ตอนที่ 31 : สตูดิโอมรณะ(4)จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 779
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    30 พ.ย. 61

image

มุมมองของบุคคลที่สาม

พิมพ์ดาวมองดูสมุดบันทึกส่วนตัวที่มักจะติดตัวไปทุกที่..

ภายในสมุดเล่มนั้น..เต็มไปด้วยตัวหนังสือที่จดไปในสมุดอย่างละเอียด..มีทั้งรูปดวงชะตาในหลายรูปแบบ..ข้อวิเคราะห์..ตัวอย่าง..เคสสำคัญ..ข้อพึงจำ..แง่คิด..ทั้งหมดมาจากประสบการณ์ของพิมพ์ดาวโดยตรง..และการค้นคว้าข้อมูลจากแหล่งข้อมูลต่าง ๆ ..

สักวันหนึ่ง..หน้าสมุดอาจจะเต็ม..หรืออาจจะเสียหายเพราะการใช้งานหนักหรือเก่าเปื่อยไป..ก็ยังไม่รู้ว่าจะจัดการข้อมูลดี ๆ ในสมุดเล่มนี้ได้อย่างไร..

จอมยังเคยคิดว่า..เขาอาจจะลงทุนซื้อแทบเลตดี ๆ แบบใช้ปากกาจดหน้าจอได้สักเครื่องให้พิมพ์ดาวใช้งาน..จดทุกอย่างลงไป..สแกนหน้าสมุดบันทึกเล่มเก่านี้ลงไปด้วย..

แต่เหมือนพิมพ์ดาวจะชอบใช้สมุดกระดาษแบบนี้มากกว่า..

เพราะกระดาษ..มันยังคงมีความขลังของมันอยู่เสมอ..

หน้าที่พิมพ์ดาวเปิดอยู่เวลานี้.เธอจดดวงชะตาของริสา..ผู้ตายลงไป..

ดวงชะตาที่หาได้จากข้อมูลในอินเตอร์เนต..

เกิดอังคารที่ ๑๐ ธันวาคม ๒๕๑๗ ตรงกับแรมสิบเอ็ดค่ำเดือนอ้ายปีขาล..ปีนี้อายุสี่สิบสามย่างสี่สิบสี่..

เนื่องจากไม่สามารถหาเวลาตกฟากหรือเวลาเกิดเป็นชั่วโมงนาทีได้ เพราะคงไม่มีใครบันทึกลงไปแน่..จึงต้องใช้การตั้งดวงพยากรณ์แบบเลข ๗ ตัว..เพราะวิธีการแบบนี้ไม่ต้องอาศัยเวลาเกิดเป็นชั่วโมงนาทีก็สามารถพยากรณ์ได้แล้ว

รหัสดวงเลข ๗ ตัว คือ ๓๑๓

๓...๔...๕...๖...๗...๑...๒

๑...๒...๓...๔...๕...๖...๗

๓...๔...๕...๖...๗...๑...๒

_____________________

๗..๑๐.๑๓.๑๖.๑๙.๘.๑๑

พิมพ์ดาวครุ่นคิดอยู่กับดวงชะตาดวงนี้..เหมือนยังไม่เข้าใจในบางเรื่องราวที่เกิดขึ้น...

จีจี้ที่เป็นคนช่างสังเกต..ยังอดถามไม่ได้..

“..เหมือนน้องดาวจะไม่พอใจข้อสรุปที่ได้สักเท่าไหร่นะคะ..”

พิมพ์ดาวถอนหายใจ..

“..ตามดวงชะตาของคุณริสา..ความตายของเธอจะเกี่ยวข้องกับอาวุธมีคมแทงเข้าที่ด้านหลัง..ด้วยฝีมือของใครคนหนึ่งซึ่งเคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้ง..รูปพรรณสัณฐานของคนร้ายยากจะบอกได้จากดวงชะตานี้..แต่ก็บอกได้ในข้อมูลที่ชัดเจนได้ข้อหนึ่ง..ซึ่งมันแตกต่างจากข้อสรุปนะคะ..”

จีจี้อดถามไม่ได้..

“..แล้วดวงชะตามีอะไรที่แตกต่างจากข้อสรุปบ้างล่ะคะ..”

พิมพ์ดาวยังไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้..

แคทเสียอีกที่ต้องถาม..

“..น้องดาวทำไมไม่พูดอะไรออกมาล่ะคะ..”

“..การพยากรณ์หากไม่มั่นใจพอ..ดาวจะไม่พูดหรอกค่ะ..การพูดสิ่งที่ไม่ถูกต้อง..หรือไม่มั่นใจ..อาจจะสร้างความเสียหายที่ไม่ว่าอย่างไร..ก็เป็นผลร้ายสำหรับผู้ที่เกี่ยวข้องอยู่ดี..”

จอมเข้ามาใกล้..ยิ้มอย่างอ่อนละมุนกับพิมพ์ดาว..

“..พี่พอจะเข้าใจว่าน้องดาวควรจะพยากรณ์ว่าใครคือฆาตกร..ปัญหาคือ..คนที่น้องดาวอ่านได้จากการพยากรณ์..มันไม่ควรจะเป็นคนร้ายตามข้อเท็จจริงใช่ไหม..”

เขาแม้จะไม่มีความรู้ด้านการพยากรณ์หรือแม้แต่การสืบสวน..แต่จอมก็มีอะไรบางอย่างที่พิมพ์ดาวรู้สึกอุ่นใจเสมอเมื่ออยู่ใกล้..โดยเฉพาะในตอนที่พิมพ์ดาวคิดอะไรไม่ออก..

พิมพ์ดาวตั้งใจฟังความคิดเห็นของเขาอย่างจดจ่อ..

“..ถ้าน้องดาวมีความมั่นใจ..แต่ข้อเท็จจริงคือมันเป็นไปไม่ได้..หน้าที่ของเราก็คือ..หาคำตอบว่าทำไมมันถึงเป็นไปไม่ได้..ซึ่งพี่คิดว่า..บางทีคำตอบมันอาจจะเหมือนผงเข้าตานิดเดียวก็ได้..”

“..เพียงแค่แรงจูงใจในการฆ่า..มันก็ตอบยากแล้วล่ะค่ะ..”

“..พี่ว่า..คดีของลูกพี่ลูกน้องของพี่ที่หาดดงพร้าว..มันน่าจะยากกว่าอีกนะน้องดาว..”

พิมพ์ดาวนิ่งคิด..ที่จอมพูดมันก็ถูก..คดีที่หาดดงพร้าว..มันเหมือนกับไม่มีทางหาฆาตกรพบเลย..แต่ก็ยังสามารถปิดคดีจนได้..คืนความยุติธรรมได้ในที่สุด..

พิมพ์ดาวครางอือม์..ก่อนจะมองดูรูปดวงชะตาของคุณริสาอีกครั้ง..ครั้งนี้..ตาของเธอเป็นประกาย..

“..ใช่แล้ว..”พิมพ์ดาวพยักหน้า.. “..อย่างน้อยแรงจูงใจในการฆ่า..มันก็มากพอ..เพียงแต่เราต้องหาความเป็นไปได้ของสถานการณ์เท่านั้น..”

จีจี้อดถามไม่ได้..

“..น้องดาวเห็นแรงจูงใจในการฆ่าแล้วหรือคะ..”

“..เห็นจากในดวงค่ะ..ทีติดขัดตอนนี้คือ..ฆาตกรฆ่าคุณริสาได้อย่างไรเท่านั้น..”

แคทมีท่าทีกระสับกระส่าย..จนจีจี้อดสงสัยไม่ได้..

“...ทำไมหน้าตาแคทเป็นยังงั้นไปล่ะ..มีอะไรหรือแคท..”

“..ฉันปวดฉี่น่ะจีจี้..ขอโทษทีนะ..”แคทหน้าเหยเก..

จีจี้หัวเราะ..

“..กำลังเครียด ๆ ..เธอจะตัดอารมณ์พวกเรากันไปทำไมนะ..”

“..แอร์เย็นขนาดนี้..อยากจะรู้ว่า..น้องดาวไม่ปวดฉี่บ้างหรือคะเนี่ย..”

พิมพ์ดาวหัวเราะ..

“..ไม่ค่อยดีนะคะเรื่องอั้นฉี่..แต่ตอนเครียดมันไม่ค่อยปวดหรอกค่ะ..พี่แคทไปฉี่ก็ไปสิคะ..ดาวฝากฉี่ด้วยก็แล้วกัน..”

“..แหม..ฝากกันได้จะช่วยฉี่ให้เยอะ ๆ เลยค่ะ..แหะ ๆ ๆ ถ้ามันหาทางลัดบายพาสมาได้ก็ไม่เลวนะคะ.”แคทหน้าเหยเก..ก่อนจะเดินออกไป..

จีจี้ส่ายหน้า..แคทเองก็อย่างนี้ตลอด..วุ่นวายไปเรื่อย ๆ ..ไม่ค่อยได้เรื่องได้ราวอะไร..

แต่แล้วจีจี้กลับฉุกคิด..

ความคิดของจีจี้..ทำให้ต้องหันมาทางพิมพ์ดาว..

ซึ่งเหมือนพิมพ์ดาวก็คิดอะไรออกเช่นกัน..

ทั้งจีจี้และพิมพ์ดาวอุทานออกมาพร้อมกัน..

“..ใช่แล้ว..”

อ่อนกับจอมขมวดคิ้ว..ไม่เข้าใจว่าสองสาวขบปริศนาตรงไหนแตก..

จีจี้เดินไปจับแฮนด์รถเข็นคนพิการของพิมพ์ดาว..

จอมอดถามไม่ได้..

“..นี่จะไปไหนหรือครับน้องจีจี้..”

“..ไปสตูฯสามค่ะ..”จีจี้ตอบ..แล้วก็ถามต่อ.. “..ใช่ไหมคะน้องดาว..”

“..ใช่ค่ะ..ใช่..”

“..หือ..”จอมสงสัย.. “..ทำไมไปที่เกิดเหตุอีกล่ะ..”

“..มีสิ่งที่เราต้องตรวจสอบค่ะ..”พิมพ์ดาวดูมีความมั่นใจมากขึ้น..

อ่อนหันมาสบตากับจอม..

“..เพื่อนอ่อนกับแฟนพี่จอมเหมือนจะเข้าขากันดีจังนะคะ..”

จอมยิ้มเล็กน้อย..

“..ถ้างั้น..ฝากอ่อนรอแคทตรงนี้แล้วกัน..หากแคทกลับมาจากห้องน้ำ..จะได้ไปสมทบได้..”

อ่อนได้แต่พยักหน้า..

....

สารวัตรมานพเวลานี้เหมือนกำลังมึนงง...

ตัวเองก็ใช่ว่าจะไม่เคยเจอกับคดีฆาตกรรมอะไรมาเลย..แต่ทุกครั้งที่มีคดีฆาตกรรม..ลางสังหรณ์กับพยานหลักฐานที่ได้มักจะไม่ค่อยขัดกันสักเท่าไหร่..

ถามว่ามีบ้างไหมที่เจอคดีที่ขัดกับความรู้สึก..ก็พอจะมีอยู่..เท่าที่ดูแล้วก็เจอแค่ไม่กี่ราย..และทุกราย..ต้องมีคนอย่างแม่หมอเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยเสมอ..ทั้งแม่หมอหงส์เพื่อนของตัวเอง..หรือแม่หมอพิมพ์ดาวอาจารย์ของแม่หมอหงส์..

ครั้งนี้..ความรู้สึกเขาคนที่ควรจะเป็นฆาตกร..ก็ไม่น่าจะเป็นฆาตกร..เพียงแต่ตีปริศนาไม่ออก..

หลังจากสอบผู้ต้องสงสัย..พิมพ์ดาวก็เรียกเขามาที่เกิดเหตุอีกครั้ง..

โดยปรกติ..หลังจากเก็บหลักฐานสอบปากคำคร่าว ๆ ไปแล้ว..ก็จะต้องกลับสน.แต่ครั้งนี้..เขารู้สึกว่าไม่ควรจะรีบกลับ

ในห้องสตูดิโอ 3 เจ้าหน้าที่เคลื่อนย้ายศพเรียบร้อยแล้วหลังจากตรวจตราเก็บหลักฐานทั้งหมดจนเรียบร้อย..ถือว่าทำงานได้เร็วพอสมควรทีเดียว..ศพของผู้ตายจะถูกส่งไปชันสูตร..ทำตามขั้นตอนต่อไป..

สารวัตรมาถึงที่เกิดเหตุ..พบว่า..พิมพ์ดาว..จีจี้..และจอมรอเขาอยู่..

พิมพ์ดาวนั่งบนรถเข็น..มองดูที่เกิดเหตุซึ่งไม่แตะต้องเกินความจำเป็น..

เพราะสิ่งที่พิมพ์ดาวต้องการจะทราบ..เพียงแค่มองห่าง ๆ ก็สามารถเข้าใจได้แล้ว..

สายตาพิมพ์ดาวกับจีจี้ไม่ได้มองตำแหน่งที่ศพนอนตายและมีเครื่องหมายมาร์คตำแหน่งไว้..แต่มองอีกจุดหนึ่ง..เป็นผนังซึ่งไม่ห่างจากตำแหน่งศพผู้ตายนัก

ผนังราบเรียบธรรมดา..มีอะไรให้น่าสนใจด้วย..เป็นผนังกั้นระหว่างสตูดิโอที่สองกับสามแค่นั้น..

สตูดิโอถ่ายแบบจะแตกต่างจากสตูดิโอผลิตรายการ..หรือสตูดิโออัดเสียง..ตรงที่มันไม่จำเป็นต้องใช้ผนังรูพรุนเพื่อกันเสียงสะท้อน..เนื่องจากไม่มีความจำเป็นนั่นเอง..

และตอนนี้..พิมพ์ดาวกับจีจี้ก็ได้แต่ยิ้มให้กัน..

สารวัตรอุทานออกมา..

“.เห็นสีหน้าของแม่หมอพิมพ์ดาวกับน้องจีจี้แล้ว..ผมว่าควรจะเป็นข่าวดีใช่ไหมครับ..”

“..ค่ะ..ข่าวดีแน่นอน..”พิมพ์ดาวหัวเราะ

สารวัตรหันมาทางจอมซึ่งดูเหมือนยังไม่เข้าใจอะไรสักเท่าไหร่..

จอมหัวเราะ..ยักไหล่..แบมือ..

“..ขนาดผมยังไม่รู้อะไรเลยครับ..”

สารวัตรมานพหันมายิ้มให้กับพิมพ์ดาว..

“..ผมว่า..คุณจะเหมือนแม่หมอหงส์มากขึ้นทุกทีแล้วนะครับ ..แม่หมอพิมพ์ดาว..”

เขานิ่งคิด..

“..เอาล่ะครับ..บอกมาได้หรือยัง..ว่าใครคือฆาตกร..”

พิมพ์ดาวพูดขึ้นว่า..

“..ใครคือฆาตกรไม่สำคัญว่า..เค้าทำได้อย่างไรหรอกค่ะ..มันมีความแยบยลมากในการก่อเหตุฆาตกรรม..”

“..ก่อนอื่น..บอกมาก่อนว่าใครคือฆาตกร..”สารวัตรดูร้อนใจ..

“..เรียกผู้ต้องสงสัยมารวมกันก่อนเถอะค่ะ..แล้วดาวจะบอกให้ฟัง..”

สารวัตรพยักหน้า..

เห็นที..จะต้องรู้พร้อมกับทุกคนอีกแล้ว..

ทั้งอาจารย์ทั้งศิษย์ที่ได้ชื่อว่าแม่หมอ..ทำไมช่างเหมือนกันอะไรอย่างนี้..

......

เวลานี้..ทุกคนแม้จะไม่ได้เกี่ยวข้องกับคดีโดยตรง..ต่างก็เข้ามาในสตูดิโอที่สามอย่างสนอกสนใจ..

เพียงแค่มีข่าวว่า..แม่หมอพิมพ์ดาวจะไขคดี..แค่นี้ก็เหมือนกับกระตุ้นความสนใจให้ทุกคนได้มากมาย..

เพจแม่หมอมีชื่อเสียงมากขึ้น..แอดมินเพจซึ่งก็คือมัสสุ..พยายามสร้างสีสันให้เพจ..แต่สีสันที่ดีที่สุด..คือการไขคดีของแม่หมอทั้งสองซึ่งต่างก็มีความสามารถน่าทึ่งทั้งคู่..

แม่หมอพิมพ์ดาวนั่งบนรถเข็น..สีหน้าเคร่งขรึม..จีจี้ยืนอยู่ข้าง ๆ ...ทั้งสองเข้าคู่กันดีในการสืบคดีความอยู่แล้ว..

ส่วนแคทกับจอมก็ยืนอยู่ไม่ห่างจากคนรักของตน..อ่อนก็ยืนไม่ห่าง..

เมื่อทุกคนพร้อมหน้า..รวมถึงสารวัตรมานพ..สีหน้าของสารวัตรก็ยังคงเคลือบแคลงสงสัยอยู่..

“...เอาล่ะครับ..อยากจะทราบความเห็นของแม่หมอพิมพ์ดาวนะครับ..”สารวัตรเปิดฉาก..

“.จากข้อมูลและการสอบปากคำผู้ต้องสงสัย..”พิมพ์ดาวพูดอย่างระมัดระวัง..จะมากจะน้อย..เธอยังพูดเก่งกว่าจีจี้..การจะไขคดี..ก็ต้องเป็นคนนำร่องอยู่แล้ว.. “..มีข้อชวนให้คิดอยู่ว่า..มีผู้ต้องสงสัยสองคนที่ไม่อาจจะระบุหลักฐานที่อยู่ได้ชัดเจนในระหว่างเวลาที่คิดว่า..เกิดการฆาตกรรมคุณริสาขึ้น..นั่นคือ..คุณจิ๊บกับคุณเต้ย..”

ผู้ต้องสงสัยทั้งสองมองหน้ากัน..เหมือนไม่ทราบจะทำอย่างไรดี..

พิมพ์ดาวยิ้มเล็กน้อย..พูดอีกว่า..

“..สิ่งสำคัญเรื่องหนึ่งก็คือ..ทำไมการอ้างหลักฐานที่อยู่ถึงได้คลุมเครือขนาดนั้น..คนหนึ่งบอกว่าไปร้องไห้ในห้องน้ำ..อีกคนบอกว่าหลับในห้องข้าง ๆ ห้องแต่งตัว..ซึ่งก็ไม่มีใครสังเกต..แต่ทั้งสองคน..ก็เหมือนจะพูดแบบมีพิรุธทั้งคู่..”

ทั้งสองผู้ต้องสงสัยต่างก็มองหน้ากัน..ไม่พูดอะไร..

พิมพ์ดาวพูดอีกว่า..

“..แต่นั่นเราควรจะตั้งเป็นข้อสงสัยไว้ก่อน..แต่ข้อเท็จจริงอีกข้อที่เราทราบ..นั่นคือ..ผู้ตายถูกแทงข้างหลัง..ด้วยมีดเดินป่าที่ใช้ประกอบเป็นพร้อพในการถ่ายแบบครั้งล่าสุดที่ใช้ห้องสตูฯนี้..สภาพศพอยู่ใกล้ชิดผนังห้อง..ทำให้ยากจะบอกได้ว่ามีคนย่องมาข้างหลังและแทงผู้ตาย..การฆ่าจะทำได้ก็ต่อเมื่อฆาตกรกอดผู้ตายไว้..และเมื่อผู้ตายซบกับฆาตกรที่หน้าอก..ก็เป็นช่องทางให้แทงมีดเข้าข้างหลัง..ทะลุหัวใจให้ตายคาที่..ตรงนี้ฝ่ายชันสูตรให้ข้อมูลดิฉันมานะคะ..”

ทุกคนเหลียวมองไปที่ใครคนหนึ่ง..

เพราะใครคนนั้น..น่าจะทำเรื่องที่แม่หมอพิมพ์ดาวพูดได้ดีที่สุด..

คนที่ถูกมองหน้าซีด..เขาคือเต้ย..

เต้ยเป็นนายแบบ..รูปร่างสูงใหญ่สมกับที่ใช้ความสง่างามของชายทำมาหากิน..

พิมพ์ดาวหันมาทางจอม..

“..พี่จอมคะ..พี่ช่วยแสดงละครเป็นคนร้ายด้วยนะคะ..พี่แคท..พี่ส่วนสูงใกล้เคียงกับคุณริสา..รบกวนแสดงเป็นผู้ตายด้วยค่ะ..”เหมือนพิมพ์ดาวจะนัดแนะกับคนทั้งสองไว้แล้ว..เมื่อเอ่ยปาก.ทั้งจอมกับแคทซึ่งยืนคู่กัน..ก็ออกมาแสดงตามคำขอร้อง..

แคทยืนในตำแหน่งใกล้ผนัง..จอมกอดแคทไว้..รู้สึกเก้อเขินพิกลเพราะจอมเองก็ไม่ค่อยชอบที่ต้องกอดผู้หญิงอื่นต่อหน้าแฟนตัวเอง..ในขณะที่แคทยิ่งอึดอัดเพราะไม่ได้ชอบผู้ชายเป็นทุนเดิม..แถมสายตาจีจี้ยังจับจ้องอยู่แบบนั้น..ก็ยิ่งไม่สบายใจ..

ในมือจอมมีปากกาที่สมมติว่าเป็นมีด..

พิมพ์ดาวพยักหน้า..

“..ลองซบหน้าอกพี่จอมเลยค่ะพี่แคท..”

คนแสดงทั้งสองรู้สึกจะเครียด..ทั้งที่คนที่ควรจะเครียดกับไม่คิดอะไรเลย..

แคทกลั้นใจซบหน้าอกผู้ชาย..และจอมก็โอบไว้..

“..เอาล่ะค่ะ..ที่นี้..ลองแทงแบบที่เคยแสดงให้ดาวดูเลยนะคะพี่จอม..”

จอมพยักหน้า..แต่แล้วก็สะดุดใจ..

สารวัตรมานพเองก็ตากระจ่าง..

แคทเองก็ฉุกคิด..

“..การแทงให้มีดจมลึกทะลุหัวใจได้..มันต้องเงื้อและจ้วง..หากอยู่ในท่ากอด..ใช้แรงไม่น้อย..แต่ถ้าแบบนี้.มันใกล้ผนังจนเงื้อและจ้วงไม่ได้..ขาดระยะแทง..ดังนั้นจะฆ่าในลักษณะนี้ได้อย่างไรจริงไหมคะ..”

พิมพ์ดาวพูดพลางยิ้ม..

“..ดังนั้น..หากจะมองว่าคนรูปร่างสูงใหญ่อย่างคุณเต้ยจะทำอย่างนั้น..ก็ยิ่งไม่มีทาง..เพราะคุณเต้ยสูงใหญ่กว่าพี่จอมเสียอีก..แขนยาวมากกว่า..ไม่สะดวกจะจ้วงแทงข้างหลังในระยะใกล้ผนังได้เลย..”

จีจี้เสริมขึ้นว่า...

“..มีวิธีหนึ่งที่จะสามารถทำได้..นั่นคือ..วางด้ามมีดจรดผนังไว้ก่อน..แล้วผลักร่างคุณริสาเข้าไปเพื่อให้มีดที่ตั้งรอไว้จมเข้าร่าง..แต่วิธีนั้น..เราจะเห็นร่องรอยของด้ามมีดที่ผนัง..ซึ่งเราตรวจแล้ว..ไม่มีร่องรอยนั้นเกิดขึ้น..ใช่ไหมคะ..”

ทุกคนต่างก็เห็นภาพตาม..ไม่มีข้อสงสัยแต่อย่างใดทั้งสิ้น..

สารวัตรขมวดคิ้วจนต้องถาม..

“..แล้ว..จะฆ่าคุณริสาในตำแหน่งนั้นได้อย่างไร..”

ก่อนจะฉุกใจคิด..

สารวัตรเดินมาที่ผนัง..เคาะ ๆ ..แตะ ๆ ..ก่อนจะหันไปทางเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน..

“..ตรวจผนังดูทั่วแล้วหรือยัง..นี่มันผนังกั้นไปยังอีกสตูดิโออีกห้องใช่ไหม..”

“..ตรวจดูแล้วนะครับ..ไม่มีปัญหาอะไร..”เจ้าหน้าที่พูด.. “..ผนังปิดตายนะครับ..”

จีจี้ยิ้ม..

“..ตรวจตรงนี้คงไม่ได้ความหรอกค่ะ..ไม่ลองไปที่สตูดิโอสองดูล่ะคะ..สตูดิโอสองวันนี้ไม่มีการใช้งานไม่ใช่หรือคะ..”

สารวัตรพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานวิ่งออกไป...

นานพอสมควร..ก็มีเสียงเลื่อนผนัง..

และผนังก็เลื่อนออก..เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานเดินเข้ามาได้..

สารวัตรมานพยิ้มออกมาได้..

“..อย่างนี้เอง..”

“.สารวัตรครับ..”เจ้าหน้าที่คนนั้นพูด.. “..มันต้องเปิดเข้าจากทางสตูดิโอสอง..ทำจุดเข้าออกไว้ค่อนข้างเร้นลับ..”

“..มองไม่ออกเลย..”สารวัตรมานพพยักหน้า.. “..มิน่าล่ะ..เราถึงหาไม่เจอในตอนแรก..”

เขาหันไปทางใครคนหนึ่งซึ่งมีสีหน้ากระสับกระส่าย..

“..เรื่องพวกนี้..คนนอกคงไม่มีทางรู้หรอกใช่ไหมครับ..”สารวัตรพูดเสียงทุ้มต่ำ.. “..คุณพันธ์พงษ์..”

มีเสียงอุทานออกมาจากพนักงานของสตูดิโอ...เหมือนกับว่าหลายคนก็เพิ่งรู้ว่ามีช่องทางลับนี้ด้วย..

จีจี้พูดอีกว่า..

“..หากจะเดินสำรวจให้ดี..เมื่อเข้าไปยังสตูดิโอสองในทางนี้..ก็จะมีประตูทะลุออกไปเข้าห้องทำงานส่วนออฟฟิศได้พอดี..”จีจี้นิ่งไปครู่หนึ่ง .. “ เมื่อสักครู่ตอนที่แคทไปห้องน้ำ ..พูดออกมาคำหนึ่งที่ทำให้จีตึ้กับน้องดาวคิดได้..นั่นคือคำว่า..บายพาส..นี่แหละค่ะ..ทริคของคนร้าย..”

พิมพ์ดาวพูดขึ้นว่า..

“..ดังนั้น..ฆาตกรจึงสามารถนั่งอยู่ในส่วนออฟฟิศ..ฆ่า..แล้วก็กลับมาที่โต๊ะทำงานเดิมได้ในเวลาที่ไม่นานนัก..แม้ว่าจะมีคนเห็นในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันกับช่วงเกิดฆาตกรรม..แต่ทุกคนก็จะคิดว่า..มันไม่มีทางเป็นไปได้ที่คนนั่งที่ออฟฟิศจะมาฆ่าใครได้ที่สตูดิโอสาม..เพราะต้องเดินจากประตูออกมาและเดินอ้อมไปส่วนออฟฟิศอีกที..มันยุ่งยากมาก..”

สารวัตรมานพเป่าปาก...

“..ถ้าอย่างนั้น..คุณจะว่าอย่างไรล่ะครับ..คุณพันธ์พงษ์..ทุกอย่างมันชี้ไปที่ตัวคุณนะครับ..หรือหากจะปฏิเสธอีก..ผมคงจะให้ตรวจรอยนิ้วมือที่ควรจะมีในจุดที่เปิดผนังเข้ามาทางสตูดิโอที่สอง..ถ้ามีรอยนิ้วมือของคุณก็คงจะเป็นหลักฐานได้แน่นอน..”

พิมพ์ดาวพูดขึ้นเหมือนพูดลอย ๆ ..

“..สตูดิโอแห่งนี้..เคยมีคดีที่นายแบบผูกคอตาย..แต่หากพิจารณาจากวิธีการเลื่อนผนังจากสตูดิโอสอง..แล้วออกประตูไปยังส่วนออฟฟิศ..บางที..สารวัตรน่าจะลองรื้อฟื้นคดีให้เกิดความสบายใจอีกครั้งนะคะ..ว่าคดีที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้..จะเป็นการฆ่าตัวตายจริง ๆ ..หรือจะเป็นฆาตกรรมอำพรางกันแน่..”

เหมือนกับพันธ์พงษ์จะหน้าซีดหนักขึ้น...

และเหมือนเขาจะตัดใจเพราะคิดว่าคงไม่รอดจากความผิดแน่นอน...

พันธ์พงษ์ครางเฮ้อ..

“..ใช่..ผมทำเอง..”

แล้วเขาก็ยิ้ม..

“..ยัยแม่มดนั่นสมควรจะตายแล้ว..ไม่ใช่หรือไง..คุณจิ๊บ..คุณเต้ย..แค่ผมฆ่าแม่มดให้พวกคุณเท่านั้นแหละ..ใช่ไหมล่ะ..”

.........

ริสาเจ้าของแบรนด์ Leesa เป็นคนเจ้าอารมณ์..ร่ำรวย..แต่ก็มีความคิดสร้างสรรค์สูง..แถมยังมีประสบการณ์เรื่องรักโชกโชน..สิ่งเหล่านี้กระมังที่ทำให้เธอสามารถออกแบบชุดให้เข้ากับความรู้สึกที่แปลกใหม่ได้..ส่งให้ชุดที่เธอออกแบบ..น่าสนใจและเป็นที่ต้องการของทุกคน..

ริสาชอบทั้งลูกน้องตัวเองแม้จะเป็นผู้หญิงด้วยกัน..อย่างจิ๊บ..มีสัมพันธ์กับนายแบบอย่างเต้ย..และแม้แต่เจ้าของสตูดิโอเจ้าประจำอย่างพันธ์พงษ์..เธอก็มีสัมพันธ์ด้วย..

แต่ทุกคนก็เผชิญหน้ากับความเลวร้าย..เจ้าอารมณ์ของเธอมาเหมือนกัน..

ริสาเป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง..และชอบเอาชนะ..สำหรับจิ๊บกับเต้ย..แม้จะมีสัมพันธ์..แต่ก็ยังถือว่าด้อยกว่าในฐานะลูกน้องและนายแบบที่ต้องพึ่งพา..จะโขกจะสับอย่างไรก็ไม่กล้าหืออือสักเท่าไหร่..

คนที่รับมือได้ยากที่สุดก็คือพันธ์พงษ์..เพราะเขามีครอบครัวแล้ว..แต่งงานและมีลูกคนหนึ่ง..ยังเล็กอยู่..

แม้พันธ์พงษ์จะเป็นผู้ชายที่ไม่ต่างจากผู้ชายเจ้าชู้ทั่วไป..แต่ก็มีขอบเขตเหมือนกัน..

จะมีอะไรกันก็ไม่ว่า..แต่หากจะต้องไปก้าวก่ายถึงครอบครัว..เขาก็ต้องเลือกครอบครัวไว้ก่อน..

แต่ครอบครัวของพันธ์พงษ์ก็เป็นการท้าทายของริสาเช่นกัน..

ภรรยาของพันธ์พงษ์เริ่มประสาทเสียกับริสาที่คอยป่วนไม่หยุด..

ภรรยาที่เคยเข้าออฟฟิศเพื่อตรวจตรา..ควบคุมงานในสตูดิโอ..หลัง ๆ ก็เริ่มไม่เข้า..เพราะมีอาการป่วย..เครียด..ประสาทเสีย..และทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะริสา..

อาการของภรรยาทำให้พันธ์พงษ์คิดว่า..ต้องทำอะไรสักอย่าง..

ล่าสุด..ภรรยาของเขาถึงกับทำร้ายลูกด้วยอารมณ์เครียดกำเริบ..จนเขาซึ่งทำงานไม่มีเวลาดูแลลูก..ต้องเอาไปให้น้องสาวช่วยเลี้ยง..

นั่นทำให้พันธ์พงษ์ตัดสินใจเด็ดขาด..ต้องจัดการริสาสักวันหนึ่งให้ได้..

ผู้หญิงคนนี้ทำร้ายครอบครัวของเรามากไปแล้ว..

แต่ยังทำอะไรได้ไม่ถนัด..ริสาแค่ใช้โซเชี่ยลเนตเวิร์ค..ยั่วยุภรรยาของพันธ์พงษ์ไปเรื่อย ๆ ..และเนียนจนไม่รู้จะไปห้ามปรามอะไรได้

การจะบอกปฏิเสธการร่วมงาน..ก็ทำได้ยากเย็นอีก..เพราะต่อให้ไม่ได้ทำงานร่วมกัน..ริสาก็ยังป่วนภรรยาของพันธ์พงษ์ได้อยู่ดี..ดังนั้น..เก็บไว้ใกล้ ๆ รอจังหวะที่เหมาะสมนั่นแหละดีที่สุด..

โอกาสและจังหวะมาถึงในวันนี้แล้ว..

วันนี้..ความเป็นคนเจ้าอารมณ์ของริสา..ทำให้ตบหน้าจิ๊บต่อหน้าคนอื่น..และก็ทำให้เต้ยไม่พอใจ..

ดังนั้น..เมื่อมีจังหวะ..เต้ยจึงหาโอกาสมาคุยกับริสา..ทั้งสองมีปากเสียงกันรุนแรง..

พันธ์พงษ์ได้ยินเสียงทะเลาะ..ก็เลยแอบเข้ามาดูทางสตูดิโอสอง..แง้มผนังเล็กน้อยเพื่อให้เห็นเหตุการณ์..โดยที่คนในสตูฯสามไม่ทราบ..

สตูฯสองที่ไม่มีใครอยู่..ใช้เป็นห้องเก็บของ..แต่สามารถสังเกตการณ์เรื่องราวในสตูฯสามได้เป็นอย่างดี..

เสียงทะเลาะของเต้ยกับริสาไม่ดังไปสู่ห้องอื่น..ก็ถือว่าเป็นจังหวะเหมาะ..หากจะทำอะไรสักอย่าง..

เต้ยออกไปจากสตูดิโอสาม..เหมือนการออกจากสตูดิโอสาม..จิ๊บก็พบเห็นด้วย..รู้สึกเสียใจที่เป็นต้นเหตุให้เต้ยไปทะเลาะกับริสา..แต่ก็ไม่กล้าไปคุยกับเต้ยเพราะคุณริสาอาจจะไม่พอใจมากยิ่งขึ้น..

จังหวะที่คุณริสาหอบหายใจด้วยความโกรธหลังจากที่เต้ยออกไปแล้ว..หันหลังให้ผนังที่กั้นระหว่างสตูดิโอสองกับสาม..พันธ์พงษ์ที่เห็นมีดเดินป่าที่วาง ๆ ไว้..ในสตูดิโอสอง.ก็ใช้กระดาษทิชชู่หยิบขึ้นมา..เพื่อไม่ให้รอยนิ้วมือติด..จากนั้น..ก็เปิดผนังกั้นออก..แล้วแทงใส่ริสาด้านหลัง..

มีดตัดขั้วหัวใจ..ริสาล้มลงตายคาที่..พันธ์พงษ์ไม่ดึงมีดออก..ปล่อยมีดคาร่างริสาอย่างนั้น..เลือดจึงไม่ทะลัก..แล้วก็ปิดผนัง..และเดินผ่านสตูดิโอสองผ่านไปยังส่วนออฟฟิศ..

พอนั่งที่โต๊ะทำงานสักระยะ..งิ้มก็ผ่านมาเห็นพอดี..เป็นเวลาที่ไล่ ๆ กับการทำฆาตกรรม..ความที่ไม่มีใครรู้ว่ามีทางลับระหว่างสตูฯสองไปยังสตูฯสาม..งิ้มช่างแต่งหน้าจึงเป็นพยานยืนยันที่อยู่ให้พันธ์พงษ์ไปโดยปริยาย..

รวมทั้งพยานที่อยู่อีกสองสามรายที่พันธ์พงษ์สร้างขึ้นในช่วงนั้นด้วย..

จิ๊บเห็นเต้ยออกมาจากสตูดิโอสามในระยะเวลาใกล้เคียงกับที่ริสาเสียชีวิต..ตัวเองเดิมเข้าใจว่าเต้ยอาจจะต้องเกี่ยวข้อง...และส่วนหนึ่งก็เกิดความกังวลว่าตัวเองอาจจะโดนลากเข้าไปพัวพันด้วย..จึงพูดจาเต็มไปด้วยพิรุธจนจีจี้จับได้.

ส่วนเต้ย..แม้ว่าตัวเองไม่ได้ฆ่าคุณริสา..แต่ความกังวลที่ตัวเองจะตกเป็นผู้ต้องสงสัย..เลยทำให้พูดจามีพิรุธออกมาเช่นกัน.

แม้จะไม่ใช่คนร้าย..แต่ความกังวล..ก็สามารถทำให้เกิดปฏิกิริยาเหมือนโกหกขึ้นมาได้..

แต่พันธ์พงษ์เมื่อสร้างพยานที่อยู่ได้แล้ว..ก็โล่งใจจนพูดจามีความมั่นใจสูง..ปฏิกริยาเหมือนโกหกจึงไม่เกิด..

เพื่อไม่ให้ประมาท..สารวัตรมานพจึงให้เก็บลายนิ้วมือที่ควรจะปรากฏในตำแหน่งที่เปิดผนังจากสตูดิโอที่สองไว้..แน่นอน..มีลายนิ้วมือของพันธ์พงษ์อยู่แล้ว..นับว่าเป็นหลักฐานได้อีกทางหนึ่ง..

แม้ริสาจะทำตัวเป็นแม่มดที่เลวร้าย..แต่การฆ่าคนไม่ว่าอย่างไรก็ผิดกฎหมายอยู่ดี..

และไม่มีใครรอดพ้นเงื้อมือกฎหมายไปได้แน่...

.....

แม่หมอพิมพ์ดาว..จอม..แคท..จีจี้..และอ่อน..ต่างไปนั่งรับประทานอาหารกันที่ร้านข้าวต้มรอบดึก..

ร้านข้าวต้มแห่งนี้มีห้องแอร์..ทุกคนอยากจะอยู่ในมุมสงบ..และรับประทานอาหารกันสนทนากันแบบไม่ให้คนอื่นได้ยินได้ฟังหรือรู้เห็นด้วย..

วันนี้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นจนเลยเวลากินข้าวไปนานโข..เมื่อได้โอกาส..ทุกคนเหมือนก้มหน้าก้มตากินกันอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น..

หลังจากอาหารตกถึงท้องจนทุกคนยิ้มแย้มแจ่มใสกันขึ้นมาได้..จอมก็หันมาทางพิมพ์ดาว..ถามขึ้นว่า..

“..น้องดาวรู้ว่าคุณพันธ์พงษ์เป็นคนร้ายมาตั้งแต่ต้นแล้วใช่ไหม..”

“..ดาวรู้จากดวงชะตาของคุณริสาที่ผูกด้วยวิชาเลข ๗ ตัวไว้นี่แหละค่ะ..มันดีที่สุดแล้วที่จะใช้วิชานี้เป็นแนวทางคลี่คลายคดี..เพราะเรามีเพียงวันเดือนปีเกิดของคุณริสาที่ค้นได้จากอินเตอร์เนตเท่านั้น..”

พิมพ์ดาวเปิดสมุดบันทึก..

“..นี่คือดวงชะตาของคุณริสานะคะ..รหัสดวง ๓๑๓ วันอังคาร เดือนอ้าย ปีขาล..อายุสี่สิบสามย่างสี่สิบสี่..”

๓จ..๔...๕...๖...๗...๑...๒

๑...๒...๓...๔...๕...๖...๗

๓...๔...๕...๖...๗...๑...๒

_____________________

๗..๑๐.๑๓.๑๖.๑๙.๘.๑๑

พิมพ์ดาวชี้ไปที่ดวงในสมุด..

“.อักษรจ.จาน..คือชะตาจรในช่วงอายุนี้..ตกที่อัตตะสหัสชะมรณะดาวอังคาร ๓ฐาน ๗ ดาวเสาร์..ปีนี้ถูกทำร้ายจนเสียชีวิต..ตามบริบทที่เกิดขึ้นแล้วอ่านไล่เข้าชะตา..จะเห็นดาวอังคารและดาวเสาร์เป็นเจ้าการแห่งมรณะหรือความตาย..นั่นคือตายด้วยของมีคม (๓ )และแทงเข้าข้างหลัง (๗)..และเมื่อตามดาว ๗ จะเห็นว่า..ลงที่ปัตนิพยายะ..นั่นหมายถึงคู่ครองหรือคนที่มีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวแบบลับ ๆ ..ดาวเสาร์(๗) ตั้งอยู่บนเรือนนิยามกัมมะฐาน ๑๙ กำลังพฤหัสบดี..ซึ่งหมายถึงคนอายุมาก..ทำงานเกี่ยวข้องกับตัวเจ้าชะตาเอง..ในที่นี้..มันมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เข้าข่าย..คือคุณพันธ์พงษ์..ส่วนคุณจิ๊บกับคุณเต้ย..จะขาดคุณสมบัติไปข้อหนึ่งนั่นคือ..อายุยังไม่มากพอ..”

แคทได้ยินก็หัวเราะ..

“..มิน่าล่ะ..เมื่อการสอบสวน..ชี้ว่า.ฆาตกรควรจะเป็นคุณเต้ยหรือคุณจิ๊บ..น้องดาวถึงทำหน้าเหมือนรับไม่ได้..”

จีจี้ก็หัวเราะด้วย..

“..นั่นน่ะสิคะ..มิน่าล่ะ..พอพี่บอกว่า..คุณพันธ์พงษ์เป็นคนเดียวที่ไม่พูดโกหก..มันเลยดูจะเป็นไปไม่ได้สำหรับน้องดาวใช่ไหมคะ..”

“..คุณพันธ์พงษ์ไม่ได้โกหกจริง ๆ ..เพราะเขายืนยันว่าเขาทำงานอยู่ในส่วนออฟฟิศจริง ๆ ..ตรงนี้..การอ้างว่าไปร้องไห้ในห้องน้ำกับไปนอนหลับในห้องข้าง ๆ ห้องแต่งตัวของคุณจิ๊บกับคุณเต้ย..ยังจะน่าสงสัยกว่าเสียอีก..”

อ่อนพูดขึ้นมาว่า..

“..ก็น่าเห็นใจคุณพันธ์พงษ์เหมือนกันนะพวกแก..”อ่อนหันหน้าไปทางแคทจีจี้.. “..แม้ว่าจะไปยุ่งกับคุณริสา..แต่หากยัยนั่นไปก้าวก่ายถึงครอบครัว..ใครจะทนไหว..”

พิมพ์ดาววางมือถือให้อ่อนดู..

“..ดูนี่สิคะพี่อ่อน..”

อ่อนหยิบมือถือดู..เป็นข่าวเก่าเกี่ยวกับการฆ่าตัวตายของนายแบบหนุ่มในสตูดิโอที่สามที่เดียวกับที่เกิดเหตุในวันนี้..

“..สาเหตุการตาย..ตำรวจสันนิษฐานว่าผู้ตายเกิดความเสียใจที่ทำผิดในกรณีชู้สาว..และเพราะความคิดมาก..จนต้องเลือกตัดสินใจจบชีวิตตัวเองด้วยวิธีดังกล่าว..”อ่อนอ่านพลางเหลือบตามองพิมพ์ดาวไปพลาง..

จีจี้ถึงกับครางออกมา..

“..น้องดาวกำลังจะบอกอะไรหรือคะ..”

“..ถ้าหากเดานะคะ..นายแบบคนนี้..อาจจะทำผิดในกรณีที่มีสัมพันธ์กับภรรยาของคุณพันธ์พงษ์ก็ได้..”

“..ทำไมถึงคิดอย่างนั้น..”

“..หลังจากเกิดคดีฆ่าตัวตายนี้แล้ว..ภรรยาของคุณพันธ์พงษ์ที่เคยมาช่วยสามีดูแลสตูดิโอ..ก็ไม่ได้มาที่นี่อีกเลย..”

ทุกคนครางอือม์...

พิมพ์ดาวพูดอีกว่า..

“..บางที..การที่คุณพันธ์พงษ์มีความสัมพันธ์กับคุณริสา..ก็อาจจะทำให้ภรรยาของคุณพันธ์พงษ์คิดเอาเองว่า..เธอมีคนอื่นได้..ฉันก็มีได้..จนประชดมีสัมพันธ์กับนายแบบคนนี้..ซึ่งมันก็ทำให้เรื่องราวไปกันใหญ่..”

จอมพูดขึ้นด้วยความสงสัย..

“..น้องดาวก็สงสัยว่าการตายของนายแบบคนนี้..อาจจะเกี่ยวข้องกับคุณพันธ์พงษ์ด้วยใช่ไหม..”

“..เราได้แต่สงสัยนะคะ..แต่คงไม่มีพยานหลักฐาน..ซึ่งหากพี่จอมมองในมุมของคนร้าย..ถ้าเคยฆ่าใครสักคนมาแล้วไม่มีคนจับได้..มันก็ควรจะทำได้อีก..ฆาตกรต่อเนื่องทุกคนก็น่าจะคิดอะไรแบบนี้แหละค่ะ..แม้คุณพันธ์พงษ์ยังอาจจะไม่ได้ชื่อว่าเป็นฆาตกรต่อเนื่องจริง ๆ ..แต่ก็เป็นไปได้ว่า..เขาก็มีความคิดเช่นนั้นอยู่หน่อย ๆ แล้วล่ะค่ะ..คุณพันธ์พงษ์รู้ว่านายแบบคนนี้มีสัมพันธ์ทางชู้สาวกับภรรยาตนเอง..ความแค้นทำให้ฆ่า..และอำพรางเป็นการฆ่าตัวตาย..เมื่อทำสำเร็จ..ไม่มีใครจับได้เพราะตอนนั้นยังไม่มีใครเปิดโปงเรื่องเปิดผนังเชื่อมระหว่างสตูดิโอสองไปสตูดิโอสาม..ก็มีน้ำหนักว่า..สามารถใช้วิธีเดียวกัน..ฆ่าต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดคือคุณริสาได้เช่นกัน..”

จอมพยักหน้า..จับมือพิมพ์ดาวอย่างอบอุ่น..

“..น้องดาว..พี่จะไม่ยอมให้เรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นกับคู่ของเรานะครับ..วางใจได้..”

พิมพ์ดาวหัวเราะ..

“.รีบออกตัวเลยนะคะ..”

แคท..จีจี้..กับอ่อน..ได้แต่หัวเราะเหมือนกัน..

“..การจะรื้อคดีเก่าหรือไม่..ควรจะเป็นหน้าที่ของสารวัตรมานพ..ดาวคงไม่เกี่ยวแล้วล่ะค่ะ..ลำพังหาคนร้ายคดีในวันนี้ก็ปวดหัวแล้ว..แต่คดีเก่ามันคงนานมาแล้ว..หาหลักฐานพยานยากขึ้น..บางทีตำรวจอาจจะต้องปล่อย ๆ ให้เรื่องราวมันผ่านไปก็ได้..ก็ไม่ทราบนะคะว่าสารวัตรจะว่ายังไง..”

“..หากว่าวันนี้..สารวัตรไม่เชื่อถือความคิดทางเรา..ก็น่าห่วงเลยนะคะน้องดาว..”จีจี้อดสยองไม่ได้.. “..เพราะความโน้มเอียงของหลักฐาน..มันจะไปทางพี่เต้ยมากที่สุด..”

พิมพ์ดาวยิ้ม..

“..ดาวถึงต้องมาที่นี่ไงคะ..”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น..

พิมพ์ดาวรับสาย..โทรคุยชั่วขณะก็วาง..

แคทถามอย่างสนใจ..

“..ใครหรือน้องดาว..”

“..พี่หงส์ค่ะ..พี่หงส์บอกว่า..วันนี้อาจจะออกไปกับน้าเกวแม่พี่เอลลี่..อาจจะกลับดึกหน่อย..พี่มัสสุกับพี่เอลลี่ก็ไปด้วย..”

“..อ้าว..อาหงส์ไปไหนเสียล่ะวันนี้..”แคทดูงุนงง..

“..อาหงส์ใกล้จะแต่งงานกับพ่อพี่แล้วนะคะพี่แคท..”พิมพ์ดาวหัวเราะ.. “..ช่วงนี้เหมือนจะอยากเที่ยวก่อนแต่งหรือไงนี่แหละค่ะ..”

แคทหัวเราะ..

“..ช่วงนี้พ่อพี่ก็เที่ยวเยอะเหมือนกัน..คงอยากจะลาชีวิตโสดเหมือนกัน..”

จอมกระแอมเบา ๆ ..

“..พี่จะไปอยู่เป็นเพื่อนน้องดาวรอจนกว่าพี่หงส์จะกลับนะครับ..”

พิมพ์ดาวยิ้มให้..

“..ขอบคุณมากค่ะพี่จอม..”

แคทดูจะร่าเริง..แต่ในขณะเดียวกัน..ก็รู้สึกประหลาด..

คนที่ไม่เก่งด้านการสืบสวน..ใช้เหตุผล..ใช้ตรรกกะอะไรอย่างแคท..มีดีอยู่เรื่องเดียวเท่านั้น..นั่นคือลางสังหรณ์..

แคทรู้สึกตระหงิด..

ลางสังหรณ์คืออะไรกันนะ..

........

มืด..เงียบ..มีเพียงไฟสลัวหัวเตียงนอนเท่านั้น

ตีสองแล้ว..

ร่าง ๆ หนึ่งลุกขึ้นจากการนอน..

เหมือนคนข้าง ๆ ก็รู้สึกตัวเช่นกัน..

เธอคนนั้นมองร่างที่กำลังสวมเสื้อผ้าอย่างอ้อยอิ่ง..

ร่างที่สวมเสื้อผ้าเสร็จ..หันมาหา..ยิ้มให้..และลูบศีรษะ..

ร่างที่นอนนิ่งมีประกายน้ำตา..

เขาก้มลงจูบหน้าผาก..เช็ดน้ำตาให้..เพื่อที่คนซึ่งนอนอยู่จะพูดขึ้น...

“..พี่..ไหนว่า..รักดาวที่มันสมอง..รักดาวที่สิ่งที่ดาวเป็น..”

ร่างที่นอนนิ่งมีหยาดน้ำตา..ก็คือพิมพ์ดาว..

ชายหนุ่มลูบแก้ม..

“..พี่จะไม่มีวันทิ้งดาว..”

คน ๆ นั้นก็คือจอม..

พิมพ์ดาวถอนหายใจ..

มันเกิดขึ้นจนได้..สิ่งที่ไม่เคยคิดว่ามันจะเกิด..

จอมลุกขึ้น..

“..เดี๋ยวพี่หงส์คงกลับแล้วนะ..พี่คงต้องกลับก่อนล่ะน้องดาว..”

พิมพ์ดาวร้องเรียกเสียงเครือ..

“..พี่จอม...”

จอมที่กำลังจะออกจากห้องของพิมพ์ดาวชะงัก..หันกลับมา..

“..มีอะไรหรือครับ..น้องดาวของพี่..”

“..อย่าทิ้งดาวไปไหนนะ..”พิมพ์ดาวพูดเสียงแหบ..

“..ไม่มีวัน..”

จอมส่งจูบให้..พิมพ์ดาวได้แต่ยิ้มทั้งน้ำตา..

จอมออกไปแล้ว..

เรื่องราวมันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก..รวดเร็วจนไม่ตั้งตัว.ใครจะคิดว่าตอนที่เขาอุ้มร่างเธอนอนบนเตียง..เขาจะอยู่ใกล้จนลมหายใจรมใบหน้าร้อนผ่าว..รมจนหน้าพิมพ์ดาวแดงเรื่อ..

และจอมก็อดใจไม่ไหว..ฝังรอยจูบลงไป..

นานจนเขาขยับตัวเข้าใกล้ชิด..

ก่อนที่ทุกอย่างจะเดินไปตามครรลองที่ไม่อาจจะต้านทานได้..

พิมพ์ดาวไม่อยากจะคิดว่าจะมีวันนี้..

มือสะเปะสะปะไปยังโต๊ะข้างเตียง..หยิบสมุดบันทึกของตัวเองมาเปิด..ขยับตัวให้อยู่ในท่าที่สามารถเขียนอ่านได้ถนัด..

มองดูนาฬิกาในมือถือ..

และจดปากกาเขียนดวงกาลชะตาหรือดวงยามลงไปในสมุด..

จนพิมพ์ดาวอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา..

“..ปุตตะ..จุดทายยามลงปุตตะ..”

ในทางโหราศาสตร์และเลข ๗ ตัว..ศัพท์ที่เกี่ยวข้องกับปุตตะ..มีเพียงกรณีเดียวเท่านั้น..นั่นคือ..ลูก....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #108 FAYSEO (@FAYSEO) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 11:37
    อย่าทิ้งน้องดาวน้า
    #108
    1
  2. #107 #Amnessia (@run421) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 06:55

    กลัวดาวโดนทิ้งงงง

    #107
    1
    • #107-1 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 31)
      1 ธันวาคม 2561 / 07:08
      รู้สึกเหมือนกันเนอะว่าดูจอมแปลกๆ ตอนก่อนออกจากห้อง
      #107-1
  3. #106 เด็กน้อยร้อยฝัน (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 06:52

    เราว่าไรท์ขยี้เรื่องความรักมากไปนะคะ ทั้งหญิงหญิงและหญิงชาย ทำให้โทนเรื่องโดยรวมช่วงนั้นมันเอียนๆ น่ะค่ะ แล้วลักษณะที่ขยี้มันเป็นแบบเดิมๆ เรื่องเดิมๆ เลยรู้สึกเบื่อเหมือนอ่านตอนซ้ำๆ ค่ะ

    #106
    3
    • #106-2 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 31)
      1 ธันวาคม 2561 / 07:06
      ขอบคุณค่ะ คงเป็นช่วงสนทนาระหว่างสืบคดีนะคะ จริงๆ ต้องการมีอะไรจะคั่นๆผ่อนอารมณ์เรื่องบ้าง แต่นึกมุกไม่ออก ต้องขออภัยนะคะ แต่จุดที่เป็นธีมอย่างท้ายตอนนี่จำเป็นนะคะ ต้องขอบคุณจริงๆที่ชี้แนะค่ะ ครั้งหน้าจะหามุกใหม่ๆมาแทน ตอนนี้ยอมสารภาพตรงๆ ว่าตื้อตอนคิดหาน้ำจิ้มจริงๆค่ะ
      #106-2
    • #106-3 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 31)
      1 ธันวาคม 2561 / 07:18
      รักความเห็นนี้มาก รู้สึกว่ารักแม่หมอจริงๆ เรามาช่วยกันเข็นเรื่องๆนี้กันนะคะ อยากให้เป็นที่รู้จักไม่ต่างจากเชอร์ลอค ปัวโรท์ โคนัน ตี้เหยินเจี้ย คำติจำเป็นที่จะช่วยสร้างให้เป้าหมายเป็นจริงค่ะ และเรามีต้นฉบับใช้ส่งงานอีกร่าง เราจะเอาคำติไปจัดการปรับในร่างนั้นค่ะ รักนะคะรีด ขอบคุณอีกครั้งค่ะ
      #106-3
  4. #105 naminaja37 (@Littlediaryf) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 21:56
    น้องดาวม่ายยยยยยยน้าาาาาาาาาาาาาา~T_T~
    #105
    1