แม่หมอ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 24,639 Views

  • 158 Comments

  • 414 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    403

    Overall
    24,639

ตอนที่ 32 : พิมพ์ดาวที่หายไป (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 746
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    14 ธ.ค. 61

เรื่องจากมุมมองบุคคลที่สาม

วันนี้ ร้านกาแฟ แม่หมอคึกคักเป็นพิเศษ

สาเหตุของความคึกคัก..นั่นก็เพราะเป็นวันดี..วันมงคลของเจ้าของร้านคนหนึ่ง..นั่นคือแม่หมอหงส์นั่นเอง..

แม่หมอหงส์อายุอยู่ในวัยกลางคน..ชีวิตไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่ตัวเองได้จัดงานแบบนี้..นั่นคือ..งานมงคลสมรส..ดังนั้น..หากจะดูตื่นเต้นไปบ้างก็คงไม่ผิดอะไรนัก..

แม่หมอหงส์รับรักพนัส..อดีตเพื่อนร่วมงานที่กรมสืบสวนคดีพิเศษ..และเมื่อขอแต่งงาน..ด้วยความขัดเขินประดักประเดิด..ประกอบกับตัวเองก็อายุมากแล้ว..ไม่คิดคาดหวังจะแต่งงานอะไรให้มันหรูหราสิ้นเปลือง..ก็เลยตกลงว่าจะจัดกันแบบง่าย ๆ ..ใช้ร้านกาแฟแม่หมอนี่แหละจัดพิธี..แถมยังจัดเลี้ยงแขกเหรื่อซึ่งวางไว้ไม่มากนัก..ไม่เกินหนึ่งร้อยคนพอให้เป็นสักขีพยานของความรักได้อย่างไม่น่าเกลียด..

แต่เหมือนอยากจะจัดอะใรให้มันง่าย ๆ แต่เอาเข้าจริงกลับไม่ง่ายดังที่คิด..

เรื่องหาฤกษ์พานาทีไม่ใช่เรื่องยาก...ตัวเองเป็นหมอดูชั้นยอดอยู่แล้ว..แค่นี้สบายมาก

แต่เรื่องราวอื่น ๆ เหมือนแม่หมอหงส์จะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย..พนัสเสียอีกที่รู้มากกว่าเพราะอย่างน้อยก็เคยผ่านการแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง..กับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของลูกสาว..ก็คือแคท..

เสียที่ภรรยาได้ด่วนจากไปในวัยที่ไม่สมควร..แต่เรื่องโชคชะตาก็คือโชคชะตา..จะทำอะไรกับมันได้ที่ไหน

แม่หมอหงส์ชวนพนัสไปทำบุญตักบาตรช่วงเช้า..อุทิศส่วนกุศลให้สาวิณีภรรยาเก่าของพนัส..รวมถึงกี้น้องสาว..พอกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้แล้ว..ก็รู้สึกสบายใจ..โล่งใจ..

มัสสุวันนี้แต่งตัวราวกับจะเป็นเจ้าบ่าวอีกคน..ดูโน่นนี่นั่น..วุ่นวายไม่ใช่น้อยคู่กับเอลลี่ซึ่งวันนี้ทำอาหารเลี้ยงแขกเองอย่างสุดฝีมือ..แม่หมอได้แต่ชมไม่ขาดปาก..

“..ดีแล้วล่ะเอลลี่..ถึงคิวเธอบ้าง..จะได้รู้ว่าควรจะต้องทำยังไง..”

เอลลี่ได้แต่หัวเราะ..และค้อนใส่มัสสุคนรักซึ่งอยู่ไม่ห่าง..

พนัสก็อายุมากแล้ว..หาญาติพี่น้องที่อายุมากพอจะเป็นผู้ใหญ่ให้ไม่ได้..ก็ต้องพึ่งเจ้านายผู้บังคับบัญชา..ในขณะที่แม่หมอหงส์ต้องขอแรงอาจารย์ทิวาพ่อของพิมพ์ดาวซึ่งเป็นอาจารย์วิชาโหราศาสตร์ของตัวเองมานั่งเป็นผู้ใหญ่ให้..

แคทจีจี้..แต่งตัวสวย..เดินเฉิดฉายชวนมองไปทั้งงาน..ดึงดูดให้ทั้งชายหญิงมองไม่วางตา..

ความปิติมีความสุขนี้..ยังขาดอะไรไปสักอย่าง..

แม่หมอที่ละเอียดรอบคอบรู้สึกได้ว่ามันคืออะไรแน่..

รถเข็นคนพิการควรจะอยู่ในบริเวณงาน..แต่ไม่ทราบว่าหายไปไหน..

พิมพ์ดาว..แม่หมออีกคนที่สอนวิชาโหราศาสตร์ให้แม่หมอหงส์..และกำลังมีชื่อเสียงในการสืบคดีเช่นเดียวกับแม่หมอหงส์เช่นกัน..

ไม่เห็นพิมพ์ดาวตั้งแต่เช้าแล้ว..

แม่หมอหงส์ดูจะแปลกใจ..อยากจะนับนิ้วเคาะยามอ่านชะตา..แต่ก็ถอนหายใจ..ช่างเถอะนะ.

นอกจากพิมพ์ดาวที่ยังไม่เห็นในบริเวณงานแล้ว..ก็ยังไม่เห็นจอมด้วย..

เค้าคงอยู่ด้วยกันแหละ..แม่หมอหงส์คิด...

ว่าแต่ท่าทีพิมพ์ดาวแปลกไปแบบนี้..จะมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่านะ..

.....

ณนนท์เพื่อนสนิทของพิมพ์ดาวก็มาถึงงานแล้ว..คุณอาทิตยาเจ้าของบริษัทลาล่าเฮลท์พร้อมกับคุณหน่อง..ก็มาถึงงานแล้ว..สารวัตรมานพก็มาถึงก่อนหน้านั้นนานโข..แต่ก็ไปขลุกกับเจ้าบ่าวคือพนัส..เตรียมพร้อมกับแคทจีจี้ซึ่งจะตั้งขบวนแห่ขันหมากเข้ามาในงานแบบง่าย ๆ ..

พิมพ์ดาวหายไปไหนนะ..คงไม่ไปร่วมกับขบวนเจ้าบ่าวหรอก..พิมพ์ดาวควรจะอยู่ฝั่งเจ้าสาวอย่างแม่หมอหงส์มากกว่า..

ขออย่าให้เกิดอะไรขึ้นในวันมงคลของเราเลย..แม่หมอหงส์คิด..

แม่หมอหงส์โทรฯหาไปหลายรอบ..แต่ไม่มีสัญญาณ..เหมือนกับปิดมือถือ..

พิมพ์ดาวจะงอนอะไรไหม..ไม่น่าจะเป็นไปได้..พิมพ์ดาวไม่ใช่คนขี้งอน..แถมยังไม่มีสาเหตุอะไรที่จะงอนด้วย

เปลี่ยนเป็นโทร.หาจอม..ก็ปิดมือถือเช่นกัน...

ทำไมหรือพิมพ์ดาว..เกิดอะไรขึ้นกับเธอ.ถึงหายไปจากงานแต่งงานของฉัน..แม่หมอหงส์คิดอีก..

ความกระสับกระส่ายของแม่หมอหงส์เวลานี้..แม้แต่อาจารย์ทิวาที่นั่งเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาว..ก็อดสงสัยไม่ได้.

จะได้เวลาแห่ขันหมากแล้วนะ..แม่หมอมองดูนาฬิกาในมือถือ..

“..มีอะไรหรือหงส์..”อาจารย์ทิวาถามอย่างเมตตา..

“..หงส์ไม่เห็นน้องดาวเลยนะคะ..น้องดาวหายไปไหน..”แม่หมอดูกังวล..

“..เค้าคงคิดว่ารถเข็นของเค้าเกะกะงานมั้ง..ร้านกาแฟมันก็ไม่ได้กว้างมากมายอะไรนี่..”อาจารย์ทิวายังคงพูดอย่างใจดีและไม่ใส่ใจอะไร..

“..ทุกคนก็รู้นะคะว่าน้องดาวเป็นยังไง..ไม่มีใครคิดมากหรอกค่ะ..แต่น้องดาวมีความสำคัญกับหงส์มากนะคะอาจารย์..ในฐานะของอาจารย์ของหงส์คนหนึ่ง..”

อาจารย์ทิวานิ่งคิด..

“..ใช่..มันแปลกไปจริง ๆ ...ยัยดาวไม่ควรจะหายไปไหนในตอนนี้..”

“..อาจารย์คิดว่า..”แม่หมอร่ำ ๆ จะยกนิ้วมือนับจับยามกาลชะตาให้ได้..

อาจารย์ทิวาได้แต่ปลอบ..

“..หงส์..งานนี้เป็นงานที่สำคัญที่สุดของเธอ..ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น..ก็ต้องทำมันให้จบ..เรื่องดาวน่ะ..เดี๋ยวเสร็จจากพิธีกรรมแล้ว..ฉันจะไปตามหาเอง..ไม่ต้องห่วงหรอกนะ..”

........

ได้ฤกษ์แห่ขันหมาก..เสียงอึกทึกของดนตรีและเฮฮาด้วยความสนุกสนานดังขึ้นที่ถนนหน้าร้านกาแฟ..

เสียงดนตรีจังหวะเต้นรำกระหึ่ม..ยุคใหม่จะให้ตีกลองยาวแตรวงแห่ขันหมากมันอาจจะดูไม่ร่วมสมัย..สู้มือถือต่อลำโพงบลูทูธดัง ๆ แรง ๆ ไม่ได้.เปิดเพลงเต้นรำอย่างสนุกสนานทีเดียว..

พนัสในฐานะเจ้าบ่าวสีหน้ายิ้มแย้ม..สวมชุดสากลหล่อเหลา..สารวัตรมานพเคียงข้างในฐานะเพื่อนเจ้าบ่าว..แคทจี้จี้ช่วยกันถือของหมั้นหมายตามธรรมเนียมพิธี..ต่างคนต่างก็มีความสุข..

กว่าจะฝ่าประตูเงินประตูทองมาถึงสถานที่ประกอบพิธีก็ใช้เวลาพอสมควร..

แต่ใครจะรู้ว่าแม่หมอหงส์ในชุดเจ้าสาวแบบเรียบ ๆ จะร้อนใจขนาดไหน..

พิมพ์ดาวอยู่ไหนนะ..ไม่ได้อยู่ในขบวนแห่ขันหมากด้วยนี่..

แล้วเค้าไปไหน..

....

มืด..เงียบ..และสว่างขึ้นอีกครั้ง..

นี่ที่ไหน...

เสียงครางเบา ๆ ของเด็กสาวผิวคมเข้มตาโตดังขึ้น...

มีการเคลื่อนไหวภายนอก..

นี่ไม่ใช่ห้อง..ไม่ใช่สถานที่ไหนทั้งสิ้น..

ให้ตาย..นี่มันรถตู้ปิดทึบ...

พิมพ์ดาวทั้งสงสัยทั้งกลัว..

ล่าสุด..เรื่องราวที่เธอจำได้..นั่นก็คือหันไปทักทายกับจอมที่เดินเข้ามาในห้องชั้นล่างที่ทำเป็นห้องแต่งตัว..และจอมก็เข็นรถพาเธอไปข้างนอก..

“..จะเข้าไปหาพี่หงส์เลยไหม..”

“..ดาวอยากจะไปดูทางเจ้าบ่าวก่อนค่ะพี่จอม..น่าสนุกนะคะ..พี่แคทเห็นว่าเตรียมแห่แบบเปิดเพลงแนวอีดีเอ็ม..ตลกดี..”

จอมหัวเราะ..

เข็นรถพาพิมพ์ดาวออกมานอกร้าน..ขณะที่จะไปทำอะไรอย่างไรต่อ..พิมพ์ดาวก็รู้สึกเหมือนโลกมืดเงียบ..ไอระเหยของยาบางชนิดมีผลให้พิมพ์ดาวง่วงและหมดสติอย่างรวดเร็ว..

ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย..

จนกระทั่งถึงตอนนี้..

ไม่มีรถเข็น..ไม่มีจอม..มีแต่เธออยู่เพียงลำพัง..ในบรรยากาศที่อับของรถตู้..

ใครทำอะไรแบบนี้นะ..พิมพ์ดาวคิด..พยายามตั้งสติ..เพ่งตามองและควานหา..ไม่เจออะไรแม้แต่โทรศัพท์มือถือ..ไม่มีอะไรเลย..

วูบหนึ่ง..พิมพ์ดาวคิดถึงจอม..

สถานที่นี้มีแต่เธอคนเดียวเท่านั้น..

แล้วจอมล่ะ..จอมอยู่ที่ไหน..

ความคิดเชิงอัปมงคลเกิดขึ้น..

เนื้อตัวไม่มีอะไรเลยนอกจากเสื้อผ้า..อยากจะมองนาฬิกาเพื่อตั้งดวงยามกาลชะตาตรวจสอบ..ก็ทำไม่ได้เพราะตอนนี้เวลาเท่าไหร่แล้ว..พิมพ์ดาวก็ตอบไม่ได้..

จอมจะเป็นอะไรไปไหม..

ถ้าจอมเป็นอะไรไปล่ะ..

พิมพ์ดาวเม้มปาก..ใจเสียขึ้นมา..อดลูบท้องตัวเองไม่ได้..

ความลับที่ยังไม่ได้บอกใครเลยแม้ว่าจะเป็นตัวจอมเองก็ตาม..

น้ำตาอดไหลไม่ได้..

จอม..เธอจะรู้ไหมนะ..ว่าตอนนี้..ฉันไม่ใช่คนตัวเปล่าอีกต่อไปแล้ว...

......

งานมงคลถึงขั้นตอนสำคัญ..คือการที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวสวมแหวนและฟังคำอวยพรจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย..

ทั้งพนัสกับแม่หมอหงส์ผลัดกันหอมแก้มกัน..แม่หมอมีกริยาอายเล็กน้อย..เขินไปหมด..ถ้ามีมดสักตัวอยู่บริเวณนี้ก็คงเขินมดเช่นเดียวกัน...

เสร็จพิธีส่วนนี้..มัสสุก็จัดแจงเกี่ยวกับพิธีรดน้ำสังข์..ตั้งเก้าอี้..ตั่งรับน้ำพระพุทธมนต์..สังข์..สายสิญจน์มงคลคล้องศีรษะ.

จัดการเรียบร้อยในเวลาไม่นานนัก..พนัสมองหน้าเจ้าสาว..ดูมีความสุข..

เสียงประตูเปิด..กระดิ่งกรุ๊งกริ๊งดังผิดสังเกตุจนทุกคนต้องหันไปยังประตูร้านกาแฟแม่หมอพร้อมกัน..

จอมในชุดสูทแต่ยับเยิน..เดินโซเซเข้ามา..

ทุกคนตกตะลึง..

จอมหอบหายใจ..

“..ช่วย..ช่วยดาวด้วย..พวกมัน..พวกมันจับตัวดาวไป..”

เหมือนกับจอมกัดฟันโซเซมาถึงร้านกาแฟจนร่างกายทนทานแทบไม่ไหวแล้ว..

และเขาก็ล้มตึงไปทันที...

.......

จอมลืมตาขึ้นอีกครั้ง..พบว่า..ตัวเองนอนอยู่บนโซฟาในร้านกาแฟ..

เรื่องราวทำไมถึงเลวร้ายแบบนี้..

งานแต่งงานของแม่หมอหงส์แท้ ๆ ..

สีหน้าของแม่หมอหงส์เคร่งเครียด..แม้แต่เจ้าบ่าวอย่างพนัสก็เครียดไม่แพ้กัน..

คนที่เครียดมากที่สุดก็เห็นจะเป็นอาจารย์ทิวาซึ่งเป็นพ่อของพิมพ์ดาวเอง..

จอมเห็นปรมาจารย์โหราศาสตร์คนนี้มองไปที่มือถือ..แน่นอนว่าในนั้นต้องมีรูปดวงของพิมพ์ดาวอยู่..

และเงยหน้าขึ้นเมื่อมีคนกระซิบบอกว่า..จอมฟื้นแล้ว..

อาจารย์ทิวาเข้ามาใกล้..

“..จอม..เล่ามาทั้งหมด..ทั้งเหตุการณ์ที่มีคนลักพาตัวพิมพ์ดาว..และเรื่องลูกด้วย..”

ลูก..จอมชะงัก..

ทุกคนเหมือนจะมองจอมอย่างประหลาดใจ..

แม่หมอหงส์เองก็พูดขึ้นว่า..

“..เดี๋ยวนะคะ..อาจารย์..ลูก..ลูกของใครคะ..”

“..ลูกของพิมพ์ดาวกับจอม..พวกเขามีอะไรกันแล้ว..และในท้องพิมพ์ดาวมีหลานฉันอยู่..”

จอมพยายามจะลุกขึ้นนั่งจนได้..

“..นี่หมายความว่ายังไงครับ..”เหมือนเขาจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย..

“..เอาล่ะ..เราพักเรื่องนั้นไว้ก่อนก็ได้..”อาจารย์ทิวาเหมือนจับต้นชนปลายไม่ถูก..แต่ยังแยกแยะได้ว่าควรจะสนใจเรื่องอะไรก่อน..พอตั้งหลักตั้งสติได้..ก็รีบวกมาถึงเรื่องสำคัญ.. “..เกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอ..”

จอมพยายามตั้งสติ..

“..ผมพาพิมพ์ดาวออกจากร้านไปบริเวณหัวมุมที่ตั้งขบวนขันหมากของคุณพนัส..ขบวนที่วางไว้ต้องเลี้ยวที่หัวมุมด้านหน้าไปตั้งใต้ต้นหูกวางนั่นใช่ไหมครับ..มันก็ห่างจากร้านพอสมควร..ดาวอยากจะเห็นขบวนขันหมากว่าจะสนุกแค่ไหน..พอออกจากร้านได้..ก็เหมือนมีใครหรืออะไรบางอย่างเข้ามาทางด้านหลัง..ทุบผม..และผมก็ไม่รู้อะไรอีกเลย..ลืมตาขึ้นมาอีกที..ก็อยู่ซอกตึกห่างจากที่นี่ไปราวกิโลนึง..ไม่เหลือทั้งมือถือกับกระเป๋าสตางค์..ต้องโซเซมาจนถึงร้านนี่แหละครับ..”

พนัสสบตากับสารวัตรมานพเพื่อนสนิท..

“..ช่วงนั้นกี่โมงพอจะนึกออกไหม..”

“..แปดโมงเลยครึ่งมาหน่อยนะครับ..ฤกษ์แห่เห็นน้องดาวบอกว่าวางไว้ที่เก้าโมงเก้านาที..”

“..มืออาชีพเลยนะนั่น..”สารวัตรมานพพึมพำ.. “..ลงมือไม่เกินครึ่งนาทีด้วยซ้ำ..”

จีจี้ที่อยู่ไม่ห่างยกมือขึ้น..

“..จีจี้จำได้ค่ะ..ช่วงนั้นเหมือนมีรถตู้คันหนึ่งผ่านหน้าขบวนของเราไป..ท่าทางรีบร้อน..เราตั้งขบวนค่อนข้างจะขวางถนน..คนขับเหมือนบีบแตรไล่ให้ขบวนเราหลบ..ยังนึกด่ากับแคทเลย..ว่าญาติเสียหรือไง..ถึงได้เกรี้ยวกราดอยู่ได้..รู้ว่าวันนี้งานแต่งงาน..จะขอกันดี ๆ ไม่ได้หรือไง..”

จีจี้ช่างสังเกตความจำดี..ความเห็นที่ให้ไว้..จึงต้องใส่ใจเป็นพิเศษ..

“..จัดการลักพาตัวแบบที่ไม่มีใครสังเกตเลย..เร็วมาก..”พนัสครางอือม์..

แม่หมอหงส์นิ่ง..

เวลานี้..จะบอกว่าการลักพาตัวพิมพ์ดาวต้องเกี่ยวข้องอะไรกับเธอสักอย่างแล้ว..เพียงแต่นึกไม่ออกว่าควรจะเป็นใครที่อุกอาจทำเช่นนี้ได้....

แม่หมอหงส์ได้แต่กุมมือพนัส..เจ้าบ่าวของเธอ..ซึ่งพนัสก็พยักหน้าให้อย่างรู้งาน..

“..คุณคะ..งานแต่งงานของเราต้องเอาไว้ก่อนนะคะ..”

“..คุณเคยบอกผมว่า..ดวงคุณมันดวงต้องสาปไม่ใช่หรือไง..จะแต่งงานคงยาก..แต่คุณยอมแต่งกับผมแค่นี้ผมก็ดีใจแล้ว..ดีเหมือนกัน..หากมันจะดวงต้องสาปอย่างที่คุณว่าไว้..ครั้งนี้ก็ถือว่า..มันแก้เคล็ดดวงคุณในตัว..แค่พิธีกรรมตามธรรมเนียมนิดหน่อยผมไม่ซีเรียดหรอก..ขอแค่คุณรักผม..และเราต้องอยู่ด้วยกัน..แค่นั้นผมก็พอใจแล้ว..”พนัสพูดเหมือนทุกอย่างช่างธรรมดาเสียเหลือเกินสำหรับเขา..

แม่หมอยิ้มเล็กน้อย..ถลกกระโปรงชุดเจ้าสาวให้ทะมัดทะแมงขึ้น

“..มาค่ะ..มาไล่หาตามตัวคนลักพาน้องดาวกัน..ฉันอยากจะรู้ว่า..มันเป็นใครกันแน่..ถึงทำอะไรแบบนี้..อาจารย์คะ..หงส์รับปาก..จะตามน้องดาวคืนมาให้ได้..”

อาจารย์ทิวาส่ายหน้า..มองนาฬิกาข้อมือ..

“..ยังพอมีเวลาไม่เสียฤกษ์..หงส์..พนัส..ไปนั่งตรงนั้น..ให้ฉันรดน้ำอวยพรพวกเธอก่อน..แล้วค่อยว่ากันใหม่..ชะตาของพิมพ์ดาวอาจจะมีปัญหา..แต่รับรองไม่ถึงตาย..”

หงส์กับพนัสสบตากัน..ไม่ยื้อกับความต้องการของอาจารย์..จูงมือกันไปนั่งพนมมือที่ตั่งรับน้ำสังข์..สวมมงคลสายสิญจน์ที่ศีรษะ..อาจารย์ทิวาแม้จะกังวลเรื่องลูก..แต่สำหรับฤกษ์ยามอันเป็นสิ่งจำเป็น..และลูกศิษย์คนโปรดคนนี้..ปรมาจารย์ทางโหราศาสตร์กลับไม่ปล่อยให้พลาดไปแม้แต่น้อย..

หลั่งน้ำสังข์รดที่มือพนมของสองบ่าวสาว..อาจารย์ทิวาอวยพรด้วยเสียงดังฟังชัด..

“..ถ้าดวงชะตาจะต้องอยู่คู่กันเพื่อล้างอยุติธรรม..ก็ขอให้ทำให้เต็มที่..มีความสุขให้มาก...ใช้ความสามารถพิทักษ์ความถูกต้องให้เป็นบุญบารมีของกันและกันสืบไปนานเท่านาน..”

ดวงตาอาจารย์ทิวาแน่วแน่..แม่หมอหงส์กับพนัสถึงกับขนลุก..

แม่หมอจบพนมมือที่หน้าผากเพื่อรับพร..พนัสก็เช่นกัน..ทั้งสองสบตากัน..และถอดสายสิญจน์มงคลโดยพร้อมเพรียง..

“.จบล่ะค่ะ..เรื่องแต่งงาน..คราวนี้..เป็นเรื่องของน้องดาวนะคะอาจารย์..”

แม่หมอพูดจบพนัสก็พูดขึ้นอีกว่า..

“..ผมจะจัดการในทางของผมร่วมกับมานพ..คุณจัดการในทางของคุณก็แล้วกันคุณหงส์..”

แม่หมอหงส์พยักหน้า..

ก่อนจะถามอาจารย์ว่า..

“..เราต้องใช้โหราศาสตร์เป็นแนวทางให้คุณพนัสกับสารวัตรมานพนะคะอาจารย์...ว่าแต่..ดวงชะตาที่อาจารย์ดูก่อนหน้านั้น..เป็นดวงของน้องดาวใช่ไหมคะ..”

อาจารย์ทิวาพยักหน้า..

“..ไม่มีใครจะจำดวงของพิมพ์ดาวได้ดีเท่ากับตัวฉันเองอีกแล้ว..”

พูดพลางถอนหายใจ..

“..พิมพ์ดาวมาอยู่กับเธอ..ทำให้ฉันวางใจ..ไม่ได้จับดวงของดาวดูอีก..แต่ทำไมพอจับมาดูอีกครั้งในวันนี้..แทนที่จะต้องใส่ใจเรื่องที่โดนลักพา..แต่กลับมาพีคกับสิ่งที่เพิ่งรับรู้..นั่นคือ..ยัยดาวกำลังจะมีเด็ก..”

“..ขอโทษนะคะอาจารย์..หงส์ดูแลน้องดาวได้ไม่ดีพอ..”แม่หมอรู้สึกสลด..

“..โทษเธอได้ยังไง..มันเป็นเรื่องของดวง..ของชะตากรรม..เธอก็รู้นี่..”อาจารย์ทิวาไม่เคยติดใจอะไรกับแม่หมอหงส์เลยแม้แต่น้อย..ซึ่งสิ่งเหล่านี้..เป็นสิ่งที่ทุกคนรู้ดี..

อาจารย์ทิวานิ่งไปชั่วขณะ..

“..แต่ฉันว่า..การลักพาตัวในครั้งนี้..คนทำต้องเกี่ยวข้องกับเธอแน่นอน..หงส์..”

แม่หมอหงส์พยักหน้า..

“..ค่ะ..หงส์ก็คิดแบบนั้น..”

“..ปัญหาคือ..มันเป็นใคร..และเราต้องแกะสิ่งที่ควรจะรู้..จากดวงที่มีอยู่ให้ได้..เพื่อให้ทางคุณพนัสกับสารวัตรมานพทำงานได้ง่ายเข้า..”

พูดจบก็มองดูดวงชะตาพิมพ์ดาวในมือถืออีก..

อาจารย์ทิวาเป่าปาก..

“..ทรมาณหน่อยนะลูก..ดวงลงเสาร์วินาสน์..ยังไงก็ต้องทรมาณกับความอึดอัดคับแคบของสถานที่อยู่ตอนนี้แน่นอน..”

........

เวลานี้..

พิมพ์ดาวรู้สึกว่ารถตู้จอดแล้ว..

และประตูหลังรถตู้เปิดออก..ชายหน้าตาน่ากลัวสองคนมองมาที่ตัวเธอ..

พิมพ์ดาวเวลานี้ตั้งสติได้..ก็นิ่งเงียบ..พยายามเพ่งมองคนทั้งสองนั้นและสภาพแวดล้อมภายนอก..

“..ไม่ต้องห่วง..เราเอารถเข็นของเธอมาด้วย..”

การลักพาตัวจะทิ้งรถเข็นคนพิการของพิมพ์ดาวไว้ก็กระไร..

อย่างน้อยคำพูดนี้ก็ทำให้พิมพ์ดาวได้เป่าปาก..เพราะอย่างน้อยก็ดีกว่าต้องนอนหรืออยู่ในสภาพที่ทุลักทุเล..

คนทั้งสองช่วยกันอุ้มร่างพิมพ์ดาว..นั่งบนรถเข็นของเธอที่เตรียมไว้ให้เรียบร้อย..

เมื่ออยู่บนรถเข็นที่คุ้นเคย..อย่างน้อย..พิมพ์ดาวก็สบายใจขึ้นเปลาะหนึ่ง..

กับคนพิการเดินไม่ได้..จะหนีไปไหนก็ลำบาก..พวกคนร้ายจึงดูจะวางใจกับเรื่องเหล่านี้..

พิมพ์ดาวหลับตานิ่งคิดถึงภาพดวงดาวจรประจำวันทางโหราศาสตร์..

ก่อนจะเทียบกับดวงของตัวเอง..

“..เอาล่ะ..”พิมพ์ดาวลืมตาขึ้นหลังจากได้ข้อสรุปของเรื่องราวที่อ่านได้จากดวงโหราศาสตร์.. “..คงจะเจอคนว่าจ้างพวกคุณได้แล้วใช่ไหม..เธอคงจะรออยู่สินะ..”

สองคนร้ายดูจะประหลาดใจ..แต่พวกเขายังคงเป็นมืออาชีพพอที่จะไม่แสดงอะไรออกมาให้พิมพ์ดาวเห็นว่าตัวเองสรุปได้ถูกต้อง..

พิมพ์ดาวพูดอีกว่า..

“..เธอไม่ได้ต้องการเงิน..ดังนั้น..นี่ไม่ใช่การเรียกค่าไถ่..เพราะต่อให้ต้องการค่าไถ่ตัวฉัน..ก็คงไม่มีให้หรอก..ฉันกับพ่อไม่ได้รวยอะไร..แต่ดูเหมือนสิ่งที่เธอต้องการ..คงไม่ได้เกี่ยวกับฉันโดยตรง..แต่เกี่ยวกับพี่หงส์สินะ..”

สองคนร้ายนิ่งเงียบ..สีหน้าดูจะทึ่งเจือกับความประหลาดใจอยู่..

“..ฉันคือคน ๆ หนึ่งที่พี่หงส์จะเครียดและเป็นทุกข์ร้อนได้มากที่สุด..และแถมยังเป็นคนพิการเดินไม่ได้..จึงจัดการกับฉันได้ง่ายกว่าคนอื่น ๆ ..”พิมพ์ดาวพูดต่อ.. “..ถ้าหากจะคาดเดา..คงเป็นเรื่องราวในอดีตของพี่หงส์ใช่ไหม..เพราะดาวอังคารในเรือนราหูมันหมายถึงคนร้ายและราหูในเรือนอริของตัวเองมันหมายถึงปัญหาหรือความแค้นที่ยังสางกันไม่จบไม่สิ้น..”

คนร้ายทั้งสองเข็นรถพิมพ์ดาวไปตามทาง..ไม่ใส่ใจกับสิ่งที่พิมพ์ดาวพูด..

และพิมพ์ดาวก็พูดต่อไปอีกว่า..

“..ราหูอยู่เรือนจันทร์..ซึ่งหมายถึงผู้หญิง..ผู้บงการพวกคุณก็ต้องเป็นผู้หญิงอย่างไม่ต้องสงสัย..ตอนนี้จันทร์อยู่เรือนราศีมังกรเรือนของดาวเสาร์..มีพระเกตุกุมร่วม..เป็นผู้หญิงที่ขาดความอ่อนหวานไปบ้าง..เพราะดาวจันทร์อ่อนกำลัง..ปรกติไม่ได้อยู่เมืองไทยหรอก..แต่มาเมืองไทยในครั้งนี้เพราะต้องการอะไรสักอย่าง..ซึ่งก็คงไม่พ้นการแก้แค้น..เพราะพระเกตุแปลว่าหวนคืน..และอยู่เรือนเสาร์นั่นก็คือความแค้นที่สะสมอยู่นานพอจนกล้าทำอะไรแบบนี้ได้..”

พิมพ์ดาวพูดไปเรื่อยจนรถเข็นถูกเข็นเข้ามาในห้อง ๆ หนึ่ง..

“..ดาวเสาร์ที่จรอยู่เวลานี้..จรที่เรือนพฤหัสบดี..หากจะเดาว่าคน ๆ นั้นชื่ออะไร..ก็คงไม่แคล้วขึ้นต้นด้วยอักษร..บปผฝพฟภม..อันเป็นอักษรของวรรคดาวพฤหัสในมหาทักษา..”

ผู้หญิงผมยาวสยายในชุดทะมัดทะแมงรออยู่..พิมพ์ดาวไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน..

ชายที่พาพิมพ์ดาวเข็นรถเข็นเข้ามาทั้งสองคนรีบพูดขึ้นว่า..

“..เธอไม่ใช่ธรรมดานะครับ..”

หญิงชุดทะมัดทะแมงคนนั้นพยักหน้า..

“..ถ้าเป็นพิมพ์ดาว..อาจารย์ของหงส์..ก็จะเก่งโหราศาสตร์ประมาณนี้แหละ..”

“.พฤหัสเวลานี้อยู่ร่วมดาวอาทิตย์คู่มิตร..ควรจะมีสระขึ้นหน้าพยัญชนะวรรคพฤหัส..”พิมพ์ดาวก็คงพูดไปเรื่อย.. “..นึกไปนึกมา..ฉันกลับนึกถึงชื่อเบลล่าขึ้นมาได้..หรือคุณจะชื่อเบลล่า..”การระบุชื่อไม่อาจจะทำได้แบบเป๊ะ ๆ ..พิมพ์ดาวได้แต่เดาจากความรู้สึก

หญิงผมยาวสะท้านเล็กน้อย..ก่อนจะยิ้ม..

“..อ่านจากดวงดาวบนฟ้า..จนแกะรอยได้ขนาดนี้..ไม่ใช่ธรรมดาเลยนะ..คุณพิมพ์ดาว..”

“..พี่หงส์ก็ต้องอ่านได้เหมือนกันค่ะ..”พิมพ์ดาวดูจะมั่นใจจากปฏิกริยาของอีกฝ่าย.. “..คุณเบลล่า..”

“..หมอดูก็ต้องมีการเดาแฝงอยู่ด้วย..ยอมรับว่าเธอเดาเก่งใช้ได้..ใช่..ฉันชื่อเบลล่า..”

หญิงคนที่ยอมรับว่าชื่อเบลล่าหัวเราะเบา ๆ ..

“.การที่หงส์จะเดาเหมือนเธอจนเจอคนที่น่าสงสัยที่สุดซึ่งก็คือฉัน..ก็คงไม่แปลก..เพียงแต่..เค้าคงไม่รู้หรอกว่าท้ายที่สุด..ฉันต้องการอะไรแลกกับตัวเธอ..”

พิมพ์ดาวถอนหายใจ...

“..คงไม่ได้ต้องการชีวิตของพี่หงส์นะคะ..”

“..ถ้าเป็นไปได้ก็ดีไป..แต่ถ้าไม่ได้..ความทุกข์ที่สุดของหงส์ซึ่งสูญเสียคนที่ตัวเองรัก..ก็น่าจะเป็นข้อตอบแทนที่ไม่เลวเหมือนกัน..เพราะนั่นมันเกิดกับฉันไปแล้ว..”

เบลล่าหันหลัง..พูดอีกว่า..

“..เธอคงดูดวงให้ตัวเองแล้วล่ะสิ..ว่ายังไงเสีย..เธอก็ต้องตาย..”

“..ถ้าฉันต้องตาย..คงไม่อยู่พูดกับคุณจนถึงป่านนี้ล่ะค่ะ..ฆ่าคนพิการอย่างฉัน..มันง่ายเสียยิ่งกว่าง่าย..”

“..เรื่องฆ่า..ง่าย..ใช่..ง่ายมาก..แต่มันง่ายไป..หากจะฆ่ากันเดี๋ยวนี้..”เบลล่ายิ้ม.. “..ฉันอยากจะรู้ว่า..แม่หมอหงส์ที่เก่งกาจ..จะใช้ความสามารถในการสืบหาตัวอาจารย์ของตัวเองที่หายไปได้ในเวลาสักเท่าไหร่..ยิ่งหายไปในวันแต่งงานของตัวเองด้วย..คงว้าวุ่นใจพิลึก..”

“..คุณจะเล่นเกมก่อนจะฆ่าฉันใช่ไหม..”พิมพ์ดาวยังคงพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งแน่วแน่...

“..ใช่..และในฐานะที่เธอเป็นอาจารย์ของหงส์..เธอคิดว่า..หงส์จะหาตัวเธอได้ในเวลานานเท่าไหร่..”

พิมพ์ดาวหลับตานึกถึงการโคจรของดาวจันทร์..

ก่อนจะยิ้ม..และลืมตาขึ้น..

“..ไม่ควรจะเกินสามวัน..”

“..ถ้าอย่างนั้น..มาลองกัน..”เบลล่ามองนาฬิกาข้อมือ.. “..อีกสามวันเวลานี้..หากหงส์ยังหาตัวเธอไม่พบ..ฉันจะส่งศพเธอให้หงส์..ให้รู้สึกเจ็บปวดที่ไม่อาจช่วยเหลืออาจารย์ของตัวเองได้..”

“..คุณไม่ควรจะเล่นเกมอะไรแบบนี้นะคะ..”พิมพ์ดาวพูด.. “..แค่ฆ่าฉันก็คงจบแล้ว..”

“..ไม่..ฆ่าเธอมันก็ทำให้หงส์เจ็บปวดได้ในระดับหนึ่ง..แต่หากให้ใช้ความสามารถอย่างเต็มที่แล้ว..ยังช่วยเธอไม่ได้..นั่นมันน่าเจ็บปวดกว่า..ฉันเชื่อว่าหงส์ต้องหาตัวเธอเจอ..แต่จะเมื่อไหร่นั่นอีกเรื่อง..หากไม่ทันสามวันตามที่เธอบอก..ความเจ็บปวดจากความล้มเหลวนี้จะทำให้หงส์แทบจะคลั่งเลยล่ะ..ฉันรู้ได้..”

เบลล่าหันไปอีกทาง..ด้านหลัง..มีโต๊ะที่ตั้งโน้ตบุ๊คอยู่เครื่องหนึ่ง..

“..ฉันโยงเส้นทางการเชื่อมต่อให้หาที่อยู่ของเราตอนนี้ไม่พบ..หากจะส่งแมสเสจให้รู้ว่า..มีเวลาเพียงแค่สามวัน..หงส์ก็คงจะทำอะไรไม่ถูกแน่นอน..”

เบลล่าคีย์ข้อมูล..ส่งแมสเสจเข้ามือถือของแม่หมอหงส์เป็นที่เรียบร้อย...

เมื่อเคาะเอนเทอร์..เบลล่าก็หัวเราะ..

“..ไม่มีคำใบ้..หรือปริศนาอะไร..มีแต่โหราศาสตร์ที่ชำนาญ..จะใช้แกะรอยมาที่นี่ได้แค่ไหน..ก็อยากจะรู้เหมือนกัน..”

พิมพ์ดาวหัวเราะเบา ๆ ..

“..ใครบอกล่ะคะ..คุณให้ปริศนาสำคัญไปแล้วต่างหาก..”

“..ว่าไงนะ..”เบลล่าดูงุนงง.. “..ฉันให้อะไรไปหรือ..”

“..คุณส่งแมสเสจ..ไม่ว่าจากเครื่องคอมพิวเตอร์หรือโทรศัพท์มือถือ..มันต้องมีสิ่งหนึ่งปรากฎในเครื่องของผู้รับซึ่งก็คือของพี่หงส์อยู่แล้วล่ะค่ะ..”

“..ถ้าจะหมายถึงค่าที่อยู่เซิร์ฟเวอร์ล่ะก็..คงแกะทางไม่ได้หรอกนะ..ฉันพรางเส้นทางไว้ซับซ้อนพอ..”

“..เปล่าหรอกค่ะ..”พิมพ์ดาวยังคงเยือกเย็น..

“..แล้วหมายถึงอะไร..”

“..เวลาต่างหาก..”พิมพ์ดาวพูด.. “..เวลาที่คุณส่งแมสเซสหาพี่หงส์นั่นแหละค่ะ..คือร่องรอยที่ดีที่สุด..เพราะนักโหราศาสตร์มีอาวุธสำคัญที่คนอื่นไม่มีทางรู้เลยว่ามันสำคัญแค่ไหน..นั่นคือ..ยาม..หรือ..กาลชะตา..”

เบลล่าแค่นเสียง..

“..งั้นมาวัดกันว่ายามหรือกาลชะตาที่เธอว่า..จะทำให้เธอรอดชีวิตได้ไหม..”

พิมพ์ดาวส่ายหน้า..

“..คุณไม่ควรจะเล่นเกมนี้เลยค่ะ..คุณเบลล่า..ไม่ควรเลย..”

“..ดูเธออยากจะตายจริง ๆ นะ..พิมพ์ดาว..”

“..ฉันไม่ได้อยากตายหรอกค่ะ..”พิมพ์ดาวหลับตานึกภาพของดวงดาวจรของโหราศาสตร์ตามที่จำได้..

ไม่มีดวงชะตาของอีกฝ่ายหนึ่ง..ก็ได้แต่ตั้งดวงชะตาจากชื่อของเจ้าชะตาร่วมกับดาวจรบนฟ้านั่นเอง...

ดาวพฤหัสบดีเป็นดาวหลักของชื่อเจ้าชะตา..เมื่อตั้งให้ดาวพฤหัสจรในราศีพิจิกเป็นตนุ..ดังนั้น.จะสรุปได้ว่า..ดาวพฤหัสในราศีพิจิกก็มาจากเรือนปุตตะด้วย..หมายถึงการเสี่ยง..ท้าทาย..เล่นเหมือนเด็ก ๆ ..

ดังนั้น..พิมพ์ดาวจึงต้องใช้การท้าทาย..ท้าให้เล่นเกม..ยั่วให้อีกฝ่ายเอาชนะเงื่อนไข..

ยิ่งบอกว่าไม่ควรเล่นเกม..อีกฝ่ายก็จะยิ่งเล่นเกม..

ดาวจันทร์จากเรือนสุภะ..ซึ่งก็หมายถึงผู้ช่วยเหลือ..เวลานี้อยู่ภพพันธุของราศีพิจิก..อยู่เรือนราหู..นั่นคือการเดิมพันหรือเสี่ยงโชคเกี่ยวกับการหาที่อยู่ของตัวเธอและเบลล่าในเวลานี้..

หวังว่าแผนการที่คิดวิเคราะห์จากดวงชะตาจะได้ผล..

....

ในขณะนั้น..

แม่หมอหงส์เงยหน้าจากสมุดที่จดดวงชะตา..และวิเคราะห์ร่วมกับอาจารย์อีกคนของเธอ..คืออาจารย์ทิวา..

มัสสุซึ่งเวลานี้ถือโทรศัพท์ของแม่หมอหงส์อยู่..วางมือถือลงตรงหน้า..

“..เจ๊ครับ..มีแมสเสจมาหาเจ๊..”

แม่หมอมองดูแมสเสจอย่างลึกซึ้ง..

ก่อนจะร้องเรียก..

“..คุณพนัสคะ..ฉันรู้แล้วว่าใครเป็นคนทำเรื่องนี้..”

พนัสเหลียวมาหา..ก่อนจะเดินมาใกล้ ๆ ..

“..ใครครับ..”

“..เบลล่าค่ะ..”

“..หือ..”พนัสขมวดคิ้ว..

แม่หมอหงส์ชูมือถือขึ้น..

“.ถ้าเป็นเบลล่า..เธอจะส่งข้อความนี่มา..ก็คงไม่แปลก..เพราะนี่แหละค่ะ..คือเบลล่า..”

แมสเสจที่ส่งเข้ามือถือแม่หมอ..บอกว่า..ให้หาพิมพ์ดาวให้เจอภายในสามวันนับจากเวลานี้..ไม่งั้น..ก็คงจะได้ศพพิมพ์ดาวกลับไปแน่นอน..

อาจารย์ทิวายังคงสีหน้าเป็นปรกติ..แม้ว่าจะเห็นแมสเสจนั้นแล้ว..

“...หงส์..เบลล่าเป็นใครหรือ..แล้วเค้ามีเรื่องอะไรกับเธอ..”

“..มันก็นานมาแล้วล่ะค่ะ..”แม่หมอหงส์พูด.. “..เพียงแต่..ครั้งนี้..ชีวิตของน้องดาวต้องขึ้นกับความสามารถของพวกเรานะคะอาจารย์..เราต้องหาตัวน้องดาวให้พบภายในสามวัน..”

“..หือ..”อาจารย์ทิวามองดูกระดาษตรงหน้า.. “..อีกสามวัน..ดาวจันทร์จะเคลื่อนเข้าราศีมีนนี่..หรือว่า..”

“..น้องดาวคงท้าทายเบลล่าให้เล่นเกม..เพื่อยื้อเวลาให้ตัวเองค่ะ..”

พนัสอดพูดไม่ได้..

“..เหมือนตอนนั้น..”

“..แต่ตอนนั้น..เราไม่ได้คิดจะเล่นเกมอะไรเลยไม่ใช่หรือคะคุณพนัส..มันเป็นเรื่องสุดวิสัยจริง ๆ ..”

“..แต่เค้าก็พยายามทำให้สถานการณ์คล้ายกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้น..เพื่อจะได้แก้แค้นคุณนะ..หงส์..”พนัสยังคงเครียด..

อาจารย์ทิวาโบกมือ..

“..เอาล่ะ ๆ ..ช่วยเล่าเรื่องมาให้ฟังก่อนได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น..ทำไมคนที่ชื่อเบลล่าถึงแค้นเธอนัก..อย่างน้อยบริบทของเรื่องจะทำให้การคาดเดาสถานการณ์ในแบบโหราศาสตร์จะทำได้ง่ายขึ้น..”

แม่หมอหงส์พยักหน้า..

“..ค่ะ..เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะอาจารย์..”

...............

รูปดวงดาวจรในวันเกิดเหตุ

image

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #116 mimiffy (@mimiffy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 20:41
    สนุกดีค่ะ และลุ้นสุดๆค่ะ
    #116
    0
  2. #115 Tom (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 12:19

    ตอนนี้สนุกน่าติดตาม มาต่อไวไวนะครับ

    #115
    0
  3. #114 Queeniceiknight (@Queeniceiknight) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 11:08
    ค้างอะ ค้างอย่างแรง สนุกมากคะเรื่องนี้
    #114
    0
  4. #113 Noke Pol (@nokepol) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 07:52
    โหราศาสตร์ตีความได้ขนาดนี้จริงหรือนี่

    แต่สนุกลุ้นไปกับทุกตอนค่ะ
    #113
    1
    • #113-1 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 32)
      15 ธันวาคม 2561 / 12:24
      มีโม้ๆ หน่อยค่ะ ไม่งั้นไม่สนุด แต่มันทายได้นะคะ นอกจากชื่ออะไรแค่นั้น ต้องเดา
      #113-1
  5. #112 #Amnessia (@run421) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 22:28

    ค้างคับ555555

    #112
    1
    • #112-1 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 32)
      14 ธันวาคม 2561 / 23:23
      บอกตามตรง ต้องไปนั่งคิดก่อนค่ะว่าเบลล่ามีแค้นอะไรกับแม่หมอ 555 วางพล็อตไว้แต่ไม่ได้คิดรายละเอียดค่ะ555
      #112-1