่ครั้งนี้..ต่างจากครั้งที่แล้ว..เพราะมันเป็นการกอดด้วยความรู้สึกโล่งใจมากกว่า..

คนหลายคนกรูมาทางเธอทั้งสอง..คนที่มีเครื่องแต่งกายคล้ายเจ้าหน้าที่หน่วยงานสักหน่วย..รีบจัดการกับเครื่องวัตถุระเบิดที่ติดตัวทั้งสองอยู่..

แคทเห็นใครบางคนเดินเข้ามา..อดน้ำตาไหลไม่ได้..

“..พ่อ..”แคทร้องเรียก..

พนัสเดินเข้ามาสีหน้าเย็นชา..พูดขึ้นว่า..

“..คนร้ายมันยังโชคดี..เพราะถ้าระเบิดขึ้นมาจริง..มันต้องตายแน่..พ่อไม่ปล่อยมันเข้าคุกหรอก..”

“..พ่อ..แล้วแม่ล่ะ..แม่..”แคทร้อง..

พนัสขมวดคิ้ว..

“..เมื่อกี้..พูดว่าอะไรนะ..”

“..แม่..ก็แม่หงส์ของแคทไง..”

พนัสยิ้มเล็กน้อย..

แต่ก็อดถอนใจไม่ได้..

“..เรายังต้องสู้กับคนร้ายต่อ..หวังว่าแม่ของหนูคงรับมือไหว..”

เจ้าหน้าที่จับกุมลูกน้องของภรภพคนที่เฝ้าดูแคทอยู่..เพราะหมายตาไว้แล้วว่าควรจะเป็นใคร..ทุกอย่างกระทำอย่างรวดเร็ว..

ไม่ช้า..อุปกรณ์ระเบิดที่ติดตัวของแคทจีจี้ก็ถูกถอดออกโดยผู้เชี่ยวชาญ..แคทแทบจะหมดแรง..พนัสเข้ามากอดไว้..

ดูเหมือนจีจี้ยังคงสีหน้านิ่งและเรียบเฉย..แม้ว่าจะเพิ่งผ่านเหตุการณ์ความเป็นความตายมาเมื่อสักครู่..

แคทหันมาถามว่า..

“..เธอจะหน้านิ่งไปถึงไหนนะจีจี้..”

จีจี้ยิ้มเล็กน้อย..

“..จะว่าไปก็น่าเสียดายนะ..ได้เจอศิลปินคนโปรดอย่างสรCLC..แต่ก็ดันมีเรื่องเสียนี่..”

พนัสอดรู้สึกชมเชยจีจี้ไม่ได้..เพราะจะว่าไป..จีจี้ก็เป็นเด็กสาวคนหนึ่ง..ไม่ได้ฝึกปรือที่จะรับมือกับเรื่องเหล่านี้..แต่ก็สงบนิ่งดีเหลือเกิน..

จะว่าไป..จีจี้ก็มีส่วนช่วยเหลือเกี่ยวกับสถานการณ์นี้ไม่น้อย..เพราะเธอยังคงมีสติพอจะใช้วิชาจุดเวลาอาตมะได้..ซึ่งพอจับเวลาหาเลขเพื่อตั้งรหัสดวง..ทั้งพิมพ์ดาวทั้งแม่หมอหงส์..ต่างก็ใช้ประโยชน์จากดวงนี้ได้มากหมายหลายอย่าง..

พนัสก็เหมือนพ่อคนอื่น ๆ ..ที่ใจจริงไม่ได้อยากให้ลูกสาวคบหากับผู้หญิงด้วยกันเป็นแฟน..แต่เมื่อลูกสาวตัวเองชอบแบบที่เป็นอยู่ก็ต้องปล่อยเพราะไม่ได้ทำอะไรผิด..แต่ครั้งนี้..กลับรู้สึกว่า..ลูกสาวเลือกคบผู้หญิงอย่างจีจี้ก็ไม่เลว..เธอควรจะดูแลแคทได้แน่นอน..

เมื่อแคทผละออก..พนัสก็อดเข้ามาตบบ่าสาวคนรักของลูกสาวไม่ได้..

“..ขอบคุณนะที่ดูแลแคทให้พ่อ..”พนัสพูดด้วยใจจริง..

จีจี้รู้สึกดีกับท่าทีของพ่อของคนรัก..ยิ้มกับความเมตตาที่อีกฝ่ายดูจะเอ็นดูตัวเองราวกับเป็นลูกสาวอีกคน..

“..เรื่องยังไม่จบง่าย ๆ นะคะคุณพ่อ..”

“..ไม่อยากจะรบกวนจีจี้..แต่หากไปวอร์รูมได้ก็จะดีนะ..”พนัสพูด.. “..พ่อต้องการความเห็นของหนู..”

แคทเช็ดน้ำตาทั้งที่มีรอยยิ้ม...

“..ช่วยพ่อฉันหน่อยนะจีจี้..”

จีจี้พยักหน้า..

“..จีจี้นั่งคิดถึงดวงจากวิชาจุดเวลาอาตมะ..เพราะไม่มีอะไรจะสงบจิตใจได้ดีไปกว่าอ่านรูปดวงที่คิดให้กระจ่าง..แม้ว่าจะต้องนึกในหัวก็ตาม..”

“..พิมพ์ดาวก็กำลังคิดเหมือนกัน..”

“..น้องดาวเป็นปรมาจารย์..สบายอยู่แล้ว..เพียงแต่..จีจี้ใช้สมาธิคิดแต่เรื่องดวงชะตาเพียงอย่างเดียว..มีโอกาสเห็นมุมมองที่น้องดาวอาจจะมองไม่เห็นนะคะ..”

พนัสครางอือม์...

“..หมายความว่ายังไง..”

จีจี้ยิ้มอย่างมีความคิดอะไรบางอย่าง...

......

ในขณะเดียวกัน...

แม่หมอหงส์เดินมาตามทางเดิน..ตัวเองคาดอุปกรณ์ระเบิด..คนที่เห็นต่างแตกตื่นวิ่งหนีกันไม่คิดชีวิต..

“..เอาล่ะ..จะบอกว่า..ตอนนี้..คนในห้างกำลังวุ่นวายเลยทีเดียว..”แม่หมอหงส์กรอกคำพูดลงไปในสมอลล์ทอล์ค..

เสียงคำรามดังมาจากปากของภรภพในโทรศัพท์..

“..เธอกับเบญจววรณก็มีลูกเล่นเหมือนกันนี่..เจ้าหน้าที่มากันเต็มห้างไปหมด..”

“..ก็ยังดีที่คุณไม่ระเบิดแคทกับจีจี้นะ..”

“..ว่ากันตามตรง..เพราะเธอหาระเบิดได้ทันเวลาต่างหาก..ฉันแค่ทำตามคำพูดเท่านั้น..”

เสียงเบลล่าดังมาจากโทรศัพท์เช่นกัน..

“..ตกลงจะให้ฉันเดินใส่อุปกรณ์ระเบิดเดินไปทั่วห้างหรือไง..คนวิ่งหนีกันใหญ่แล้ว..”

“..เฮอะ..เธอสองคนต้องมีคนคอยสนับสนุนแน่..ฉันก็คิดอยู่เหมือนกัน..แต่ก็ยังมองไม่ออก..ว่าเธอสองคนจะทำอะไรได้นอกเหนือจากการรับรู้ของฉัน..ตามหลัก..ถ้ามีเรื่องกันประมาณนี้..พวกเจ้าหน้าที่ทั้งกรมสืบสวนคดีพิเศษหรือตำรวจ..ก็คงตั้งวอร์รูมอยู่ในที่ไหนสักแห่งเป็นแน่..เพียงแต่ฉันมองไม่ออกว่าพวกเธอทำอย่างไรถึงคอนแทคกับกองหนุนได้..”

“..เอาล่ะ..อย่ามัวพูดจาไร้สาระเลย..จะให้เราทำอะไรก็ว่ามา..”เบลล่าทำเสียงโวยวายตามนิสัยอีก..

แม่หมอหงส์นิ่ง..

“..ถ้าต้องการฆ่า..ก็แค่กดระเบิด..เราสองคนก็คงตายทันที..ไม่น่าจะเล่นเกมยืดเยื้อนะ..”

“..บอกกันตามตรง..มีคนอยากให้พวกคุณตาย..โดยใช้ความแค้นของผมเป็นเครื่องมือ..แต่..เฮอะ..ถ้าผมจะเล่นงานพวกคุณ..มันควรจะมาจากความต้องการของผมเพียงอย่างเดียวมากกว่า..”ภรภพพูด..

เบลล่าโวยวายอีก..

“..ฉันรู้ว่าพวกนั้นเป็นใคร..เค้าไม่ได้แค้นหงส์หรอก..หงส์ไม่เคยทำอะไรให้พวกเขา..ถ้าจะแค้นก็คือแค้นฉัน..เพียงแต่คุณโดนหงส์กับฉันจับเข้าคุก..ถ้าเขาจะยืมมือคุณ...หงส์ก็จะโดนคุณจัดการไปด้วย..”

ภรภพหัวเราะ..

“..คุณเบญจวรรณ...คุณแค่คาดการณ์จากมุมมองของคนที่อยากให้คุณตาย..แต่ไม่ใช่ผม..”

แม่หมอหงส์พูดขึ้นว่า..

“..ที่คุณทำอย่างนี้..ไม่ใช่เพราะอยากจะฆ่าเราสองคนใช่ไหม..”

“..คุณก็คงทราบ..ไม่งั้น..ก็คงจะไม่ยอมคาดระเบิดง่าย ๆ หรอก..”

ทั้งแม่หมอหงส์และเบลล่า..เดินมาเจอกันแล้ว...

เมื่อสบตากัน..สองอดีตเพื่อนร่วมงานที่กรมสืบสวนคดีพิเศษก็ยิ้มให้กัน...

“..ผมไม่เคยทำอะไรด้วยความแค้น..คุณลักขณา..คุณเบญจวรรณ..”เสียงภรภพเหมือนเย่อหยิ่งและลำพอง..

“..แล้วเรื่องในวันนี้..คุณทำไปทำไม..หรือว่า..”เบลล่าขมวดคิ้ว..

“..คุณจับผมเข้าคุกด้วยข้อหาอะไรล่ะ..”

“..ฆ่าตำรวจสองคน..ทหารสามคน..นักการเมืองอีกสี่คน..”เบลล่าพูด.. “..น่าตายจริง ๆ คุณนี่..”

“..ที่ผมไม่ตาย..เพราะมีคนไม่อยากให้ผมตาย..ต้องการจะเลี้ยงผมไว้..เพื่อวันนี้..เค้าจึงทำเรื่องให้ผมเป็นคนบ้า..เพื่อจะกักผมไว้ในคุกตลอดไป..และจะปล่อยออกมาเพื่อจะได้ทำงานให้เขา..”

แม่หมอหงส์ขมวดคิ้ว...

“..ครั้งนั้น..คุณฆ่าคนแบบต่อเนื่อง..มีปริศนาเบาะแสทิ้งไว้ให้ขบคิด..ราวกับว่า..มันเป็นเกมชนิดหนึ่ง..”

“..ใช่..เกม..เบญจวรรณ..คุณชอบเกมเหมือนผม..และลักขณา..คุณเป็นคนฉลาดในการไขปริศนาชั้นยอด..ผมไม่นึกว่าคุณสองคนจะชนะผมได้..การที่ผมเข้าคุกด้วยฝีมือคุณ..มันอาจจะเป็นความแค้นในมุมมองคนอื่น..แต่สำหรับตัวผมเอง..ผมกระหายจะประมือกับพวกคุณอีกครั้ง..”

ทั้งแม่หมอหงส์และเบลล่า..เดินเคียงกันมาเรื่อย ๆ ..คนในห้างต่างแตกตื่น...แต่เหมือนทั้งสองคนไม่ใส่ใจ..

“..คุณจะไม่ฆ่า..จนกว่าเราสองคนจะหมดสนุกกับคุณแล้วใชไหม..”เสียงแม่หมอหงส์เย็นเยียบ...

เสียงการเคลื่อนไหว..ด้านหลังของคนทั้งสอง..มีคนจำนวนหนึ่ง..บุกเข้าชาร์จจับกุมคนสองคนที่เดินตามหงส์และเบลล่า..พวกเขาไม่ได้แตกตื่นหนีไปเหมือนคนในห้างคนอื่น ๆ ..

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีก..

“..ก็ประหลาดนะ..ว่าทำไมคุณถึงดักทางผมไว้ได้หมด..โดยเฉพาะครั้งนี้..ผมว่าผมทำทุกอย่างค่อนข้างรัดกุมจนหาที่ติไม่ได้แล้วนะ..ถ้าจะมีผิดคาดบ้าง..ก็แค่ผู้หญิงคนที่ชื่อจีจี้..มีลูกบ้าบิ่นไปบ้างเท่านั้น..ซึ่งเหตุผลหนึ่งที่ผมไม่ระเบิดเธอ..เพราะเธอยอมตายไม่ให้คนอื่นเดือดร้อนนี่แหละ..ใครที่คิดแบบนี้ได้..ใจต้องนิ่งสงบและเด็ดเดี่ยวขนาดไหน..”

แม่หมอหงส์กับเบลล่าสบตากัน..ทั้งสองเดินมาจนถึงบริเวณที่ตั้งมอนิเตอร์ตารางที่เอาจอทีวีมาต่อ ๆ กัน...

ขณะนี้..คนหลายคนก็ระดมกันรายล้อมทางไปด้านหลังเวทีหลังจอมอนิเตอร์นั้นไว้...

“...อือ..คงรู้ว่าอยู่ไหนตั้งแต่แรกแล้วสินะ..รวมทั้งระเบิดที่ผมตั้งปริศนาไว้ด้วย..”เสียงภรภพเหมือนจะอารมณ์ดีมากกว่าจะหงุดหงิด.. “..แปลกที่รู้ได้ยังไง..”

ขณะนี้..รอบบริเวณเงียบสงัด..

เวทีแฟนไซน์ที่เคยคึกคัก..เวลานี้..ไม่มีใครอยู่อีก..เพราะระเบิดทำให้ทุกคนหนีไปจากห้าง..แม้แต่วงCLCทั้งวงต่างก็ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพาตัวไปตั้งแต่ต้นแล้ว...

มีแต่เจ้าหน้าที่ซึ่งรายล้อมด้านหลังเวทีที่ติดกับจอมอนิเตอร์รูปตาราง..และหงส์กับเบลล่าเท่านั้น...

“..มีเจ้าหน้าที่เต็มไปหมด..ไม่กลัวระเบิดกันหรือไง..อ่อ..นึกออกล่ะ..ส่วนหนึ่งก็คือ..พวกคุณใช้เครื่องแจมสัญญาณรีโมทรบกวนคำสั่งระเบิดแล้วใช่ไหม..”ภรภพพูด..

เจ้าหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญด้านวัตถุระเบิดหลายคนเข้ามาที่หงส์และเบลล่า..จัดการกับระเบิด..และเอาอุปกรณ์บนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว..ทุกอย่างรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ..

“..ครั้งนี้นายแพ้..”เสียงเบลล่าพูด.. “..แปลกนะ..ไม่สมกับเป็นนายเลย..ภรภพ..”

“..พวกคุณเก่งกว่าที่ผมคิดอีกนะ..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

เจ้าหน้าที่ทีมจับกุมมองหน้ากัน..

ก่อนที่หัวหน้าทีมจะให้สัญญาณเข้าไปชาร์จจับกุมในตำแหน่งที่หมายตาไว้ก่อน...

แม่หมอหงส์กับเบลล่าหันหลัง..ไม่ใส่ใจอะไรอีก..

ไม่ช้า..ทีมจับกุมก็สามารถนำเอาชายใส่แว่นวัยกลางคนผมตั้ง ๆ ออกมาจากบริเวณด้านหลังเวที..

เบลล่าอดหันไปมองไม่ได้..

แม่หมอหงส์หัวเราะ..

“..ไม่ใช่เขาหรอก..ใช่ไหม..เบลล่า..”

“..เธอคิดไม่ผิดจริง ๆ ..”

“..คนที่เจ้าหน้าที่จับได้..คือคนที่คอนโทรลทุกอย่าง..แต่ก็ไม่ใช่เขา..”

เสียงภรภพหัวเราะ..ดังมาจากโทรศัพท์...

“..นั่นก็แค่คนของผมอีกคนหนึ่งเท่านั้นแหละ..”

“..คนอย่างคุณคงไม่มานั่งคีย์คอมฯเพื่อคอนโทรลอะไรหรอก..ใช่ไหม..”

“..ก็อาจจะมีบ้าง..แต่..ผมจะบอกให้นะ..ผมแค่ออกมาทันเท่านั้น..”

แม่หมอหงส์หัวเราะ...

“..มันยังไม่จบง่าย ๆ ใช่ไหม..”

“..ใช่ไม่จบง่าย ๆ หรอก..เกมนี้..ถือว่าพวกคุณชนะ..โอเค..ผมสนุกมาก..ครั้งนี้คงต้องลาก่อนล่ะนะ..แต่ผมก็อยากจะรู้ว่าคุณดักทางผมได้ยังไง..มันไม่มีทางดักได้เลยนะ..”

แล้วก็มีเสียงอุทาน..เหมือนนึกอะไรได้...

“..หรือว่า..คุณใช้สิ่งเหล่านั้น..ความเป็นแม่หมอของคุณ..”

เสียงเงียบไป..สัญญาณขาดหาย..

แม่หมอหงส์กับเบลล่าถอดหูฟัง..

เบลล่าอดพูดไม่ได้..

“..หงส์..เค้าทำเรื่องวุ่นวายขนาดนี้..เราจะปล่อยให้เขารอดไปได้จริง ๆ ..”

“..เธอจะจัดการกับเขายังไงล่ะ..เขาหนีไปแล้ว..”

“..ฉันไม่เชื่อว่าเธอจะไม่รู้ว่าเขาหนีไปได้อย่างไร..ไปที่ไหน..”

“..ฉันไม่อยากจะรับรู้อะไรแล้วนะ..”

“..เธอรู้ใช่ไหม..เขาหนีไปได้ยังไง..หนีไปไหน..เราได้แค่ตัวลูกน้องเขาทุกคนแค่นั้นน่ะหรือ..”เบลล่าพยายามคาดคั้น..

“..ถ้าหากเธอคิดว่าฉันรู้..ก็มีคนรู้เหมือนฉันแหละ..”แม่หมอหงส์ยิ้มเล็กน้อย..ก่อนจะขยับแว่น..หน้าขาว ๆ กับแว่นนกฮูกกรอบดำดูขรึมเข้ากันนัก..

........

ในห้องอาหารที่ทำเป็นวอร์รูม...

พิมพ์ดาวยังคงนิ่งคิดที่รถเข็น..และมีสมุดบันทึกอยู่ตรงหน้า..

จีจี้กับแคทตามพนัสมาถึงห้องอาหารแล้ว..

พิมพ์ดาวเงยหน้ามายิ้ม..

“..ดวงพี่สองคนยังไม่ตายหรอกค่ะ..ดาวเห็นอยู่นะ..”

แคทอดครางไม่ได้..

“..หวาดเสียวชะมัดเลย..ฉี่จะราดเอา..”

มัสสุยื่นเครื่องดื่มให้แคทเพื่อคลายเครียด..ในขณะที่พนัสขอตัวออกไปข้างนอก..

จีจี้พูดขึ้นว่า..

“..น้องดาว..พี่อ่านแต่ดวงจากวิชาจุดเวลาอาตมะ..มีจุดที่น่าสนใจอยู่นะ..”

พิมพ์ดาวเปิดสมุด..

“..น่าจะเป็นจุดเดียวกันนะคะ..เรื่องของวิธีการของคนร้ายใช่ไหมคะ..”

“..สมกับเป็นปรมาจารย์ด้านโหราศาสตร์ตั้งแต่อายุยังน้อยจริง ๆ ..”จีจี้ชม..

พิมพ์ดาววางสมุดให้เห็น..เพ่งไปที่ดวงจากวิชาจุดเวลาอาตมะ..

๒...๓...๔...๕...๖...๗...๑

๖...๗...๑...๒...๓...๔...๕

๗...๑...๒...๓...๔...๕...๖

...................................

๑๕.๑๑.๗.๑๐.๑๓.๑๖.๑๒

๑...๖...๔...๒...๗...๕...๓

๓...๕...๗...๒...๔...๖...๑

“..ที่พี่จีจี้เห็น..คือดาวพุธฐาน๑๓ ใช่ไหมคะ..ซึ่งเป็นตำแหน่งคนร้าย..”พิมพ์ดาวอดถามไม่ได้..

“..ใช่..แต่ไม่ใช่แค่ดาวพุธเท่านั้นนะ..”

“..ถ้าเอาเจ็ดหาร ๑๓เอาเศษจะได้ ๖ และหากตามอ่าน ๖ ไปเรื่อย ๆ ..ก็จะได้ความว่า..คนร้ายปลอมตัวเป็นคนทำงานอยู่ในทีมงานสต๊าฟของศิลปิน..และหนีไปได้ด้วยการขึ้นรถไปกับศิลปินด้วย..แต่คงคนละคันหรอกนะ..เพราะทางค่ายคงไม่ให้ศิลปินอยู่ร่วมกับเจ้าหน้าที่คนไทยคนอื่นอยู่แล้ว..”

“..แต่ต่อให้อย่างนั้น..ก็ยังไม่ถือว่าปลอดภัยสำหรับคนที่ไม่รู้เรื่องราวอยู่ดี..”

พิมพ์ดาวพยักหน้า..

“..ดังนั้น..เราจึงต้องหาวิธีจับกุมแบบแนบเนียนสักหน่อย..”

แคทอดตาโตไม่ได้..

“..นี่หมายความว่ายังไง..พ่อบอกว่าเราจะเข้าชาร์จจับคนร้าย..แคทก็คิดว่ามันน่าจะเสร็จเราแน่นอน..นี่มันหนีไปได้อีกหรือ..”

แต่เหมือนจีจี้จะเป่าปาก..

“..น้องดาวยังไงก็รู้ทั้งหมดได้จริง ๆ ..พี่ตอนแรกก็ห่วงว่าจะละเลยส่วนนี้ไปเสียอีก..”

“..พี่หงส์ก็คงจะทราบด้วยค่ะ..”

จอมที่อยู่ด้านหลังรถเข็นของพิมพ์ดาวก็พูดว่า..

“..แบบนี้..เจ้าหน้าที่จะไม่รู้ได้ยังไง..จริงไหม..”

มัสสุที่ฟังการสนทนาอยู่อดถามไม่ได้..

“..ที่คุณพนัสรีบออกไปเมื่อสักครู่..ก็เพราะเรื่องนี้ใช่ไหม..”

พิมพ์ดาวยิ้ม..

“..ค่ะ..แต่ดวงมันสุดอยู่เท่านี้..เราก็คงตามดวงได้แค่นี้แหละใช่ไหม..”

แคทครางอือม์..

“..หมายความว่ายังไง..”

จีจี้โอบแคทไว้..

“..เจ้าหน้าที่จะตามจับตามร่องรอยที่เราอ่านได้..เพียงแต่จะจับได้หรือไม่..มันถึงที่สุดที่ดวงจะอ่านได้แล้ว..ดังนั้น..จึงไม่รู้ผลว่าคนร้ายจะรอดหรือไม่รอด..”

แคทหัวเราะ..

“..สุดยอดเลย..นี่คนร้ายคงไม่คิดหรอกนะว่าเราดักทางเขาได้ทั้งหมด..”

“..ถ้าเขารู้..เขาก็คงหาทางสู้ได้สนุกขึ้น..”พิมพ์ดาวพูด.. “..พูดยังกะจับไม่ได้เลยนิ..”

นี่เอง.ที่จีจี้บอกว่า..มันยังไม่จบ...

......

รถโค้ชสองคันมาถึงโรงแรมที่พักของศิลปินเกาหลีวงCLC คันหนึ่งจอดที่จุดซึ่งสมาชิกสามารถลงจากรถเข้าโรงแรมได้ทันที..เหตุการณ์ในวันนี้นับว่าระทึกขวัญพอสมควร..และคงจะกลายเป็นข่าวไปทั่วโลก..

อีกคันจอดบริเวณที่จอดรถโค้ชของโรงแรม..

ในรถคันนั้น...

หัวหน้าทีมสต๊าฟประชุมกับลูกทีมในรถ..พูดขึ้นว่า..

“..เอาล่ะ..เรื่องในวันนี้..ทีมงานเกาหลีชมเชยพวกเรามากที่จัดการเรื่องราวต่าง ๆ ได้ทันท่วงที..หน้าที่เรายังคงต้องมีอยู่นะ..เพราะคงต้องมีการพบปะห้องประชุมที่โรงแรมจัดไว้สำหรับแถลงข่าว..”

สต๊าฟการทำงานทุกคนต่างฟังการสั่งการอย่างตั้งใจ..

หัวหน้าสต๊าฟพูดว่า..

“..ไปจัดการตรวจความเรียบร้อย..เตรียมงานแถลงข่าวอีกครั้ง..แม้จะมีเรื่องวุ่น ๆ เกิดขึ้นที่ห้างสยามไอดอล..แต่เค้ายังไม่ยกเลิกกำหนดการลำดับต่อไป..เพราะเค้ามั่นใจในศักยภาพของพวกเรา..ไปทำหน้าที่ให้เรียบร้อย..”

เสียงเหมือนปลุกพลังดังขึ้นกับทีมสต๊าฟช่วยดำเนินการ..

และต่างคนต่างลุกขึ้น..

ชายค่อนกลางคนในเครื่องแบบเจ้าหน้าที่คนหนึ่งเพิ่งปิดมือถือ...เมื่อสักครู่..เขาเพิ่งเปิดเพจที่กำลังดังเพื่ออ่านข้อมูลในนั้น

ก่อนจะถามคนข้าง ๆ ว่า..

“..รู้จักเพจแม่หมอหรือเปล่า..”

“..ทำไมหรือ..”เพื่อนสต๊าฟถาม.. “..คนเขาว่ากันว่า..เรื่องในเพจมันเรื่องจริงนะ..แต่ก็ดูจะเหลือเชื่ออยู่นั่นแหละ..มีอย่างที่ไหน.ใช้โหราศาสตร์ช่วยจับผู้ร้าย.ตลกมากเลย..”

“..ฉันก็ว่าตลก..จนกระทั่ง..ได้เจอของจริง..”

“..อ่านเอาสนุก ๆ ก็พอน่ะ..อย่าคิดมาก..ไปทำงานเว้ย..ไป..”

เจ้าหน้าที่คนนั้นลุกออกไป..และออกจากรถ..

คนที่ถามเมื่อสักครู่ลุกขึ้น..ชายที่ดูเจ้าความคิด..แต่ก็ท่าทางบุคลิคธรรมดาจนไม่เตะตาใคร..

เขาอดพึมพำไม่ได้..

“..วิชาโหราศาสตร์ใช้ได้จริง..ไม่น่าเชื่อ..มิน่า..ถึงดักทางเราได้หมด..ท่าทางต้องศึกษาไว้บ้างแล้ว...”

ก่อนจะลุกจากที่นั่ง..เดินออกมาที่ประตู..ลงจากรถและ...

มีคนปราดเข้ามา..ต่อยหน้าเขา..ล้มคว่ำ..

ชายชุดสต๊าฟไม่ทันตั้งตัว..ถูกต่อยล้มลง..

แล้วเขาก็เห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งในและนอกเครื่องแบบรายล้อมเขาไว้...

คนที่ต่อยเขาเป็นชายกลางคนซึ่งเขาจำได้ว่าเป็นใคร..

“..นี่สำหรับลูกฉันที่แทบจะประสาทเสียเพราะแก...ภรภพ..แกไม่รอดหรอก..”ชายคนนั้นพูด..

ชายชุดสต๊าฟอ้าปากค้าง..ไม่น่าเชื่อ..

ก่อนจะหัวเราะหึ ๆ ..ขณะที่เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาจับกุมตัว..

“..คุณพนัส..คุณรู้ว่าผมอยู่ในทีมสต๊าฟของศิลปินได้ยังไง..”

พนัสเดินเข้ามาใกล้..และต่อยอีกหมัด..ภรภพหน้าสะบัด..แต่ไม่ได้ล้มลงเพราะถูกคุมตัวแน่นหนา..

เจ้าหน้าที่ตำรวจเหมือนไม่ห้ามปรามแต่อย่างใด...

“..นี่สำหรับการปั่นหัวภรรยาฉัน..ไอ้เลวเอ๊ย..”พนัสด่า...

ภรภพแค่นเสียง..พนัสสั่งการกับเจ้าหน้าที่..

“..เอาตัวไป..”

เจ้าหน้าที่ตำรวจผลักหลังภรภพ..แต่ก่อนที่เขาจะถูกพาขึ้นรถควบคุมคนร้ายตามปรกติของตำรวจ..เขาก็พูดขึ้นว่า..

“..น่าสนุกนะคุณพนัส..ผมชักสนใจจะสู้กับวิชาโหราศาสตร์ของภรรยาคุณแล้วนะ..”

“..แกคงหมดโอกาสที่จะทำอะไรอีกแล้วล่ะ..ภรภพ..”

ภรภพหัวเราะหึ ๆ ..ก่อนจะถูกผลักตัวเดินออกไป..

พนัสเป่าปาก..เรื่องราวควรจะจบได้แล้ว..

แต่สำหรับเขา..กลับสังหรณ์ว่า..นี่มันเหมือนเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น...

........

วันต่อมา...

แม่หมอหงส์กับเบลล่าเดินคู่กันบริเวณสวนสาธารณะใกล้ตึกที่ร้านแม่หมออยู่..

สำหรับสองคนนี้..ที่ทั้งเคยเป็นเพื่อนร่วมงาน..คู่แข่ง..และเคยมีสิ่งที่คาใจต่อกัน..บัดนี้..มันไม่มีอะไรจะต้องติดค้างกันอีก..การช่วยเหลือของเบลล่าทำให้แม่หมอหงส์รู้สึกขอบคุณเสียด้วยซ้ำ..

ในที่สุด..เบลล่าก็หันมาหาตบบ่าแม่หมอหงส์เบา ๆ ..

“..เราคงได้เจอกันอีกนะ..หงส์..”

“..เธอทำตัวไม่มีร่องรอยเหมือนเคย..”แม่หมอหงส์ยิ้ม.. “..แต่มันก็ดีสำหรับเธอ..แต่ครั้งนี้..ต้องบอกว่า..ขอบคุณมากจริง ๆ ..เบลล่า..”

“..ฉันคิดว่า..อีกไม่นาน..เราต้องเจอเขาอีก..”

“..ภรภพใช่ไหม..”แม่หมอหงส์ถาม

“..ต่อให้เขาถูกจับ..แต่..ตราบใดที่เขายังมีดีพอที่จะจัดการกับเราสองคน..ต้องมีคนปล่อยให้เขาออกมาอีกแน่นอน..”

แม่หมอหงส์ครางเบา ๆ ...

“..ฉันอยากจะให้เขาวัดกับเธอไปรู้แล้วรู้รอด..อย่ามายุ่งกับฉันเลย..เวลานี้เธอก็รู้ว่าฉันเป็นแค่แม่หมอ..เป็นหมอดูธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้นนะ..”

เบลล่าหัวเราะ..

“..ท่าจะยากแล้วล่ะ..เพราะฉันเชื่อว่า..เขาต้องอยากพิสูจน์วิชาโหราศาสตร์ของเธออีกแน่..”

เบลล่าบีบมือเพื่อน...พูดอีกว่า..

“..ยังดีที่เวลานี้..คุณพนัสเป็นสามีเธอ..อยู่ข้าง ๆ เธอ..เขาควรที่จะปกป้องหมอดูธรรมดา ๆ อย่างเธอได้..แถมยังมีพิมพ์ดาวที่เก่งกาจเรื่องการอ่านดวงชะตา..และจีจี้ที่ช่างสังเกตคอยสนับสนุนเธออีก..”

แม่หมอส่ายหน้า...

“..เบลล่า..ฉันเชื่อว่า..ถ้าถึงเวลาที่ภรภพจะต้องปะทะกับพวกเราอีก..เธอคงรีบมาช่วยฉันรับมือทันทีใช่ไหม..”

“...เกรงแต่ว่า..”เบลล่าถอนหายใจ. “..ฉันจะโดนมันเก็บเสียก่อนนั่นแหละ..”

“..ถ้าเธอทำตัวไม่มีร่องรอยแบบนี้..ไม่มีใครหาเธอเจอหรอก..”แม่หมอหงส์หัวเราะ.. “..ดูหน้าตาโหงวเฮ้ง..เธอไม่ใช่คนอายุสั้น..วางใจได้..”

เบลล่าหัวเราะบ้าง..บีบมืออีกครั้ง..

“..ลาก่อนนะหงส์..”

แม่หมอหงส์พยักหน้า..เบลล่าเดินไปที่รถตู้ที่อยู่ไม่ห่าง..ลูกน้องของเธอจอดรถรออยู่แล้ว...

ไม่ช้า..รถก็แล่นจากไป..

แม่หมอยิ้มเล็กน้อย..ครั้งนี้..ไม่ได้เบลล่า..ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอเหมือนกัน..

ตัวเองหันหลังกลับ..เดินกลับไปที่ร้านแม่หมอ..

ลัดเลาะเลี้ยวเข้าตรอกซอกซอยสักครู่..ก็ถึงถนนเล็ก ๆ ในซอยที่ทอดไปยังด้านใน..อาคารที่ตั้งร้านแม่หมอ..เป็นอาคารที่ใกล้กับศูนย์การค้า..มีคนไปมาพอสมควร..ไม่เงียบเหงาจนเกินไปนัก..

แม่หมอแปลกใจที่มีรถตู้จอดอยู่หน้าร้าน..

และเมื่อผลักประตูเข้าร้านเข้าไป..ก็ตกตะลึง..เพราะมีคนอยู่หลายคนทำให้ร้านกาแฟคึกคักผิดวิสัย.

มัสสุมองเห็นแม่หมอก็ยิ้มและเข้ามาใกล้..

“..เจ๊..เจ๊ต้องไม่เชื่อแน่เลย..มีแขกคนสำคัญมาหาเรา..”

“..ใครหรือมัสสุ..หรือว่า..”แม่หมอเห็นเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเป็นที่สนใจของคนในร้าน..ยิ่งมองก็เห็นออร่าที่เด่นสง่า..ก็อุทานออกมา..มัสสุหัวเราะและอธิบายต่อ..

“..ครับ..เธอ..ใช่..เธอรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว..เลยมาขอบคุณเรา..โดยเฉพาะอย่างยิ่ง..”

มัสสุพูดจบก็ใช้นิ้วโป้งชี้ไปอีกทางหนึ่ง..

จีจี้กับแคทอยู่ไม่ห่าง..และตระเตรียมจะเจอศิลปินคนโปรดที่เจาะจงมาหาโดยเฉพาะ...

แม่หมออมยิ้ม..ใช่..แขกของร้านวันนี้คือสรแห่งวงCLCนั่นเอง..และเธอต้องการพบกับเซสเซอร์หรือแฟนคลับที่กล้าหาญในเหตุการณ์ที่ห้างสยามไอดอลเป็นกรณีพิเศษ..

สรรับดอกไม้จากทีมงาน..และยื่นให้จีจี้..ยิ้ม..พูดคุยและถ่ายรูปด้วยกัน..แคทก็พลอยได้หน้าได้ตาไปด้วย..

แต่จีจี้นั้นท่าทางเหมือนจะตายไปตรงนั้นแล้ว...

มีมือมาสะกิด..มือที่อยู่ต่ำกว่าระดับมือคนปรกติเพราะคนที่สะกิดนั่งรถเข็นคนพิการอยู่..

“..พี่หงส์..”นั่นคือเสียงพิมพ์ดาว.. “..เราไม่ต้องเจอสรก็ได้มั้งคะ..”

แม่หมอหงส์หัวเราะ..

“..ทำไมล่ะคะน้องดาว..”

“..ดาวเองก็ชอบสรนะคะ..แต่จะให้เจอแบบนี้..มันเขิน ๆ บอกไม่ถูก..”พิมพ์ดาวพูด...

จีจี้เขินจนเหมือนช็อคอยู่ตรงนั้น..แต่มีแววตาปลาบปลื้ม..

แม่หมอหงส์กับพิมพ์ดาวค่อย ๆ ถอยออกมา..จอมยังคงเข็นรถให้พิมพ์ดาวเช่นเดิม..

“..พี่จีจี้จะเหมือนเป็นแม่หมออีกคนแล้วนะคะ..”พิมพ์ดาวพูด..

“..เราคงต้องเจออะไรที่หนักหนากว่าเดิมแน่..น้องดาว..”แม่หมอหงส์เอ่ยสรุป

ทีมงานของสรคนหนึ่งเดินมาหาแม่หมอหงส์และพิมพ์ดาว..

“..อย่าเพิ่งไปไหนเลยครับ..พวกคุณคือแม่หมอที่ทุกคนร่ำลือกันใช่ไหม..น้องสรอยากจะให้พวกคุณตรวจดวงชะตาให้สักหน่อย..จะเป็นไรไหมครับ....”

แม่หมอหงส์กับพิมพ์ดาวมองหน้ากัน..

ก่อนจะยิ้มออกมา..

“..ด้วยความยินดีค่ะ..”พิมพ์ดาวกับแม่หมอหงส์แทบจะตอบพร้อมกัน..

...........จบซีซั่น............

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #158 kraikrun (@kraikrun) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 11:03
    สนุกมากๆค่ะ
    #158
    0
  2. #154 Noke Pol (@nokepol) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 15:12
    ตื่นเต้นเร้าใจกว่าเดิม
    #154
    0
  3. #153 AlalanNoLeang (@AlalanNoLeang) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 10:46
    ชอบๆๆๆๆๆๆๆ
    #153
    0