ตอนที่ 30 : สตูดิโอมรณะ (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 808
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    18 พ.ย. 61

ภาพต้นแบบจีจี้ในชุดฟิตเนสบ้างค่ะ..

มุมมองของบุคคลที่สาม

เวลานี้..ทีมงานแม่หมอรุ่นเล็กที่อยู่ด้วยกันในห้องแต่งตัว..ต่างก็อ้าปากหวอกันหลายคน..

พิมพ์ดาวยังคงยิ้ม...

“..กลายเป็นแบบนี้ไปได้..คุณจิ๊บกลับเคยเป็นคู่นอนของคุณริสาเสียอย่างนั้น..”

“..แบบนี้..”จีจี้หันมาถามพิมพ์ดาว.. “...ก็ยังตัดคุณจิ๊บออกไปจากผู้ต้องสงสัยไม่ได้ใช่ไหมน้องดาว..”

“..ต้องรอฟังการอ้างอิงสถานที่อยู่และพยานรู้เห็นแหละค่ะ..”พิมพ์ดาวดูจะมีสีหน้าครุ่นคิดมากขึ้น...

“...น้องดาวดูเครียดจังนะคะ..”จีจี้ถาม...

“..พี่จีจี้คะ..”พิมพ์ดาวยิ้มแหยมากขึ้น.. “..ถ้าสังหรณ์ไม่ผิดนะ..เราคงจะตัดสินใจกับคดีนี้ยากเข้าไปอีกทั้งที่ตอนแรก..ดาวคิดว่าไม่น่าจะยาก..”

“..อ้าว..”จีจี้อุทาน.. “มันมีอะไรที่ยากกว่าที่น้องดาวคิดหรือคะ..”

พิมพ์ดาวไม่รู้จะตอบอย่างไร..

ได้แต่นั่งมองการสอบสวนต่อไป..

ในขณะนั้น...ในห้องสอบสวน..

สารวัตรมานพถามว่า..

“..อย่างนั้น..คุณจิ๊บพอจะบอกผมได้ไหมว่า..ช่วงเกิดเหตุ..คุณอยู่ที่ไหน..”

คุณจิ๊บถอนหายใจ..

“..บอกตรง ๆ นะคะ..เรื่องที่คุณริสาทำกับฉันในวันนี้..ทำให้ฉันเสียใจมาก..ช่วงนั้นดิฉันไปร้องไห้ในห้องน้ำค่ะ..”

เหตุผลที่ควรจะเสียใจก็มีอยู่..เพราะถูกตบหน้า..โดนด่าต่อหน้าคนจำนวนมาก..ทั้งที่ตัวเองกับคุณริสาก็ไม่ใช่คนอื่นไกล..เคยสนิทถึงขั้นที่เคยมีสัมพันธ์กันมาแล้ว..

คุณจิ๊บดูสะท้อนใจ..

“..เค้าไม่ควรจะทำกับดิฉันแบบนั้น..แต่ก็ว่าอะไรไม่ได้ค่ะ..พักหลังคุณริสาอารมณ์ร้อนขึ้น..ดูหงุดหงิดง่าย..ซึ่งดิฉันก็แปลกใจอยู่เหมือนกันที่เค้าเป็นคนแบบนี้ไปได้อย่างไร..ทั้งที่แต่ก่อน..เค้าดีกับดิฉันมากทีเดียว..”

“..คุณคบหากับคุณริสาแบบสนิทสนมมานานเท่าไหร่แล้วครับ..”สารวัตรดูจะเสียงเฉื่อยชาขึ้น..ทั้งที่ความจริงเขากำลังสับสนว่าตกลง..เรื่องราวมันจะซับซ้อนไปถึงไหน..

“..ก็นานพอดูล่ะค่ะ..ทีแรก..ดิฉันก็เข้าใจว่าเค้ารักดิฉัน..อยากจะคบหากับดิฉันอย่างจริงจัง..แต่แล้ว..มันก็ไม่ใช่..เค้าพยายามตีตัวออกห่าง..ซึ่งดิฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร..เพราะเนื้อแท้ของดิฉันไม่ได้ชอบผู้หญิงนะคะ..”

“..คุณไม่ได้ชอบผู้หญิง..แต่ทำไมถึงยอมคบหากับเค้าล่ะครับ..”

“..ต้องยอมรับนะคะ...ว่าคุณริสาเค้าเป็นคนมีฐานะ..ดิฉันแม้จะไม่ได้ชอบผู้หญิง..แต่ก็ไม่ได้รังเกียจ..หากใครสักคนมีใจด้วย..ฐานะดีพอจะเลี้ยงดูเราได้..ดิฉันคิดว่าเท่านี้ก็ควรจะพอใจได้ล่ะค่ะ..ช่วงทีเธอดูแลดิฉันในแบบของคนรัก..เธอเปย์มากนะคะ..มากพอจะให้ดิฉันเก็บเงินปลูกบ้านให้พ่อกับแม่ที่ต่างจังหวัดได้สบาย ๆ ..”

สารวัตรมานพครางอือม์...

มีเสียงดังมาจากหูฟังบลูทูธของสารวัตร..

ทำให้สารวัตรมานพต้องถามขึ้นมาว่า..

“..ผมอยากจะทราบความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับคุณเต้ยครับ..”

“..คุณเต้ยเป็นนายแบบที่คุณริสาใช้บริการในการถ่ายแบบเสื้อผ้าอยู่นะคะ..ดิฉันต้องประสานงานกับคุณเต้ยบ่อยครั้ง..จนเราสนิทสนมกัน..คุณเต้ยเหมือนจะมีความรู้สึกที่ดีต่อดิฉัน..แต่..จะให้ดิฉันทึกทักเอาว่าเค้าชอบพอดิฉันก็คงจะเกินไป..ไม่กล้าหรอกค่ะ..เพียงแต่..ถ้าถามว่ารู้สึกยังไงกับเขา..ก็ถ้าหากเค้าชอบดิฉันจริง ๆ ..ก็คงดีนะคะ..เค้าเป็นผู้ชายที่น่ารักมาก ๆ ..”

“..ช่วงที่คุณไปร้องไห้ในห้องน้ำคนเดียว..คุณเต้ยทราบหรือเปล่าครับ..”

“..เค้าไม่ทราบหรอกค่ะ..ดิฉันไม่อยากให้เขาเครียดตามดิฉันไปด้วย..”

สารวัตรมานพพยักหน้า..

อดคิดในใจไม่ได้ว่า..นี่คือผู้ต้องสงสัยที่ยังไม่สามารถจะละทิ้งไปได้เลย..เพราะเท่าที่จิ๊บพูดมาทั้งหมด..เหมือนจะไม่มีหลักฐานที่อยู่ที่ชัดเจน..

ส่วนแรงจูงใจในการฆ่า..ก็ยังทิ้งประเด็นที่เสียหน้าเพราะถูกคุณริสาฉีกหน้าต่อสาธารณชนไม่ได้..

แต่สำหรับประเด็นอื่น..สารวัตรมานพก็รู้สึกว่าควรจะมีอยู่..เพียงแต่ไม่สามารถจะระบุได้ว่าคืออะไร..และคุณจิ๊บคงยังไม่บอก..แต่จะทำอย่างไรให้เธอบอกได้ล่ะ..

สารวัตรมานพนิ่งครู่หนึ่ง...

“...คุณมีอะไรจะให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อการสืบสวนบ้างไหมครับ..บางที..สิ่งที่คุณพูด..ทั้งที่ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ..รู้หรือไม่รู้..อาจจะเปิดแนวทางหรือประเด็นใหม่ ๆ ในการสืบสวนได้นะครับ..”

จิ๊บส่ายหน้า..

“..ไม่มีค่ะ..”

“...ถามคุณอีกครั้งนะครับ..”สารวัตรพูดเหมือนไม่ใส่ใจอะไร..แต่จริง ๆ ก็ลอบมองปฏิกิริยา.. “..ช่วงที่คุณบอกว่า..คุณไปร้องไห้ในห้องน้ำ..ในตอนที่คุณริสาถูกฆ่า..มีใครรู้เห็นเรื่องนี้บ้างไหม..”

จิ๊บนิ่งคิด..ก่อนจะครางออกมาเบา ๆ ..

“..ถ้าหากดิฉันไม่มีพยานยืนยัน..คุณตำรวจคงสงสัยว่าดิฉันเป็นคนฆ่าคุณริสาใช่ไหมคะ..”

“..ก็ยังไม่ถึงกับลงความเห็นแบบนั้นหรอกนะครับ..แต่คุณยังไม่รอดพ้นต่อการเป็นผู้ต้องสงสัยนะครับ..”

จิ๊บหน้าซีด..

“...ดิฉันไม่ได้ทำเรื่องแบบนั้นนะคะ..ไม่คิดจะทำแน่..จะมากจะน้อย..คุณริสาก็เป็นคนที่มีบุญคุณต่อดิฉันนะคะ..”

“..ผมต้องดูพยานหลักฐานนะครับ..ว่าไปตามข้อเท็จจริง..”สารวัตรยิ้มเล็กน้อย..

จิ๊บถอนหายใจ..

“..เอาเถอะค่ะ..คิดว่า..เป็นเรื่องของเวรกรรม..ดิฉันไม่รู้จะทำยังไงดีเหมือนกัน..”

สารวัตรพยักหน้า...

ตอนนี้ยังคิดอะไรไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไรกันแน่..

.....

ในห้องแต่งตัว..

พิมพ์ดาวนิ่งคิด..พร้อมทั้งจดข้อมูลลงไปในสมุด..

จีจี้พูดขึ้นว่า..

“..เธอโกหกนะน้องดาว..”

“..หือ..คุณจิ๊บหรือคะโกหก..”

“..ใช่..แต่พี่บอกไม่ได้ว่าโกหกเรื่องอะไร..”

“..แล้วพี่จีจี้รู้ได้ยังไงคะว่าคุณจิ๊บโกหก..”

“..น้องดาวคะ..คนเราจะมีปฏิกิริยาบางอย่างเมื่อพูดโกหก..เช่น..เกาคอ..จับจมูก..หลบตา..หรือจัดร่างกายผิดธรรมชาติ..เช่น..เวลาคุยกับคนหนึ่ง..แต่เบนกายไปอีกทางหนึ่ง..”

พิมพ์ดาวหัวเราะ..

“..พี่จีจี้รู้ดีจริง ๆ นะคะ..”

“..เคยอ่านเจอน่ะค่ะ..แล้วก็..เคยลองจับโกหกแคทด้วย..เพียงแต่..พี่ไม่ได้ซีเรียด..ไม่ได้เอาเป็นเอาตาย..เพราะแคทเป็นคนขี้ระแวง..แต่ก็ไม่ได้ทำผิด..บางทีก็โกหกเพราะอยากให้พี่สบายใจน่ะค่ะ..”

แคทซึ่งอยู่ไม่ห่างถึงกับโวยวาย..

“..อ้าว ๆ ..จีจี้..มาเผาอะไรแคทให้น้องดาวฟังล่ะ..”

จีจี้หัวเราะเบา ๆ ...

“..เธอไม่รู้เลยหรือบางทีที่เธอโกหกฉันน่ะ..ฉันจับได้นะ..แต่ไม่โวยวายแค่นั้นเอง..”

แคททำสีหน้าไม่สู้ดี..

“..เฮ่ย..บ้าหรือ..โกหกอะไรกัน..”

“..ยกตัวอย่างเมื่อสามวันที่แล้ว..ฉันถามเธอใช่ไหมว่าเธอไปงานเปิดตัวสินค้าที่ไอคอนสยาม..มีสาว ๆ น่ารักน่ามองบ้างไหม..เธอบอกว่าไม่มีเลย..ตอนนั้นเธอโกหกฉัน..”

แคทอึกอัก..

“..บ้า..โกหกทำไมล่ะ..มันไม่เห็นต้องโกหกเลย..”

“..เธอแค่โกหกเพราะไม่อยากให้ฉันหงุดหงิด..แต่ฉันรู้ว่าต่อให้มีสาวที่เธอชอบอยู่ในงาน..คงไม่มีอะไรมากกว่ามองตาเยิ้ม ๆ แล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แค่นั้น..ใช่ไหมล่ะ.”

แคทครางออกมาเบา ๆ ...

“.แค่เจอพี่วุ้นเส้น..”แคทหมายถึงดาราวีเจนางแบบดังคนหนึ่ง.. “..พี่เค้าน่ารักมาก..หน้าคล้าย ๆ เธอเลยจีจี้..”

จีจี้หัวเราะ..

“..เลยเคลิ้มเลยใช่ไหม..”

“..อือ..”แคทต้องสารภาพ.. “..นั่งใกล้ ๆ กันด้วย..ขาวมากเลย..ขาวจน..”แคทครางเฮ้อ..

“..ดีแล้ว..ที่สารภาพ..แต่ต่อให้ไม่สารภาพ..จีจี้ก็รู้นะ..เพียงแต่จีจี้ไม่ว่าอะไรเพราะแคทเคลิ้มคนที่หน้าคล้ายจีจี้..”จีจี้หัวเราะ

แคทได้แต่ยิ้มแหย...

“..ให้ตายสิ..นี่คงจะโกหกอะไรจีจี้ไม่ได้แล้วใช่ไหม..”

พิมพ์ดาวนั่งฟังแคทจีจี้คุยกัน..ก็ได้แต่นิ่งคิด..

“..พักเรื่องส่วนตัวไว้ก่อนเถอะค่ะพี่จีจี้..เอาเป็นว่า..พี่จีจี้รู้ว่าคุณจิ๊บโกหกใช่ไหมคะ..มั่นใจได้กี่เปอร์เซ็นต์..”

“..พี่ว่า..คนอย่างสารวัตรมานพก็น่าจะรู้นะคะ..เรื่องจับโกหกนี่..สารวัตรน่าจะเรียนมาโดยตรง..เก่งกว่าพี่เสียอีกนะ..พี่มั่นใจราว ๆ แปดเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ทีเดียวค่ะ..”

พิมพ์ดาวพยักหน้า...จดข้อมูลลงไปในสมุด..

“..ตอนนี้..เราก็ได้แต่ฟังการสอบสวนของผู้ต้องสงสัยรายอื่นต่อนะคะ..”

.....

ผู้ต้องสงสัยรายต่อไปที่เข้ามาในห้องสอบสวน..คือเต้ย..

นายแบบหนุ่มนั่งสงบนิ่ง..

สารวัตรมานพได้ยินเสียงจากหูฟังบลูทูธ..ถึงคำชี้แนะในการถาม..ก็เริ่มเปิดฉาก..

“..ต้องถามคุณตามตรงนะครับ..ผมทราบมาว่า..คุณเสร็จงานในส่วนของคุณตั้งแต่แรกแล้ว..แต่ทำไมถึงยังอยู่ต่อล่ะครับ..มีเหตุผลอะไรไหม..ทำไมถึงยังไม่กลับ..”

เต้ยเหมือนรู้ว่าจะต้องถูกถามคำถามนี้..

เขายิ้มเล็กน้อย..

“..ผมรู้ว่าเดี๋ยวคงต้องมีเรื่อง..เลยต้องอยู่เพื่อคอยช่วยคุณจิ๊บครับ..”

“..ดูคุณจะผูกพันกับคุณจิ๊บมากนะครับ..ทั้งที่จากสิ่งที่ทุกคนเห็น..คุณเป็นเพียงนายแบบที่คุณจิ๊บประสานงานด้วยบ่อย ๆ เท่านั้น..”สารวัตรมานพทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้..

เต้ยถอนหายใจ..

“..ผมเชื่อว่า..มันต้องมีเรื่อง..จะว่ากันตามตรง..ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะผมด้วย..”

“..แต่เท่าที่ผมทราบ..”สารวัตรฟังคำชี้แนะจากหูฟังบลูทูธ.. “..งานถ่ายแบบวันนี้..คุณจิ๊บประสานงานผิดพลาด..ติดต่อคุณมาถ่ายแบบร่วมกับคุณจีจี้..ทั้งที่คุณริสาต้องการคุณแคทกับคุณจีจี้มากกว่าไม่ใช่หรือครับ..จะว่าไปคุณก็ควรจะลอยตัวได้..เพราะมันไม่ใช่ความผิดของคุณเลย..”

ดูเต้ยอึกอักพิกล..ก่อนจะพูดว่า..

“..สารวัตรครับ..ต้องขอบอกตามตรงนะครับ..ว่าผมชอบคุณจิ๊บ..และส่วนหนึ่งที่คุณริสาไม่พอใจ..ก็เพราะผมชอบคุณจิ๊บนี่แหละครับ..”

สารวัตรมานพพยักหน้า..

“..ผมพอจะทราบถึงความสัมพันธ์ที่ไม่เปิดเผยระหว่าง..”

สารวัตรกำลังจะพูดว่า..ระหว่างคุณจิ๊บกับคุณริสา..แต่เต้ยกลับตาเหลือก..ระล่ำระลักพูด..

“..สารวัตรรู้เรื่องระหว่างผมกับคุณริสาได้อย่างไรครับ..”

สารวัตรมานพชะงัก..แต่มือระดับนี้..ก็ซ่อนสีหน้าเก็บความรู้สึกไว้ได้..

นี่เรื่องราวจะพีคอะไรไปถึงไหนอีก...

“..ผมยังทราบได้ไม่มากพอ..อยากให้คุณช่วยขยายความด้วยนะครับคุณเต้ย..เพราะคุณเองก็เป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัยเหมือนกัน..เรื่องของความรัก..มันก็เป็นประเด็นสำคัญสำหรับการฆาตกรรมในวันนี้..และน่าจะเป็นสาเหตุสำคัญมากกว่าประเด็นอื่นด้วยนะครับ..”

เต้ยได้แต่ถอนหายใจ...

“..ไม่ทราบว่าสารวัตรทราบเรื่องนี้ได้อย่างไรนะครับ..แต่เรื่องมันเกิดมาจากการที่ผมได้รับการติดต่อให้มาถ่ายแบบให้กับแบรนด์เสื้อผ้า..Leesa..ใช่ครับ..คุณจิ๊บเป็นคนติดต่อผม..ซึ่งเธอบอกว่า..เธอได้รับมอบหมายมาจากคุณริสาอีกครั้ง..คุณริสาเห็นรูปผมตามที่โมเดลลิ่งส่งมาให้ดูแล้วชอบ..ก็เลยขอให้ผมไปถ่ายแบบให้..ตอนนั้น..คุณริสาออกแบบชุดเจ้าบ่าว..และเมื่อเราพบกันในงาน..ผมก็รู้สึกว่าเธอสนใจผมมากกว่าการเป็นนายแบบธรรมดา..”

เต้ยนิ่งเล็กน้อย...ก่อนจะพูดต่อไปอีกว่า..

“.และใครจะคิดล่ะครับ..หลังจากเสร็จงานแล้ว..เธอจะนัดผมทานข้าว..และในคืนนั้น..เราก็..เอ่อ..มีอะไรกัน..”

“..คุณยอมมีอะไรกับคุณริสาได้ง่าย ๆ เนี่ยนะ..”สารวัตรมานพกอดอก..

“..สารวัตรครับ..ผมยอมรับว่ามันอาจจะดูไม่ดีนัก..แต่หากสารวัตรเป็นนายแบบโนเนมคนหนึ่ง..และอยากจะก้าวหน้ามีงานเข้าให้เยอะ ๆ ..ให้คนรู้จัก..มันก็คงเลี่ยงวิธีการแบบนี้ไม่ได้หรอกนะครับ..ผมไม่ได้หมายถึงว่า..นายแบบทุกคนจะต้องเป็นแบบผม...แต่การที่นายแบบที่เค้าจะทำแบบผม..มันก็มีไม่น้อย..”

พูดจบก็ถอนหายใจ...พูดอีกว่า..

“..หลังจากที่ผมเป็นเด็กของคุณริสา..งานผมก็มากขึ้น..หนึ่ง..ก็มาจากงานของคุณริสาเอง..สอง..คุณริสาใช้คอนเนคชั่นที่เธอมี..ช่วยฝากงานให้ผม..ทำให้ผมเริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้น..”

สารวัตรฟังอย่างสงบ..ก่อนจะถามขึ้นว่า..

“..แล้วคุณจิ๊บล่ะครับ..”

“..งานทุกงาน..คุณริสาให้คุณจิ๊บช่วยประสานงานครับ..ใช่.เธออาจจะไม่ใช่ผู้หญิงที่ดูโดดเด่นอะไรนัก..แต่เธอก็ดูแลผมดีมาก..เอาใจใส่จนผมรู้สึกว่า..เธอน่ารัก..น่ารักอย่างบอกไม่ถูก..เธอจริง ๆ เป็นคนสวยมากนะครับ..เพียงแต่ซ่อนความน่ารักไว้ภายใต้สภาพการแต่งตัวปอน ๆ ของเธอ..คือเสื้อยืดกางเกงยีนส์...อาจจะมีแต่ผมกระมังที่เห็นความสวยในตัวเธอ..จนประทับใจ.”

“..แปลว่า..คุณก็ได้คบกับคุณจิ๊บด้วยทั้งที่คุณริสาก็มีสัมพันธ์กับคุณอยู่..”

“..มันอาจดูไม่ดี..แต่สารวัตรครับ..สารวัตรควรจะเข้าใจนะครับ..ผมมีสัมพันธ์กับคุณริสา..เพราะเหตุผลด้านผลประโยชน์..ซึ่งมองดูไม่ดีนัก..แต่มันก็เป็นที่เข้าใจได้..จะว่าผมเป็นผู้ชายขายตัว..ก็คงไม่ผิดล่ะครับ..แต่ในสังคมนี้..มันก็ทำกันถมไป..แต่สำหรับคุณจิ๊บ..นั่นคือความรู้สึกที่แท้จริงของผม..”

“..ผมเข้าใจ..”สารวัตรมานพยิ้มด้วยมุมปาก..จงใจจะให้เต้ยรู้สึกหมั่นไส้..ซึ่งเหมือนยั่วกลาย ๆ ..และอาจจะทำให้คนทำผิดจริง ๆ หลุดคำพูดที่น่าสงสัยออกมา..

“..คุณก็ไม่น่าจะต้องทำถึงขนาดฆ่าคุณริสาเพียงเพราะคุณริสาฉีกหน้าคุณจิ๊บต่อหน้าคนอื่นเลยนี่..”

เต้ยเหมือนขมับจะเต้นระริกเพราะอารมณ์ไม่พอใจ..ได้แต่กำหมัด..และพูดขึ้นว่า..

“..สารวัตรคิดว่าผมฆ่าคุณริสาหรือครับ..”

“..หลักฐานมันฟ้อง..มีดที่ฆ่าคุณริสา..ก็เป็นมีดเดินป่าที่ใช้ประกอบฉากในการถ่ายแบบของคุณมาก่อน..โอเค..มันอาจจะมองได้ว่ามีดเล่มที่คุณถ่ายแบบในเซ็ทนั้นมันเป็นมีดปลอม..แต่ก็น่าจะมีมีดจริงอยู่ในห้องนี้เหมือนกันแหละ..ผมรู้มาว่า..งานอดิเรกของคุณ..ก็ชอบเดินป่า..เข้าป่า..ตั้งแคมป์..ซึ่งสิ่งที่คุณเคยทำนี่แหละ..ทำให้คุณได้รับงานเซ็ทนั้น..มีดพกเดินป่า..คุณก็ควรจะมีติดตัวอยู่นะครับ..”

“..บ้าแล้วสารวัตร..ผมเนี่ยนะจะฆ่าคุณริสา..ผมจะฆ่าเค้าทำไมล่ะครับ..เพราะผมยังไม่เคยมีเรื่องมีราวอะไรกับเขา..จริงอยู่ผมคบกับคุณจิ๊บ...แต่..ผมก็ได้บอกให้คุณริสาทราบอย่างเป็นเรื่องเป็นราว..โอเค..เธออาจจะมีอารมณ์หงุดหงิดในเรื่องนี้บ้าง..แต่ก็ถือว่าผมก็ไม่ได้หลอกลวงเธอ..เพียงแต่หลังจากที่ผมบอกเลิกเธอเพื่อคบกับคุณจิ๊บ..นั่นก็ทำให้เธอมึนตึงและหงุดหงิดกับคุณจิ๊บบ่อยครั้งขึ้น..งานวันนี้สารวัตรก็คงทราบว่าคุณจิ๊บประสานงานผิดพลาด..แล้วจะให้ผมจู่ ๆ หนีไปง่าย ๆ เนี่ยนะ..ไม่มีทางหรอก..อย่างน้อยผมก็ต้องอยู่ช่วยดูแลคุณจิ๊บบ้างแหละครับ...”

สารวัตรมานพครางอือม์...

“..ถ้างั้นช่วยบอกผมหน่อยได้ไหม..ช่วงที่คุณริสาถูกฆ่า..คุณอยู่ที่ไหน..”

“..คุณจิ๊บบอกผมว่าอยากอยู่คนเดียว..โอเค..ผมก็ไม่ขัดข้อง..มันมีห้องว่างข้าง ๆ ห้องแต่งตัว..ผมก็เลยไปงีบนอนที่นั่นครับ.”

“..มีใครยืนยันได้บ้างว่าคุณอยู่ที่นั่น..”

เต้ยส่ายหน้า..

“..ไม่มีครับ..”เขาถอนหายใจ.. “..ผมคงกลายเป็นผู้ต้องสงสัยใช่ไหมครับ..”

สารวัตรมานพยิ้มเล็กน้อย..

“..ผมคงบอกอะไรคุณมากไม่ได้..แต่สิ่งสำคัญที่สุดที่ทางผมต้องการ..คือหลักฐานว่าคุณไม่ได้ฆ่า..การมีพยานยืนยันสถานที่อยู่..มันก็มีความสำคัญนะครับ..ซึ่งคุณยืนยันอะไรตรงนี้ไม่ได้เลย..”

เหมือนเต้ยจะเป่าปาก...

“..ผมไม่มีอะไรจะพูดล่ะครับ..”

สารวัตรมานพพยักหน้า...

ยังบอกอะไรไม่ได้ในตอนนี้เลยว่า..ตกลง..ใครควรจะเป็นคนฆ่า...

แต่สารวัตรก็ไม่ลืมที่จะให้เต้ยพูดอีกครั้ง..

“.ตกลง..มีอะไรอยากจะให้ข้อมูลกับทางเราไหมครับ..อย่างน้อย..ก็เป็นประโยชน์ต่อการสอบสวน..”

“..ผมมีสิทธิ์ที่จะไม่พูดอะไรไม่ใช่หรือครับ...”

“..ครับ..ตามสิทธิ์เป็นแบบนั้น....แม้ว่าคุณจะผิดจริง..คุณจะไม่พูดอะไรก็ได้..แต่หากช่วยเราได้บ้าง..และเป็นประโยชน์ต่อการสอบสวน..คุณก็สามารถทำได้นะครับ..มันมีผลดีต่อตัวคุณเองด้วยล่ะครับ..”

.......

ในห้องแต่งตัว..

พิมพ์ดาวมองดูสมุดบันทึกที่มักจะติดตัวไปทุกที่..

จอมที่นิ่งเงียบมานาน..และยืนคู่กับแคท..มองดูคนที่เขารักอย่างหลงใหล..

พิมพ์ดาวน่าดูที่สุดในตอนนี้เอง..ตอนที่ทำท่าเคร่งขรึมกับอะไรสักอย่าง..

แคทอดมองดูจอมไม่ได้..ครางเฮ้อออกมา..

จอมรู้สึกตัว..ถามขึ้นว่า..

“..มีอะไรหรือครับน้องแคท..”

“..พี่จอมดูจะรักน้องดาวจริง ๆ นะคะ..รักมากด้วยสิ..”

“.ไม่ได้แค่รักหรอก..พี่นี่หลงเลยล่ะ..”จอมหัวเราะ.. “..จะบอกว่ารักคงน้อยไป..”

“..ฮะแฮ่ม..”แคทกระแอมอย่างน่าหมั่นไส้.. “..อยากให้จีจี้หลงแคทแบบที่พี่จอมหลงน้องดาวบ้าง..”

“..จีจี้เค้าก็ดูรักน้องแคทดีนี่ครับ..”จอมหัวเราะ..

“..ไม่ไหวล่ะค่ะ..จีจี้ชอบทำให้แคทหงุดหงิด..”

“..จะหงุดหงิดทำไมครับ..ที่เค้าสนิทกับน้องดาวน่ะหรือ..”

แคทหัวเราะ..

“..แคทบอกตรง ๆ นะพี่จอม..ทำใจเรื่องนี้ไม่เคยได้สักที..แต่ก็โอเคนะคะ..พี่จอมทำให้แคทรู้สึกดีกับเรื่องนี้ขึ้นเยอะ..เพราะพี่จอมไม่เคยหึงน้องดาวเลย..”

“..ผู้หญิงอาจจะชอบให้แฟนหึงหวงตัวเองหน่อย ๆ นะครับ..”

“..แคทมองออกค่ะ..น้องดาวไม่ใช่คนแบบนั้น..แต่ละคนอาจจะมีการแสดงออกที่ต่างกันก็ได้ใช่ไหมคะ..”

จอมพยักหน้า...

แต่ก็พูดขึ้นว่า..

“..ท่าทางกำลังเครียดเลย..ก็น่าเครียดแหละ..เพราะตอนนี้..ทั้งคุณจิ๊บกับคุณเต้ย..มีโอกาสเป็นฆาตกรตัวจริงได้ทั้งสองคน.”

แคทครางอือม์..

“..พี่จอมระบุได้ไหมคะว่าใครควรจะเป็นฆาตกรตัวจริง..”

“..ตอนแรกพี่ว่าพี่น่าจะรู้.แต่พอฟังการสอบสวน.บอกได้ตามตรงว่า..ที่คิดไว้ต้องเปลี่ยนใหม่หมด..ใครจะคิดล่ะว่า..ทั้งคุณจิ๊บกับคุณเต้ย..จะเคยเป็นคู่ขาเก่าของคุณริสากันทั้งคู่..”

แคทพยักหน้า..

“..เท่านั้นยังไม่พอนะคะ..สองคนนั่น..ยังจะมาคบกันเองอีก..ถ้าแคทเป็นคุณริสา..คงแค้นน่าดู..จะกระอักเลือดก็คงจะน้อยไป..ที่คุณจิ๊บบอกว่า..หลัง ๆ คุณริสาห่างเหินจากเธอ..ดูแปลก ๆ ..หงุดหงิด..จะว่าไป..ก็มีเหตุผลอยู่นะคะ..”

จอมพยักหน้า..

เขายังคงจับจ้องสายตาไปที่พิมพ์ดาว..

ต้องบอกว่าเขากำลังเสพความงามจากการมอง..

และพิมพ์ดาวน่ามองแบบไม่รู้เบื่อจริง ๆ ..ทำให้คนอย่างเขาหลงใหลได้ไม่จบไม่สิ้น..

แว่บนั้น..พิมพ์ดาวรู้สึกตัว..อดหันมาสบตากับจอมไม่ได้..

และเธอก็ยิ้มออกมา..

เป็นยิ้มที่แคทก็เห็น..และทำให้แคทรู้สึกวางใจอย่างบอกไม่ถูก..

ว่าพิมพ์ดาวก็รักจอมมากจนไม่ควรจะมีหัวใจให้ใครคนอื่นอีกแล้ว..

ดังนั้น..ที่หงุดหงิดเรื่องจีจี้สนิทกับพิมพ์ดาว..ก็คงสบายใจได้กระมัง..

....

จีจี้เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่..

สีหน้าตอนจีจี้คิด..ก็น่ามองไม่น้อยเหมือนกัน..เพียงแต่คนที่ควรจะเห็นความงดงามตรงนี้..ควรจะเป็นแคท..

เพราะแคทรักจีจี้นั่นเอง...

แคทหลังจากยิ้มกับสายตาของจอมกับพิมพ์ดาวที่สบประสานกัน..ก็เลื่อนสายตามาหาจีจี้..สัมผัสกับความงดงามอย่างเดียวกับที่จอมสัมผัสกับพิมพ์ดาว..

คนที่กำลังใส่ใจกับเรื่องราวใดเรื่องราวหนึ่งอย่างจดจ่อ..ทำไมมันน่ามองจริง ๆ ..

จีจี้พูดขึ้นว่า..

“..ปฏิกริยาของคนโกหก.มันเกิดกับพี่เต้ยด้วยนะคะน้องดาว..”

พิมพ์ดาวครางอือม์..

“..สองคนนี้มีสิ่งที่โกหก..มันต้องมีจุดร่วมอะไรกันสักอย่างสิ..ใช่ไหมคะพี่จีจี้..”

อ่อนที่เงียบมานานอดพูดไม่ได้..

“..แต่คิด ๆ ดูแล้ว..คุณริสานี่ก็ใช่ย่อยนะคะ..คบมันทั้งหญิงทั้งชายเลย..”

“..เท่าที่จีจี้ทราบ..นางเป็นคนคิดอะไรแปลก ๆ ตามแบบคนที่มีความคิดสร้างสรรค์สูง..มันอาจจะเกี่ยวกับอารมณ์ที่ผันผวนภายในก็ได้นะอ่อน..แต่จะสรุปด้วยความคิดแค่นี้..คงไม่ได้หรอก..”

“..นั่นสิคะ..”พิมพ์ดาวยิ้มละไม..แม้จะดูหนักใจ..แต่เมื่อก้ม ๆ เงย ๆ มองดูข้อมูลในสมุดบันทึก..ก็ยังพอจะยิ้มออก..แปลว่า..เรื่องราวอาจจะยังไม่หนักหนาสักเท่าไหร่..

จอโทรศัพท์ที่กำลังวิดีโอคอลมาจากสารวัตรมานพ..แสดงให้เห็นถึงผู้ต้องสงสัยคนที่สามที่ก้าวเข้ามาในห้องสอบสวนแล้ว..

คุณพันธ์พงษ์นั่นเอง..

........

ชายกลางคนท่าทางอารมณ์ดี..แต่เวลานี้..ใบหน้ากลับมีความกังวล..

ไม่กังวลได้อย่างไร..เพราะตัวเองกลายเป็นผู้ต้องสงสัยอยู่ด้วยคนหนึ่ง..

พันธ์พงษ์นั่งลงตรงหน้าสารวัตรมานพ..

และสารวัตรก็ถามขึ้นแบบตรงไปตรงมา..

“..ถามคุณแบบง่าย ๆ เลยนะครับคุณพันธ์พงษ์..ช่วงที่คุณริสาถูกฆาตกรรม..คุณอยู่ที่ไหน..”

“..ผมนั่งทำงานในส่วนออฟฟิศครับ..”พันธ์พงษ์พูดโดยที่พยายามไม่ให้ตัวเองรู้สึกกดดัน..

“.มีพยานที่อยู่ไหมครับ..”

“..มีครับ..คุณงิ้ม..ช่างแต่งหน้า..ตอนนั้นเธอซึ่งทำงานอยู่ที่สตูดิโอหนึ่ง..ออกมาเข้าห้องน้ำ..ผ่านส่วนออฟฟิศ..และทักทายผมด้วย..และอีกคนก็คือเจ้าหน้าที่ประสานงานที่ผมเรียกมาถามความเรียบร้อยของการถ่ายทำสตูดิโอหนึ่ง....ชื่อเลิศครับ..”

สารวัตรครางอือม์...

“..คุณมีอะไรจะเล่าให้เจ้าหน้าที่ฟังเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับผู้ตายบ้างไหมครับ..”

พันธ์พงษ์หัวเราะ..

“..ผมว่าสารวัตรคงไม่อยากจะฟังหรอก..”

“..อะไรที่มันสามารถนำไปสู่การหาฆาตกรตัวจริง..มันน่าฟังทั้งนั้นแหละครับ..”

“..ผมเป็นเจ้าของสตูดิโอแห่งนี้..โอเค..ผมรู้จักกับคุณริสามานานแล้วครับ..เราทำงานที่ต้องพึ่งพากัน..เธอต้องใช้สตูดิโอของผมถ่ายงานของเธอ..และผมก็ได้เธอเป็นลูกค้าชั้นดี..ผมคิดราคาให้เธอเป็นพิเศษ..ทำให้เธอประหยัดรายจ่ายจากการเช่าสตูดิโอที่อื่นไปได้มาก..”

สารวัตรเป่าปากเล็ก ๆ ..น่าจะเป็นคนเดียวที่น่าจะหลุดจากการเป็นผู้ต้องสงสัยได้ง่าย ๆ ..

“..มีอะไรมากไปกว่านั้นไหมครับ..”สารวัตรมานพรู้สึกคอแห้ง..จนต้องหยิบแก้วน้ำที่มีน้ำเปล่าเต็มแก้วขึ้นมาจิบ..

“..ถ้าจะว่ากันแบบตรง ๆ ..และไม่อาย..ซึ่งผมก็ไม่อายอยู่แล้ว..และสำหรับผู้ตาย..ไหน ๆ เธอก็ตายไปแล้ว..ก็คงไม่รู้สึกรู้สาอะไรหรอกว่า..เรื่องที่เราผูกสัมพันธ์ทางธุรกิจกัน..ส่วนหนึ่ง..เราก็มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกันด้วยครับ..”

สารวัตรที่ดื่มน้ำอยู่ถึงกับสำลักพรวด..

ให้ตายสิ..ผู้ตายมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้ต้องสงสัยทุกคน..เป็นไปได้อย่างไร..

พันธ์พงษ์ยักไหล่..

“..คุณริสาค่อนข้างร้อนแรงในเรื่องความรัก..และได้ทั้งหญิงทั้งชาย..เรื่องพวกนี้..คนในวงการแฟชั่นรู้ดี..เรามีอะไรกันแบบขำ ๆ แบบอรรถรส..ผมเองก็เป็นคนมีครอบครัวแล้ว..จะคบเป็นเรื่องเป็นราวกับเธอคงเป็นไปไม่ได้หรอกครับ..ซึ่งตรงนี้เธอก็ทราบข้อจำกัดของผม..แต่สำหรับรสชาติและการท้าทาย..เราสนองให้กันและกันได้เป็นอย่างดี..”

สารวัตรเป่าปาก..

“..ที่ผูกสัมพันธ์ทางธุรกิจได้ยาวนานก็เพราะมีความสัมพันธ์ด้านอื่นมาเกี่ยวข้องด้วย...”

“..ธรรมดาครับ..ผมไม่ถือว่าแปลก..”พันธ์พงษ์หัวเราะ..

สารวัตรมานพทำหน้าปั้นยาก..นิ่งคิดครู่หนึ่ง..

“..ดู ๆ แล้ว..คุณมีพยานยืนยันสถานที่อยู่ชัดเจนนะครับ..”

“..สารวัตรสามารถสอบถามคุณงิ้มกับเลิศได้ครับ..อีกเรื่อง..ช่วงนั้นผมโทรศัพท์คุยกับลูกค้าอยู่ด้วย..ชื่อคุณอร..ถ้าสารวัตรจะสอบถามไปทางคุณอร..ผมจะให้เบอร์โทรศัพท์ไว้ครับ..”

สารวัตรมานพพยักหน้า..

“..รบกวนด้วยนะครับ..”สารวัตรยื่นกระดาษปากกาให้..

“..ยินดีครับ..”พงษ์พันธ์หยิบมือถือขึ้นมาและจดเบอร์โทรฯลูกค้าให้..

“..อีกเรื่องนะครับคุณพันธ์พงษ์..”

“.อะไรหรือครับ..”

“..ผู้ตายถูกแทงด้วยมีดที่ดูแล้วเป็นมีดเดินป่า..แต่สอบถามเจ้าหน้าที่ของคุณแล้ว..เค้าบอกว่าเป็นพร็อบประกอบการถ่ายแบบ..แต่สำหรับการถ่ายแบบในเซ็ทนั้น..เรามีหลักฐานบอกได้ว่า..เค้าใช้มีดปลอมถ่าย..”

“..ผมเผอิญอยู่ในสตูดิโอช่วยที่ถ่ายแบบเซ็ทนั้นด้วย..พอจะให้ข้อมูลได้ครับสารวัตร..”

“..งั้นรบกวนด้วยนะครับ..”สารวัตรยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย..

“..เราเอามาทั้งมีดจริงและมีดปลอม..”พันธ์พงษ์พูดอย่างแคล่วคล่อง.. “..แต่พอถึงเวลาถ่ายแบบเข้าจริง ๆ มีดจริงพอคาดเข้ากับเข็มขัดเดินป่าบนตัวของเต้ย..มันไม่สวยครับ..ดูผิดสัดส่วนไปมาก..เต้ยตัวใหญ่..มีดอันเล็กเกินไป..ภาพออกมาดูไม่งาม..เลยลองเปลี่ยนไปใช้มีดปลอม..ซึ่งมันได้สัดส่วนที่ดีกว่า..เลยใช้มีดปลอมแทนครับ..มีสาเหตุแค่นี้จริง ๆ ..”

“..แล้วเมื่อมันใช้ไม่ได้..มันก็ถูกทิ้งไว้ในสตูดิโอใช่ไหมครับ..”

“..ก็แนว ๆ นั้นแหละครับ..เรื่องพร้อพประกอบฉาก..มันธรรมดาที่พอถ่ายเสร็จ..หากไม่ใช่เจ้าของงานนำมาเอง..เราก็จะกอง ๆ ไว้ก่อน..พอมีงานใหม่ก็เคลียร์กันที..แต่เผอิญหลังจากการถ่ายทำเซ็ทเดินป่าเสร็จ..ก็มีเหตุการณ์ที่นายแบบฆ่าตัวตายเสียก่อน..สตูฯเลยถูกทิ้งไว้อย่างนั้นไม่มีใครกล้ามาใช้..เพิ่งมาใช้อีกทีก็เพราะคุณริสานี่แหละครับ..”

ฟังดูแล้วก็มีเหตุผลเหมือนกัน..

ถ้าอย่างนั้นก็ไม่น่าจะมีอะไรชวนให้ติดใจเกี่ยวกับอาวุธสังหารผู้ตายแล้ว..

เพียงแต่..ใครใช้มันฆ่าคุณริสาเท่านั้นแหละ..

...

จีจี้มองดูการสอบสวนอย่างพินิจพิเคราะห์..

“..น้องดาวคะ..”จีจี้เรียกอย่างสงสัย..

“..มีอะไรหรือคะ..หรือคุณพันธ์พงษ์มีอะไรที่น่าสนใจอีก..นอกจากเป็นหนึ่งในคู่นอนของคุณริสาเหมือนกับคุณจิ๊บกับคุณเต้ย..ซึ่งบอกตรง ๆ นะคะ..ดาวนี่มึนไปเลย..”พิมพ์ดาวหัวเราะ..

“..เค้าเป็นคนเดียวที่ไม่มีปฏิกริยาเรื่องโกหกค่ะ..”จีจี้สรุปอย่างมั่นใจ.. “..ถ้าจะว่าไป..ผู้ต้องสงสัยสามคน..เค้ามีโอกาสจะหลุดจากการเป็นผู้ต้องสงสัยได้มากที่สุด..ทั้งไม่มีปฏิกริยาเรื่องโกหก..แถมยังมีพยานยืนยันสถานที่อยู่ได้อีก..”

“..แปลว่า..ที่เค้าพูดถึงสถานที่อยู่..ก็คือไม่ได้พูดโกหกใช่ไหม..”

“..ค่ะ..น้องดาว..เค้าพูดอย่างไม่มีพิรุธเลยแม้แต่น้อย..”

“..ดาวยังไม่อยากให้พี่จีจี้สรุปง่าย ๆ นะคะ..”พิมพ์ดาวมองดูสมุดของตัวเอง.. “..ถามตรง ๆ นะคะ..มันมีไหมคะว่า.ใครก็ตามที่รู้เรื่องปฏิกิริยาการโกหกอย่างที่พี่จีจี้รู้..แล้วจะฝึกตัวเองจนอ่านปฏิกิริยาอะไรไม่ได้..”

“..ก็มีเหมือนกันนะคะน้องดาว..”จีจี้ครางอือม์.. “..เท่าที่อ่านมา..มันก็มีหลายคดีที่ผู้ต้องหาสามารถควบคุมตัวเองจนไม่มีปฏิกิริยา..แม้แต่กับเครื่องจับเท็จก็ยังจับไม่ได้เลยค่ะ..”

อ่อนให้ความเห็นบ้าง..

“..แต่พี่ว่านะน้องดาว..คดีนี้มันคงไม่ใช่คดีระดับที่ผู้ต้องสงสัยเป็นสปายซีไอเอหรือฝึกมาอย่างดีนักหรอก..น่าจะไม่มีอะไรที่ยัยจีจี้มันพูดแล้วดูผิดเลยนะคะน้องดาว..”

พิมพ์ดาวครางอือม์..

“..เอางี้นะ..หากว่า..เราจะมองในแง่ร้ายที่สุด..คือหาวิธีทำให้คุณพันธ์พงษ์ยังอยู่ในข่ายผู้ต้องสงสัย..จะเป็นไปได้ไหม..”

“..ท่าจะยากนะคะน้องดาว..”.จีจี้พูด.. “..ยากมาก..”

ก่อนจะขมวดคิ้ว..

“..มีอะไรที่ทำให้น้องดาวปักใจเรื่องนี้หรือคะ..หรือวิชาโหราศาสตร์บอกไว้..”

“..ไม่หรอกค่ะ.ดาวแค่ไม่ประมาทเท่านั้นเอง..”พิมพ์ดาวหัวเราะ..

แต่แล้ว..ก็มีคน ๆ หนึ่งเดินมาหาพิมพ์ดาว..หยิบปากกาที่สมุดพิมพ์ดาวออกมา..

คน ๆ นั้นคือจอม..

พิมพ์ดาวหันมายิ้ม..

“..มีอะไรหรือคะพี่จอม..จะเอาปากกาดาวไปทำไม..”

จอมสบตาที่ดูฉลาดสดใสนั้น..

ให้ตายสิ..ไม่เคยคิดเบื่อหน่ายกับการมองสายตาคู่นี้เลย..

“.พี่มีอะไรที่จะให้น้องดาวดู..เมื่อกี้ฟังคำให้การของคุณพันธ์พงษ์แล้วนึกขึ้นมาได้น่ะ..”

พิมพ์ดาวขมวดคิ้ว..

“..มีอะไรหรือคะพี่จอม..”

จอมพูดเหมือนระแวง..

“..แต่..สิ่งที่แสดงให้ดู..น้องดาวต้องรับปากพี่ก่อนนะ..ว่าห้ามรู้สึกอะไร..เพราะพี่แค่แสดงให้ดู..”

“..อ๋อ..”พิมพ์ดาวยิ้มเล็กน้อย.. “..ไม่เด็ดขาดค่ะ..ถ้าพี่จอมบอกก่อนแบบนี้..ยังไงก็ไม่มีปัญหานะคะ..”

จอมกลับหันมาทางจีจี้..

“..จีจี้ด้วยนะ..”

จีจี้อมยิ้ม..

“..ค่ะ..มีอะไรหรือคะ..”

แทนคำตอบ..จอมหันไปโอบร่างแคทไว้..

เล่นเอาแคทเอ๋อ..ไปไม่เป็น..

“..พี่จอม..เล่นอะไรคะนี่..”แคทอึดอัด..การได้กอดผู้ชายสำหรับแคทมันทำให้อึดอัดมากกว่าจะฟิน..แม้ว่าจอมจะหน้าตาดีจนทำให้สาว ๆ เคลิ้มฝันได้แค่ไหนก็ตาม..

แต่สิ่งที่จอมทำ..เล่นเอาทุกคนถึงกับอุทานออกมาพร้อมกัน..

เพราะจอมที่โอบร่างแคท..จ้วงแทงปากกาแบบเบา ๆ ไปด้านหลังแคท...

พิมพ์ดาวอุทานออกมา..หันมาสบตากับจีจี้..

ซึ่งจีจี้ก็ร้องอย่างดีใจ..

“..พี่จอมสุดยอดมาก..ใช่..นี่เอง..ฆาตกร..”

“..ใช่..”จอมพูด.. “..พี่นึกได้จากคำที่คุณพันธ์พงษ์พูด..นั่นคือคำว่า..สัดส่วน..”

“..การที่จะแทงด้านหลังของคุณริสาได้..ฆาตกรนอกจากจะต้องโอบ..และให้ผู้ตายซบอกตัวเองแล้ว..ยังต้องมีสัดส่วนที่เหมาะสมด้วย..ถึงจะแทงในจุดที่มีดปักได้อย่างไม่มีปัญหา..”

จีจี้สรุปอย่างยินดีที่ไขปริศนาออก..

แคทพูดขึ้นว่า..

“..รู้เรื่องแล้วพี่จอมก็รีบ ๆ ปล่อยแคทไปสักทีสิ..แคทรู้สึกหยึ๋ย ๆ นะคะพี่..”

จอมหัวเราะ..ผละออก..

พิมพ์ดาวทำหน้าหงุดหงิดแบบล้อ ๆ ....ทำให้จอมรีบเข้ามาหา..

“..ใจเย็นนะ..น้องดาวของพี่..แค่แสดงให้ดูแค่นั้นแหละค่ะ..”

พิมพ์ดาวส่ายหน้ายิ้ม ๆ ..

“..แบบนี้..เราก็สามารถสรุปได้ว่า..ฆาตกรต้องเป็นคน ๆ นั้นใช่ไหม..”

“..มีสัดส่วนเพียงสัดส่วนเดียวที่สามาถจ้วงแทงผู้ตายจากด้านหลังได้อย่างสบาย ๆ และแทงในตำแหน่งที่ทำให้ตายได้ทันที..”..จีจี้พูดขรึม ๆ ..

พิมพ์ดาวนิ่งคิด...

“.หรือจะเป็นคน ๆ นั้นจริง ๆ ...”

จีจี้รู้สึกว่า..สายตาของพิมพ์ดาวดูประหลาดไป...

คำเฉลยและการแสดงของจอมกับแคทก็น่าสนใจอยู่..แต่ทำไมพิมพ์ดาวถึงมีสายตาที่เคลือบแคลงขนาดนั้นล่ะ..

......

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #96 SugarFirn (@vara7) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 09:47

    รอๆๆๆๆๆค่ะ

    #96
    1
    • #96-1 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 30)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 10:07
      อาทิตย์นี้อัพไม่ทันล่ะค่ะ ขอเป็นอาทิตย์หน้านะคะ
      #96-1
  2. #95 Noke Pol (@nokepol) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 11:52
    ตื่นเต้น ลุ้นทุกตอน
    #95
    0
  3. #94 bungkeegee (@bungkeegee) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 22:51
    รอติดตามตอนต่อไปว่าใครจะเป็นคนร้ายนะค่ะ
    #94
    1
    • #94-1 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 30)
      18 พฤศจิกายน 2561 / 12:57
      ทายสิคะตอนนี้ จะเหมือนเรื่องแนวของอกาธา คริสตี้ นะคะ
      #94-1