แม่หมอ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 24,546 Views

  • 158 Comments

  • 410 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    310

    Overall
    24,546

ตอนที่ 28 : สตูดิโอมรณะ(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 937
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    31 ต.ค. 61

ตอนนี้ พิมพ์ดาวกับจีจี้จะช่วยกันไขคดีค่ะ

เรื่องจากมุมมองจีจี้

การถ่ายแบบสำหรับวันนี้..ดูจะน่าเบื่อไม่น้อย..เพราะมันเกี่ยวกับอารมณ์ของฉันโดยเฉพาะ..

งานที่อ่อนผู้จัดการของฉันกับแคทรับให้..เป็นงานถ่ายแบบธีมชุดแต่งงาน..และฉันต้องแต่งชุดเจ้าสาว..เพียงแต่คนที่มาถ่ายคู่กับฉันไม่ใช่แคทเหมือนเคย..แต่เป็นนายแบบสุดหล่อคนหนึ่ง..

ก็ถ่ายได้ล่ะนะ..เพียงแต่ยังไม่แน่ใจว่าคนที่ชมการถ่ายแบบเซ็ทนี้เค้าจะว่ายังไง..เพราะฉันไม่อินกับผู้ชาย..

ก็แหง..ฉันมีแฟนแล้ว..และแฟนฉันก็เป็นผู้หญิงนี่คะ..

มันต้องมีการเซ็ทท่าให้นายแบบจูบฉัน..เฮ้อ..นี่หลายเทคกว่าจะเอาอยู่..

“..น้องจีจี้ครับ..ต้องขอโทษนะครับ..มันเป็นงาน..”นายแบบดูจะรู้จักฉันดี..

“..ไม่เป็นไรค่ะ..เต็มที่เลยนะคะ..”

“..แต่หน้าน้องมันเหมือนไม่เต็มที่เลยสักนิด..”

ฉันเองก็ยอมรับเหมือนกันว่าไม่สามารถจะบิ๊วอารมณ์ได้อย่างที่อยากจะบิ๊ว..

อินเนอร์มันไม่มีเลยจริง ๆ ..

“..คิดว่าพี่เป็นแฟนน้องก็ได้นะ..”นายแบบพยายามช่วยฉัน..

ฉันครางเฮ้อ..

“..ทำใจยากค่ะพี่เต้ย..พี่ไม่เหมือนแคทเลย.จีจี้ยังไม่ได้มืออาชีพนะคะ..ยังแค่เป็นไอดอลมาถ่ายรูปก๊อกแก๊กเท่านั้น..บอกตรง ๆ จีจี้ทำอารมณ์ลำบาก..”

พี่เต้ย..นายแบบมืออาชีพได้แต่หัวเราะ..

“..แล้วทำไมถึงรับงานนี้ล่ะ..”

“..จีจี้ไม่ได้รับนะคะ.เพียงแต่อ่อนผู้จัดการมันบอกว่า..ลูกค้าอยากได้จีจี้เพราะชุดมันเหมาะกับจีจี้มากกว่าคนอื่นค่ะ..”

“..งั้นก็ถ่ายให้มันเหมาะ..อารมณ์อย่าจริงจังมากนักจะดีไหม..ยิ้มหน่อย..คิดว่าพี่เป็นคนมาเล่นอะไรขำ ๆ กับเธอก็ได้..จีจี้..”

เล่นอะไรขำ ๆ หรือ..

สำหรับคนที่รักจริงรักจังอย่างฉัน..จะขำ ๆ กับใครได้ด้วยหรือ..บ้าน่า...

.....

ในที่สุด..งานถ่ายแบบก็จบลง..ฉันเรียกหาโทรศัพท์ก่อนอื่น..อยากระบายให้หายอึดอัดกับงานที่ฉันไม่ชอบเลย..

อ่อนเองก็ดูจะเหนื่อยใจกับฉัน..แต่ทำไงได้..

สลัดชุดเจ้าสาวออกสำเร็จแล้ว..ก็อยากจะกลับบ้านนอนให้มันรู้แล้วรู้รอด..

แต่ก็ยังกลับไม่ได้หรอก..เพราะอ่อนหน้าตาตื่นเข้ามาหา..

“..นังจีจี้..”อ่อนยังคงกริ๊ดกร๊าด.. “..ซวยแล้วแก..”

“.มีอะไร..”ฉันวางมือถือที่เพิ่งแชทคุยกับแคท..

“..โจทย์มันผิด..คือเจ้าของแบรนด์ชุดแต่งงานเค้าไม่ได้ต้องการอะไรแบบนี้..ตายห่า..”

“..แล้วเค้าต้องการอะไรแบบไหนล่ะแก..ฉันไม่ไหวแล้วนะ..”

“..คือคนรับบรีฟมันไม่เคยเจอเคสนี้ไง..มันเลยพลาด..”อ่อนทำให้ฉันสงสัยหนักขึ้น..

“..อะไรของแกวะอ่อน..”

“..ชุดแต่งงานชุดนี้..ทางดีไซน์เนอร์เจ้าของชุด..ออกแบบมาเฉพาะเจ้าสาวที่ต้องการเจ้าสาว..ไม่ใช่เจ้าสาวกับเจ้าบ่าว..”

ฉันอ้าปากค้าง..

“..หมายความว่ายังไง..”

“..ก็ชุดเจ้าสาวสำหรับเลสไงแก..มิน่า..เค้าถึงรีเควสท์แกโดยตรง..”

ฉันยืนเซ่อ..

“..อ้าว..ถ้าเป็นแบบนี้..”

“..รีบใส่ชุดเจ้าสาวเข้าไปใหม่เลยแก..ฉันจะรีบโทรตามนังแคท..โธ่..ทำไมไม่บอกแต่แรกก็ไม่รู้..”

“..ตกลงยังไง..”

“..งานนี้มันต้องแกกับนังแคทสิ..จะใครเสียอีก..ไอ้คนรับโจทย์มาทำมันไม่รู้ไง..มันทำตามความเคยชินของมัน..ดูสิ..ต้องจ่ายค่าตัวนายแบบฟรี ๆ เลย..”

ฉันเองก็สุดเซ็งเหมือนกัน..

จำเป็นต้องไลน์คุยกับแคท..และให้แคทมาที่นี่ด่วน..

ในที่สุด..งานก็เป็นของเราทั้งคู่จนได้..

...

ปัญหาไม่ได้มีแค่ต้องถ่ายใหม่ทั้งเซ็ท..ด้วยเวลาที่เร่งด่วนอย่างนี้หรอก..

มันมีมากกว่านั้นอีก..นั่นคือ..สตูดิโอที่ฉันถ่ายแบบเมื่อสักครู่..มันมีคิวอื่นใช้งานเสียแล้ว..

ลบเมคอัพจัด ๆ ออกแล้ว..ซวยชะมัด..ต้องแต่งหน้าทำผมใหม่อีกที..มันง่ายที่ไหนล่ะ..

ระหว่างที่ฉันกำลังแต่งหน้า..แคทก็มาถึง..และโดนจับลากขึ้นเขียงโดยไม่ได้คุยกับฉันเลยด้วยซ้ำ..

และในที่สุด..เราก็ได้นั่งคู่กันหน้ากระจก..ช่างรีบแต่งหน้าแคทแบบตาหูเหลือก..

“..เยินแน่..”อีอ่อนอุทาน.. “..โปรดิวเซอร์ทำไมทำงานควายแบบนี้วะ..”

“..ปัญหาคือ..”ฉันพูดพลางหลับตาให้ช่างแต่งหน้าเขียนขอบตา.. “.สตูฯมันมีคิวต่อเนื่องนี่สิ..”

“..อ๋อ..ไม่ต้องห่วงหรอกแก..เค้ากำลังเซ็ทสตูฯสามอยู่..แกสองคนต้องไปถ่ายแบบที่สตูฯสาม..”

แกร๊ก..เสียงแปรงบรัชออนตกพื้น..

พี่งิ้มช่างแต่งหน้าอุทานออกมา..

“..ว่าไงนะอ่อน..เค้าใช้สตูฯสาม..”

“..อ้าว..พี่งิ้ม..”อ่อนอุทาน.. “..มีอะไรหรือคะพี่..”

เหมือนพี่งิ้มจะนึกได้..รีบกลบเกลื่อน..

“..ไม่.ไม่มีอะไร..”

ท่าทีของพี่งิ้มทำให้อ่อนสงสัยหนัก..

“..ไม่มีอะไรแต่ทำไมถึงทำท่ามีพิรุธอย่างนี้ล่ะพี่งิ้ม..”

เหมือนพี่งิ้มจะไม่อยากบอกสักเท่าไหร่..

แต่ท่าทีคาดคั้นทำให้เค้าต้องบอกจนได้..

“..มีนายแบบฆ่าตัวตายที่สตูสาม...จนเดี๋ยวนี้..เค้าว่าวิญญาณยังวนเวียนอยู่ให้เห็น..แกอยากให้ฉันบอก..นี่ไงบอกแล้ว.ว่าแต่แคทจีจี้จะไหวไหมล่ะ..นี่ก็ใกล้ค่ำแล้ว..”

เสียงแคทอุทานออกมา..

แต่ฉันกลับนิ่งเฉย...

คนอย่างฉันเนี่ยนะจะกลัวผี..แต่แคทคงไม่ใช่หรอก..

นางกลัวผีชิงแชมป์โลกได้เลยสำหรับแคท..

.....

เสียงโทรศัพท์ทำให้แคทเหมือนจะละจากความใจจดจ่อกับความกลัวผีได้..

นางรับสาย..ชำเลืองมองฉัน..และยิ้ม..

เราเพิ่งได้สบตากันเป็นครั้งแรกของวันจริง ๆ ..

ฉันเองก็มีความสุขเล็ก ๆ ..

“..ค่า..”แคทรับสาย.. “..น้องดาว..ขอโทษนะคะ..พี่มีงานด่วน..ด่วนจริง ๆ ไม่ทันได้โทรฯบอก..”

น้องดาวหรือ..

“..อ๋อ..นังแคทมันคิดว่ามันว่างน่ะแก..”อ่อนจีบปากจีบคอพูด..เมื่อเห็นฉันสีหน้าแปลก ๆ . “..มันเลยนัดน้องพิมพ์ดาวกินข้าว..ก็แค่นั้นเอง..แต่เหมือนกับว่าน้องดาวโทรนัดมันก่อน..หรือยังไงก็ไม่รู้ล่ะนะ..”อ่อนพูดเองงงเอง..

ฉันยิ่งขมวดคิ้ว..

“.น้องดาวจะมาหาแคทได้หรืออ่อน..จะไปไหนทีลำบากขนาดนั้น..”

“..เห็นแคทมันว่า..วันนี้..พี่จอมรับน้องดาวไปตะลอน ๆ ทั้งวัน..สบายใจได้เลยแก..”

อ๋อ..พี่จอม..คนที่เค้ามาจีบน้องดาวในเหตุการณ์ชายหาดฆาตกรรมน่ะหรือ..ฉันเองก็ไม่ได้ตามเรื่องต่อเนื่องเพราะมัวแต่ทำงาน..นี่เขาเป็นแฟนกันแล้วหรือยังไง..น้องดาวโชคดีจริง ๆ ..

แต่จะบอกว่า..ฉันเองก็ชอบคุยกับน้องดาว..เพราะนางดูไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไป..แม้จะพิการเดินไม่ได้ต้องนั่งรถเข็น..แต่สมองนางสุดยอดจริง ๆ ..แคทก็เคยหึงฉันกับน้องดาวมาแล้ว..แต่ก็เลิกหึงเพราะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่เราจะคบกัน..

ฉันรู้สึกกับน้องดาวเหมือนนางเป็นน้องคนหนึ่งเท่านั้นแหละค่ะ..

แคทชำเลืองมองฉัน..ซึ่งมันเหมือนกับจงใจยั่วอะไรสักอย่างตามนิสัยขี้แกล้ง..แต่ฉันทำเป็นนิ่ง..

นิ่งจนแคทยักคิ้วให้..ทำทีเป็นจุ๊บโทรศัพท์..

เล่นแบบนี้ฉันก็ของขึ้นเป็นเหมือนกัน..

“..ไม่สนุกนะแคท..”ฉันพูดเสียงเครียด..

แคทตกใจ..

“..จีจี้..แคทล้อเล่น..นั่นน้องดาวนะจีจี้..”

“..คิดว่าฉันไม่รู้สึกอะไรหรือไง..”

“..ทีจีจี้สนิทกับน้องดาวแคทยังไม่เห็นว่าอะไร..”

“..แค่เมาจนกลับห้องไม่ถูก..ใช่ไหมล่ะ..”เหตุการณ์ตอนเราไปเที่ยวที่หาดดงพร้าว..ฉันยังจำได้ดี..

แคทหัวเราะ..

“..จีจี้จะได้รู้ไง..ว่าแคทรู้สึกยังไง..”

ฉันหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก..

“..ถ้าไม่อยากทะเลาะกัน..ก็เงียบก่อนนะแคท..”

สีหน้าของฉันทำให้แคทรู้สึกจ๋อย ๆ เหมือนกัน..

แล้วแคทก็นึกได้..รีบแนบหูโทรศัพท์อีกครั้ง..ฉันเองก็ตะลึง..

“..อ้าว.นี่ยังไม่วางสายหรือไง..”

แคทครางเฮ้อ..เห็นฉันแง่ง ๆ ใส่แบบนั้น..น้องดาวจะคิดมากไหมนะ..

“..จ้า..ได้..งั้นมารอพี่กับจีจี้ได้เลย..อ้อ..อ่อน..บอกน้องดาวหน่อย..ว่าสตูอยู่ตรงไหน..ฉันบอกทางไม่ถูก..”

แคทยื่นโทรศัพท์ให้อ่อน..และพูดกับฉัน.

“..น้องดาวบอกว่าจะมาดูเราถ่ายแบบ..เสร็จแล้วก็ไปกินข้าวกันต่อ..เธอคงไม่ว่านะ..จีจี้..”

“..น้องดาวน่ะไม่มีปัญหาหรอก..แต่เกลียดคนที่ชอบเอาน้องดาวมาทำท่าแกล้ง..เธอไม่น่ารักเลยนะแคท..จะมาว่าฉันว่าทีฉันยังทำได้..ก็ตอนนั้น..ฉันกับน้องดาวไม่ได้คิดอะไรกันจริง ๆ .ไม่ได้คิดแกล้งเธอด้วย..เรามีคดีที่ต้องร่วมมือกันแค่นั้น..แต่นี่เธอจงใจยั่วฉัน..ไม่โกรธก็ไม่รู้จะยังไงแล้วแคท..”

แคทดูจะจ๋อย ๆ ..

“..มะไม่ทำอีกแล้วจ้า..”

ฉันรู้สึกดีขึ้นเมื่อแคทรู้สึกผิด..

..แค่นี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว..หายโกรธแล้ว..

เสียงประตูห้องแต่งตัวเปิดออก..อ่อนเพิ่งบอกทางมาสตูดิโอให้พี่จอมเรียบร้อยก็วางสาย..แล้วก็ตาเหลือก..เพราะคนที่เข้ามา..เป็นหญิงสาววัยน่าจะราว ๆ อาหงส์..หน้าขรึม..คม..ปากแดง..ลุคงี้ดูผัวกว่าฉันอีก..

อ่อนรีบกระวีกระวาดต้อนรับ..

“..คุณริสาคะ..”

คุณริสาคนนี้..ทำให้ฉันคุ้นชื่อได้เหมือนกัน..

คุณริสามองมาที่ฉันกับแคท..ก่อนจะหันมาคุยกับอ่อน..

“..ทำงานกันยังไง..นี่ถ้าฉันไม่เข้ามาเช็คงาน..ก็คงเสียหายไปแล้ว..”

อ่อนยิ้มแหย..

“..อ่อนว่าคุณจิ๊บไม่ควรพลาดนะคะ..”นางหมายถึงคนประสานงานที่ตอนนี้ต้องยอมรับว่าพลาดไปมาก..

“..แต่ก็ยังดี..ที่แก้ไขได้ทัน..”คุณริสาหันมาทางฉัน.. “..จริง ๆ บอกว่าฉันอยากจะได้แคทจีจี้มาเป็นนางแบบ..แต่อาจจะออกเสียงคำว่าแคทเบาไป..และคงนึกไม่ถึงด้วยว่าชุดเจ้าสาวทำไมถึงต้องขอผู้หญิงสองคน..จิ๊บเลยเข้าใจผิดคิดว่าฉันอยากจะได้นางแบบคือจีจี้..แล้วนายแบบเป็นใครก็ได้..ซึ่งฉันก็ผิดตรงที่ไม่ได้บรีพคอนเซพท์ว่าชุดเจ้าสาวที่ฉันดีไซน์..มันเหมาะกับผู้หญิงใส่กับผู้หญิง..”

ที่แท้..คุณริสาคนนี้จะว่าไปก็คือลูกค้าของเรานั่นแหละ..นางเป็นเจ้าของแบรนด์เสื้อผ้าชื่อ..Leesa...แบบเสื้อผ้าของนางดูสวยเก๋และแหวก ๆ ล้ำ ๆ บอกไม่ถูก..เอาง่าย ๆ แค่คิดดีไซน์ชุดเจ้าสาวที่เลสใช้..มันก็แปลกล้ำโลกแล้ว..

เพราะเลสไม่เหมือนทอม..จะไม่แต่งตัวเป็นผู้ชาย..แต่เป็นผู้หญิงที่มีความพิเศษที่รักผู้หญิงด้วยกัน..ชุดแต่งงานบางทีจะให้เป็นเจ้าสาวจ๋าไปเลยก็อาจจะไม่ดีเท่าไหร่..มันต้องมีความพิเศษบางอย่างที่ฉันเองก็บอกไม่ได้ว่าคืออะไรกันแน่..แต่มันก็ทำให้ฉันเซ็งไปเลยตอนต้องถ่ายคู่นายแบบผู้ชาย..

อารมณ์ของเสื้อผ้าบางทีมันก็มีผลต่อคนใส่เหมือนกันนะคะ..

คุณริสารับไหว้ฉันกับแคทซึ่งพอเราตั้งตัวติด..ก็ไม่รอช้าล่ะค่ะ..รีบไหว้ก่อนทันที..

นางยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก..ฉันอดฉุกคิดไม่ได้ว่า..ตกลง..คุณริสาจะเป็นเหมือนฉันกับแคทหรือเปล่า..

”..ต้องแคทกับจีจี้..ถึงจะใส่ชุดของฉันได้..”คุณริสาพูดจนฉันรู้สึกขนลุก..

ก่อนที่นางจะหันหลัง..และพูดขึ้นว่า..

“..เพื่อไม่ให้พลาดอีก..ฉันจะอยู่ดูการถ่ายแบบด้วย..จีจี้..แคท..ฝากด้วยนะ..”

แล้วก็เดินออกจากห้องไป..

อ่อนเป่าปาก..ฉันดูสงสัยกับท่าทีของอ่อนมาก..

“..มีอะไรหรือแก..”

“..ยัยริสา..ลูกค้าขาวีน..น่ากลัวมาก..”อ่อนดูจะอ่อนใจสมชื่อ..

“..ถ้าหากประสานงานไม่พลาดนางคงไม่น่ากลัวอะไรมั้ง..”

“..แกคิดอย่างนั้นก็ได้นะจีจี้..แต่เท่าที่ฉันรู้มา..ยัยจิ๊บมันกลัวคุณริสามาก..มากจนไม่กล้าพูดด้วยนาน ๆ ..นี่แหละที่มันทำให้พลาด..เพราะยัยจิ๊บไม่กล้าทวนคำสั่ง.กลัวโดนด่านั่นเอง..”

“..ก็เลยโดนหนักกว่าเก่า..คุ้มมั้ยเนี่ย..”ฉันยิ้มเล็กน้อย..

“..จริง ๆ ก็มาจากคุณริสาที่นางขี้วีนขี้เหวี่ยงนี่แหละแก..”อ่อนดูจะยังไม่ญาติดีกับคุณริสาง่าย ๆ ..

.......

ในที่สุด..ฉันกับแคทก็แต่งตัวเสร็จ..และเราก็ตรงไปยังสตูดิโอหมายเลขสามที่เพิ่งเซ็ทฉาก..จะว่าไป.สตูดิโอมันก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่พี่งิ้มช่างแต่งหน้าว่าไว้สักหน่อย..

ฉันเห็นคุณริสานั่งหน้าเชิด..ไม่ยิ้ม..ก็คงเป็นเพราะนางไม่พอใจทีมงานมากกว่า..ที่ทำจนงานของนางเกือบพัง..

อ่อนอุทานออกมาเบา ๆ ..จนฉันกับแคทอดหันมามองไม่ได้..

“..มีอะไรอีกล่ะแก..”แคทถาม..

“..พี่เต้ยยังไม่กลับอีกแฮะ..”

นางหมายถึงนายแบบคนที่ถ่ายคู่กับฉันในงานที่ผิดพลาดไปก่อนหน้านี้..

ฉันครางเฮ้อ..

“..ใจพี่เต้ยทำด้วยอะไรวะอ่อน..วันนี้โอเค..มาทำงานแบบเปล่า ๆ ..เงินก็น่าจะได้แหละเพราะมันไม่ใช่ความผิดของพี่เค้า..แต่มาทำงานแบบสูญเปล่านี่เป็นฉันคงรับยากเหมือนกัน..แล้วก็ยังมีกะใจมานั่งดูงานที่ตัวเองกลายเป็นความบกพร่องอย่างนี้..”

แคทมองตาม..ถามว่า..

“..โห..นายแบบคนนั้นหล่อด้วยนะจีจี้..นี่เค้าถ่ายแบบกับเธอเหรอ..”

“..อือ..แต่ฉันไม่รู้สึกอินกับเขาแม้แต่นิดเดียว..”

”..ดีแล้วล่ะที่ไม่อิน..อย่างน้อยแคทจะได้สบายใจ..”แคทยิ้ม ๆ ชอบกล..

ฉันรู้สึกประหลาด..

“..แคท..ฉันรู้สึกว่าพี่เต้ยเค้าแอบมองคุณริสา..นี่ฉันคิดมากไปหรือเปล่าวะ..”

“..คิดมาก..”แคทหัวเราะ.. “..แต่ต่อให้ไม่คิดมาก..มันก็ไม่แปลกอะไรไม่ใช่หรือ..ที่พี่เต้ยของเธอเค้าจะชอบสาวสวยมาดผัวอย่างคุณริสา..”

แคทพูดจบก็ยิ้มกริ่ม..

“..ขนาดแคท..เห็นแว่บแรกยังชอบคุณริสาเลย..”

อ่อนจุ๊ย์ปาก..

“..แต่ดุมากเลยนะแก..แคท..ถ้าเจอฤทธิ์เดชจริง ๆ เข้าไป..แกคงไม่ชอบนางแน่ ๆ..”

“..พูดแบบนี้..ไม่ต้องเจอฤทธิ์คุณริสาหรอก..เจอฤทธิ์คุณจีจี้ก่อนแล้ว..”ฉันพูดเสียงน่ากลัว..

แคทหน้าซีด..

“..แคทล้อเล่นนะจีจี้..”

“..ล้อเล่นบ่อยไปแล้วนะแคท..”ฉันปราม..

แคทดูจ๋อย ๆ ไป..

ในขณะที่เสียงโวยวายของคุณริสาดังขึ้นแบบที่ฉันกับแคทแทบอยากจะบอกลางานไปเสียเดี๋ยวนั้น..

“..จิ๊บ..ทำงานประสาอะไร..มานี่ซิ..”คุณริสาส่งเสียงจนคนทั้งสตูฯหันไปมอง..

หญิงสาวผมสั้นเสื้อยืดกางเกงยีนส์วิ่งไปหาคุณริสา..นี่คือคุณจิ๊บ..คนประสานงานที่ผิดพลาดจนงานแทบเสีย..

ดูคุณจิ๊บจะหน้าจ๋อย ๆ เป็นพิเศษ..แหง..ขนาดนี้แล้วไม่จ๋อยก็ให้มันรู้ไป..

แล้วฉันก็ตะลึงเหมือนคนในสตูฯ..ที่คุณริสาตบหน้าคุณจิ๊บดังฉาด..จนคุณจิ๊บหน้าคะมำ..

เหมือนกับเรื่องราวจะไปกันใหญ่..เพราะพี่เต้ยนายแบบที่ถ่ายกับฉันก่อนหน้านั้นลุกขึ้นไปประคองคุณจิ๊บ..และปรายตาไปที่คุณริสาด้วยความไม่พอใจ..

“..พูดดี ๆ กันก็ได้..ไม่เห็นต้องลงไม้ลงมือ..”

ทำไมฉันเซ้นส์แย่ขนาดนี้นะ..ท่าทีของพี่เต้ยที่ดูจะทะนุถนอม..ทำให้รู้เลยว่าท่าทางพี่เต้ยกับคุณจิ๊บจะยังไง ๆ กันอยู่..

และที่เขารอทั้งที่ไม่มีงานแล้ว..บางทีอาจจะเป็นเพราะคุณจิ๊บก็ได้..

ทำไมฉันถึงคิดว่าเค้าแอบมองคุณริสาอยู่ก็ไม่รู้..

คุณริสาชี้หน้า..

“..คิดว่าแกเป็นใคร..ไอ้นายแบบกิ๊กก๊อก..ฟังนะ..ยัยจิ๊บคนนี้มันประสานจนงานฉันแทบพัง..ไม่ฆ่าก็บุญแล้ว..นี่ยังจะมาทำอะไรผิด ๆ ถูก ๆ จนกระทั่งป่านนี้อีก..คอนเซพท์ที่ฉันคิดไว้..ต้องใช้สีขาว..และช่อดอกไม้ก็ต้องเป็นดอกลิลลี่..ไหนละ..สิ่งที่ฉันสั่ง..”

ฉันแทบจะเอามือแปะหัว..มิน่า..ทำไมคุณริสาถึงนั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับขนาดนั้น..

เสียงเหมือนใครคนหนึ่งพูดเสียงร่าเริงเพื่อให้บรรยากาศมันดีขึ้น..

“..ไม่เอาน่า..คุณริสา..อย่าใช้อารมณ์สิ..เรื่องขี้ผงแค่นี้..เดี๋ยวก็แก้ไขให้ได้.ยากตรงไหน..”

ชายกลางคนท่าทางอารมณ์ดีเดินเข้ามา..ฉันจำได้ว่าเห็นเขาในห้องทำงานอะไรสักห้องก่อนหน้าที่จะเดินมาถึงห้องแต่งตัวและห้องสตูบนตึกนี้..

“..คุณพันธ์พงษ์..”เสียงคุณริสาคำราม.. “..จิ๊บเป็นคนของฉัน..”

“..นั่นแหละครับ..แต่ต่อให้ไม่ใช่..ผมว่า..คุณก็อาละวาดอยู่ดี..เพราะผมเคยมีประสบการณ์กับคุณมาก่อน..คนของผมยังเคยโดนคุณเล่นงานจนต้องลาออกไปสองคนแล้วนะครับ..”

อ่อนเข้ามากระซิบตามเคย..นางเป็นคนที่รู้อะไรแบบนี้ได้ดีกว่าฉันกับแคทอยู่แล้ว..

“..เจ้าของสตูฯน่ะแก..แต่ก็มีข่าวว่า..เหมือนจะยังไง ๆ กับคุณริสาอยู่เหมือนกัน..”

เรื่องซุบซิบนินทาของชาวบ้านนี่..ยังไงอ่อนก็ต้องรู้เรื่องอยู่แล้วล่ะค่ะ..นิสัยนางเป็นแบบนี้เอง..

เสียงคุณริสากราดเกรี้ยว...

“..ฉันต้องการให้เปลี่ยนฉาก..และใช้ดอกลิลลี่..มันเป็นคอนเซพท์.ไม่ใช่เอาดอกอะไรมาก็ได้..”

คุณพันธ์พงษ์ยักไหล่..

“..งั้นยอมเสียเวลาหน่อยก็แล้วกัน..”เขาหันไปทางลูกน้อง.. “..จัดการตามความต้องการของลูกค้าทันไหม..”

“..ลองดูครับ..แต่เย็นขนาดนี้แล้ว..จะหาดอกลิลลี่ได้ยังไง..”ลูกน้องบ่น..

“..ไปหาดูก่อนถ้าไม่ได้จริง ๆ ..ค่อยใช้กรีนสกรีนทับ..”คุณพันธ์พงษ์พูดง่าย ๆ ..

เหมือนคุณริสาจะสงสัย..

“..อะไรกันคะ..”

“..ก็เอาผ้าเขียวคลุมช่อดอกไม้..แล้วก็ใช้เทคนิคทางภาพทำให้เป็นดอกลิลลี่ก็แค่นั้น..รับรอง..ไม่ว่าใครก็ดูไม่ออกหรอกครับ..”เสียงคุณพันธ์พงษ์หัวเราะ.. “..เพียงแต่ฉากอาจจะต้องเซ็ทใหม่ให้เป็นสีขาว..เสียเวลาอีกนิด..ไม่เป็นไร..ถ้างั้น..ขอเชิญทุกคนพักตามอัธยาศัยก่อนก็แล้วกัน..

ฉันอดครางไม่ได้..

นี่ต้องช้าไปอีกแล้วหรือ..

แต่ช่วยไม่ได้นี่..ยังไงฉันก็ยังมีแคทอยู้ข้าง ๆ ..ซึ่งไม่มีอะไรน่าห่วงอยู่แล้วล่ะ..

....

ฉันกับแคทและอ่อนกลับมานั่งเล่นที่ห้องแต่งตัวอีกครั้ง..รอให้เขาจัดฉากตามที่คุณริสาต้องการ..

น่าเบื่อนะ..แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้..

แต่ชุดที่ฉันกับแคทแต่งมันก็สวยจนอยากจะใส่อีกสักครั้งจริง ๆ ..อย่างน้อยก็วันแต่งงานจริง ๆ ของฉัน..

ว่าแต่..ฉันกับแคทจะแต่งงานกันจริง ๆ หรือนี่..

ความรักของฉันกับแคทอาจจะทำให้หลายคนจิ้น..แต่อีกหลายคนก็ไม่ชอบ..เพราะอาจจะไม่อินกับความรักระหว่างหญิงต่อหญิงสักเท่าไหร่..แต่เชื่อเถอะค่ะ..คำกล่าวที่ว่า..โลกนี้จริง ๆ ไม่มีชายหญิง เกย์ เลส เพียงแต่แค่คน ๆ หนึ่งรักใครสักคนเท่านั้น..มันน่าจะเป็นจริงอย่างที่เขาว่า..

เพราะสำหรับฉัน..ต่อให้แคทเป็นเพศอะไรฉันก็รัก..ฉันไม่ได้รักเพราะแคทเป็นผู้หญิงเลย..

และฉันก็เคยคบกับผู้ชายมาก่อนนะคะ..เพียงแต่ไม่โชคดีเท่ากับน้องดาวหรืออาหงส์แค่นั้นแหละ..ที่สองคนนั้นเจอแต่ผู้ชายดี ๆ ..ของฉันเจอแต่พวกไม่น่าคบ..

พอมาคบกับแคท..นางทำให้ฉันมีความสุขได้มากกว่าคนอื่น ๆ ..ใช่..เราอาจจะทะเลาะกันบ้างงอนกันบ้าง..แต่มันก็จบด้วยการผลัดกันง้อตามสถานการณ์และอารมณ์..ซึ่งเหมือนเราสองคนจะรู้ดีว่าหากมีปัญหาแต่ละครั้ง..ใครควรจะง้อใครก่อน..

ตอนนี้เราสองคนกำลังสนุกกับการแอ๊คท่าตามที่เราอยากจะแอ๊ค..และให้อ่อนถ่ายรูปไว้ด้วยมือถือ..

ชุดแต่งงานของเจ้าสาวสองคนนี่มันได้ความรู้สึกดีจริง ๆ ค่ะ ...

.....

นานจนรู้สึกว่ามันผิดสังเกตไปหน่อย..

ฉันให้อ่อนไปตรวจสอบว่าทำไมยังไม่ทำงานกันอีกสักที..คะเนจากประสบการณ์..มันไม่ควรจะนานขนาดนั้น...

ไม่ช้า..อ่อนก็กลับมาอีกครั้ง...

“..คุณริสาไม่พอใจ..สั่งรื้อฉากใหม่..แกบอกมันไม่สวยตามที่แกคิด..”

แคททำหน้าเซ็ง..

“..นี่ฉันมาทำไมวะอ่อน..วันนี้จะได้ถ่ายงานหรือเปล่าก็ไม่รู้สินะ..”

“..ตอนนี้คงเรียบร้อยแล้วล่ะ..แต่ช่างภาพไม่อยู่..ขอตัวไปกินข้าวแป๊บนึง..โอเค..อีกสักสิบนาทีน่าจะได้ทำงานแล้วล่ะนะพวกแก..อย่าเพิ่งเครียด..”

ฉันอดขำกับแคทไม่ได้..

“..เธอเพิ่งมาก็เซ็งแล้วหรือไง..จีจี้ถ่ายมาตั้งแต่ตอนบ่าย..เปลี่ยนเจ้าบ่าวไปคนแล้ว..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

แคทเองก็ยิ้ม..เอียงคอมองฉัน..

“..วันนี้จีจี้สวยจนแคทอยากขอค้างด้วย..”

นางไม่แค่มองเปล่า..ยังทำท่าอ้อนอีก..

“..นะ ๆ ๆ ..จีจี้..ค้างกับแคทที่บ้านนะ..”

“..แน่ะ ๆ ๆ ..หาเรื่อง..”ฉันหัวเราะ.. “..พูดแบบนี้แปลว่าพ่อแคทไม่อยู่บ้านแหงเลย..ใช่ไหมล่ะ..”

แคทยิ้ม ๆ..แต่ก็ยังไม่ได้พูดจาอะไรอีก..เพราะ..

ประตูเปิดออก..ดูจะเปิดยากสักหน่อยเพราะต้องเปิดกว้างมากกว่าปรกติให้อะไรบางอย่างถูกเข็นเข้ามาได้..

ฉันยิ้มกว้าง..

“..อ้าว..น้องดาว..พี่จอม..”

แน่นอน..ถ้าจะต้องเข็นอะไรเข้ามาในห้อง..ก็ควรจะเป็นรถเข็นคนพิการของน้องดาวมากกว่าอย่างอื่น..

น้องดาววันนี้ฉันว่าสวยเป็นพิเศษ..คนมีความรักก็อย่างนี้แหละ..มีคนเมาท์มอยให้ฉันฟังแล้ว..เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างน้องดาวกับพี่จอม..ซึ่งบอกตามตรงว่า..มันชวนจิ้นชวนอินมากเลยทีเดียว..

และเหมือนกับพวกเค้าจะบอกรัก..และคบหากันในวันที่น้องดาวต้องไขคดีฆาตกรรมเสียด้วยสิ..

พี่จอมเป็นคนเข็นรถให้น้องดาว..เขาดูมีความสุข..อย่างน้อยก็ดูดีกว่าตอนที่ฉันเจอที่ชายหาดดงพร้าวมากมายนัก..

น้องพิมพ์ดาวทักทายฉันกับแคทอย่างร่าเริง..เราวัยไม่ห่างกันนัก..เลยสนิทสนมกันได้รวดเร็วเป็นพิเศษ..

ฉันไม่อยากจะบอกเลยนะคะ..ว่าฉันชอบคุยกับน้องดาวมากกว่าแคทเสียอีก..ทั้งที่น้องดาวเองก็ไม่ใช่คนร่าเริงระดับฮาได้ตลอดเวลาอย่างแคท..แต่คุยกับน้องดาวมันเหมือนกับว่า..ฉันได้เปิดสมองในหลาย ๆ เรื่องทีเดียว..

“..พี่จอมคะ..”ฉันทักแฟนของน้องดาวที่เขาดูจะเขิน ๆ ฉันกับแคทพิกล ๆ .. “..วันนี้อาจจะดึกหน่อยนะคะพี่..”

“..อ๋อ..ไม่มีปัญหา..พี่ว่าง..ดาวเค้าก็ถามพี่แล้ว..พี่โอเค..”พี่จอมพูดอย่างน่ารัก..

ฉันอดหันไปทางอ่อนผู้จัดการของฉันไม่ได้..

“..อ่อน..ช่วยไปเช็คดูอีกทีนะว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้วหรือยัง..จีจี้ชักจะไม่ไหวแล้ว..หิวข้าวด้วย..”

“..เออ..แกกับนังแคทรออยู่นี่แหละ..คุยกับน้องดาวไปก่อนนะ..”อ่อนทำท่าเขิน ๆ พี่จอม..แล้วก็แว้บออกไป..อดชำเลืองมองพี่จอมเล็กน้อยไม่ได้..ก็พี่จอมหล่อขนาดนี้..อ่อนมันก็คงจะเคลิ้ม ๆ บ้างล่ะ..

ฉันยิ้มให้น้องดาว..

“..วันนี้นึกยังไงมาถึงนี่คะน้องดาว..หรือมีดวงจะเป็นนางแบบคะ..”

น้องดาวหัวเราะเสียงใสกับคำหยอกล้อของฉัน..จะว่าไป..น้องดาวเป็นคนสวยที่ไม่เคยคิดอยากจะใช้ความสวยของตัวเองเลยแม้แต่น้อย..

“..พี่จีจี้..ดาวมาทั้งทีคงไม่เสียเที่ยวแน่ค่ะ..”

ฉันรู้สึกตระหงิด..แต่ก็ไม่อยากให้น้องดาวรู้สึกเซ็งกับการรอเลย..

“..กลัวว่ากว่าจะเสร็จ..น้องดาวจะหิว..เอ้า..ต่อให้ไม่หิว..แต่หากรอพี่กับแคท..ยังไงก็น่าจะดึกนะคะ..”

“..ดาวเตรียมตัวมาแล้วล่ะค่ะพี่จีจี้..”พิมพ์ดาวทำให้ฉันรู้สึกถึงเลศนัยบางอย่างมากขึ้น..

และในที่สุด..ความสงสัยของฉันก็สิ้นสุด..

เพราะสีหน้าแตกตื่นของอ่อนเข้ามาเหมือนจะขัดจังหวะการคุย..

แต่น้องดาวกลับหันรถเข็นไปรอรับข้อมูลอยู่แล้ว..

ฉันอุทานเบา ๆ ..นี่หมายความว่า....น่าจะเกิดอะไรขึ้นใช่ไหม..และแม่หมอพิมพ์ดาวรู้ล่วงหน้า..เลยต้องมาถึงที่นี่..

แคทเองยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น..เห็นสีหน้าตลก ๆ ของอ่อน..นางก็คิดจะเล่นมุกอะไรตามสไตล์นางอีก..

แล้วเหมือนแคทจะเล่นมุกไม่ออก..

เพราะอ่อนพูดขึ้นว่า..

“..สงสัยพวกแกไม่ได้ทำงานแล้วล่ะ..เพราะคนจ้างงานเรา..คือคุณริสา..”อ่อนเว้นระยะพูดเพื่อระงับความตื่นตระหนก.. “..นางตายแล้วในห้องสตูฯสามที่แกสองคนจะต้องไปถ่ายงาน..”

ฉันสยองเล็ก ๆ ..

นึกถึงคำพูดของพี่งิ้มช่างแต่งหน้า..

สตูฯสามที่เคยมีนายแบบฆ่าตัวตายมาแล้วที่นั่นจนต้องปิดไม่ใช้งานเพราะมีแต่คนกลัว..

และคุณริสามาสั่งให้เปิดใช้..เพราะจะต้องถ่ายซ่อมแก้งานที่คุณจิ๊บประสานงานมาผิดพลาด..

และบัดนี้..คุณริสากลับมาเสียชีวิตเสียเอง...

ฉันปะติดปะต่อเรื่องได้แล้ว..รีบหันมามองน้องดาวที่จ้องฟังอ่อนเล่าเรื่องตาแป๋ว..

“.น้องดาว..นี่ไม่ใช่เหตุบังเอิญใช่ไหม..ที่น้องดาวให้พี่จอมพามาที่นี่..”

ตอนนี้แม้แต่แคทก็นึกขึ้นได้ว่า..มันไม่ใช่เหตุบังเอิญแล้วล่ะ..

เพราะก่อนหน้านั้น..น้องดาวนัดแคทกินข้าว..และทำไมถึงต้องนัดกินข้าวในวันนี้ด้วย..

แม่หมอพิมพ์ดาวได้แต่ยิ้มเล็กน้อย...

แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรฉัน..เพียงแต่พูดขึ้นว่า..

“..เราควรจะไปดูสถานที่เกิดเหตุกันได้นะคะพี่จีจี้..พี่แคท..ว่าแต่ผู้ตายเป็นใครกันหรือคะพี่อ่อน..”

อ่อนเวลานี้ดูแปลกใจกับแม่หมอพิมพ์ดาวจนลืมไปเลยว่าเพิ่งเจอเหตุการณ์น่าตระหนกมาสด ๆ ร้อน ๆ

นางเล่าข้อมูลคร่าว ๆ ให้พิมพ์ดาวฟัง..เกี่ยวกับคุณริสา..

และเมื่อเล่าจบก็เล่าต่อถึงสิ่งที่เผชิญมาก่อนหน้านี้ ..

“..เมื่อกี้พี่ไปที่สตูฯสาม..กะจะถามเค้าว่าเซ็ทสตูฯกันเสร็จหรือยัง..แต่ก็เห็นคนแตกตื่นกัน..ก็วิ่งเข้าไปดูกับเขานิดหน่อย..เห็นศพเลยค่ะน้องดาว..คุณจิ๊บสั่งเลิกงานทันที..และคุณพันธ์พงศ์ก็รีบแจ้งตำรวจ..เหมือนกับว่า..มันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้เอง ..”

“..เค้าตายได้ยังไง..พอจะมีข้อมูลคร่าว ๆ ไหมคะ..”

“.น้องดาวต้องไปดูเองแล้วล่ะค่ะ..พี่เองก็ไม่รู้อะไรเท่าไหร่..แต่ว่าเรื่องตาย..ยังไงก็ตายจริงค่ะ..”

น้องดาวหยิบมือถือมาจิ้ม ๆ ..

“..โชคดี..เรามีวันเดือนปีเกิดของผู้ตายด้วย..ประวัติหาง่ายดีค่ะ..เค้าคงจะมีชื่อเสียงไม่ใช่น้อยนะคะ..”

“..แหม..ระดับเจ้าของแบรนด์ Leesa นะคะน้องดาว..”

น้องดาวเหมือนจะหันไปพยักหน้ากับพี่จอม..

พี่จอมเองก็เหมือนจะรู้ใจ..รีบเข็นรถตามที่น้องดาวร้องขอ..

และมันก็ตลกตรงที่..เราทั้งหมดไปยังสตูฯสามที่เกิดเหตุพร้อม ๆ กัน..เพียงแต่น้องดาวซึ่งนั่งรถเข็น..โดยมีพี่จอมเป็นคนเข็น..กลับกลายเป็นคนนำเสียอย่างนั้น...

ฉันรู้สึกแปลก ๆ นะคะเวลานี้..

น้องดาวดูจะเคร่งขรึมกว่าเดิม..ดูฉลาดสุขุมกว่าเดิม..แต่สายตาของนาง..ดูเหมือนจะเคยเห็นที่ไหน..

แคทเดินมาคู่ฉัน..แล้วก็พูดว่า..

“..จีจี้รู้สึกเหมือนแคทไหม.ว่าน้องดาวตอนนี้..ก็คืออาหงส์นั่งรถเข็น..”

ฉันอุทานออกมาเบา ๆ ..

“..ใช่ ๆ ๆ ..สายตาเหมือนอาหงส์มากเลย..”

น้องดาวหันมาสบตาฉัน..

“..พี่จีจี้คะ..ยังไงดาวก็ต้องขอให้พี่ช่วยนะคะ..”

ฉันโวยวาย..

“..เดี๋ยว ๆ ๆ น้องดาว..บอกพี่มาซิ..ตกลงน้องดาวจะมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยเฉพาะเลยหรือ..”

“..กระแสดาวพฤหัสในระยะนี้ไม่ค่อยดีค่ะ..”น้องดาวพูด.. “..ถ้าดาวไม่มายุ่งเกี่ยว..คนผิดอาจจะลอยนวล..คนไม่ผิดอาจจะโดนลงโทษในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำก็ได้..”

แม่หมอพิมพ์ดาวยิ้มให้ฉัน..

“..วิชาโหราศาสตร์ของดาว..กับความช่างสังเกตของพี่จีจี้นี่แหละค่ะ..จะร่วมกันช่วยไขคดีได้แน่..”

เดินพลางพูดพลาง..ไม่ช้า..เราก็ถืงสตูดิโอหมายเลขสามนั้นแล้ว...

สตูดิโอที่มีคนตาย..และคนตายคนนั้น..ก็คือคุณริสา..เจ้าของแบรนด์เสื้อผ้า Leesa ซึ่งจ้างฉันกับแคทถ่ายแบบเสื้อผ้าให้นั่นเอง...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 11:46
    แคทกับจีจี้นี่เป็นโคนันหรอ? ไปที่ไหนก็มีแต่คนตาย?????
    #92
    1
  2. #91 #Amnessia (@run421) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 06:18

    รอต่อไปปปป

    #91
    0
  3. #90 Paya_mm (@Paya_mm) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 04:32

    มาแล้วววว
    #90
    0
  4. #89 bungkeegee (@bungkeegee) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 19:26


    คดีใหม่มาแล้ว
    #89
    0