แม่หมอ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 24,653 Views

  • 158 Comments

  • 415 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    417

    Overall
    24,653

ตอนที่ 35 : พิมพ์ดาวที่หายไป(4)จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 632
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    17 ม.ค. 62

image

ก่อนหน้านั้น...

ในที่กบดานเดิมของเบลล่า...

พิมพ์ดาวนิ่งงัน..ก่อนจะผลักจานข้าว..

อาหารง่าย ๆ แค่ข้าวผัด..แต่ก็อร่อยพอสมควร..

เบลล่าหัวเราะหึ ๆ ...

“..แปลกนะ..เธอกินแบบไม่ได้สนใจอะไรเลย..”

“..ฉันก็แค่ไม่อยากอด..ถ้าฉันจะมีลูก..เค้าควรจะได้รับสารอาหารครบถ้วน..”

เบลล่านิ่ง..เด็กคนนี้..คิดอะไรไม่เหมือนคนอื่นจริง ๆ ..

พิมพ์ดาวนิ่งคิด..จิบน้ำ..

“..คุณมีกระดาษปากกาให้ฉันสักหน่อยไหม..”

“..หือ..”เบลล่างุนงง..

“..ฉันอยากจะดูดวง..”พิมพ์ดาวเขม้นมอง.. “..ดูให้คุณ..”

“..ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่มีวันเดือนปีเกิด..”

“..ฉันก็บอกคุณไปแล้ว..ว่า..ดวงไม่ได้ตั้งจากวันเดือนปีเกิดเท่านั้น..ตั้งจากอะไรก็ได้.เช่น..”พิมพ์ดาวเขม้นมอง.. “..ชื่อของคุณ..ถือว่า..ถ้าสิ่งเหล่านี้มันเป็นเกม..มันก็น่าสนุกไม่ใช่หรือไง..”

เบลล่าพยักหน้า..รู้สึกเอ็นดูและถูกชะตา..

“..ได้.งั้น..ฉันจะให้เธอมากกว่ากระดาษและปากกา..”เบลล่าวางสมุดเล่มหนึ่ง.. “..มันยังมีหน้าเหลือให้เธอใช้เขียน..แต่ก่อนอื่น..ฉันว่า..เธอควรจะอ่านข้อความที่เขียนไว้ก่อนหน้าว่าง ๆ ..”

พิมพ์ดาวชะงัก..

สมุดบันทึกถูกผลักมาตรงหน้า..

และข้างสมุด..เสียบไว้ด้วยปากกาที่ใช้เขียน..

ก่อนหน้านั้น..มันถูกดึงออกมาเขียนชื่อ ๆ หนึ่งในหน้าว่าง..ชื่อของเบลล่าที่เป็นชื่อจริง..

พิมพ์ดาวเองก็ไม่นึกว่า..อีกฝ่ายจะใจถึงขนาดนั้น..

พลิกดูสมุด..ก่อนจะตาลุกวาว..

เพราะสมุดเขียนรายละเอียดต่าง ๆ ด้วยลายมือ..เป็นข้อมูลที่พิมพ์ดาวเองก็นึกไม่ถึง...

เบลล่ากอดอก..

“..อ่านก่อนก็ได้นะ..ฉันไม่รีบ..”

พิมพ์ดาวอ้าปากค้าง..

“..นี่มันรายละเอียดของ...”

“..คดีเพชรจากราชวงศ์ต่างประเทศ..เพชรบลูอควอมารีนที่หายไป..เพชรสีฟ้าซึ่งเป็นตัวแทนของหายนะ..นี่คือหายนะที่เกิดขึ้นจากความโลภ..นำมาซึ่งความตายต่อเนื่อง...เธอคงเคยได้ยินคดีนี้แล้วสินะ..เธอจะไม่อ่านก็ได้..เพราะถ้าเธออ่าน..นั่นหมายความว่า..เธอจะไม่สามารถหลุดจากวังวนของคดีมรณะได้เลย..”

พิมพ์ดาวหน้าซีด..ไม่คิดฝันว่าจะรู้ความลับอะไรแบบนี้..

เสียงพลิกหน้ากระดาษ..พิมพ์ดาวอ่านอย่างรวดเร็ว..สติปัญญาของพิมพ์ดาวไม่ใช่ธรรมดา..สมกับเป็นอัจฉริยะแห่งการพยากรณ์ตั้งแต่อายุยังน้อย..

และเธอยังไม่กลัวอะไรเสียอีกด้วย..

มองดูนาฬิกาที่ติดผนัง..นั่งนับนิ้วคำนวณ..ยิ่งทำให้พิมพ์ดาวสนใจกับข้อมูลตรงหน้าอย่างยิ่ง..

เบลล่าอดถามไม่ได้..

“..เธอทำอะไร...”

“..ฉันแค่..”พิมพ์ดาวหัวเราะ.. “..ไม่อยากคิดว่าฉันฝันไปเท่านั้น..ข้อมูลที่คุณให้..ฉันจับยามแล้ว..มันคือข้อมูลจริง..และเชื่อถือได้..นี่คือความจริงของคดีเพชรสีฟ้าที่ยังคงเป็นปริศนาจนถึงทุกวันนี้..”

“..เธออ่านทำไม..เธอก็น่าจะรู้..ข้อมูลเหล่านี้..มันจะนำความตายมาให้กับเธอ..”

“..ความตายไม่ได้มาจากการรู้ข้อมูล..แต่มาจากความเชื่อ..ถ้าจะมีใครสักคนฆ่าฉัน..ก็คงจะมาจากความเชื่อและระแวง..ต่อให้ฉันไม่ได้อ่าน..แต่คนที่บงการจะนึกว่า..ฉันน่าจะรู้สิ่งเหล่านี้แล้ว..ท้ายสุด..ความตายก็จะเป็นการปิดปากที่ดีที่สุดอยู่ดี..ถ้าหากรู้ก็ตายไม่รู้ก็ตาย..งั้นก็เปลืองสมองรับรู้ไปเลยไม่ดีกว่าหรือ..”

พิมพ์ดาวก้มหน้าก้มตาอ่านอย่างขะมักเขม้น..

นานจนเธอครางออกมา..

“..คุณเบลล่า..คุณต้องการแก้แค้นใช่ไหม..ฉันยินดีจะช่วยคุณเต็มที่..”

นี่เป็นความรู้สึกที่แท้จริงของพิมพ์ดาว..

เบลล่าหัวเราะ..

“..เธอจะยอมให้มีคนตายได้หรือ..พิมพ์ดาว..”

พิมพ์ดาวครางเฮ้อ..

“..คุณไม่ต้องการฆ่าใครแต่แรกอยู่แล้ว..เพราะมันนานพอที่เหตุผลจะอยู่เหนืออารมณ์ทั้งหมด..แต่หากจำเป็น..อาจจะต้องฆ่าบ้างเท่านั้น..ซึ่งฉันคิดว่า..คนอย่างคุณน่าจะเลี่ยงการฆ่ามากกว่านะ..”

แล้วพิมพ์ดาวก็เปิดสมุดหน้าที่ว่าง..มองดูชื่อจริงของเบลล่า..

และผูกดวงออกมาจากชื่อจริงของเบลล่าเอง....

และนั่นเป็นสถานการณ์ก่อนที่พิมพ์ดาวจะรู้ว่าแม่หมอหงส์กับพ่อของเธอ..สามารถหาตัวเบลล่าได้อย่างไม่ยากเย็นนัก..

.......

สถานการณ์ในห้อง5786 โรงแรมโอดิสซี่..

เบลล่ากับพิมพ์ดาวยังไม่ทราบว่า..ธนัญชัยลอบส่งแมสเสจไปแล้ว..

หรือว่าทราบแล้วก็ยากจะคาดเดาได้..

เพราะการเผชิญหน้าในครั้งนี้..เป็นการเผชิญหน้าระหว่างอดีตเจ้าหน้าที่มากฝีมือในด้านการสืบสวน..สปาย..แถมยังมีประเด็นแห่งแรงจูงใจเพียงพอที่จะทุ่มเททุกอย่าง..

กับหัวหน้าหน่วยงานของกรมสืบสวนคดีพิเศษ..และเขาก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยงานได้..ก็ต้องไม่ใช่ธรรมดา..

ผิดกันอยู่ข้อหนึ่ง..

คนหนึ่งคิดว่าที่ตัวเองกระทำ..คือการทวงความยุติธรรม..แต่อีกคนกลับเห็นว่า..ต้องปิดบังข้อมูลเพื่อไม่ให้เกิดผลเสียมากมายไปกว่านี้..

ธนัญชัยพูดขึ้นว่า..

“...เธอจะเอาอย่างไรต่อไป..”

“..ก็แค่..ชีวิตของคุณ..เพื่อชดเชยกับชีวิตของคุณชานน..”เบลล่าพูดเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องที่ควรจะเข้าใจได้ง่าย ๆ .. “..และฉันก็คิดว่า..คุณน่าจะเข้าใจ..”

“..จะฆ่าฉันหรือเบลล่า..”ธนัญชัยหัวเราะ.. “..ไม่เอาน่า..เรื่องพวกนี้..มันไม่ควรจะคิดแค้นกันแล้ว..เพราะทุกอย่าง..มันทำไปเพราะความจำเป็น..คุณก็รู้..”

“..ฉันยังไม่เห็นความจำเป็นที่คุณชานนจะต้องตายเลย..”

“..เรื่องที่เขาตาย..ไม่ใช่ความผิดของฉันนะ..”

“..ก็เข้าใจ..คุณก็แค่คน ๆ หนึ่งที่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับคดีนี้เท่านั้น..เพราะมีคนบงการที่ใหญ่กว่าคุณอยู่เบื้องหลังใช่ไหม..”

เบลล่าแค่นเสียง..พูดอีกว่า..

“..เพราะคุณปกป้องคนเหล่านั้น..สิ่งที่คุณได้รับก็คือ..ตำแหน่งงานที่สูงขึ้นและเงินอีกจำนวนหนึ่ง..”

“..ฉันไม่มีทางเลือกหรอกเบลล่า..ถ้าเธอเป็นฉันตอนนั้น..เธอก็ต้องทำอย่างที่ฉันทำ..”

“..ซัพพอร์ตคนตำแหน่งสูงที่โลภอยากจะได้เพชรล้ำค่า..เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง..ไม่ใช่ความยุติธรรม..”

เหมือนธนัญชัยจะนิ่งเงียบ..

ก่อนจะพูดว่า..

“..เราเป็นแค่เจ้าหน้าที่ตัวเล็ก ๆ ..จะทำอะไรได้..เบลล่า..”

“..ทำได้สิ..หลังจากที่ฉันจัดการกับคุณ..ก็เป็นคิวของคนพวกนั้นบ้าง..”

ธนัญชัยยิ้ม..

“..คิดว่าจะทำได้แค่ไหนกัน..พวกเขาบ้างก็เกษียณ ..บ้างก็ใหญ่โตเหลือเกินแล้วในตอนนี้..บ้างก็เป็นคนของคณะรัฐบาล...คนอย่างเราจะทำอย่างไรได้ล่ะ..”

“..การทวงความเป็นธรรม..ต่อให้ใหญ่กว่านี้..ฉันก็ต้องทำ..”เบลล่าหัวเราะเบา ๆ .. “..นี่แหละ..ฉันล่ะ..เล่นเกมกับกฎแห่งกรรมสักหน่อย..”

เล่นเกม..ดูเหมือนจะเป็นคาแรคเตอร์ของเบลล่าไปแล้ว..

.....

ธนัญชัยได้แต่ถอนหายใจ..

เรื่องเล่นเกม..คิดว่าเล่นอยู่คนเดียวหรือไง..

ตอนนี้ก็เหมือนเล่นเกมนั่นแหละ..นั่นคือ..ถ่วงเวลาไว้..ให้เจ้าหน้าที่ที่เตรียมไว้..บุกเข้ามา..

และการเล่นเกมน่าจะสิ้นสุดลงแล้ว..

เบลล่ารู้สึกตระหงิดใจ..

เหมือนมีเงาตะคุ่มที่หน้าต่างและระเบียง..

และทั้งกระจกหน้าต่างกับประตูระเบียงก็แตกเปรื่อง...ง

ร่างชุดดำคลุมหน้าบุกเข้ามา..

พร้อมกับประตูห้อง 5786 ก็ถูกทลายออกมาด้วย..

นี่คือการรุกตามแบบของเจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการณ์พิเศษ..นับหนึ่งสองสาม..แล้วบุกเข้าพร้อมกันหลายทาง..

วิธีการนี้ทำให้คนร้ายสับสน.ทำอะไรไม่ถูก..

เมื่อสับสน..ก็รีบปลิดชีพให้เร็วที่สุด..

เสียงปัง ปัง ปัง..

ร่างของเบลล่าถูกยิงคว่ำลง...

เก่งแค่ไหน..แต่เธอก็ไม่มีทางสู้กับเจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการณ์พิเศษได้หรอก..

ธนัญชัยเป่าปาก..เสี้ยนหนามสำคัญตายแล้ว..

แต่เด็กสาวพิการที่นั่งบนรถเข็นนี่ล่ะ..

เธอรู้เบื้องหลังของคดีเพชรสีน้ำเงิน..รู้ตัวคนบงการ..แต่การรับรู้แบบนี้..ไม่ใช่เรื่องดีเลยสำหรับเธอ..

พิมพ์ดาวเหมือนยังตกใจอยู่..เพราะจู่ ๆ ..ก็เห็นเจ้าหน้าที่บุกเข้ามา..ยิงเบลล่าจนคว่ำ..

เธอถูกมัดปาก..มัดมือติดรถเข็นคนพิการของตัวเอง..จะทำอย่างไรได้..

ธนัญชัยล้วงมือหยิบผ้าเช็ดหน้า...เดินมาหยิบปืนของเบลล่าที่ตกอยู่เพราะเจ้าของปืนโดนยิงคว่ำไปแล้ว..

ก่อนจะเดินมาใกล้พิมพ์ดาวที่กำลังหวาดกลัว...

“..ขอโทษนะพิมพ์ดาว..เธอโชคร้าย..เธอไม่ควรรู้เรื่องคดีเพชรสีน้ำเงินนี้เลย..ฉันจะบอกพนัสกับลักขณาว่า..การบุกชิงตัวประกัน..เกิดความผิดพลาด..เบลล่าฆ่าเธอตอนที่หน่วยปฏิบัติการณ์พิเศษบุกเข้ามา..”

เขาจ่อปืนที่ใช้ผ้าเช็ดหน้ารองไว้เพื่อไม่ให้มีรอยนิ้วมือ..กับศีรษะพิมพ์ดาว...

“.ตายด้วยปืนที่เบลล่าถือเถอะนะ..”

พิมพ์ดาวหลับตา..

นับตั้งแต่เรียนโหราศาสตร์จากพ่อ..เป็นหมอดู..และท้ายสุดก็ได้เป็นแม่หมอนักสืบอีกคนหนึ่ง..

การปลงต่อชีวิตและความตาย..ดูจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว..

ชีวิต..ชะตากรรม..ความเป็น..ความตาย..มันธรรมดาโลก..

แม้จะหวาดกลัวต่อความตาย..แต่ก็ควรมองว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาใช่ไหม..

ธนัญชัยแม้จะไม่อยากฆ่าเด็กสาวพิการที่ไม่มีความแค้นเคืองอะไรต่อกัน..แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงดี..เพราะมันไม่มีทางเลือก

ใครใช้ให้เธอรู้ความลับเหล่านี้..

......

ที่ร้านแม่หมอ..

คนในร้านยังไม่มีใครนอนได้แม้จะดึกดื่นปานไหน..

แม่หมอหงส์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานส่วนตัว..ตรงหน้ามีคอมพิวเตอร์แลบท้อป..

ในห้องทำงานของเธอ..ยังมีโต๊ะอีกตัว..ที่ให้มัสสุผู้ช่วยทำงานในส่วนของตนเองอยู่..

ห้องทำงานคับแคบ..เหลือกันอยู่แค่สองคน..

หลังจากที่วางแผนจะให้ธนัญชัยไปตามนัดหมายของเบลล่า..พนัสก็ขอตัวไปยังที่ทำงาน..เพื่อสแตนบายรอรับคำสั่ง..และทำหน้าที่ในส่วนที่ได้รับมอบหมายจากธนัญชัย...

ส่วนอาจารย์ทิวา..ขอพักอยู่ที่ร้าน..เอลลี่ช่วยจัดห้องของพิมพ์ดาวให้พัก..

และอาจจะเพราะความฟุ้งซ่านเนื่องจากห่วงใยพิมพ์ดาว..อาจารย์ทิวาจึงต้องนั่งสมาธิ..ใช้ห้องของลูกสาวนี่แหละเป็นที่สงบสติอารมณ์..

การติดตามเรื่องราวและประสานงาน..นอกจากมือถือแล้ว..ก็ต้องใช้คอมพิวเตอร์นี่แหละ..

เอลลี่นำกาแฟมาเสริฟ..และออกไปไม่นานนัก..เธอไม่ทราบจะช่วยเหลืออะไรได้..นอกจากการชงกาแฟมาเสริฟให้แม่หมอหงส์และมัสสุคลายเครียดขึ้นมาบ้าง..

เพราะเอลลี่อยู่ที่นี่เหมือนกับแม่หมอ..และพิมพ์ดาว..ไม่เหมือนคนอื่น ๆ อย่างแคทหรือจีจี้..ที่อาจจะละทิ้งบรรยากาศที่เคร่งเครียดได้บ้าง..

ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบจนเครียด

แม่หมอหงส์พูดขึ้นว่า..

“..มีอะไรบางอย่างแปลก ๆ นะมัสสุ..”

มัสสุเงยหน้า..

“..ครับเจ๊..”

“..มัสสุ..ทำไมน้องดาวถึงไปช่วยเบลล่าล่ะ..”

มัสสุสะอึก..

“..เจ๊..เจ๊พูดอะไร..น้องดาวโดนคุณเบลล่าจับตัวไปไม่ใช่หรือไง..”

“..ก็ใช่..แต่มันก็แปลกที่น้องดาวกลับมาช่วยคนที่จับตัวเองไป..ฉันกับอาจารย์ทิวาเห็นความผิดปรกติจากดวงยามที่ตั้งได้.แต่ก็ไม่กล้าบอกคุณพนัสและเจ้าหน้าที่กรมฯคนอื่น ๆ ..อาจารย์ทิวาถึงกับต้องนั่งสมาธิเลยล่ะ..”

มัสสุตาลุก..

“..เจ๊มาบอกผมทำไม..”

“..ฉันคิดดูแล้ว..แกคงไม่เอาเรื่องพวกนี้ไปบอกคุณพนัสหรือเจ้าหน้าที่กรมฯคนอื่น ๆ แน่ ๆ ..แต่จะไม่ให้มันพูดจาปรึกษาใครเลยก็กระไรนะมัสสุ..”

มัสสุอึ้ง..

“..เจ๊..”มัสสุเริ่มให้ความเห็น.. “..หากเราจะเปลี่ยนใจช่วยใครสักคนที่ไม่น่าช่วยมาตั้งแต่แรก..ก็น่าจะเป็นไปได้ว่า..มันควรจะมีสถานการณ์บางอย่างที่เปลี่ยนไป..”

“..ที่ฉันยังสงสัย..คือ..เบลล่าจะมุ่งไปที่น้องดาวทำไม..และทำไมถึงต้องมาทำอะไรในวันนี้..วันที่สำคัญที่สุดของฉัน..มันไม่ง่ายหรอกนะที่ใครสักคนจะแต่งงาน..ใช่ไหม..”

“..ยังดีนะที่เจ๊ไม่คิดมาก..ไม่ฟูมฟาย..ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น..เจอแบบนี้..คงอาละวาดเละเทะไปแล้ว..”

มัสสุอดขำไม่ได้..พูดอีกว่า..

“..แล้วข้อสำคัญ..เจ๊เองก็เป็นคนวางฤกษ์แต่งงานวันนี้พอดี..ตลกไหมล่ะ..”

แม่หมอหงส์หัวเราะเบา ๆ ..แม้จะเครียดหนักหนา..

“..ก็ว่าตามตำรา..ฤกษ์ที่ใช้..ก็ใช้ทั้งฟ้าดิน..โดยเฉพาะฤกษ์ดิน..อ่านได้ว่า..สหัสชะ.. สุภะ..นั่นคือ..จะให้มีการเล่าขานกันใหญ่โตเชียวล่ะ..เฮ้อ..จะวางจุดอื่นก็ไม่ได้..ก็ต้องวางจุดนี้ถึงจะสอดรับกับฤกษ์บนฟ้า.หรือโหราศาสตร์..”

“..อาจารย์ทิวาไม่ได้ว่าอะไรใช่ไหมครับเจ๊..”

“..จะไปว่าอะไรล่ะ..เพราะวิชานี้..เรียนมาจากอาจารย์โดยตรง..เป็นวิชาชั้นสูง..เรียกว่าฉีกตำราฤกษ์ของเก่าโดยสิ้นเชิง..แนวคิดของอาจารย์ไม่เหมือนคนอื่นเสียด้วย..”

มัสสุนิ่งคิด..

“..เจ๊ครับ.ศัพท์ทางโหราศาสตร์หรือการพยากรณ์นี่ผมไม่เข้าใจนะครับ..เมื่อกี้เจ๊บอกอะไรนะ..ชะชะ..ภะภะ..อะไรนั่น..”

“..อ๋อ..สหัสชะ..สุภะ..สหัสชะแปลว่าสังคม..เพื่อน..พี่น้อง..สุภะแปลว่าเจริญรุ่งเรือง..สิ่งดีงาม..”

“..ก็คงแปลว่า..สังคมดีงาม..เพื่อนเจริญ..พี่น้องรุ่งเรืองอะไรพรรค์นี้หรือครับ..”มัสสุเหมือนจะพยายามเรียนไปด้วย..

แม่หมอพยักหน้า..แต่แล้วก็ฉุกคิด..

..พี่น้อง..

กี้เหรอ..

อดนึกถึงน้องสาวผู้ล่วงลับไม่ได้..

มัสสุอุทานออกมา..

“..เจ๊..เฮ้ย..มีคนแชร์อะไรมาที่เพจแม่หมอ..”

ตัวเองรีบคลิกเมาส์ที่คอมพิวเตอร์ตรงหน้า..

“..เจ๊..แอ๊คเคาท์นี้มันของน้องดาวนี่ครับ..”

อะไรนะ..แม่หมอหงส์รีบเปิดแอพพลิเคชั่นบนแลบทอป..

ก่อนจะอุทานเบา ๆ เมื่อเห็นบางสิ่งบางอย่าง..

นี่เอง..เป้าประสงค์ที่แท้จริงของเบลล่า..

......

เสียงแชะ..

ธนัญชัยชะงัก..

แชะ..แชะ..

ปืนว่างเปล่าไม่มีกระสุน..

ธนัญชัยขัดใจ..แต่แล้วก็รู้สึกเย็นวาบ..เพราะกระบอกปืนดำมะเมื่อมจี้ที่หลัง..

แล้วปืนในตัวก็ถูกค้น..ดึงออกไป..

ร่างของเบลล่าที่นอนคว่ำ..ก็ลุกขึ้น..เลือดแดงยังนองพื้น..

ธนัญชัยขมวดคิ้ว..ชูมือขึ้น..

“..นี่มันอะไรกัน..”

“..ฉันไม่ได้ทำงานคนเดียว..”เบลล่าพูด..”.แล้วก็รู้เช่นเห็นชาติคนอย่างคุณดี..”

ก่อนจะดึงเอาถุงเลือดปลอมทิ้ง..

“..ดังนั้น..ฉันจะรู้ดีว่า..คุณควรจะเตรียมเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการณ์สแตนบายอยู่..ลูกน้องฉันก็แค่ไปดักไว้..และจัดการทุกคน..เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย..ดังนั้น..เจ้าหน้าที่ที่บุกเข้ามา..จึงเป็นคนของฉัน..สิ่งที่ฉันต้องการ..ก็คือ..ทำให้คุณตายใจ.และแสดงสันดานเดิมที่เป็นธาตุแท้ของคุณออกมา..”

เบลล่าเดินไปดึงผ้าปิดปากของพิมพ์ดาวออกมา..

พิมพ์ดาวพูดขึ้นว่า..

“..คุณต้องการจะฆ่าฉันปิดปาก..เพราะฉันรู้เบื้องหลังของคดีเพชรสีน้ำเงิน..จากสมุดบันทึกที่คุณเบลล่านำมาให้ฉันดู..นั่นแปลว่า..ข้อมูลทั้งหมดในสมุดบันทึก..เป็นความจริง..”

เบลล่าหัวเราะ..

“..และสิ่งที่ฉันต้องการ..ก็คือ..การเผยแพร่ข้อมูลที่เป็นจริงเกี่ยวกับคดีเพชรสีน้ำเงินที่ทำให้คุณชานนต้องตาย..นี่คือการแก้แค้นที่ดีที่สุด..ไม่ใช่การฆ่า..”

ธนัญชัยแค่นเสียง..

“..แค่สมุดเล่มเดียวจะมีน้ำหนักอะไร..”

“..นั่นแหละ..มันไม่มีน้ำหนัก..เพราะจะกล่าวหากันยังไงก็ได้..แต่คุณนั่นแหละที่ทำให้ทุกอย่างมันมีน้ำหนัก..การสนทนา..การพูดคุย..เหตุการณ์ทุกอย่างในห้องนี้..ถูกบันทึกและเผยแพร่ออกไปสู่โลกภายนอก..และมันจะถูกแชร์ออกไปอย่างกว้างขวาง..ข้อมูลทั้งหมดในสมุดบันทึกของคุณชานน..ได้รับรองจากตัวคุณเองว่าเป็นความจริง..เพราะถ้าไม่จริง..คุณจะฆ่าปิดปากพิมพ์ดาวทำไม..”

เบลล่าหัวเราะอีก..

“..จากบันทึกภาพเหตุการณ์ทั้งหมด..ทำให้ฉันสามารถเผยแพร่ข้อมูลในสมุดบันทึกได้อย่างมีน้ำหนักแล้วล่ะค่ะ..นี่คือสิ่งที่ฉันรอคอยตลอดมา..”

เบลล่าพูดอีกว่า..

“..ถ้าคุณหาดี ๆ ก็จะพบว่า..มีกล้องและไมโครโฟนบันทึกภาพและเสียงอยู่ในห้องนี้สี่จุด.เพราะฉันติดตั้งมันไว้ก่อน..แถมยังแชร์ภาพและเสียงออนไลน์ไว้เรียบร้อย..ไม่มีใครบอกคุณได้หรอกเพราะเจ้าหน้าที่ของคุณถูกเราจัดการไปแล้ว..คุณเลยแสดงได้เต็มที่..”

เจ้าหน้าที่ปลอมซึ่งเป็นลูกน้องคนหนึ่งของเบลล่าพูดขึ้นว่า...

“..มีหลักฐานว่าคุณส่งแมสเสจไปให้ทีมปฏิบัติการณ์บุกเข้ามาด้วยรหัสฆ่าคนร้ายโดยไม่สนตัวประกัน..แปลว่า..คุณตั้งใจจะสะสางทุกอย่าง..ฆ่าทุกคนตั้งแต่แรก..”

เบลล่าพยักหน้า..

“..ใช่..ความยุติธรรมในระบบอาจจะมีปัญหาบ้าง..แต่หากให้โลกได้รับรู้..ความยุติธรรมจะคืนกลับมาเอง..คุณปิดปากทุกคนในโลกไม่ได้หรอก..”

ทุกนาทีที่เบลล่าพูด..การแพร่ข้อมูลของบันทึกของชานนเกี่ยวกับคดีเพชรสีน้ำเงินในอดีต..รวมทั้งคลิปภาพและเสียงเหตุการณ์ในห้องนี้..ยังคงแชร์กันต่อไป..

ใช่..

เบลล่าทราบดี..แม้จะมีสมุดบันทึกของชานนแล้วจะยังไง..การตามล้างตามฆ่า..ไม่เกิดประโยชน์อะไร..การตีแผ่ความจริงให้คนรู้..ย่อมดีที่สุด..

แต่มีเพียงบันทึก..น้ำหนักของการตีแผ่..ก็จะน้อยมาก ๆ ..

ต้องมีใครสักคนที่ทำให้บันทึกนี้มีน้ำหนักขึ้นมา..

และน้ำหนักที่การันตีบันทึก..ต้องหนักแน่นพอเพียง..คนระดับธนัญชัย..คือน้ำหนักที่ดีที่สุด..

การลักพาตัวพิมพ์ดาวในวันแต่งงานของพนัสและหงส์..คือแผนที่วางไว้เป็นอย่างดี..ต้องเบี่ยงประเด็น..เบนความสนใจเท่านั้น..ถึงจะทำให้ไม่มีใครนึกถึงเป้าประสงค์ที่แท้จริง..

พิมพ์ดาวรู้เป้าประสงค์นี้..เธอจึงยินดีช่วยเบลล่าอย่างเต็มใจ..

นี่เป็นการแก้แค้นที่ดีกว่าการฆ่าเสียอีก..

เพราะมันคือการฆ่าด้วยความจริง..ซึ่งไม่มีใครล้มล้างได้เลย..

........

เรื่องราวที่เกิดขึ้นทำให้แม่หมอหงส์ถึงกับนั่งนิ่งหน้าคอมพิวเตอร์แลบทอปเป็นเวลานาน..

ในคอมพิวเตอร์..เป็นข้อมูลทั้งหมดในบันทึกของชานนซึ่งเบลล่ามีอยู่..และถูกเผยแพร่ลงอินเตอร์เนตพร้อมกับคลิปวิดีโอเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้อง5786..โรงแรมโอดิสซี..

เสียงประตูเปิดออก..

รถเข็นคนพิการของพิมพ์ดาวเคลื่อนเข้ามา..

แม่หมอหงส์ไม่ทราบด้วยซ้ำว่า..พิมพ์ดาวกลับมาแล้ว..

มัสสุที่เข็นรถให้พิมพ์ดาวพูดขึ้นว่า..

“..เจ๊นิ่งแบบนี้มานานแล้วนะครับน้องดาว..ผมเป็นห่วงเจ๊แกมากเลย..”

พิมพ์ดาวเป่าปาก..

เหตุการณ์ทั้งหมด..สามารถปะติดปะต่อได้ไม่ยาก..ว่าท้ายที่สุดแล้ว..น้องสาวของหงส์..คือกี้นั้น..เสียชีวิตไปเนื่องจากสาเหตุอะไรกันแน่..

กี้เป็นแค่เหยื่อรายหนึ่งเท่านั้น..

พิมพ์ดาวถอนหายใจ..

แม่หมอหงส์ค่อยรู้สึกตัว..ยิ้มเศร้า ๆ ..

“..น้องดาวไม่เป็นไรนะคะ..”

“..พี่หงส์..”พิมพ์ดาวพูด.. “..พี่ใช้ฤกษ์สหัสชะสุภะในการแต่งงานในวันนี้..สหัสชะในที่นี้..ก็แปลว่าพี่น้องก็ได้นะคะ..”

“..ใช่..สุภะจะแปลว่าความจริงก็ได้..เพราะความจริง..มันคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้วใช่ไหม..”แม่หมอหงส์พูด.. “..ใครจะนึกว่า..วันแต่งงานวันนี้.จะเป็นวันที่ฉันรู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับคดีเพชรสีน้ำเงินที่ไม่ควรจะมีคนสนใจแล้ว..แต่มันก็เกี่ยวกับกี้ด้วย..กี้ตายไปเพราะรู้เบื้องหลังของคดีนี้นั่นเอง..”

พิมพ์ดาวพูดอย่างเห็นใจ..

“..แต่ทุกอย่างมันผ่านไปแล้วนะคะพี่หงส์..”

แม่หมอหงส์ยิ้มออกมาได้..

“..ก็อดคิดถึงอดีตไม่ได้หรอกนะ..น้องดาว..”แม่หมอหงส์เปลี่ยนเรื่อง.. “..พี่ขอโทษนะ..ไม่ได้ไปรับน้องดาวเลย..มันพูดไม่ออกจริง ๆ เมื่อเห็นความเป็นจริง..”

“..ไม่เป็นไรหรอกค่ะ..ยังไงบ้านดาวก็อยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือคะ.”

“..ละอายนิด ๆ ล่ะนะ..เพราะน้องดาวเป็นอาจารย์พี่นี่..แล้วมายังไงกันล่ะ..”

“..พี่เบลล่ามาส่งค่ะ..จบเรื่องแล้ว.เค้าก็ออกมาจากโรงแรมโอดิสซี่..ทิ้งคุณธนัญชัยไว้ที่นั่น..พี่เบลล่าบอกว่า..ทุกอย่างจบแล้วสำหรับเธอ..สิ่งที่คั่งค้างในใจไม่มีอีกแล้ว..”

“..อาจจะยังเหลือฉันนะ..”

“..พี่เบลล่าบอกว่า..พี่หงส์เสียน้องไปคนเพื่อสังเวยคดีนี้..พี่เค้าไม่รู้สึกแค้นเคืองอะไรพี่แล้วล่ะค่ะ..เพราะสิ่งที่พี่ได้รับ..มันก็มากพอแล้ว..และเธอยังอวยพรพี่กับคุณพนัสด้วยว่า..นับแต่วันนี้ขอให้มีความสุขในชีวิตใหม่..วันนี้..เธอถือว่ามาล้างอดีตที่เจ็บปวดของพี่ให้...เป็นของขวัญวันแต่งงานนะคะ..”

หงส์ยิ้มเล็กน้อย..

“..เป็นของขวัญที่สุดยอดจริง ๆ ..”

“..แล้ว..”พิมพ์ดาวทำท่าอยากรู้.. “..เรื่องของเพชรสีน้ำเงิน..มันจะเป็นยังไงต่อไปล่ะคะ..”

“..พี่คงไม่เกี่ยวอะไรกับมันอีกแล้ว..ส่วนคุณธนัญชัย..เค้าคงมีอนาคตที่ไม่ดีนักหรอก..กระแสสังคมจะบีบให้มีการรื้อฟื้นคดีและสร้างความเป็นธรรมให้เกิดขึ้นต่อไปเอง..ครั้งนี้..เรื่องราวคงไปถึงประเทศที่เป็นเจ้าทุกข์โดยตรง..การให้ความเป็นธรรมกับทุกสิ่งทุกอย่าง..น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด..เบลล่าทำในสิ่งที่ถูกต้องจริง ๆ ในครั้งนี้..แต่..เธอก็คงไม่อาจจะใช้ชีวิตแบบปรกติได้แล้ว..คงมีคนแค้นเธอหลายคนแน่.."

“..เธอมีเงินพอจะใช้ชีวิตอยู่อย่างสบายไปทั้งชาติแล้ว...ก็แค่ทำตัวไม่ให้เป็นที่สังเกต..ย้ายที่อยู่ไปเรื่อย ๆ ..ก็คงไม่เป็นไรล่ะค่ะ..”..พิมพ์ดาวอดถามไม่ได้อีก.. “..พี่คุยกับคุณพนัสหรือยัง..เค้าพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ไหม..”

“..เค้าไม่ได้พูดอะไร..คงไม่อยากให้พี่คิดมากเรื่องกี้..แต่ก็บอกว่า..เบื่อกับระบบราชการ..หากอยากให้มาช่วยดูแลร้านแม่หมอ..ก็ยินดีจะลาออกมาช่วย..แต่พี่ก็ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นหรอกนะ..ให้เค้าทำที่กรมต่อไปนั่นแหละดีที่สุดแล้ว..”

พิมพ์ดาวพยักหน้า..

“..พี่คงโอเคนะคะ..”

“..พี่โอเค..ว่าแต่ดาวเถอะ..โอเคไหม..เรื่องนั้นน่ะ..”

พิมพ์ดาวฉงน..แต่พอแม่หมอหงส์มองที่ท้องของเธอ..พิมพ์ดาวก็ยิ้มเล็กน้อย..

“..ขอโทษนะคะ..ดาวไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องนี้ขึ้น..”

“.ถ้าไม่พร้อม..ให้พี่กับคุณพนัสก็ได้นะ..”แม่หมอหงส์พูด.. “..พี่อายุมากแล้ว..มีเองก็คงยากล่ะ..”

พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ ...

“..ก่อนจะไปถึงขั้นนั้น..ช่วยให้ดาวไม่โดนพ่อด่าก่อนเถอะค่ะ..แย่ชะมัด..พ่อมาค้างที่นี่อีก..”

“..เครียดบ้างก็ได้นะน้องดาว..”แม่หมอหงส์ยิ้ม..

มัสสุอ้าปากหาว..

“..นี่ตกลงจะไม่นอนกันเลยหรือครับนี่..ไม่นานก็จะเช้าแล้วนะครับ..”

แม่หมอหงส์พยักหน้า..

“..แกไปนอนเถอะมัสสุ..วันนี้..น้องดาวจะนอนห้องฉัน..ขอบคุณนะที่อยู่เป็นเพื่อน..”

มัสสุหาวอีก..ก่อนจะยิ้ม..

“..เจ๊..น้องดาว..คิดว่าเช้าพรุ่งนี้จะสดชื่นกว่าวันนี้ไหม..”

“..แน่นอนล่ะค่ะพี่มัสสุ..”พิมพ์ดาวพยักหน้า... “..มันต้องดีกว่าเดิม..”

......

รถตู้คันนั้นเดินทางด้วยความเร็วสูง..

คนขับรถเป็นลูกน้องคนหนึ่งของหญิงหน้าตาสวยสง่าวัยกลางคนที่นั่งตำแหน่งที่ดีที่สุดของรถตู้..

เขาถามนายหญิงของเขาว่า..

“..คุณเบลล่าครับ..เราจะไปที่ไหนกันต่อ..”

“..ตอนนี้..หลบให้พ้น ๆ ทางการไปก่อน..”

เบลล่าตอบ..

และเธอก็ยิ้ม..

“..อีกไม่นาน..เราก็คงจะกลับมาอีก..”

...จบตอน..

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #121 #Amnessia (@run421) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 08:44

    งือออ ดาววว จอมมม

    #121
    1
  2. #120 beelovemeetoo (@beelovemeetoo) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 07:43
    คดีนี้ถือเป็นตอนที่สบายที่สุด ไม่มีใครตาย แฮปปี้
    #120
    1