แม่หมอ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 24,517 Views

  • 158 Comments

  • 409 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    281

    Overall
    24,517

ตอนที่ 4 : ความตายจากยามตับนิทาน(จบตอน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    8 ธ.ค. 60


                       

น้องฟรัง นรีกุล คือตัวแทนของแคทของเราในทุกเรื่องค่ะ

เรื่องจากมุมมองของแม่หมอ

ฉันมาถึงบ้านหลังไม่ใหญ่นัก..แต่ก็ดูเป็นบ้านทรงสมัยก่อนที่ดูจะเป็นบ้านของคนที่มีฐานะในระดับหนึ่ง..

รถที่มาส่งฉันจอดนิ่งสนิท..

“..นั่นรถคุณใช่ไหม..”เสียงคนขับถาม..เมื่อเห็นรถคันหนึ่งจอดหน้าบ้าน

ฉันพยักหน้า..เปิดประตูลงจากรถ..พร้อมกับพูดว่า..

“..มัสสุจะเอารถกลับออฟฟิศให้เอง..”

คนขับรถก้าวลงมาเช่นกัน..คน ๆ นี้..ทำให้ฉันรู้สึกไม่อยากจะสบตาด้วยเลย..

ใช่..ฉันยอมรับ..ใบหน้าที่หล่อเหลาแม้อยู่ในวัยกลางคน..ทำให้ฉันใจสั่นได้ทุกที..แม้ว่าตอนนี้..ผมของเขาจะหงอกขาวแซมผมดำบ้างแล้ว..แต่ในสายตาฉัน..เขายังคงดูดีอยู่เสมอ..

ถ้าคุณนึกถึงหน้าเขาไม่ออก..ให้นึกถึง..เบน เอฟเฟลคท์..ในบทของบรู๊ซ เวย์นเข้าไว้..

“…คนของคุณไม่ได้ค้างที่นี่นะ..”เขาถาม..ใช่..ถ้าคุณเดาก็คงไม่ผิดหรอก..เขาคนนี้..คือ..พนัส..

พนัสที่มีลูกสาวชื่อแคทคนนั้นนั่นแหละค่ะ..

“..ฉันให้มัสสุดูแลออฟฟิศ..ยังไงเขาก็ต้องกลับ..แล้วก็อีกอย่าง..ที่นี่มีแต่ผู้หญิง..ถ้าเขาเป็นผู้ชายมาค้าง..ก็อาจจะดูไม่ดีนัก..”ฉันพูดเพื่อให้เขาเข้าใจ..

“..ผมอยากให้เขาค้างมากกว่า..เพราะอย่างน้อย..ก็จะได้มีผู้ชายไว้ดูแลสักคน..”

“…ถ้าเป็นนายนั่น..ให้กลับเถอะ..”ฉันหัวเราะ..มัสสุมันเป็นคนยังไงฉันรู้ดี..จะหวังพึ่งพาอะไรแบบที่เป็นที่พึ่งที่ปกป้อง..อย่าไปหวังกับเขาดีกว่า..

ดูพนัสจะเป็นห่วง..ฉันคิดว่าเขาน่าจะห่วงลูกสาวเขามากกว่าฉันนะ..

เขาเดินเข้ามาใกล้..หยิบอะไรบางอย่างให้ฉัน..

“..คุณพกไอ้นี่ไว้ด้วยก็แล้วกัน..ยังไม่ลืมวิธีใช้นะ..”

ฉันเหลือบมอง..ก่อนจะยิ้ม..และรับมาใส่กระเป๋าถือ..

“..ปืนขนาด.32 พาราเบลลั่ม..ก็เหมาะกับผู้หญิงดี..”

“..ผมเตรียมไว้ให้แคท..ผมห่วงลูก..แต่ก็ยังไม่มีจังหวะให้หัดยิงปืนเป็นเรื่องเป็นราว..”

“..ถ้าคุณไม่มีเวลาจะหัดให้..ก็ให้ฉันสอนก็ได้..”ฉันพูด..

พนัสถอนหายใจ..แต่ก็อดยิ้มไม่ได้..

เขานิ่งอยู่นานก่อนจะพูดขึ้นว่า..

“..คุณลักขณา..ไม่ว่าอย่างไร..ผมก็ต้องขอบคุณ..และขอโทษกับเรื่องที่ผ่านมาด้วย..”

ฉันอดนึกถึงอดีตไม่ได้..และเห็นสีหน้ากับแววตาเสียใจ..ก็ยิ้มให้..

“...ถ้าจะให้เครดิตเกี่ยวกับเรื่องนี้..ก็ต้องให้มัสสุสินะ..”

“..หือ..”พนัสดูจะไม่เข้าใจ..ฉันได้แต่พูดว่า..

“..มัสสุเตือนสติฉัน..ทำให้ฉันได้คิด..และพอมาคิดต่อ..ก็รู้สึกว่า..มันไม่ถูกต้องนักหรอกที่จะปล่อยให้ตัวเองจมปลักอยู่แต่ความรู้สึกหดหู่..ฉันเป็นหมอดู..น่าจะเข้าใจคำว่าดวงชะตา..ชะตากรรม..หรือโชคชะตามากกว่าทุกคน..”

พนัสมีสีหน้าแช่มชื่นขึ้น..

“..พรุ่งนี้ผมจะมารับคุณกับแคท..”

“..ค่ะ..แล้วคุณจะไปเลยหรือคะ..ไม่ไปเจอแคทสักหน่อยหรือ..”

“..แคทคงไม่ได้อยากเจอพ่อหรอก..ตอนนี้คงอยากอยู่กับแฟนมากกว่า..”

ฉันหัวเราะเบา ๆ ..ก่อนจะชมเชยคุณพนัสออกมาอย่างจริงใจ..

“..คุณเป็นพ่อที่ไม่ปิดกั้นความรักของลูกจริง ๆ นะคะ..แม้ว่าลูกสาวคุณจะชอบผู้หญิง..”

“..มันเป็นความรับผิดชอบของผมด้วยนั่นแหละ..แคทเสียแม่มานานแล้ว..อยู่แต่กับพ่อแบบผม..แกคงไม่มีต้นแบบที่ดีสำหรับความรู้สึกของผู้หญิง..แต่ช่างเถอะนะ..ผมสอนให้แกดูแลตัวเอง..ดูแลคนอื่น..แม้ในชีวิตนี้จะไม่มีใครมาปกป้อง..แกก็อยู่ของแกได้..ไม่มีอะไรที่ผมต้องกลัวสำหรับแคท..ถึงแกจะรักผู้หญิง..ผมก็ไม่ห่วงอะไรแล้ว..”

ส่วนใหญ่..คนเป็นพ่อจะหวงลูกสาว..และที่ไม่ชอบที่ลูกสาวชอบผู้หญิง..ส่วนหนึ่งก็คงเป็นเพราะห่วงที่อนาคตจะไม่มีใครดูแลลูกสาวแทนตัวเองอีกต่อไป..เพียงแต่มุมมองของคุณพนัสกลับเป็นไปอีกแบบ..

มุมมองที่อาจจะแตกต่าง..แต่สายตาก็แตกต่างจากเดิมมากเช่นกัน..

สายตาของคุณพนัสที่มองฉัน..บอกตรง ๆ ..ว่าทำให้ฉันรู้สึกดีมาก ๆ ทีเดียว..

เขาใช้สายตาแสดงความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ว่าใครเห็นก็รู้ได้ทันที..แต่ฉันคงยังไม่อยากจะยุ่งอะไรกับเรื่องของหัวใจตอนนี้มากนักหรอก..ฉันยังมีภาระหน้าที่ต้องทำอยู่..

พนัสขึ้นรถและขับออกไป..ฉันมองรถเขาห่างไปจนลับตา..

ถ้าไม่มีเรื่องนั้น..เรื่องบ้า ๆ ที่ทำให้ฉันผิดหวัง..เสียใจ..จนต้องลาออกจากราชการ..ป่านนี้..เราคงมีความสัมพันธ์ที่แนบแน่นมากไปกว่านี้แน่..ดีไม่ดี..เราอาจจะได้ร่วมชีวิตเป็นครอบครัวกันแล้วก็ได้..

ฟุ้งซ่านชะมัดเลย…

…..

ฉันเดินเข้ามาในบ้าน..เวลานี้ค่ำใกล้ดึกแล้ว..

มัสสุเห็นฉันก็อดปากเปราะไม่ได้..

“..เจ๊..ใครมาส่งเจ๊เนี่ย..หน้าเจ๊ถึงระรื่นเป็นดอกไม้บานยามเช้าอยู่ได้ทั้งที่ดึกขนาดนี้แล้ว..”

แคทเองก็อมยิ้ม..

“..เมื่อกี้เห็นรถพ่อแว้บ ๆ นะคะอาหงส์..”

ฉันได้แต่หัวเราะแก้เขิน..

“..เขาแค่แวะมาส่ง..เพื่อจะได้ให้ช่วยดูแลลูกสาวเขาน่ะ..”ฉันเห็นมัสสุทำท่าจะปากเสียอีก..ก็เลยโบกมือไล่..

“..แกกลับออฟฟิศได้แล้ว..มัสสุ..รีบเลยนะ..ก่อนที่ฉันจะหงุดหงิดกับแกมากกว่านี้..”

มัสสุทำหน้าทะเล้น..ก่อนจะแว้บออกไป..ไม่ช้า..เขาก็ขับโตโยต้าวีออสรุ่นเก่าของฉันออกไป..

ฉันทำเป็นไม่สนใจ..ก่อนจะถามกันยาซึ่งยืนข้าง ๆ แคทตลอดเวลา..

“..แล้วนี่จะให้นอนที่ไหน..”

“..แม่หมออยากจะนอนชั้นบนหรือชั้นล่างก็ได้ค่ะ..”กันยาตอบ..

“..ก่อนที่จะนอนนะ..ช่วยพาฉันไปดูหน่อยได้ไหมว่า..พ่อ..แม่..และน้องของเธอ..นอนตายตรงไหนบ้าง..แล้วก็ช่วยบรรยายสิ่งที่เธอรู้เกี่ยวกับสภาพแวดล้อมในตอนนั้นมาด้วยก็ดี..”

สีหน้ากันยาดูเปลี่ยนไป..ฉันเข้าใจ..โศกนาฏกรรมหรือโชคชะตาอันเลวร้าย..คงไม่ทำให้กันยารู้สึกดีนักหรอก..ถ้าจะต้องมาเล่าหรือบรรยายสิ่งเหล่านี้ให้ฉันฟังอีกครั้ง..

แต่มันก็ช่วยไม่ได้..

แคทเห็นสีหน้ากันยาไม่ดีก็จับมือปลอบใจ..พยายามทำให้บรรยากาศคลี่คลายจากความอึดอัด..

“..อาหงส์ค่ะ..จะทำงานกันตอนกลางคืนอย่างนี้เลยหรือคะ..รอเช้าก่อนไม่ดีกว่าหรือ..พี่หญิงเหนื่อยมากแล้วนะคะ”

สีหน้าหญิงหรือกันยาดูเหนื่อย..ลำบากใจ..แต่ก็พยายามฝืน..

“..แคท..แม่หมอไม่มีเวลามากนักนะ..เท่าที่ช่วย..พี่ก็ถือว่าเป็นพระคุณมากแล้ว..อย่าให้เสียเวลาเลย..”

ฉันมองดูด้วยสายตาและแววตาปราณี..

“..ขอโทษนะ..ฉันน่าจะนึกถึงความรู้สึกเธอบ้าง..”

“..ไม่เป็นไรหรอกค่ะ..แม่หมอ..”กันยายิ้มเศร้า.ๆ..

“..งั้น..ฉันขอทำอะไรแบบที่หมอดูควรจะทำสักหน่อยดีกว่า..หิ้งพระอยู่ตรงไหน..อยากจะไปไหว้สักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ปกป้องบ้านหลังนี้..เผื่อปาฏิหาริย์จะช่วยให้ทุกเรื่องกระจ่างเร็วขึ้น..”

หญิงพยักหน้า..พาฉันไปยังห้องพระประจำบ้าน..

หลังจากไหว้พระ..สักการะรูปคนที่เสียชีวิตที่ตั้งอยู่ในห้องพระ..ก็มีเสียงคนกดกริ่งที่ประตูบ้าน..

หญิงจะออกไปดู..แต่ฉันฉุดแขนไว้…

“..ไม่ต้อง..ฉันเอง..”

แคทที่อยู่ใกล้ ๆ ก็ดูจะตระหนก..

“..อาจจะเป็นคนส่งพิซซ่าก็ได้ค่ะ..”หญิงพูด.. “..ฉันกลัวว่าทุกคนจะหิว..เลยสั่งพิซซ่ามาให้..จะทานหรือไม่ทานก็ขอสั่งไว้ก่อนล่ะค่ะ..”

“..ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรประมาท..”ฉันยังคงยืนกราน..

ไม่รอให้กันยาพูดอะไร..ฉันก็ออกไปข้างนอก..ฉวยกระเป๋าถือไปด้วย..

ปืนในกระเป๋าถือ..น่าจะทำให้อุ่นใจได้บ้างล่ะ..

….

ที่ประตู..ฉันเปิดประตูรั้ว..เพียงเพื่อจะเห็นเด็กส่งพิซซ่าในเครื่องแบบถือถุงใส่กล่องพิซซ่า..อาหารเคียง..และเครื่องดื่มรออยู่..

คนส่งพิซซ่าจริง ๆ ด้วย..

ฉันสังเกตว่าเด็กส่งพิซซ่าคนนี้หน้าตาพิกลอยู่..ผิวดำแดง..ตาเข ๆ ..และฟันยื่น..แต่ก็จะไปวิจารณ์อะไรหน้าตาเขาก็ใช่ที..เดี๋ยวจะกลายเป็นการเหยียดรูปร่างหน้าตาไปเสีย..

“..สามร้อยเจ็ดสิบบาทครับ..”เขาบอกราคา..

ฉันรับถุงใส่ของทั้งหมด..วางใจที่เป็นคนส่งพิซซ่าจริง ๆ ..เปิดกระเป๋าสะพาย..หยิบกระเป๋าเงินที่อยู่ไม่ห่างจากปืนพกนัก..และยื่นให้ห้าร้อยบาท..

เด็กส่งพิซซ่าแตะตามเนื้อตัว..

และในที่สุดก็ค้นเงินยื่นให้สองร้อย..

“..ขอโทษครับพี่..ไม่มีเศษ..”

“..แบบนี้น้องขาดทุนแย่..เอางี้…”ฉันคืนเงินให้หนึ่งร้อย.. “..พี่ทิปให้สามสิบก็แล้วกัน..”

คนส่งพิซซ่าพยักหน้า..ฉันรู้สึกว่าหน้าตาเขาแปลก ๆ ..และไม่น่าจะทำงานส่งพิซซ่าเลยให้ตายสิ..

เขาคร่อมร่างบนมอร์เตอร์ไซด์ที่จอดไม่ห่าง..ฉันรู้สึกงง..เพราะปรกติ..มอร์เตอร์ไซด์ของเด็กส่งพิซซ่า..จะต้องมีกล่องใส่อาหารซึ่งมีตราร้านค้ามัดอยู่ท้ายรถ..แต่นี่..ดูจะประหลาดที่มีแต่มอร์เตอร์ไซด์เปล่า ๆ ..

มันมีพิรุธให้เห็นชัดเจน..

ท่าทางกันยาคงถูกตามจริง ๆ นั่นแหละ…

….

ฉันเอาถุงใส่พิซซ่าและเครื่องเคียงตลอดจนเครื่องดื่มเข้ามาในบ้าน..แคทกับกันยากำลังรออยู่..กันยายื่นธนบัตรให้..

“..ลืมให้เงินค่ะ..”

ฉันหัวเราะ..

“..เอาเป็นว่าฉันเลี้ยงก็แล้วกัน..”

“..ไม่เป็นไรค่ะ..แม่หมอ..เกรงใจแย่เลย..”

“..ถือว่าเป็นการบริการลูกค้าก็แล้วกัน..แล้วก็อีกอย่าง..ฉันอาจจะได้ประโยชน์จากพิซซ่ากล่องนี้นะ..”

“..ไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นดีกว่าค่ะ..”กันยาเสนอ..หยิบถุงใส่อาหารจากมือฉัน..และเราสามคนก็ได้ไปนั่งที่เก้าอี้นั่งเล่นซึ่งมีโต๊ะตัวหนึ่งอยู่ตรงหน้า..

พิซซ่าร้อน ๆ ..เครื่องเคียงประเภทขนมปังกระเทียม..ปีกไก่..และเครื่องดื่ม..ดูแคทจะหิวเพราะกุลีกุจอเปิดกล่องพิซซ่า..จนกันยาอดตีมือไม่ได้..

“..อย่าเพิ่งตะกละสิแคท..เดี๋ยวพี่ไปเอาจานที่ครัวก่อน..”

“..เร็วนะคะพี่..”แคทเร่ง..

ฉันอดพูดไม่ได้..

“..เมื่อกี้สังเกตว่า..คนส่งพิซซ่ามีพิรุธนะ..หญิง..เหมือนไม่ใช่คนส่งพิซซ่าทั่วไป..”

ทั้งหญิงทั้งแคทชะงัก…

“..ไม่ค่อยวางใจเลย..”ฉันพูด.. “..เหมือนเค้าจะพยายามสำรวจตรวจตราอะไรบางอย่างเกี่ยวกับบ้านหลังนี้..”

หญิงเม้มปาก..

“..แล้วแม่หมอจะให้เราทำยังไงดีคะ..”

“..เก็บอาหารไว้ก่อน..ฉันอยากจะให้คุณพนัสพ่อแคทเอาไปตรวจที่แลบของกรมสืบสวนคดีพิเศษ..กลัวว่ามียาพิษ..แคท..ทนหิวหน่อยนะ..”

ฉันหยิบขวดเครื่องดื่มยื่นให้..

“..เป๊บซี่ขวดนี้ซีลแน่นหนา..ถ้าจะกินคงไม่เป็นไร..เพราะวางยาไม่ได้..”

“..อาหงส์..”แคทอุทาน.. “..นี่พวกเค้าจะฆ่าพี่หญิงจริง ๆ หรือคะ..”

“..มันน่ากลัวมาก..แต่วางใจเถอะ..ถ้าหิวนะ..”ฉันหยิบของในกระเป๋าสะพายออกมา..เป็นขนมที่สำรองไว้.. “..กินนี่ก่อน..หญิง.เธอหิวไหมล่ะ..”

กันยาดูตระหนก..

“..ไม่หิวค่ะ..กินไม่ลงแล้วล่ะค่ะแม่หมอ..”

“..ฉันคิดว่ามันไม่ปลอดภัย..แต่ก็เชื่อใจได้อย่างหนึ่งว่ากินเป๊บซี่ได้..มีน้ำแข็งไหมล่ะ..รินแจกกันเลย..”

ฉันพูดพลางปิดกล่องพิซซ่าและเครื่องเคียง..แคทได้แต่รับขนมที่ฉันยื่นให้รับประทาน..

“..อาหงส์..นี่เราต้องหวาดผวาไปอีกนานไหมเนี่ย..”แคทบ่น..

หญิงหรือกันยารับขวดเครื่องดื่ม..หายไปในครัวชั่วขณะ..และกลับมาพร้อมกับถาดใส่แก้วที่เต็มไปด้วยน้ำแข็ง..และรินเครื่องดื่มมาให้เสร็จสรรพ..

ฉันรู้สึกถึงความตึงเครียดของทุกคน..แต่ก็ประมาทไม่ได้..

“..หญิง..เธอต้องล็อคบ้านให้แน่นหนา..อย่าให้ใครเข้ามาได้..ฉันกลัวเหลือเกินว่าจะเกิดอะไรขึ้นในคืนนี้..รีบไปตรวจตราดูรอบ ๆ บ้าน..และล็อคประตูหน้าต่างให้เรียบร้อยซะ..ที่นี่มีเครื่องปรับอากาศ..ไม่ต้องกลัวร้อนหรอกนะ..”

“..ค่ะ.”กันยาดูหวาดวิตก..ฉันหยิบสมุดพกพร้อมกับปากกาออกมา.. “..ฉันจะขอตรวจดูดวงให้สบายใจสักหน่อย..ว่าวันนี้..พวกเราจะไม่เป็นอะไร..”

ความกังวลทำให้ต้องอาศัยที่พึ่ง..และไม่มีที่พึ่งอะไรที่ดีไปกว่าการตรวจดวงชะตาอีกแล้ว…

…..

ฉันพิจาณาดวงชะตาเพื่อรอเวลาให้หญิงกับแคทซึ่งออกไปช่วยกันตรวจตราประตูหน้าต่าง..

และดวงชะตาที่กำลังพิจารณาเป็นดวงชะตาของคุณปราการ…ศพแรกของการฆ่าตามยามตับนิทาน..

ดวงของคุณปราการไม่อาจจะผูกได้ตามหลักการทางโหราศาสตร์เพราะขาดเวลาตกฟาก..แม้จะใช้วิธีอีกหลายวิธีที่สามารถหาจุดตนุแทนลัคนาตามหลักการของโหร..แต่ฉันกลับมั่นใจในวิธีการของวิชาเลข๗ตัวเก้าฐาน..หรือที่อาจารย์ฉันเรียกว่าสัตตะนวภพมากกว่า…

ฉันบอกตรง ๆ ..ว่าฉันดูดวงนี้มานับร้อยรอบแล้ว..

เจ้าชะตาเกิดวันพุธ..เดือนหก..ปีขาล..ใช้ชื่อเป็นส่วนขยายช่วย..ปราการก็คืออักษรวรรคดาวพฤหัส..ซึ่งตกที่หินะ..ปัตนิ..กัมมะ..ฐาน๑๒ มหาโจร..ธนัง..

ใช่..เจ้าชะตามีทรัพย์..แต่สำหรับดวงชะตาด้านคู่ครองอาจจะไม่ดีนัก..การหย่าร้างครั้งหนึ่งก็ย่อมจะเป็นคำตอบที่ชัดเจนพอสมควร..

ดาว๕/๑๒..ทำให้อ่านได้ว่าเจ้าชะตาสนใจในวิชาโหราศาสตร์ก็เห็นจะไม่ผิด..นี่เองคงเป็นที่มาว่า..ทำไมเจ้าชะตาถึงมีตำราพรหมชาติติดบ้าน..และน่าจะสนใจสิ่งที่เรียกว่ายามตับนิทานมากเป็นพิเศษ..

บางที..ยามตับนิทานที่เจ้าชะตาสนใจ..จนกระทั่งถึงขนาดเอามาท่องให้ลูกคนแรกฟัง..และจำได้อย่างขึ้นใจ..ก็คงอธิบายเรื่องราวที่เทพธรรม..ไม้เจริญดี..ได้พูดถึงพฤติกรรมของพี่ชายซึ่งเหมือนจะมีอาการทางจิตได้อย่างเหมาะสมลงตัวสินะ..

เพียงแต่..ลูกคนแรกก็ตายไปแล้ว..จะมาเกี่ยวข้องกับเรื่องราวต่าง ๆ เหล่านี้ได้อย่างไร..

ความตายของเจ้าชะตาเราต้องอ่านที่นิยามมรณะ..เป็นดาวอังคาร..ซึ่งชนกับตำแหน่งอื่นที่ไม่ดีนัก..จนฉันกล้ากล่าวได้ว่า..เจ้าชะตาตายด้วยของมีคม..ซึ่งก็ไม่ผิด..และตำแหน่งปุตตะซึ่งหมายถึงลูก..ก็เป็นดาวอังคารอีกเช่นกัน..และเมื่อใช้ดาวอังคารซึ่งเป็นดาวผู้ชายร่วมพิจารณาตามจุดทายต่าง ๆ ..ก็สามารถบอกได้ว่า..เจ้าชะตาไม่มีลูกสาวแน่นอน..ดังนั้น..การที่ฉันจะทักกันยาว่า..เธอไม่ใช่ลูกแท้ ๆของคุณปราการ..จึงไม่ใช่เรื่องแปลก..

ไม่มีอะไรผิดแผก..ฉันตรวจดูดวงชะตาต่อไป..เป็นดวงชะตาของคุณวาสนา..ซึ่งเป็นแม่ของกันยา..และต้องตายจากการฆาตกรรมต่อเนื่องตามยามตับนิทานรายที่สอง..มีอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันต้องนั่งขบคิดมากขึ้น..

คิดจนลืมไปเลยว่า..กันยามาถึงพร้อมกับแคทตั้งแต่เมื่อไหร่..

….

ฉันเงยหน้าจากสมุดพก..ก่อนจะเหล่มองรูปภาพที่อยู่บนชั้นวางหนังสือ..

“..เพิ่งรู้ว่าเธอจบพยาบาลนะหญิง..”

นั่นเป็นรูปรับปริญญาของหญิงที่ถ่ายในชุดครุย..

“..ค่ะ..”กันยาหน้าเศร้า.. “..เรียนพยาบาล..หวังว่าจะได้ดูแลพ่อกับแม่ช่วงที่ท่านชรา..ไม่นึกเลยนะคะ..”

“..คนกตัญญูอย่างเธอ..รับรอง..ว่าจะต้องปลอดภัย..ฉันให้สัญญา..”

ฉันจิบเครื่องดื่ม..แคทซึ่งเมื่อครู่ยังไม่ได้กินน้ำ..ก็หยิบแก้วเป๊บซี่ดื่มอั้ก ๆ …

“..ถ้ายังไง..เราควรจะนอนห้องเดียวกัน..”ฉันเสนอ.. “..ความปลอดภัยสำคัญที่สุด..”

“..ค่ะ..นอนห้องคุณพ่อชั้นบนจะปลอดภัยที่สุด..ห้องท่านกว้างพอ..เดี๋ยวจะเตรียมหมอนและผ้าห่มที่ยังขาดเหลือเอาไปให้ค่ะ..”

แคทอ้าปากหาว..

“..แปรงฟันแล้วนอนได้เลยปะพี่หญิง..แคทไม่ไหวล่ะ..เพลียจริง ๆ ..”

ฉันเองก็อ้าปากหาว..

“..นั่นสิ..พรุ่งนี้เช้าจะได้จัดการธุระอื่นต่อ..”

กันยายิ้มรับ..

“..ถ้าเป็นวันอื่นพี่ไม่ยอมนะแคท..แต่วันนี้..ยกให้หนึ่งวัน..”

“..แหม..ทำยังกะนอนกันบ่อย..”แคทหัวเราะ.แต่แล้วก็เบรคเพราะฉันมองหน้าแคทอย่างไม่ชอบใจนัก..

ใช่..ผู้หญิงกับผู้หญิงคงไม่มีปัญหาเรื่องท้องไส้ก่อนวัยอันควร..แต่เรื่องเพศสัมพันธ์..ไม่ว่าอย่างไร..ฉันก็ยังไม่อยากให้ลูกสาวของคุณพนัสต้องมาหมกมุ่น..ไม่ใช่เพราะเค้าคบกันแบบหญิงต่อหญิงหรอกนะ..

ไม่ว่าจะคบกันแบบหญิงหญิงหรือหญิงชาย..ความรักก็ควรจะเป็นคนละส่วนกับเพศสัมพันธ์..ฉันอาจจะหัวโบราณไปก็ได้..

ให้โตกว่านี้ก่อนดีกว่ามั้ง..

…..

คืนนั้น..

ฉันนอนบนฟูกที่กันยาหามาได้จากห้องส่วนตัว..แคทนอนบนเตียงกับหญิง..เสียงกรนเบา ๆ ทำให้รู้ว่าแคทหลับสนิท..ซึ่งก็ดีแล้ว..เพราะหากไม่หลับสนิท..ก็คงจะไม่กล้าวางใจ..ว่าจะมีอะไรกันกับกันยาหรือเปล่าในคืนนี้..

ฉันนอนที่พื้นห้อง..ทั้งที่กันยาดูจะเกรงใจ..แต่สำหรับฉัน..การนอนที่พื้นหรือเตียงก็ไม่ถือว่าจะมีอะไรแตกต่างมากมายนัก..ดังนั้น..กันยาจึงต้องยอมตามคำขอร้องของฉัน..

มืดสนิท..

เสียงลมพัดทำให้หน้าต่างสั่นไหว..ลมแรงจริง ๆ นะ..

ฉันพลิกตัว..หลับตาและหายใจแรง ๆ ..ปรกติฉันเป็นคนนอนเร็ว..นอนง่าย..นอนไว..และนอนตรงไหนก็ได้..อดีตที่เคยเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายสืบราชการลับ..ทำให้ฉันคุ้นชินกับการนอนและตื่น..หลับก็หลับสนิท..ผิดปรกติก็ตื่นไว..มันถูกฝึกจนชินแล้ว..

กันยาก็คงหลับเช่นกัน..และไม่บอกก็รู้ได้..เธอกับแคทต้องนอนกอดกันแน่นอน..

คืนนี้ฉันยังไม่หลับ..แต่เหนืออื่นใด..ต้องทำเป็นหลับ..

เพราะฉันรู้ว่ามันต้องเกิดอะไรขึ้นแน่..

และนั่น..มันควรจะมาแล้ว..

เสียงฝีเท้า..แผ่วเบา..แต่ก็อย่าคิดเลยว่าจะเบาไปกว่าการสังเกตของนักสืบเก่าอย่างฉัน..

เสียงเหมือนไขกุญแจ..และสักครู่..ประตูก็เปิดออก..เงาร่างหนึ่งตะคุ่มและเดินเข้ามา..

ฉันยังไม่แสดงตัวว่ายังไม่หลับ..เพราะฉันกำลังรอ..

มันอาจจะเป็นการรอที่เหมือนกับการวัดดวงจริง ๆ ..

เจ้าของเงานั้นเดินไปที่เตียง..ก่อนจะเบนความสนใจมาที่ฉัน..

เจ้าของเงาดำก้าวอย่างแผ่วเบามาทางฉัน..หยุดอยู่ข้างฟูก..และก้มลง…

เขาวางมือไว้ที่ปากฉัน..มือนี้..มือผู้ชายชัด ๆ ..

และฉันรู้ดีว่าเจ้าของมือเป็นใคร..

และ..ก่อนที่เขาจะทำอะไรต่อ..ฉันก็ยกมือขึ้น..

ในมือของฉันมีปืนขนาดจุดสามสองพาราเบลลั่มที่คุณพนัสให้ไว้…

อีกมือแกะมือที่อุดปากออกอย่างง่ายดาย..

“..แกอาจจะดึงคัตเตอร์ออกมาแล้วปาดคอฉันนั่นจะเร็วพอ.แต่เชื่อเถอะ..แกไม่เร็วไปกว่าปืนแน่นอน..”

….

เจ้าของเงาตะคุ่มเหมือนจะรู้ว่าพลาดท่า..และเขาคงจะวัดดวงกับการที่ทะลึ่งตัววิ่งหนี..

ใช่..เขาคิดว่าฉันคงไม่ยิงเขา..

ฉันไม่ยิงหรอก..จะยิงทำไม..

ฉันลุกจากที่นอน..เปิดไฟ..กันยาตื่นขึ้น..อุทานเบา ๆ ..

“..แม่หมอ..”

“..เราจับคนร้ายได้แน่..กันยา..พ่อแคทให้คนรออยู่ข้างล่าง..เขาไม่มีทางรอด..”

“..นี่หมายความว่ายังไงกันคะ..”

“..คนที่ฆ่าพ่อของเธอไง..เขามาที่นี่..”ฉันพูดจบก็ถลันออกไปจากประตู…

….

คุณพนัสพ่อของแคทเป็นคนที่ฉันไว้ใจได้เสมอ..ตลอดระยะเวลาที่เราทำงานด้วยกันในกรมสืบสวนคดีพิเศษ..

ใครคงไม่ทราบหรอกว่า..ฉันให้เขาพาคนมาคอยดักฆาตกรที่นี่…

แค่ไลน์ติดต่อไป…เขาก็ตอบสนองคำขอร้องอย่างรวดเร็ว…

เวลานี้..เขายืนอยู่ในห้องนั่งเล่น..คนของเขาสองคนกำลังควบคุมตัวคนที่มีเป้าหมายจะฆ่าฉัน..จับไพล่หลังล่ามด้วยกุญแจมือชนิดที่ดิ้นไม่หลุด..

ฉันยื่นปืนคืนให้เขา..ขยับแว่นหลังจากที่มันถูกสวมด้วยความรีบร้อน…

“..คุณยังคงคาดการณ์ได้แม่นยำเสมอ..คุณลักขณา..”คุณพนัสชม..

กันยายังมีสีหน้าตระหนกไม่หาย…

“..นี่อะไรกันคะ..อะไรกัน..”

“..ฆาตกรที่ฆ่าคุณปราการ..คุณพ่อคุณ..”ฉันพูด.. “..และอาจจะรวมถึงน้องชายคุณด้วย..”

“..เขาเป็นใครคะ..”กันยายังคงตระหนก.. “..และทำไปทำไม..”

“..เขาก็ทำเพื่อเงิน..เหมือนพวกมือสังหารโดยทั่วไป..”ฉันตอบ..

คุณพนัสอดถามไม่ได้..

“..แล้วแคทล่ะ..คุณหงส์..”

ฉันชะงักกับการเรียกชื่อเล่นของเขา..

“..แคทยังหลับอยู่ค่ะ..คงไม่ตื่นจนถึงเช้านั่นแหละ..เพราะกินยานอนหลับผสมเป๊บซี่เข้าไปแก้วนึง..”

กันยาหน้าซีด..

และฉันก็พูดอีกว่า..

“..เป๊บซี่ขวดนั้นมันซีลปิดสนิท..คงวางยาไม่ได้..แต่ถ้าหากจะค้นให้ดี..น่าจะยังมีเป๊บซี่อีกขวดอยู่ในตู้เย็น..และใส่ยานอนหลับไว้เรียบร้อย…คุณเทให้พวกเรากิน..คุณกันยา..และนั่นคือหลักฐาน…”

ฉันมองดูที่ถุงที่ใส่กล่องพิซซ่าที่ยังคงวางบนโต๊ะ..

“..ฉันเข้าใจว่านั่นคงเป็นตัวหลอก..เพื่อเบนความสนใจไปสู่สิ่งนั้น..แต่ข้อเท็จจริง..คุณตั้งใจจะวางยาด้วยเป๊บซี่ของคุณอยู่แล้ว..ใช่ไหมคะ..แต่สำหรับดิฉัน..ช่วงที่คุณไปปิดประตูหน้าต่างตามคำสั่งของฉัน..ก็เทเป๊บซี่ออก..และใส่แทนด้วยโค้กไลท์กระป๋องที่ฉันเอามาพร้อมกับขนมที่ให้แคทกิน..มันก็เลยผิดแผนคุณไปบ้าง..”

กันยาหน้าเผือดสี…

“..นี่แม่หมอกำลังจะกล่าวหาดิฉัน..”

“..ไม่ใช่กล่าวหาค่ะ..แต่กำลังพูดความจริง..ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นฝีมือคุณ..คุณกันยา..เพียงแต่..คุณไม่ได้ทำคนเดียวเท่านั้น..อีกคนที่ร่วมมือกับคุณ..ก็คือคุณเทพธรรม..เขาเป็นคนจัดหาคนมาทำในสิ่งที่คุณต้องการ..แลกกับเงินที่คุณจะให้เขาเพื่อต่ออายุกิจการโรงงานเฟอร์นิเจอร์..จนถึงขนาดยอมไปดูดวงกับดิฉันเพื่อให้ดิฉันไขว้เขวกับการสืบสวน..”

“..คิดว่า..ฉันทำไปเพื่ออะไรหรือคะ..เงิน..หรืออะไร..”กันยาเม้มปาก..

“..มูลเหตุของการจูงใจในการฆาตกรรมอาจจะมีหลากหลาย..แต่ก็ไม่พ้นรากเหง้ามาจากกิเลสมูลทั้งสามแบบ..คือ..โลภ..โกรธ..หลง..สำหรับคุณ.สิ่งที่จูงใจให้กระทำ..คือความโกรธแค้น...”

ฉันเม้มปาก..พูดต่อด้วยใจพลุ่งพล่าน..

“..ถามจริง ๆ เถอะ..คุณไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของคุณปราการ..แต่มันไม่ใช่แค่นี้ใช่ไหม..คุณไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของคุณวาสนาด้วย..ตุลย์ก็ไม่ใช่น้องชายแท้ ๆ ของคุณ..”

ฉันดึงสมุดพกออกมา…กางให้ดูผังดวง..

“..ดวงทีคุณให้มา..ไม่ใช่ดวงของคุณวาสนา..แต่เป็นดวงของแม่แท้ ๆ ของคุณใช่ไหม…”

“..แม่หมอรู้ได้ยังไง..”กันยาก้มหน้า..

“..คุณไม่ควรลืมเปลี่ยนข้อมูล ชาตะ..มรณะ..ในรูปของคุณวาสนาในห้องพระนะคะ..”

กันยาอุทานเบา ๆ ...

นี่คือความผิดพลาดของเธอ..

ความผิดพลาดที่เธอคงไม่รู้หรอกว่า..นั่นไม่ใช่ความผิดพลาดแค่ครั้งแรก..

เพราะฉันรู้ว่า..เธอโกหกฉันไว้ว่าอย่างไรบ้าง…

….

กันยาถูกสวมกุญแจมือ..คุณพนัสติดต่อตำรวจ..เธอเหมือนยังงงงวยอยู่ว่าทั้งหมดมันเกิดขึ้นได้อย่างไร..

สีหน้าเธอตอนแรก ๆ เหมือนดื้อรั้น..แต่ท้ายที่สุด..ก็ต้องยอมจำนน..

“..ฉันไม่น่าทำให้เรื่องมันยุ่งยากเลย..”กันยาถอนหายใจ..

“..ถ้าจะบอกว่าคุณพลาดเพราะอะไร..ที่คุณพลาดก็เพราะแคท..”ฉันพูด

เหมือนคุณพนัสจะขมวดคิ้ว…ฉันพูดต่ออีกว่า..

“..เพราะคุณคบกับแคท..และพ่อของแคทก็คือเจ้าหน้าที่ฝ่ายสืบราชการลับ..กรมสืบสวนคดีพิเศษ..และรู้สึกว่าการฆาตกรรมทั้งหมดมันดูประหลาดในความรู้สึก..สิ่งที่คุณจะต้องทำเพื่อไม่ให้คุณพนัสเอะใจจนสงสัยคุณ..ก็คือสร้างเรื่องราวให้ไขว้เขว..หาแพะ..และจบเรื่องราวนี้ด้วยความตายของใครบางคน..ขอบคุณนะคะที่ท้ายที่สุดคุณเลือกฉัน..”

ฉันเดินมาทางชายที่ถูกจับได้..และเป็นคนเดียวกับคนส่งพิซซ่าที่ฉันสงสัย..

“..ไม่รู้ว่าคุณเป็นใครนะคะ..แต่คุณต้องรู้ไว้..หลังจากที่คุณฆ่าฉัน..คุณก็ต้องตายด้วยฝีมือกันยาแน่นอน..เพื่อให้เรื่องทั้งหมดจบลงตามแผน..เรื่องมันจะกลายเป็นว่า..ฉันมาช่วยเหลือกันยา..และท้ายสุดถูกฆาตกรฆ่า..แต่ก็แลกชีวิตตายกับฆาตกรไป..”

คนส่งพิซซ่าสีหน้าตระหนก..

“..และเมื่อคุณตาย..ทุกอย่างจะถูกโยนไปหาคุณ..การฆาตกรรมต่อเนื่องก็จะสิ้นสุด..กันยาก็รอดจากการเป็นผู้ต้องสงสัย..ส่วนคุณก็ถือว่าตายฟรี..ไม่คุ้มกันเลยนะคะ..”

พนัสถอนหายใจ..

“..นี่แปลว่าผมแนะนำให้กันยาไปหาคุณ..ก็เพื่อจะให้กันยาหาทางพาตัวคุณมาโดนฆ่าหรือนี่..”

“..แต่มันก็ดีนะคะที่ทำให้เรื่องราวมันจบลงเสียได้..”ฉันหัวเราะ.. “..กันยาไปหาฉัน..ขอร้องให้ฉันช่วย..เธอแต่งเรื่องหลอกฉันหลายเรื่อง..แต่ที่สำคัญที่สุด..ก็คือ..การบอกว่า..เธอกับคุณปราการแม้จะไม่ใช่พ่อลูกกันแท้ ๆ ..แต่ก็รักกันมาก..มันจะเป็นไปได้อย่างไรกันคะ..เพราะขนาดลูกชายคนแรกอันเกิดจากภรรยาเก่า..ยังเกลียด..และฝังใจในความแค้นถึงขนาดนั้น..ถ้าฉันเดาไม่ผิด..คุณปราการมีอาการคล้าย ๆ โรคจิตตามดวงชะตาที่ฉันอ่านได้ค่อนข้างแน่..”

ฉันชี้ให้ดูห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง..

“..นั่นเป็นห้องที่คุณอยู่ใช่ไหม..น่าขำ..ทำไมมันเล็กขนาดนั้น..และหากเปิดดู..ก็คงมีสภาพย่ำแย่เกินบรรยาย..คุณปราการอาจจะไม่ปรากฏว่าทำธุรกิจอะไร..แต่ให้คุณเรียนพยาบาล..และทำงานเป็นพนักงานขายเครื่องสำอางค์ทั้งที่สามารถส่งเสียให้เรียนสูงหรือสนับสนุนให้ทำงานที่ดีกว่าที่เป็นอยู่..ตลกไหม..สิ่งเหล่านี้มันขัดกับสิ่งที่ฉันเห็นจากดวงชะตาในชั้นแรกที่เขาร่ำรวยมาก…ยิ่งพอเห็นดวงคุณที่มัสสุเอามาให้..ฉันก็ยิ่งแน่ใจ..คุณอยู่ในครอบครัวนี้ในรูปแบบที่ยิ่งกว่าคนใช้..และอาจจะเหมือนทาส..นี่แหละ..มูลเหตุของการวางแผนฆ่าทุกคนของคุณ..”

กันยาก้มหน้า..แต่ก็มีรอยยิ้มที่เหมือนสะใจ..

“..แม่หมอเก่งกว่าที่ดิฉันคิด..แต่จะบอกให้เลยนะคะ..ดิฉันไม่เคยเสียใจในสิ่งที่ทำลงไปแม้แต่น้อย..ถ้าแม่หมอจะทราบว่าพวกเค้าทำกับดิฉันไว้อย่างไรบ้าง..”

“..คุณถูกพ่อเลี้ยงคุณทำร้ายมาตั้งแต่เด็ก..”แม่หมอดูจะเห็นใจ.. “..ดวงชะตาคุณบอกแบบนั้น..มันก็น่ารันทดอยู่เหมือนกัน..”

กันยาเงยหน้ามองฉัน..น้ำตารื้น..

“แม่หมออ่านได้แค่ว่าทำร้ายหรือคะ..มันจะดีไปไหม..ฉันโดนกระทั่งพ่อเลี้ยงข่มขืนนะคะ..”ฟังถึงตรงนี้..ฉันก็ถึงกับตระหนก.. “..แต่มันสายไปแล้วใช่ไหมคะ..ฉันควรจะไปเจอแม่หมอตั้งแต่ก่อนที่ความคิดแก้แค้นพวกนี้จะครอบงำฉัน..”

“..มีบางคนฝืนชะตาได้..บางคนฝืนไม่ได้..คุณเองก็คือคนประเภทหลัง..”

“..ถ้าฉันฝืนได้..ฉันคงไม่เจออะไรแบบนี้..แม่หมอ..ชีวิตของฉันมันบัดซบจนฉันอยากที่จะฝืนชะตา..แต่มันทำไม่ได้..คุณวาสนาเอาทุกอย่างของแม่ไป..หนึ่งในนั้นคือพ่อแท้ ๆ ..และแม่ก็เจ็บปวดจนไม่อาจจะอยู่มีชีวิตต่อไปได้..ท่านกินยาฆ่าตัวตาย..และฉันต้องอยู่กับพ่อ..กับแม่เลี้ยง..รอจนพ่อฉันเสียไปอีกคน..คุณวาสนาก็ได้แต่งงานใหม่กับคุณปราการ..และสิ่งที่ฉันเจ็บปวดที่สุด..ที่คืนนั้น..คุณวาสนาก็รู้เห็นเป็นใจให้คุณปราการข่มขืนฉัน..”

กันยาพูดอย่างเจ็บปวด..แต่ก็มีประกายตาของความเหี้ยมโหดเจือไปกับความเจ็บปวดนั้น..

“..นั่นแหละค่ะ..จุดเริ่มต้นที่ดิฉันสาบานว่า..ดิฉันจะต้องแก้แค้น..เอาคืนต่อทุกคนที่กระทำกับดิฉัน..”

“..เพียงแต่..ต้องรอคอยจังหวะและเวลาที่เหมาะสมใช่ไหม..”

“..ดิฉันวางแผนมาตลอด..วางแผนจะจัดการสองคนผัวเมียนี้ตลอดมา..ต้องทำดีกับคนเหล่านี้แม้ว่าในใจจะเจ็บปวดปานใด..ดิฉันพยายามบอกพวกเขาว่า..ดิฉันอยากจะเป็นพยาบาลเพื่อจะได้ดูแลพวกเขาได้ในยามแก่เฒ่า..ยกข้ออ้างพวกนี้มา..เพื่อสร้างโอกาสให้ตัวเองได้เรียนหนังสือ..แต่สิ่งที่ดิฉันต้องการที่สุดสำหรับการเรียนพยาบาล..นั่นก็คือได้ศึกษาเกี่ยวกับตัวยาต่าง ๆ ..เผื่อมันจะมีประโยชน์ต่อดิฉันในอนาคต..แม่หมอคะ..การฆ่าใครสักคนสำหรับฆาตกรอาจจะไม่จำเป็นต้องเรียนวิชาการต่อสู้หรืออาวุธต่าง ๆ หรอกค่ะ..มันโจ่งแจ้งเกินไป..เรียนเกี่ยวกับการรักษาคนนี่แหละ..มันประยุกต์ได้ดีนัก..”

ฉันรู้สึกหดหู่..แต่นี่คือชะตาคนใช่ไหม…

กันยาพูดต่ออีกว่า..

“..ฉันเรียนจบ..และลองทำงานเป็นพยาบาลดูระยะหนึ่ง..แต่มันไม่เหมาะกับดิฉัน..เพราะงานพยาบาลหนักและไม่มีเวลาพอจะให้ฉันวางแผนจะแก้แค้นได้..เลยเปลี่ยนไปทำงานอื่น..แต่ในระหว่างที่ทำงานโรงพยาบาล..ฉันก็เจอกับพี่เทพธรรม..ซึ่งมันเป็นการเจอกันโดยบังเอิญอย่างไม่ตั้งใจ..ฉันรู้เรื่องราวของคุณปราการและภรรยาเก่าของเขาดี..พอได้เจอพี่เทพธรรม..ฉันก็คิดว่าต้องผูกไมตรีไว้..และติดต่อกันเรื่อยมา..ในฐานะญาติห่าง ๆ ..แล้ววันหนึ่ง..พี่เทพธรรมก็มาบอกดิฉันว่า..ธุรกิจของเขามีปัญหา..ต้องการเงินสักก้อนเพื่อยืดอายุกิจการ..ใครจะทราบคะ..ว่าพอดิฉันเปรยถึงแผนการออกไป..พี่เทพธรรมกลับมองเห็นหนทางของความสำเร็จ..ถึงกับยอมร่วมมือกับดิฉัน..สิ่งที่ดิฉันจะตอบแทนเขาก็คือเงินสดของคุณปราการซึ่งท้ายสุดหากสำเร็จตามนั้น..ดิฉันจะได้ครอบครองทุกอย่างของคุณปราการอย่างแน่นอน..”

ฉันมองเห็นคุณพนัสที่ดูจะเจ็บปวด..เพราะท้ายที่สุด..ลูกสาวของเขากลายเป็นแฟนของฆาตกร..

แต่เขาก็พูดขึ้นว่า..

“..เธอให้คุณเทพธรรมหาคนมาก่อคดีแรกใช่ไหม..”

“..คุณเทพธรรมมีคนงานที่วางใจได้..และเคยทำธุรกิจผิดกฏหมาย..เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องยากนักหรอกค่ะ..เขาให้คนของเขาคนนี้เข้ามาจัดการกับคุณปราการ..ซึ่งต่อให้สืบเสาะอย่างไร..ก็ไม่มีทางโยงเหตุจูงใจไปถึงเขาแน่นอน..และรวมถึงฉันด้วย..เพราะดิฉันแค่ใช้ชีวิตปรกติเท่านั้น..ทุกอย่างก็ราบรื่น..”

ฉันพยักหน้า..

“..ส่วนเรื่องของยามตับนิทานนั่น..มันไม่มีอยู่แต่แรกใช่ไหม..”

“..ค่ะ..คุณปราการชอบอ่านอะไรแบบนี้..มีตำราพรหมชาติและตำราโหราศาสตร์หลายเล่ม..แต่เขาก็คงไม่รู้จักดวงตัวเองพอหรอกค่ะ..ว่าจะต้องตายด้วยสาเหตุอะไร..”

“..นั่นคงเป็นเพราะคุณพยายามผูกให้มันเป็นเรื่องเป็นราว..เพื่อให้ดูน่าสนใจสำหรับหมอดูอย่างฉันน่ะสิ..”

“..จะว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ..”

“..เอาล่ะ..แล้วคุณวาสนากับตุลย์ล่ะ..”

“..คุณวาสนาต้องกินยานอนหลับทุกคืนไม่งั้นจะนอนไม่หลับ..ตรงนี้หากตำรวจตรวจหลักฐานจากร่างกาย..มันก็คงสอดคล้องอยู่แล้ว..เพียงแต่..หัวใจเธอไม่ค่อยดีอยู่ด้วย..หากได้รับยากระตุ้นหัวใจเกินขนาด..หัวใจก็คงจะวาย..ฉันก็แค่รอให้เธอหลับ..และให้คนช่วยลากเธอมาวางที่ห้องน้ำ..ฉีดยากระตุ้นหัวใจให้หัวใจวาย..ก็เท่านั้นเอง..”

“..แต่ก็พอดีกับเวลาในยามตับนิทานเป๊ะ..”

“..เรื่องนั้นถือเป็นเรื่องบังเอิญมากกว่าค่ะ..ตั้งแต่คุณปราการแล้ว..”

“..น้องชายเธอไม่รู้เรื่องเลยหรือ..”

“..เขาหลับไปเหมือนกับที่แคทหลับตอนนี้แหละค่ะ..”

“..แล้วก็มาถึงน้องชายที่คุณไม่น่าจะฆ่าเขา..”

“..เขาต้องตายค่ะ..คุณปราการกับคุณวาสนาพยายามทำให้เขามองว่าฉันไม่ใช่คน..เป็นข้ารับใช้..หรือเป็นทาส..เป็นอะไรสักอย่าง..และเขาก็เหมือนกับพ่อของเขา..อารมณ์ฉุนเฉียวง่าย..และชอบทำร้ายร่างกาย..ฉันไม่ได้รักเขานักหรอกค่ะ..ไม่คิดว่าเป็นน้องด้วยซ้ำ..แต่การตายของเขาซึ่งเดิมดิฉันพยายามจะหลีกเลี่ยง..แต่มันกลายเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้..เพราะคุณปราการทำมรดกยกทุกอย่างให้เขา..นี่ถ้าหากยกให้ดิฉันบ้าง..เพื่อเอาเงินไปช่วยพี่เทพธรรม..เค้าก็คงไม่ตาย..”

“..คุณฆ่าเขายังไง..”

“..ใช้วิธีเดียวกันกับตอนที่ทำกับคุณวาสนาแค่นั้นแหละค่ะ..ฉันวางยานอนหลับให้เขาและนัดหมายให้คนของพี่เทพธรรมเข้ามาในช่วงที่ยาเริ่มคลายฤทธิ์..จนหากจะตรวจสอบก็จะหาไม่พบ..จากนั้น..ก็ให้ฉีดยากระตุ้นหัวใจเกินขนาด..จนหัวใจวาย..แล้วลากศพมาไว้ในจุดที่ฉันกำหนด..ก็แค่นั้น..”

ฉันถอนหายใจ..

“..สำหรับคดีการฆ่าคุณปราการกับคุณวาสนา..ฉันอาจจะทำใจนึกเวทนากับคุณได้บ้างนะคุณกันยา..แต่สำหรับคดีที่สามที่ฆ่าน้องชายตัวเองแม้จะต่างพ่อต่างแม่..แต่มันก็เกินจะเยียวยาจริง ๆ ..”

“..ฆ่าไปแล้ว..คนสองคนหรือสามคน..มันก็คือการฆ่าค่ะ..โทษทัณฑ์คงไม่ต่างกัน..”

พนัสส่ายหน้า..

“..นี่ลูกสาวผมจะคิดยังไงที่แฟนของเธอเป็นฆาตกร..คุณไม่นึกถึงแคทบ้างเลยหรือ..”

“..ดิฉันรักแคทด้วยใจจริง..แต่..มันสายไปแล้วล่ะค่ะ..ในชีวิต..มีแต่แคทเท่านั้นที่ทำให้ดิฉันยิ้มได้..มีความสุขได้..และหากทุกอย่างสำเร็จ..แคทกับดิฉันก็คงได้คบกันต่อ..”

“..แต่ถ้าคุณไม่ได้คบกับแคท..ซึ่งมีพ่อทำงานอยู่กรมสืบสวนคดีพิเศษ..เรื่องราวคงไม่เลยเถิดถึงขนาดนี้..คุณพนัสคงสอบถามคุณถึงสิ่งที่คุณเผชิญ..การเสกสรรปั้นเรื่องจึงจำเป็น..จนตกกระไดพลอยโจนจนถึงขนาดต้องมาพบฉัน..และสร้างเรื่องราวต่อให้ฉันไขว้เขว..แต่คุณควรจะรู้ไว้นะ..ยิ่งทำให้เขว..ไม่ใช่จะทำให้ทุกอย่างมันมีข้อสรุปที่ดีนักหรอก..”ฉันถอนหายใจด้วยความหดหู่.. “..คุณมีพิรุธมากมาย..จนทำให้ฉันต้องปรามมัสสุเพราะเขาเองก็มีข้อสรุปที่จะสงสัยคุณเหมือนกัน..เพียงแต่ฉันไม่ต้องการให้เขาทำเสียเรื่อง..ในงานศพ..ฉันก็พยายามพูดคุยกับคนมาร่วมงานศพ..โดยเฉพาะคนข้างบ้านที่อาจจะไม่ได้สนอกสนใจเรื่องราวในบ้านคุณนัก..แต่พวกเขาให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อฉันมาก..สิ่งที่สำคัญคือ..นิสัยของคุณปราการที่ห่างไกลจากคำว่าพ่อที่ดีสำหรับคุณมากมายทีเดียว..”

ตำรวจมาแล้ว…เสียงไซเรนดังจนฉันเชื่อว่า..ชาวบ้านคงจะแตกตื่นจนต้องอดสอดรู้สอดเห็นไม่ได้แน่..

กันยาถอนหายใจ..

“..บทเรียนที่ฉันไม่มีวันลืมสำหรับเรื่องในวันนี้..ก็คือ..ไม่ควรวางใจให้ดวงชะตาแก่หมอดูชั้นยอดไป..และยิ่งหมอดูที่เป็นนักสืบด้วย..ยิ่งไม่ควรเลย..”

“..หลอกดวงก็เหมือนหลอกตัวเองนั่นแหละ..”ฉันพูด.. “..เอาล่ะ..ทุกอย่างจบแล้ว..”

“..ค่ะจบแล้ว..”

กันยายิ้ม..รอยยิ้มของกันยาทำให้ฉันตระหงิดใจ..

เหมือนคุณพนัสจะเอะใจเหมือนกัน..

ช้าไปแล้ว..ฉันกับคุณพนัสเข้าหากันยาช้าไป..เธอล้มลงแล้ว..

“.บ้าชะมัด..”ฉันสบถ.. “..นี่มัน..”

กันยาน้ำลายฟูมปาก..ยาพิษร้ายแรงอยู่ในปากเธอ..คงอมไว้แต่แรก..เมื่อรู้ว่าแผนฆ่าฉันผิดพลาด..และหากว่าตัวเองถูกเปิดโปง..จะได้ขบให้หลอดยาแตก..

และเธอได้ทำในสิ่งที่เธอตั้งใจทำไว้..

“..บอก..แคท..ว่า..ฉันหลอกใช้เธอ..”กันยาพยายามพูด..

การทำร้ายจิตใจแคทให้น้อยกว่าที่เป็นอยู่..ก็คงจะเป็นการผลักดันว่าตัวเองเป็นคนเลวสำหรับแคท..

เพื่อที่แคทจะได้ทำใจได้รวดเร็วและไม่เจ็บปวดจนเกินไป..

แต่การกระทำแบบนี้..ก็ทำให้รู้แล้วว่า..กันยารักแคทแค่ไหน..

ตาเธอค้าง..ตายในอ้อมกอดของพนัสที่ประคองเธอไว้..

ฉันปิดเปลือกตากันยา..อดมองคุณพนัสไม่ได้..

“..คุณเห็นดวงของเธอแล้วใช่ไหม..รู้แล้วใช่ไหมว่าเธอต้องตาย..”คุณพนัสอดถามฉันไม่ได้..

“..ไม่..ฉันไม่เห็น..ฉันนึกว่าเธอจะต้องติดคุก..”ฉันพูด.. “..บางที..ต้องหาประสบการณ์ตีความดวงชะตาให้มากขึ้นเสียแล้ว..”

…….

เรื่องราวยุติลงอย่างรวดเร็ว..เพราะไหน ๆ กันยาก็ตายไปแล้ว..คดีความตามที่ตำรวจสอบสวนก็ไม่รู้จะสืบสาวกันไปทำไม..คุณพนัสจึงตัดสินใจจัดการเรื่องราวต่อไปอย่างเงียบ ๆ ..คือเรื่องของเทพธรรม..ไม้เจริญดี..

และบอกกล่าวกับคนในวงในโดยเฉพาะแคทว่ากันยาตายเพราะคนร้ายที่เป็นต้นเหตุการฆาตกรรมต่อเนื่อง..และตำรวจก็จับฆาตกรได้..

ให้แคททราบแต่เพียงว่า..คนที่เธอรักกลายเป็นเหยื่อรายสุดท้าย..คงดีกว่าจะให้รู้ว่าเป็นฆาตกร..

แน่นอน..แคทซึมไปหลายวัน..

ในระยะนั้น..เธอก็กลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของร้านกาแฟแม่หมอโดยปริยาย..

มัสสุก็รู้เรื่องเหมือนแคท..สิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น..มีแต่คนไม่กี่คนที่ล่วงรู้..

ซึ่งฉันว่ามันดีที่สุดแล้ว..

….

บ่ายวันพุธ..

แคทแวะเข้ามาที่ร้านกาแฟ”แม่หมอ..”และมานั่งคุยกับฉัน..

“..อาหงส์..”แคทพูด.. “..แคทอยากดูดวง..อยากรู้ว่า..นอกจากพี่หญิงแล้ว..แคทยังจะมีคู่คนอื่นอีกไหม..”

มัสสุที่นั่งอยู่ด้วยถึงกับตะลึง..

“..ค่าดูแพงนะแคท..”มัสสุแหย่..

ฉันหัวเราะเบา ๆ ..เลิกแว่น..

“..ถ้าจะแนะนำ..อาแนะนำให้จีบเอลลี่แฟนมัสสุ..น่ารักมาก…”ฉันอยากจะเติมก.ไก่สักสิบกว่าตัว..

มัสสุตาเหลือก..

“..ไม่เอาดิเจ๊..อย่าเล่นแบบนี้..เอลลี่ถ้าเปลี่ยนรสนิยม..ผมจะทำไงล่ะ..”

แคทหัวเราะ..แต่ในเสียงหัวเราะ..ฉันยังพบว่า..มันมีความเศร้า..

ความรัก..ไม่ว่าจะรักแบบไหน..เพศใดกับเพศใด..หากมันเป็นความรัก..ก็เจ็บปวดแบบนี้..

“..แคท..”ฉันไม่รู้จะปลอบอย่างไรดี.. “..พี่หญิงคงไม่ดีใจหรอกนะ..ที่หนูยังเป็นแบบนี้..”

แคทป้ายน้ำตา..

“.แคทเข้าใจค่ะ..ชีวิตมันก็ต้องเดินต่อไปใช่ไหมคะ..แต่..พี่หญิง..”แคทคงเจ็บปวดมาก..

“..เค้าไม่ยอมให้ฆาตกรทำร้ายแคท..เค้าบอกว่าเค้าไม่มีวันยอม..”ฉันรู้สึกไม่ดี..แต่การสืบหาข่าวในสมัยก่อนของฉัน..การโกหกเป็นเรื่องจำเป็น..และใครจะรู้..ว่าฉันฝึกจนชำนาญและแนบเนียน..

“..มันยังทำใจไม่ได้เลยค่ะ..”แคทยอมรับถึงความรู้สึกตัวเอง..

“..แล้วทำยังไงถึงจะดีขึ้นล่ะ..”

“..อาหงส์ไปเที่ยวกับแคทได้ไหม..”

“..อาติดงานนี่นะ..”ฉันหัวเราะ.. “..แขกดูดวงเยอะมาก..”

“..เลิกงานแล้วก็ได้ค่ะ..นะคะ..”แคทเซ้าซี้..

“..ก็..โอเค..ไม่มีปัญหาหรอก..”

แคทหัวเราะ…

“..งั้น..รับปากแคทเลยนะคะ..เลิกงานวันนี้แล้ว..ไปเที่ยวกัน..ไปฟังเพลงกับแคท..”

ฉันชักจะเอะใจ..

“..เดี๋ยว ๆ ..มีแต่แคทคนเดียวใช่ไหม..”

“..อาหงส์คิดว่ายังไงล่ะคะ..”

ฉันรู้สึกว่า..ฉันกำลังจะเสียรู้เด็ก..เหลือบมองมัสสุ..เห็นลูกน้องตัวดีทำท่าไม่รู้ไม่ชี้..

แคทหัวเราะ..แต่ไม่ทันจะทำอะไร..เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น..ฉันเก้อเขินเล็ก ๆ ..เพราะนั่นเป็นโทรศัพท์ของฉัน..และคนที่โทรฯมา..จะเป็นใครไม่ได้นอกจากคุณพนัส..

แคททำเป็นมองไปทางอื่น..มัสสุก็ทำเป็นเปิดสมุดคิวงาน..ฉันเองก็ไม่รู้จะทำยังไง..ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย..

“..คุณหงส์..”เสียงคุณพนัสเรียก..พักหลังจะเรียกแต่ชื่อเล่น..แสดงถึงความสนิทสนม.. “..มีเรื่องจะมาปรึกษาคุณ..”

“..อะไรหรือคะ..”

“..คดีนี้..ผมได้รับมาโดยตรงจากนาย..มันเกี่ยวกับโหราศาสตร์ด้วย..”

หูฉันผึ่งขึ้นมาทันที..

“..น่าสนใจนะคะ..แต่..จะปรึกษากันที่ไหน..”

“..คุณเลิกงานแล้วว่างไหม..ผมจะชวนคุณไปฟังเพลง..แล้วก็ปรึกษางานกันไปพลาง..”

“..ฟังเพลงหรือคะ..แคทก็เพิ่งชวนฉัน..”

“..แคทอยู่ด้วยหรือ..ขอสายแคทหน่อยครับ..”

ฉันยื่นโทรศัพท์ให้..แคทพยักหน้า..รับว่าค่ะ.. ๆ ๆ ..แต่ก็ยิ้มตลอด..

เมื่อแคทยื่นโทรศัพท์คืนให้..ฉันก็รับสาย..แต่เหมือนคุณพนัสจะวางไปแล้ว..

“..บ้าชะมัด..โทรฯมาแล้วชิงวางก่อนแบบนี้ได้ยังไง..”ฉันบ่น..

มัสสุอดถามแคทไม่ได้..

“..เมื่อกี้พ่อว่ายังไงหรือแคท..”

“..พ่อบอกว่าให้แคทยกเลิกคิวกับอาหงส์..บอกว่าพ่อจองแล้ว..ให้กลับบ้านเอง..และต้องเข้าใจ..”

“..หือ..อะไรกัน..”ฉันบ่น.. “..พูดแบบนี้ได้ยังไง..พ่อให้เข้าใจอะไรหรือ..”

“..เข้าใจว่า..”แคทแลบลิ้นอย่างน่ารัก.. “..เรื่องของผู้ใหญ่..เด็กอย่ายุ่งค่ะ..”

สายตาของแคทดูมีเลศนัย..แต่มันก็ทำให้ฉันหน้าแดงอย่างบอกไม่ถูก…และมัสสุก็หัวเราะลั่น…

…….จบตอน…

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #147 MewMewTwos (@MewMewTwos) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 21:54
    สนุกมากกกกก ติดตามนะ
    #147
    0
  2. #99 BEAUTY-INCLE (@kaitokiddo1412) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 18:43

    การวางปมคราดไปนิดนึงนะคะ ถ้าฆ่าโดยการฉีดยาเข้าเส้นเลือดจะยังมีรอยเข็มที่แขน ซึ่งตำรวจต้องตรวจเจอแน่ๆอยู่แล้ว (เราดูโคนันมา 555555)

    ส่วนอื่นๆโอเคหมดค่ะ เขียนดีมากๆๆๆ เรื่องเข้าใจง่าย และเราเดาตัวคนร้ายถูก (เย้) นิยายแนวสืบสวนเขียนยากจริงๆค่ะ แต่ไรท์ก็เก่งนะ เราชอบเรื่องนี้ ชอบมากๆๆๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆค่ะะ

    #99
    2
    • #99-1 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 4)
      27 พฤศจิกายน 2561 / 16:25
      ตอนแรกยังสะเปะสะปะเพราะยังวางคอนเซฟท์ได้ไม่ลงตัวค่ะ สืบสวน+โหราศาสตร์ แต่งยากมากกกกกก แต่ตอนต่อ ๆ ไปจะลงตัวมากขึ้นค่ะ
      #99-1
    • #99-2 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 4)
      27 พฤศจิกายน 2561 / 16:42

      ขอบตุณมากค่ะ เรื่องข้อผิดพลาด ยอมรับว่านึกไม่ถึงจริงๆ ทำใจแถๆหน่อยนะคะถ้าพบ เดี๋ยวเรื่องไม่สนุกค่ะ 5555
      #99-2
  3. #60 madam038 (@madam038) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 01:11
    สนุกน่าติดตามมากค่ะ
    #60
    0
  4. #7 ปลาย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:06
    สุดยอดค่ะ ชอบ น่าติดตาม
    #7
    0