แม่หมอ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 24,555 Views

  • 158 Comments

  • 410 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    319

    Overall
    24,555

ตอนที่ 38 : ความตายสีขาว(3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 609
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    2 ก.พ. 62

image

แม่หมอตอนนี้ มัสสุต้องเล่าเองเพราะจะได้ลุ้นค่ะ

เรื่องจากมุมมองของมัสสุ

ผมก็เพิ่งรู้..ว่าทำไมเจ๊ถึงให้ผมมาที่โรงพยาบาลด้วย..ที่แท้..อยากจะให้ผมเป็นคนเล่าเรื่องต่อจากน้องดาวนี่เอง..

เค้าบอกผมว่า..ถ้าให้น้องดาวเล่าเรื่องตอนนี้จะหมดลุ้นล่ะ..เพราะความสงสัยของน้องดาวคงจะหมดไปในตอนนี้..

เหลือแต่ผมนี่แหละยังไม่เข้าใจปริศนาทั้งหมด...

เวลานี้..เราอยู่ในห้องพักผู้ป่วยระดับวีไอพีที่หมอพรประภาผู้ตายพักก่อนจะเสียชีวิต..

และเบื้องลึกเราทราบว่า ..คุณหมอตั้งครรภ์โดยไม่ทราบว่าใครเป็นพ่อเด็ก..ซึ่งสนับสนุนประเด็นการฆ่าตัวตายชัดเจนมาก..แต่เจ๊กับน้องดาวคิดว่ามันผิดปรกติ..

ใช่..ผมเองตามข้อมูลมาไม่มากนักก็ยังรู้สึกแบบนั้น..

เจ๊บอกว่า..ในห้องมีสิ่งผิดปรกติ..แต่ผมเองก็ยังตามไม่ทันนะครับ..

แต่น้องดาวเหมือนจะตาเป็นประกายแล้ว...ก้มหน้าก้มตากับสมุดบันทึกส่วนตัว..

ผมเองก็ยังตามอะไรกับเขาไม่ทันหรอก..

เจ๊หงส์ของผมเธอเหมือนจะยิ่งกว่าเข้าใจเสียอีก..โอย..ใครก็ได้ช่วยมัสสุด้วย..งงกะเจ๊กะน้องดาวจริง ๆ ..

น้องดาวเหมือนจะใส่ใจกับสมุดบันทึกมากกว่าอย่างอื่น..ส่วนเจ๊หงส์ของผมเธอก็ไปตรวจสอบตามจุดต่าง ๆ ของห้องวีไอพี..ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่ามันจะมีอะไรผิดสังเกตตรงไหน..

เจ๊เปิดตู้เสื้อผ้า..หัวเราะหึ ๆ ..แล้วก็ไม่พูดอะไร..

พยาบาลที่คอยอำนวยความสะดวกดูจะงุนงงเหมือนกัน..

“..เรามีบันทึกกล้องวงจรปิดเก็บภาพเหตุการณ์ช่วงที่เกิดเหตุไว้หรือเปล่าคะ..”

เจ๊ของผมถามพยาบาล..ซึ่งเธอก็บอกว่า..

“..เราเก็บภาพในห้องผู้ป่วยไม่ได้หรอกค่ะ..ได้แต่เก็บภาพจากทางเดินภายนอกเท่านั้น..และก็เคาท์เตอร์..”

แหงล่ะครับ..ใครมันจะไปเก็บภาพในห้องวีไอพีล่ะ..มันละเมิดสิทธิส่วนบุคคลนี่..

“..ตำรวจคงขอไปดูแล้วใช่ไหม..”

“..ค่ะ..”พยาบาลตอบ..

เจ๊นิ่งคิด..ก่อนจะพยักหน้า..

“..ดิฉันขอขอบพระคุณมากนะคะ..ที่ให้ความร่วมมือ...อย่าลืมสิ่งที่ดิฉันขอนะคะ..เพราะสารวัตรเวนไตย์ต้องการทราบมากที่สุด..”

รายชื่อคนที่เข้ามาเยี่ยมและพยาบาลในวอร์ด..ควรจะเป็นสิ่งที่ตำรวจต้องการอยู่แล้ว..

“..นอกจากนั้น..ถ้าหากมีรายชื่อผู้ป่วยในวอร์ดขณะนั้นก็ควรจะดี..”เจ๊เหมือนหยั่งใจ.. “..ขอได้ไหมคะ..”

“..อ๋อ..ค่ะ..แค่ชื่อนะคะ..”

“..ขอแค่ชื่อกับรูปถ่ายค่ะ..”

แค่ชื่อกับรูปถ่าย...ถือว่าไม่ผิดการละเมิดความเป็นส่วนตัวของผู้ป่วยหรอก..

“..คุณคงจะทราบนะคะ..เราไม่สามารถให้ข้อมูลเกี่ยวกับการตรวจรักษาหรือข้อมูลความเจ็บป่วยของคนไข้แก่บุคคลภายนอกได้..”..พยาบาลถามย้ำ..

“..เรื่องนั้นดิฉันทราบค่ะ..ขอแค่ชื่อกับรูปถ่ายแค่นั้น..ซึ่งทั้งสองสิ่ง..ก็ปิดไว้หน้าห้องอยู่แล้วนี่..ใช่ไหมคะ..”

พยาบาลพยักหน้ารับคำ..ผมก็ไม่เห็นว่ามันควรจะมีอะไรเป็นพิเศษ..

เจ๊หงส์อมยิ้มเล็กน้อย..

“..ถ้าดิฉันจะขอไปคุยกับคุณหมอสาครกับท่านผู้อำนวยการ..ทั้งสองท่านคงไม่ว่าอะไรนะคะ..รบกวนช่วยโทรฯนัดให้ด้วยค่ะ..อ้างสารวัตรเวนไตย์ได้เลย..”

“..เดี๋ยวดิฉันติดต่อคุณหมอสาครกับเลขาท่านผอ.ก่อนนะคะ..”พยาบาลรับคำสั่งอย่างว่าง่าย..

ผมไม่รู้ว่าเจ๊คิดอะไร..แต่เท่าที่ผมใกล้ชิดกับเจ๊ในฐานะลูกน้องสนิท..ด้วยท่าทีของเจ๊หงส์ของผม..เหมือนกับว่า..เธอปะติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว..เพียงแต่ยังต้องการความแน่ใจในหลักฐานบางอย่างเท่านั้น..

ใช่..เจ๊ก็คือแม่หมอนักสืบที่ให้ตายก็ไม่บอกใครก่อนเวลาอันควรถึงข้อมูลที่รู้มาทั้งหมด..

มันเป็นแบบนี้มาตั้งหลายครั้งแล้วนี่..

.....

ระหว่างทางที่เราเดินไปตามทางเดิน..ผมสังเกตว่าน้องดาวมองแต่สมุดบันทึกอยู่นั่นแหละ..ยิ่งมอง..ก็ยิ่งตากระจ่างขึ้นทุกที..แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา..

ผมทำหน้าที่เข็นรถเข็นคนพิการ..ปากก็คันยิบ ๆ อยากถาม.แต่ก็ไม่รู้ว่าจะถามอะไร..

พยาบาลบอกว่าหมอสาครรอพบที่ร้านกาแฟตรงร้านก่อนออกจากโรงพยาบาล..แต่ท่านผอ.ไม่อยู่จะกลับมาจากข้างนอกอีกสองชั่วโมง..โอเค..ไปคุยกับหมอสาครก่อนก็ได้..

ระหว่างที่กำลังรอลิฟต์..น้องดาวก็เงยหน้าจากสมุดบันทึก..ยื่นให้เจ๊ดูสิ่งที่ตัวเองเพ่งมองตลอด..

“..ดวงยามช่วงที่คุณหมอตกจากตึกค่ะ..”

เจ๊ยิ้ม..

“..พี่ยังไม่ได้เขียนดวงเลย..ดีที่น้องดาวเขียนดวงยามให้..”

เจ๊รับสมุดขึ้นมาดู..ก่อนจะยิ้มอย่างพึงใจ..

“..น้องดาวยังอ่านมันไม่ออก..เพราะจับทางยังไม่ได้ใช่ไหมคะ..”

“..ตอนนี้รู้แล้วล่ะค่ะพี่หงส์..”พิมพ์ดาวหัวเราะ.. “..น่าขายหน้าจริง ๆ ..สอนพี่หงส์มากับมือแท้ ๆ แต่เพิ่งมาอ่านเจอตอนนี้..จริง ๆ ..ดาวไปผิดทางด้วยสิคะในช่วงแรก..”

“..พี่ก็เคยเป็นนะคะ..ตอนแรกยังงม ๆ อยู่..แต่พอสืบไปสักพัก..แล้วกลับมาอ่านดวงใหม่..จะเห็นภาพได้ชัดขึ้น..เพราะเราขาดบริบทที่ชัดเจนในการตีความล่ะค่ะ..”

ผมเริ่มงง ๆ ..

“..เดี๋ยว ๆ ๆ ..อะไรกัน..นี่หมายความว่ายังไงกันครับ..เหมือนเจ๊กับน้องดาวจะรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว..”

พิมพ์ดาวหัวเราะเสียงใส..

“..ดาวรู้เพราะเอาดวงมาอ่านอีกครั้ง..แต่พี่หงส์รู้จากการสืบสวนจริง ๆ ..บอกตรง ๆ นะคะ..ถ้าไม่ได้พี่หงส์..ดาวคงจะงม ๆ อยู่นั่นแหละ..อ่านปริศนาจากดวงชะตาไม่ได้เลย..”

อะไรหว่า..ผมงง..ตอนแรกที่เข็นรถให้น้องดาว..แม่หมอรุ่นเล็กคนนี้..ยังทำท่ามึน ๆ อยู่เลย..

นึกถึงตอนคดีที่หาดดงพร้าวครับ..สองคนนี่..ก็ไปกันคนละทาง.แต่ผลก็ได้ตรงกัน..น้องดาวไปทางวิชาโหร..แต่เจ๊ไปทางสืบหาด้วยความเป็นนักสืบล้วน ๆ ..

คดีนี้เหมือนนำความหลังครั้งเดิม ๆ กลับมาอีกครั้ง..

มันต้องอย่างนี้สิ..แม่หมอสองรุ่นที่เด็ดกันไปคนละทาง..

แต่สำหรับแนวทางของเจ๊หงส์ของผม...การไปพบเจอหมอสาครซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของหมอพรประภาผู้ตาย..อาจจะได้เบาะแสอะไรบางอย่างสนับสนุนสิ่งที่เจ๊แกค้นพบมากขึ้น..

แต่ทำไมต้องนัดที่ร้านกาแฟด้วยนะ..แทนที่จะนัดที่ห้องทำงาน..พิลึกจริง ๆ .....

......

ร้านกาแฟมีอยู่ร้านหนึ่ง..อยู่บริเวณเกือบใกล้ทางออกจากโรงพยาบาล..ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงตั้งร้านกาแฟกันตรงนี้..ท่าทางกาแฟอาจจะไม่อร่อยหรือไงก็ไม่ทราบได้..เพราะไม่มีคนนั่งเลย..

นอกจากชายคนหนึ่ง..ในชุดสะอาด..

เขาแต่งกายด้วยเชิ้ตสแลค..ซึ่งหากถึงเวลาทำงาน..เขาแค่ใส่เสื้อกาวน์หมอทับอีกชั้นหนึ่งก็ถือว่าใช้ได้แล้ว..

เราทั้งสามเข้าไปในร้านกาแฟที่ดูเงียบสงบ..

ชายกลางคนลุกขึ้น..และพยักหน้า..

“..ผมหมอสาคร..คุณคือแม่หมอหงส์กับแม่หมอพิมพ์ดาว..และก็..”หมอสาครมองมาที่ผม..

“..มัสสุ..เลขาของดิฉันเองค่ะ..”เจ๊พูด..

หมอสาครผายมือ..

“..ที่นี่กาแฟห่วยแตก..แต่มันก็เหมาะกับการคุยกัน..แนะนำนะครับ..ถ้าจะสั่งเครื่องดื่ม..อย่าสั่งกาแฟเด็ดขาด..”

หมอสาครกล้าพูดแบบนั้น..ทำให้ผมรู้สึกว่า..เจ๊กลั้นหัวเราะแทบแย่..

แต่น้องดาวหัวเราะไปแล้ว..

ท่าทีของหมอสาครดูจะแปลก ๆ ไปเหมือนกัน...ไม่รู้ว่าจะให้ความร่วมมือแค่ไหน

หลังจากสั่งเครื่องดื่มและนั่งที่โต๊ะว่างเรียบร้อย..หมอสาครก็พูดขึ้นว่า..

“..พวกคุณคงเข้าใจนะ..ผมไม่อยากให้คุณไปที่ห้องทำงาน..ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราคุยกันเรื่องอะไร..”

เจ๊หงส์ของผมจิบเอิร์ลเกรย์..ชาร้อน ๆ แต่หอม..ชามันชงง่าย..ไม่เหมือนกาแฟ

“..เพราะสิ่งที่พวกคุณอยากทราบ..คือเรื่องของหมอพรประภาใช่ไหมครับ..”หมอสาครถาม..

เจ๊หงส์พยักหน้า..

น้องดาวถามขึ้นว่า..

“..ขอโทษนะคะ..แต่..คุณหมอมีความเห็นเรื่องการตายอย่างไรบ้างหรือคะ..โดยเฉพาะ..ความลับของหมอพรประภา..ที่เธอตั้งครรภ์ด้วย..”

หมอสาครถอนหายใจ..

และนิ่งงันไปนาน..เหมือนกำลังชั่งใจกับอะไรบางอย่าง..

หรือเขาจะรู้เรื่องทั้งหมด..รายละเอียดที่เกี่ยวกับความตายของหมอพรประภา..

“..ผมไม่คิดว่าหมอพรประภาจะฆ่าตัวตาย..”

เจ๊กับน้องดาวบอกผมแล้ว..ว่าได้ไปคุยกับหมอจุติมาก่อน..และหมอจุติก็พูดคล้าย ๆ กัน..

แต่เจ๊ก็ยังถามขึ้นว่า..

“..ทำไมคุณถึงเชื่อคะ..สาเหตุที่อับอายจากการตั้งครรภ์โดยไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อเด็กก็น่าจะเพียงพอแล้ว..”

เจ๊กระทุ้งคำถามแบบนี้ไปเพื่ออยากจะให้หมอสาครบอกอะไรที่พวกเรายังไม่ทราบออกมา..ถ้าเขายินดีจะบอก..

เขาควรจะมีอะไรให้เรารู้ที่มากกว่าเดิม..

“...เพราะผมไม่คิดว่า..คนอย่างพรประภาจะฆ่าตัวตายด้วยเรื่องแค่นี้..”

“..ทั้งที่มันเป็นเรื่องที่มองได้ว่าน่าอับอาย..”

“..ผมว่ามันไม่น่าอาย..มันไม่ควรจะอับอายจริง ๆ นะครับ..”

น้องดาวอดพูดไม่ได้..

“..แต่สำหรับคนอี่น..บางทีอาจจะไม่อยากให้ใครรู้ก็ได้..ถ้าหากคน ๆ นั้นมีครอบครัวแล้ว..”

หมอสาครเหมือนเหนื่อยหน่ายหัวใจ..

“..ผมไม่คิดว่าพรประภาจะเป็นเมียน้อยใคร..เธอดีเกินกว่าจะทำอย่างนั้น..”

เขาพูดอีกว่า..

“..คุณก็อย่าพูดเหลวไหลออกไปนะครับ..เราพยายามจะไม่พูดถึงประเด็นนี้..เรื่องที่พรประภาท้อง..รู้กันแต่ในแวดวงจำกัดแล้วก็ตำรวจแค่นั้น..เราจะพยายามปกป้องเธอแม้ว่าเธอจะเสียไปแล้วก็ตาม..”

แม่หมอหงส์อดถามตรงจุดไม่ได้..

“..คุณรู้เรื่องที่หมอพรประภาไปเที่ยวยุโรปหรือเปล่าคะ..”

“..อ๋อ..ครับ..เธอลางานหนึ่งอาทิตย์..ผมกับจุติยังแปลกใจเรื่องนี้เลย..”

“..ทราบไหมคะว่าเธอไปกับใคร..”

“..เธออ้างว่าไปกับครอบครัว..แต่ผมไม่เชื่อ..รู้สึกว่าไม่ควรเชื่อ..แต่ข้อเท็จจริงว่าเธอไปกับใคร..ผมตอบไม่ได้ครับ..”

“..ตอบไม่ได้เพราะไม่ควรตอบหรือเพราะคุณหมอไม่ทราบคะ..”

“..เรื่องเธอไปกับใคร..ผมไม่ทราบครับ..”หมอสาครก้มหน้า.. “..คุณสงสัยว่าคนที่ไปยุโรปกับเธอ..มีส่วนทำให้เธอตายใช่ไหม..”ท่าทางเขาดูจะเจ็บปวดอยู่บ้าง..

เสียเพื่อนรักไปทั้งคน..ไม่ว่าใครก็เจ็บปวดเป็นธรรมดา..

แต่ผมกลับรู้สึกว่ามันมากเกินไปสักหน่อย..

แม่หมอหงส์พูดในสิ่งที่ผมกับน้องดาวถึงกับตกตะลึง..

“..คุณรู้อยู่ตั้งแต่แรกใช่ไหมว่าหมอพรประภาท้อง..รู้ก่อนที่เธอจะเสียชีวิต..”

หมอสาครครางเฮ้อ..ก่อนจะพยักหน้า..

“..งั้นคุณก็ควรจะทราบด้วยสิว่า..เธอท้องกับใคร..”

เจ๊หงส์ถามเรียบ ๆ ...แต่มันสร้างความอึดอัดได้ไม่น้อย..

ผมรู้สึกว่า..คดีนี้มันซับซ้อนมากกว่าที่คิดเสียแล้ว..

ท่าทีของหมอสาครดูจะลำบากใจที่สุด..

“..เอางี้..คุณอาจจะลำบากใจที่จะตอบ..แต่คุณคิดไหมว่า..ที่เธอตาย..เป็นเพราะคนที่ฆ่าเธอ..รู้ว่าเธอท้อง..”

ให้ตาย..เจ๊ถามแบบนี้..คงเป็นเรื่องชู้สาว..

ออกแนวโกรธแค้นที่ผู้หญิงที่ตัวเองหลงรักท้องกับคนอื่น..เลยต้องฆ่าเสีย..

ลักษณะคดีที่ตายเพราะรัก..มันคงคล้ายคดีที่หาดดงพร้าวเป็นแน่แท้...

หมอสาครเหมือนนิ่ง..และเครียด..

“..ผมก็คิดอย่างนั้น..”หมอสาครถอนหายใจ.. “บอกตรง ๆ ..ผมมองไม่เห็นประเด็นอื่น..”

ผมหลับตานึกถึงเหตุการณ์ที่หมอพรประภาไปเที่ยวยุโรปกับใครสักคน..

แล้วคน ๆ นั้นซึ่งหลงรักเธออยู่..ขอร่วมหลับนอน..แต่หมอพรประภาไม่ยอม..พร้อมกับบอกว่า..เธอตั้งครรภ์แล้ว..

วินาทีที่เธอบอกออกไป..คน ๆ นั้นจะรู้สึกเสียหน้า..หรือเจ็บแค่ไหน..ก็สุดที่จะบรรยายได้..

ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น..ควรจะมากพอที่จะฆ่าหมอพรประภาเสีย..

ว่าแต่ใครที่ทำแบบนั้น..

หมอจุติเป็นเพื่อนสนิท..แต่ก็มีครอบครัวแล้ว..การไว้วางใจจะปรึกษาเรื่องเหล่านี้..ไม่น่าจะสะดวกสักเท่าไหร่..

แต่หมอสาครยังโสด..ความเป็นเพื่อนสนิทแต่ก่อนเก่า..ก็น่าจะเพียงพอจะปรับทุกข์..เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้ฟัง..เพียงแต่ตัวละครอาจจะเกี่ยวข้องกับใครที่หมอสาครไม่อยากจะพูด..

หมอสาครรู้กระทั่งเรื่องหมอพรประภาตั้งครรภ์..ทั้งที่เรื่องนี้..มันปรากฏให้ทุกคนทราบตอนที่หมอพรประภาเสียไปแล้ว..

นั่นแสดงให้เห็นถึงความสนิทของคนทั้งสอง..

แม่หมอหงส์นิ่งเล็กน้อย..

ก่อนจะถามในสิ่งที่ผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน..

“..ทำไมหมอพรประภาถึงเป็นที่ไว้วางใจจนเกี่ยวข้องกับฝ่ายบริหารด้วย..เธอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้ใหญ่บางคนหรือเปล่าคะ..”ผมคิดว่า..เจ๊คงจะหมายถึงผอ.โรงพยาบาล..ที่จากข้อมูลที่รู้มา..ดูจะเอ็นดูหมอพรประภาเป็นพิเศษ..

“..ผมว่า..ไม่น่านะครับ..”หมอสาครนิ่ง.. “..ไม่น่าจะเป็นไปได้..”

“..คุณว่า..ช่วงที่หมอพรประภาไปยุโรป..มีใครที่เป็นผู้ใหญ่ของโรงพยาบาลหายไปบ้างไหม..”

“..ไม่นะครับ..ผมคุ้นเคยกับฝ่ายบริหารทุกคนของโรงพยาบาล..โดยเฉพาะผอ.ศุภชัย..ที่คนบอกว่า..สนิทสนมกับหมอพรประภามาก..แต่ช่วงนั้น..ผอ.ก็มาทำงานที่โรงพยาบาลทุกวัน..”

เอาล่ะ..ผมคิดว่า..เรื่องราวมันยุ่งยากมากขึ้นแล้ว..

เราคงไม่มีวันทราบว่า..หมอพรประภาไปยุโรปกับใคร..

เพราะเรื่องนี้..หมอสาครที่สนิทกับหมอพรประภามากที่สุด..ก็ยังบอกไม่ได้..

แต่สีหน้าและแววตาของเจ๊หงส์ของผม..กับน้องดาว..กลับทอประกายพึงใจ..

อะไรหว่า..ผมนี่มึนจะแย่อยู่แล้ว..

......

เสร็จจากการคุยกับหมอสาคร..เจ๊กับน้องดาวก็รอพบท่านผอ.ศุภชัย..ซึ่งเป็นผู้บริหารโรงพยาบาล..ซึ่งนัดพบท่านไว้แล้ว

แต่ก่อนอื่น..เราต้องคุยอัพเดทข้อมูลกับสารวัตรเวนไตย์สักหน่อย..

สารวัตรนัดเราที่ห้องอาหาร..แต่ธุระเราเยอะกว่า..เมื่อมาถึง..สารวัตรก็รออยู่ก่อนแล้ว..

สารวัตรเวนไตย์เห็นท่าทีเจ๊หงส์ของผม..ก็อดถามไม่ได้..

“..ดูท่าทางจะมีความคืบหน้าเยอะเลยนะครับ..”

ผมล็อครถเข็นน้องดาวให้ชิดกับโต๊ะ..แล้วก็นั่งที่เก้าอี้ว่าง..

เจ๊หงส์ยังยิ้มละไม..ในขณะที่น้องดาวก็เหมือนกระหยิ่มอยู่ในใจ..

“..ทางสารวัตรล่ะคะ..”เจ๊แม่หมอถาม..

“..ก็ยังไม่มีสิ่งที่เราต้องการ..โทรหาดีเทลยาก็บอกว่า..ทางบริษัทยายังไม่มีการให้ใครออกทริปไปไหน..เรื่องพวกนี้..มันไม่พูดกันตรง ๆ หรอกครับ..เพราะมันก้ำกึ่งกับการทุจริต..”

นั่นสินะ..แล้วจะไปสืบทำไมกันล่ะ..

“..แต่ก็น่าสงสัยนะ..ล็อตยาอะไรสักอย่างล่าสุด..เหมือนยอดมันจะผิดปรกติไปหน่อย..แต่ก็ไม่น่าจะเกี่ยวอะไรนะครับ..”

แม่หมอหงส์เหมือนตาเป็นประกาย..

“..น่าสนใจนะคะ..”

“..หรือคุณจะบอกว่ามันควรจะเกี่ยวกัน..”สารวัตรเวนไตย์ยังคงขมวดคิ้ว.. “..ไม่น่าจะเกี่ยวกันนะครับ..”

“..แค่บอกว่าน่าสนใจค่ะ..”แม่หมอหงส์ยิ้ม.. “..หมอพรประภาเกี่ยวอะไรกับการตัดสินใจเรื่องการเอายาเข้าโรงพยาบาลหรือเปล่าล่ะคะ..”

“..อ๋อ..ไม่เกี่ยวตรง ๆ หรอก..เรื่องพวกนี้หมอแกก็แค่ผ่านตานิดหน่อยตามประสาคนที่ทำงานเกี่ยวกับฝ่ายบริหารเท่านั้น..อำนาจจริง ๆ มันไม่ใช่ของคุณหมอ..”

“..แล้วของใครล่ะคะ..”

“..เป็นของฝ่ายเภสัชกรรมโดยตรง..แต่ก็มีฝ่ายบริหารดูแลอีกชั้นหนึ่ง..กลั่นกรองกันหลายชั้น..เพื่อไม่ให้มีการทุจริต..”

แม่หมอหงส์ของผมยิ้มอีก..

“..ไม่น่าจะเกี่ยวนะคะ..”

ผมรู้สึกแปลก ๆ กับรอยยิ้มของแม่หมอหงส์..

กระทั่งกับน้องดาวก็ยิ้มคล้ายกัน..

เจ๊แกก็อัพเดทเรื่องราวที่ไปตรวจสอบห้องพักผู้ป่วยของหมอพรประภา..และคุยกับหมอสาคร..เพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งของผู้ตาย..ซึ่งผมฟังก็ไม่มีอะไรแปลก....

สารวัตรครางอือม์..

“..มันยังมีตัวละครอื่นที่เรายังไม่ทราบ..และคน ๆ นี้แหละคือคนร้าย..”

แม่หมอหงส์ยิ้มอีก..

“..ดิฉันว่า..บางทีเรื่องมันไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้นหรอกค่ะ..เพียงแต่หาให้ได้ว่า..หมอพรประภาตายได้อย่างไร..กระโดดลงมาเอง..อย่างน้อย..ก็มีหลายคนที่ไม่เชื่อ..และมันมีข้อพิรุธบางสิ่งอยู่ซึ่งเราสามารถหาได้แน่นอนจากหลักฐาน..”

“..อะไรหรือครับ..”

“..กล้องวงจรปิดค่ะ..เพียงแต่เราไม่มีภาพกล้องในห้องพักผู้ป่วยของคุณหมอแค่นั้น..เพราะกฎของการละเมิดสิทธิส่วนบุคคล..แต่แค่นั้นน่าจะเพียงพอ..”

“..หือ..”

“..เสร็จจากการคุยกับท่านผอ.ศุภชัย..เราจะเข้าไปดูภาพจากห้องวงจรปิดล่ะค่ะ..”

“..เราจะไปดูกล้องเลยไม่ดีกว่าหรือครับ..”

“..กลัวแต่ว่า..อีกสักประเดี๋ยวท่านผอ.จะมาถึงแล้ว..ดิฉันว่ารอให้คุยให้จบก่อนดีกว่า..”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น..

ผมที่ทำหน้าที่ถือมือถือให้เจ๊อยู่ก็รับสาย..

“..ตามที่คุณลักขณาให้ทางเราประสานเรื่องขอพบท่านผอ..ตอนนี้..ท่านผอ.มาถึงแล้วนะคะ..”เสียงแจ๋ว ๆ ดังขึ้น

ผมกรอกเสียงลงไป..

“..งั้น..เดี๋ยวผมจะบอกให้คุณลักขณากับสารวัตรเวนไตย์เข้าไปพร้อมกันนะครับ..”

“..ค่ะ..”

“..ขอบคุณมากนะครับ..”

วิสัยของเลขาชั้นดี..การทำหน้าที่ตอบรับตามที่ได้รับมอบหมายก็ทำได้สมบูรณ์แบบ..

เจ๊พยักหน้า..

“..ท่าทางท่านผอ.จะกลับมาจากธุระข้างนอกแล้วใช่ไหม..”

ผมตอบรับ..เจ๊หงส์พูดว่า..

“..มัสสุ..แกช่วยบันทึกการสนทนาด้วย..”

ผมหน้าเหวอ ๆ ไปนิด ๆ ...ทำไมต้องบันทึกด้วยล่ะ..

น้องดาวพูดเสริมเจ๊ขึ้นมาว่า..

“..พี่มัสสุคะ..พี่ต้องทำให้ดูดีเป็นเลขาของแม่หมอที่มีชื่อเสียงนะคะ..”

เป็นงั้นไป..

เจ๊หัวเราะ..

“..ที่ผ่านมาเรายังไม่ได้คุยกับคนระดับผู้บริหาร..ก็ต้องทำให้ดูดีเป็นเรื่องเป็นราวหน่อยสิ..มัสสุ..”

เอาก็ได้..แต่ผมก็ยังงงอยู่ดีนั่นแหละ..

เพียงแต่สารวัตรเวนไตย์ได้แต่หัวเราะออกมา..ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสารวัตรจะหัวเราะทำไม..

......

ห้องทำงานของท่านผอ.ศุภชัยอยู่ไม่ห่าง..

ผมเข็นรถน้องดาวตามหลังแม่หมอหงส์กับสารวัตรเวนไตย์ที่เดินคู่กันนำหน้า..

และก็อดถามน้องดาวไม่ได้..

“..พี่รู้สึกว่า..พี่ตามน้องดาวกับเจ๊ไม่ทันอีกแล้ว..น้องดาวรู้เรื่องแล้วใช่ไหม..”

พิมพ์ดาวยิ้ม..

“..ปัญหาของเราตอนนี้คือ..ทำไงให้ได้หลักฐานเท่านั้นแหละค่ะ..”

“..หือ..หลักฐาน..”

“..ใช่ค่ะ..พี่หงส์ต้องพยายามหาหลักฐานให้ได้..เพราะฉะนั้น..ต่อให้เรารู้ว่าเรื่องมันเป็นมาอย่างไร..แต่ถ้าไม่มีหลักฐาน..สารวัตรเวนไตย์ก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน..”

“..น้องดาวจะบอกพี่ได้ไหมว่า..ตกลงหมอพรประภาตายยังไง..”

“..ฆาตกรรมแน่นอน..เพียงแต่..เราต้องหาให้ได้ว่า..ฆาตกรฆ่าหมอพรประภาได้ยังไงเท่านั้นค่ะ..”

“..เอาล่ะ..งั้นใครฆ่า..”

“..คนฆ่าเป็นนักฆ่าระดับมืออาชีพทีเดียว..”

“..ขนาดนั้นเชียวหรือ..”ผมรู้สึกหนาวโดยไม่ทราบสาเหตุ.. “..แค่เรื่องปัญหาชู้สาว..ต้องใช้ระดับมืออาชีพเลยหรือ..”

“..จะปัญหาอะไร..แต่หากมีวิธีทำให้เรื่องไม่พัวพันถึงผู้บงการได้..ก็ควรจะใช้ไม่ใช่หรือคะ..แล้วนักฆ่าคนนี้ก็เก่งมาก ๆ ด้วย..เพียงแต่เค้ายังมีจุดบกพร่องทำให้เราหาตัวผู้บงการนะคะพี่มัสสุ..”

“..แล้วใครเป็นผู้บงการล่ะครับ..น้องดาว..”

“..ในดวงยามที่ดาวตั้งขึ้น..”พิมพ์ดาวเปิดสมุด.. “..ทั้งด้วยเลข ๗ ตัวและโหราศาสตร์วิชาตรีจักร..มันบอกไว้หมดแล้ว..ดาวเข้าใจล่ะค่ะ..ว่าพี่หงส์สืบสวนอย่างไร..จริง ๆ พี่หงส์ตั้งดวงในหัวไว้เรียบร้อย..ที่สืบทั้งหมด..ก็แค่เอาประเด็นที่ได้มาปะกับผังดวงเท่านั้น..แล้วเราจะเห็นภาพรวมทั้งหมด..พี่หงส์ประกอบภาพทั้งหมดตั้งแต่แรกที่รู้เรื่องแล้วล่ะค่ะ..การคุยกับหมอจุติ..หาหลักฐานที่ห้องพักผู้ป่วยของหมอพรประภา..ตลอดจนคุยกับหมอจุติ..มันถูกปะลงในผังดวงหมดแล้ว..เพียงแต่พี่มัสสุไม่รู้เท่านั้นเอง..เพราะพี่หงส์นึกผ่านหัวและความคิดอย่างเดียว..”

“..อือ..อย่างนี้เอง..แล้วใครคือผู้บงการล่ะครับ..”ผมยังไม่เลิกราที่จะหาคำตอบ..

“..มันขึ้นกับการปะข้อมูลจุดสุดท้ายที่เราจะทราบจากท่านผอ.นี่แหละค่ะ..และที่พี่หงส์ให้พี่มัสสุช่วยบันทึกคำสนทนา..เพราะต้องการหารายละเอียดจากข้อมูลของท่านผอ.ซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่สุด..แต่ในหัวคงมีภาพดวงและข้อมูลเต็มไปหมด..รายละเอียดที่สำคัญอาจจะลืมไปก็ได้.เลยต้องขอแรงให้พี่ช่วยบันทึกนี่แหละค่ะ..”

“..จริง ๆ ถ้าเจ๊จะถือสมุดบันทึกแบบน้องดาวก็ไม่เห็นจะเป็นไรนี่นะ..”

“..คงต้องการบุคลิกด้วยแหละค่ะ..พี่มัสสุไม่คิดหรือว่า..การที่พี่หงส์ทำแบบนี้..มีผลต่อการสนทนาหาข้อมูลมากแค่ไหน..”

บุคลิกนี่สำคัญเหมือนกันแฮะ..ผมไม่เข้าใจก็ต้องเข้าใจ..

แต่ก็ยังไม่ทราบอยู่ดีว่าใครคือฆาตกรตัวจริง..เพราะน้องดาวเหมือนจะคลำมาถูกเป้า..แต่ยังไม่มั่นใจแค่นั้นเอง..

แล้วในที่สุด..เราก็ได้เข้ามาในห้องผอ.ศุภชัย..ซึ่งเป็นอดีตนายแพทย์..ที่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยจะรักษาใครแล้ว..เป็นผู้บริหารอย่างเดียวก็น่าจะไม่มีเวลาทำงานสายปฏิบัติการณ์สักเท่าไหร่..

ท่านผอ.เป็นชายกลางคนยิ้มแย้มแจ่มใส..ศีรษะเถิก..แต่งกายสะอาด..ดูจะฉลาดสมกับเป็นผู้บริหาร

และท่านก็เชื้อเชิญให้พวกเรานั่งที่ชุดรับแขกในห้องทำงาน..โทรศัพท์สั่งงานสักพัก..ก็ลุกมาหาพวกเรา..ซึ่งแต่ละคนก็ทำความเคารพตามมารยาท..

ท่านมองไปที่พิมพ์ดาวที่ทั้งพิการและอายุเยาว์ด้วยความสงสัย..

เจ๊หงส์ของผมพูดขึ้นว่า..

“..เธออยู่ในทีมที่ปรึกษาของตำรวจค่ะ..”

สารวัตรเวนไตย์พยักหน้า..

“..ผมขอคำชี้แนะจากทีมที่ปรึกษาเรื่องคดี..แต่ก็แค่ขอคำปรึกษานะครับ..คดีนี้..เป็นคดีที่น่าสนใจมากทีเดียว..และเราก็ปิดข่าวตามคำขอร้องว่าหมอพรประภาที่เสียชีวิต..ตั้งครรภ์อยู่..เพื่อไม่ให้เสียชื่อเสียงต่อคุณหมอและโรงพยาบาลครับ..”

ผอ.ศุภชัยมีสีหน้าสลด..

“..ไม่น่าเลยนะ..หมอพรประภากำลังไปได้สวยในหน้าที่การงาน..ไม่น่าเลย..”

เจ๊ของผมเห็นผมพร้อมจะจดบันทึก..ก็ยิงคำถามตูมไปเลย..

“..ก่อนอื่นนะคะ..ต้องขอถามสักหน่อย..ท่านทราบมาก่อนใช่ไหมคะ..ว่าคุณหมอตั้งครรภ์ก่อนจะเกิดเหตุสลด..”

ผอ.ศุภชัยมีสีหน้าครุ่นคิด..

“..ไม่มีใครรู้หรอกนะครับ..ผมก็รู้เหมือนคนอื่น ๆ ตอนชันสูตรศพคุณหมอนั่นแหละ..”

เหมือนเจ๊หงส์ของผมจะรุกหนักด้วยคำถามที่ทำให้แต่ละคนแทบตกเก้าอี้..

“..งั้น..ขอถามตรง ๆ นะคะ..ท่านมีความสัมพันธ์กับคุณหมอพรประภาอย่างไรกันแน่..”

เจ๊ของผมถามอย่างไม่กลัวจะโดนด่าหาว่าไม่มีมารยาท..แต่จะว่าไปแล้ว..เรื่องสืบสวนพวกนี้..มันต้องรู้ให้ลึกสิน่า..

ผมก้มหน้าก้มตาพยายามจะทำให้เห็นว่า..เราจะจดข้อมูลทุกคำพูด..

แต่ผอ.หัวเราะ..

“..คุณสงสัยว่าผมกับหมอพรประภาจะมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกันหรือครับ..”

“..หมายความว่าท่านไม่ได้มีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับคุณหมอพรประภาใช่ไหมคะ..”

“..ก็ใช่น่ะสิ..เพียงแต่..ผมคิดว่าผมรู้ว่า..หมอพรประภามีความสัมพันธ์กับใคร..”

เรื่องนี้ทำให้ทุกคนหูผึ่ง..โดยเฉพาะผม..ผอ.พูดต่อไปอีกว่า..

“..ผมเห็นความสามารถของคุณหมอพรประภาในการบริหาร..เลยดึงมาช่วยงานด้วย..และเราก็ทะเลาะกันบ่อยจะตายในเรื่องงาน..ตรงนี้..ถ้าถามเลขาผม..หรือเจ้าหน้าที่อื่น ๆ ก็จะทราบดี..การเอะอะเอ็ดตะโรคล้ายกับจะฆ่ากัน..มันเป็นเรื่องปรกติ..เราทำงานกันแบบฝรั่งครับ..คือตีกันให้พอแล้วให้มันจบตรงนั้น..เลิกงานก็เฮฮาปาร์ตี้..ผมจริง ๆ ชอบทำงานแบบนี้นะครับ..แต่มักจะเจอคนที่ไม่ค่อยจะเข้าใจสไตล์การทำงานสักเท่าไหร่..มีแต่หมอพรประภานี่แหละครับ..ที่ทำงานสไตล์เดียวกัน..ซึ่งถือว่าเข้าขากันมาก..”ผอ.ศุภชัยมีสีหน้าสลด.. “..นี่ผมจะหาใครทำงานสไตล์นี้ได้อีกไหม..”

เหมือนสารวัตรเวนไตย์จะจดจ่อกับข้อมูลที่ท่านผอ.ศุภชัยแพลมออกมา..และรีบตะล่อมถามก่อนจะลืมไปเสีย..

“..ถ้าอย่างนั้น..ท่านผอ.ทราบไหมครับว่า..คุณหมอพรประภา..มีสัมพันธ์กับใคร..”

“..ผมต้องขอสงวนสิทธิ์การตอบคำถามกับเรื่องส่วนตัวครับ..”

“..แต่เรื่องนี้มันเกี่ยวพันกับคดีนะครับ..”สารวัตรเวนไตย์พูดเสียงเข้ม..

เหมือนผอ.ศุภชัยจะลังเล..

“..เอาเป็นว่า..ผมเล่าในสิ่งที่ผมเห็นก็แล้วกัน..แต่ผมไม่สรุปนะว่าเค้าเป็นอะไรหรือยังไงกัน..”

ผมรู้สึกว่าท่านผอ.พยายามจะเซฟตัวเองอย่างที่สุดเหมือนกัน..ทั้งที่หลุดคำพูดไปแล้ว..

แต่มันก็ยังดีแหละที่บอกกล่าวกันก่อน..

“..หกเดือนก่อน..ผมทำงานจนดึก..และดึกกว่าปรกติ..”ผอ.พูด.. “..ผมว่า..ทุกคนคงจะชินกับเวลากลับบ้านของผม..แม้แต่หมอพรประภา..ห้องทำงานของหมอพรประภาอยู่เยื้องจากห้องผมไปสองล็อค..และเธอคงคิดว่าผมกลับไปแล้ว..”

ผมจดทุกอย่างด้วยความระทึก..

“..ผมอยู่จนดึก..และก็เห็นว่าได้เวลากลับบ้าน..ในช่วงที่ผมทำงานดึก ๆ ในวันนั้น..ผมทำของผมคนเดียว..เลขาหรือคนอื่น ๆ ผมก็ให้กลับหมดแล้ว..ก็เลยไม่มีใครรู้ว่าผมยังทำงานอยู่..ก่อนกลับ..ผมถือกระเป๋าเข้าไปที่ห้องน้ำ..จัดการทำธุระก่อน..ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ..เพียงแต่ตอนออกมาจากห้องน้ำตอนนั้น..มันมีเสียงเหมือนคนออกมาจากห้องของคุณหมอพรประภา..ผมก็ยังไม่แสดงตัวหรอกนะครับ..แล้วผมก็เห็นหมอพรประภาในสภาพแต่งตัวไม่เรียบร้อยออกมาพร้อมกับคน ๆ หนึ่ง..และเหมือนไปส่งที่ลิฟต์..ซึ่งผมจำได้ว่าเขาคนนั้นเป็นใคร..”

“..ใครหรือครับ..”สารวัตรเวนไตย์ถาม..

“..หมอสาครครับ..”

ผมรู้สึกว่าทุกคนถึงกับอึ้ง..โดยเฉพาะเจ๊กับน้องดาว..

เจ๊หงส์ของผมพูดขึ้นว่า..

“..เค้าสนิทกันนี่คะ..เป็นเพื่อนกัน..อาจจะมาคุยอะไรกันก็ได้..”

“..ผมก็คิดแบบนั้น..แต่ท่าทางที่มีต่อกัน..มันไม่ใช่เพื่อน..ผมกล้าพูดได้เลย..มันใกล้ชิดกันเกินไป..จูบปากกันก่อนลาแบบดูดดื่มด้วย..คิดว่าผมจะทำยังไงล่ะ..กลัวหมอพรประภากับหมอสาครจะรู้สึกไม่ดี..จริง ๆ เค้าจะคบกันก็ไม่ผิดอะไรนะครับ..หมอสองคนก็เป็นคนโสดทั้งคู่..”

“..แล้วท่านผอ.ทำยังไงต่อคะ..”น้องดาวถามบ้าง..

“..ผมก็ต้องแอบจนแน่ใจว่าแยกย้ายกันเรียบร้อย..ถึงกล้าไปกดลิฟต์..รับรองว่าผมไม่ระแคะระคายเรื่องนี้ให้ใครฟังแน่นอน..ผมคิดว่า..นี่เป็นเรื่องส่วนตัว..และไม่ได้มีอะไรเสียหาย..แต่การจะเปิดโปงเรื่องส่วนตัวจนอาจจะฉีกหน้า..มันไม่ใช่เรื่อง..ไม่ได้เกี่ยวกับงานด้วย..ก็เลยเก็บทุกอย่างเงียบไว้..”

ผมจดทุกอย่างลงไป..น้องดาวถึงกับครางอือม์..

“..มิน่า..หมอสาครถึงรู้ว่า..หมอพรประภาตั้งครรภ์ก่อนลาหยุดไปยุโรป..”

เจ๊หงส์หัวเราะเบา ๆ ..

“..ก็ควรจะรู้หรอก..เพราะถ้าเค้าแอบมีสัมพันธ์กันจริง..หมอพรประภาคงจะบอกเรื่องที่ตัวเองตั้งครรภ์ให้หมอสาครทราบอยู่แล้ว..แต่ก็สงสัยว่า..ทำไมถึงไม่ยอมรับกันแบบแมน ๆ ไป..ก็ไม่เสียหายอะไรสักหน่อยนี่..”

“..เรื่องที่น่าสงสัยก็คือ..”สารวัตรเวนไตย์ให้ความเห็น.. “..ทำไมหมอสาครถึงไม่ให้การกับตำรวจว่าเด็กในครรภ์เป็นลูกของตัวเอง..”

ผมยังไม่วางปากกา..แต่ก็อดให้ความเห็นไม่ได้..

“..หมอสาครทั้งรวย..หน้าตาดี..และยังโสด..ถ้าเค้ามีสัมพันธ์กับผู้หญิงมากกว่าหนึ่งคน..ก็เป็นไปได้นะครับ..ตรงนี้เค้าไม่จำเป็นต้องบอกใครก็ได้..เป็นสาเหตุสำคัญที่เค้าจะปิดบังความสัมพันธ์กับหมอพรประภา..เพราะเค้าอาจจะไม่อยากให้คนที่คบอยู่อีกคนรู้ว่าเค้ามีอะไรกับหมอพรประภาจนมีลูก..”

สารวัตรเวนไตย์พยักหน้า..

“..น่าคิดนะ..ประเด็นนี้..”

เจ๊หงส์กลับถามว่า..

“..เรื่องนี้..เป็นเบาะแสที่ดีมาก ๆ นะคะ..เพียงแต่..ท่านแน่ใจในข้อมูลนี้ถึงระดับไหน..”

ผอ.ศุภชัยถอนหายใจ..

“..ผมบอกแล้ว..ว่าผมเห็นแค่นั้น..และจะบอกสิ่งที่ผมเห็น..แต่ขอสงวนสิทธิ์เรื่องข้อสรุป..”

บุคลิกภาพของผู้บริหารควรจะเป็นแบบนั้น..ผมว่า..หากไม่มีความจำเป็นเรื่องคดี..เรื่องราวนี้..ผอ.ศุภชัยคงไม่พูดให้ใครฟังอีกเป็นอันขาด..

“..มีวิธีตรวจสอบ..แค่ตรวจดีเอ็นเอของทารกในครรภ์ที่เสียไปพร้อมกับหมอพรประภา..ก็น่าจะบอกได้แล้ว..”สารวัตรเวนไตย์ครางอือม์.. “..เทียบกับดีเอ็นเอของหมอสาคร..”

“..ตามหลักการต้องเป็นอย่างนั้นแหละครับ..”ผอ.ศุภชัยพูด.. “..ผมว่าผมให้ข้อมูลสำคัญไปแล้วนะ..ถ้าหากผลการตรวจสอบเป็นอย่างนั้น..คือหมอสาครเป็นพ่อของเด็กจริง..ก็ต้องสงวนสิทธิ์การให้ข้อมูลของผมด้วยนะครับ..”

คนเป็นผอ.เป็นผู้บริหารโรงพยาบาลระดับสูงสุด..คงไม่อยากให้ลูกน้องดูไม่ดีกับตัวเองแน่นอน..

แต่แค่การตรวจดีเอ็นเอ..ก็บอกอะไรได้มากแล้ว..

แต่ผมรู้สึกตระหงิด ๆ อะไรบางอย่าง..

อะไรนะที่ผมตระหงิดใจ..

เหลียวดูน้องดาวกับเจ๊หงส์..ทั้งสองเหมือนจะยิ้มน้อย ๆ เหมือนพึงใจกับข้อมูลที่ตัวเองล่วงรู้..

หรือว่าผมคิดมากไปว่ามันมีอะไรบางอย่างที่ผมรู้สึกว่า..มันแปลก ๆ ...

.......

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #135 mochi mochi narek (@mewnarek-2507) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:46
    รอ ลุ้นมากกก
    #135
    0
  2. #134 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:03
    5555 ถ้าอ่านดวงได้จะอ๋อเลยค่ะ
    #134
    0
  3. #133 FAYSEO (@FAYSEO) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:56
    แปลกจริงๆที่เราไม่รู้ว่าใครคือคนร้าย5555
    #133
    0