แม่หมอ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 24,509 Views

  • 158 Comments

  • 409 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    273

    Overall
    24,509

ตอนที่ 27 : ปริศนาไพ่ทาโรท์(4)จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    18 ต.ค. 61

แม่หมอหงส์ครั้งนี้เหมือนไม่ค่อยแสดง..แต่ใครจะรู้ว่าบทบาทนั้นยิ่งกว่าแสดงเองเสียอีก..

.....................

แม่หมอหงส์มองดูเพื่อนที่ชื่อเกวลิน..ซึ่งลุกขึ้นหลังจากมานั่งกินกาแฟที่ร้านสักครู่..

เอลลี่นั่งจ๋อยตรงเคาท์เตอร์..มีมัสสุนั่งปลอบใจข้าง ๆ ...

เกวลินเป็นแม่ของเอลลี่..เป็นเพื่อนของแม่หมอหงส์..และเพิ่งอบรมลูกสาวไปหยก ๆ ..

แม่หมอหัวเราะ..

“..ใจเย็นน่า..เกว..แค่ลูกอยากได้มือถือ..ทำไมต้องโมโหขนาดนี้ด้วย..”

“..มันไม่ดูตัวเองไงหงส์..บริหารจัดการเงินยังไง..แบบนี้ยังไงก็ไม่รวยหรอก..ฉันลงทุนทำร้านกาแฟให้..ก็อยากจะสอนให้มีกิจการเล็ก ๆ น้อย ๆ คอยบริหาร..แล้วนี่ยังไง..ลูกค้าตั้งเยอะ..แต่เดือนหนึ่งกำไรนิดเดียว..จะทำอะไรกิน..จะซื้อมือถือก็มาขอเงินแม่..ร้านอื่นที่เค้าไม่ลูกค้าเยอะขนาดนี้เค้าทำไมเงินเหลือ..แปลว่าดูแลกิจการไม่รอบคอบ..”

เกวลินถอนหายใจ..

“..จะซื้อให้ก็ได้..แต่ทำแบบนี้จะเคยตัว..เอางี้..ถ้าจะเอาก็มาบอก..จะรูดบัตรให้แล้วแกก็มาผ่อน..โอเคไหมเอลลี่..”

เอลลี่ต้องพยักหน้ารับคำ..มัสสุกลืนน้ำลายอึก..เรื่องพวกนี้..ไพ่ยิบซีที่เขาเปิดพยากรณ์ให้ก็บอกไว้แล้ว..และแม่หมอหงส์ก็เป็นคนอ่านให้ฟัง..

มันจะแม่นไปไหนเนี่ย..

เกวลินเดินไปที่ประตู..

“..แม่ไม่เคยดูบัญชีเลย..แกต้องเอาบัญชีมาให้แม่ดู..จะได้สอนว่า..การบริหารจัดการธุรกิจต้องทำอย่างไร..จัดการมั่วแบบนี้ยังไงก็ไม่ได้หรอกนะ..เอลลี่..”

เอลลี่จ๋อย..แม่เดินออกไปแล้ว...และไม่ช้า..รถโฟลค์เต่ารุ่นใหม่สีส้ม..ก็แล่นออกไป..

เอลลี่ค่อยออกมาจากคอกตรงเคาท์เตอร์พร้อมกับมัสสุ..มาเก็บแก้วกาแฟที่แม่เพิ่งกินเสร็จ..

“..โดนด่าเละเลยค่ะน้าหงส์..”เอลลี่พูดจ๋อย ๆ ..

มัสสุอ้าปากค้าง..

“..เจ๊ทายไว้แม่นเป๊ะเลย..สุด ๆ จริง ๆ ..”มัสสุอดชมไม่ได้..

แม่หมอหงส์หัวเราะเบา ๆ ..

“..จริง ๆ ที่แม่เค้าพูดก็ถูกนะเอลลี่..ฉันเองในฐานะหุ้นส่วนร้าน..ก็รู้สึกว่ารายได้ในส่วนนี้จะเอามาเป็นรายได้หลักก็คงไม่ได้..เพราะกำไรมันไม่พอจริง ๆ ..แต่จะเอาเวลามาบริหารมันก็ไม่ใช่อีก..เพราะฉันทำหน้าที่อื่นไปแล้ว..”

เอลลี่ครางเฮ้อ..

“..หนูคงไม่เหมาะกับการเป็นเจ้าของร้านมั้งค่ะน้าหงส์..”

“..ใครบอกล่ะ..เธอแค่พัฒนาตัวเอง..เดี๋ยวก็ลงตัวแล้ว..”

“..หือ..”

“..เธอแค่ชอบทำกาแฟ..อาหาร..แค่นี้มันไม่พอหรอกหากจะมาเป็นเจ้าของร้าน..มันต้องเรียนรู้เรื่องอื่นด้วย..เช่นการบริหารจัดการร้าน..บริหารเงิน..ซึ่งสิ่งที่เธอขาด..ก็ต้องขวนขวาย..”

มัสสุอดถามไม่ได้..

“..เหมือนอย่างน้องดาวใช่ไหมครับ..น้องดาวเก่งโหราศาสตร์..แต่ก็ต้องฝึกอีกมาก..กว่าจะเป็นหมอดูที่เป็นนักสืบได้..”

แม่หมอพยักหน้า..

“..ใช่..สมัยก่อนฉันก็ไม่ได้มาเป็นนักสืบได้ง่าย ๆ เหมือนกัน..”

“..ผมแปลกใจนะครับ..”มัสสุเข้าเรื่อง.. “..ทำไมเจ๊ถึงรู้เรื่องคดีหมออิฐว่าควรจะไขอย่างไร..ทั้งที่..เห็นแค่หลักฐานเพียงรูปถ่ายที่สารวัตรมานพส่งมา..น้องดาวยังต้องงมอยู่นาน..ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าไปถึงไหนแล้ว..”

“..อ๋อ..น้องดาวรู้แล้ว..ว่าไพ่ยิบซีทั้งสิบใบที่หมออิฐทิ้งไว้ให้..หมายความถึงอะไร..”แม่หมอหงส์พูด.. “..นั่นก็คือ..หมออิฐทิ้งอีเมล์ตัวเองไว้ให้..แปลว่า..ข้อมูลที่จะไขคดีทั้งหมดทุกเรื่อง..หมออิฐคงเก็บไว้ที่นั่น..”

มัสสุยังอดสงสัยไม่ได้..

“..แล้วทำไมเจ๊ถึงรู้ได้ล่ะครับ..เหมือนจะดูไม่นานก็รู้เรื่องหมด..”

“..ฉันตอนเป็นนักสืบที่กรมสืบสวนคดีพิเศษ..การแกะรหัส..มันก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ต้องเรียน..และฉันก็ชำนาญมากเป็นพิเศษ..เทสต์เรื่องนี้..คะแนนจะท็อปเลย..ไม่เชื่อถามคุณพนัสก็ได้..”

มัสสุอ้าปากค้าง..

“..จริงหรือครับนี่..”

“..ดังนั้น..พอเห็นไพ่ยิบซีที่หมออิฐทิ้งไว้..ก็เลยรู้เลยว่ามันหมายถึงอะไร..และแพทเทิร์นการถอดรหัสมันก็มีของมันอยู่..หมออิฐคงไม่วางรหัสซับซ้อนเท่าไหร่หรอก..เพราะถ้ายากไป..ไม่มีใครแกะได้..สิ่งที่เขาต้องการจะบอกก็จะไม่บรรลุผล..ซึ่งรหัสแค่นี้..คนที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีแล้ว..คิดในใจยังได้เลย..”

แม่หมอเปิดมือถือดูอีกครั้ง..

“..เพียงแต่..ช่วงนี้..หากคาดไม่ผิด..น้องดาวน่าจะรู้แล้วว่าไพ่ยิบซีหมออิฐที่ทิ้งไว้..มันหมายถึงอีเมล์ที่ปรากฏในเครดิตท้ายหนังสือตำราของเขา..สิ่งที่ยากกว่านั้น..ก็จะเป็นการแกะพาสเวิร์ด..”

มัสสุครางอือม์..

“..เจ๊แกะได้หรือเปล่าล่ะครับ..”

“..ยังไม่ได้แกะ..เพราะมันไม่ได้คิดในใจได้เหมือนกับตอนแรก..”

แม่หมอครางอือม์..

“..แต่ก็น่าจะลองดูสักหน่อย..แกเอากระดาษปากกามาให้ฉันได้ไหม..”

มัสสุกระวีกระวาดไปหาให้แม่หมอตามคำสั่ง..

ไม่ช้า..แม่หมอหงส์ก็เปลี่ยนโหมด..เป็นโหมดของนักสืบนักไขปริศนา..

“..ถ้าน้องดาวแกะรหัสออกได้ก่อน..ก็ถือว่าเก่งมากล่ะ..”แม่หมอคิด..

......

รถคันหรูแล่นเข้ามาในมหาวิทยาลัยแถบชานเมืองซึ่งกว้างขวางไม่ใช่น้อย..

พิเศษคือ..รถคันนี้..มีรถมอร์เตอร์ไซด์ตำรวจคอยนำทางคันหนึ่ง..ท่าทางคนที่อยู่ในรถ..ก็คงไม่ใช่ธรรมดา..

เบาะหน้า..นอกจากคนขับรถแล้ว..ยังมีคนในเครื่องแบบในฐานะคนติดตามบุคคลสำคัญและบอดี้การ์ด..นั่งเคียงคู่..

เบาะหลัง..มีคนนั่งอยู่สองคน..คนหนึ่งแต่งเครื่องแบบทหาร..อีกคนแต่งสูทสากล..

“..คุณพนัส..ดูคุณมั่นใจเหลือเกินนะ..”คนแต่งเครื่องแบบทหารพูด..

“..ผมเชื่อครับท่าน..หากแม่หมอหงส์บอกว่าเธอทำได้..ก็ต้องได้..”

พันเอกสุวินทร์..ตัวแทนของบุคคลสำคัญที่ถูกส่งมาดูแลคดีการฆาตกรรมหมออิฐแค่นเสียง..

“..คดีนี้..นายสั่งให้ผมดูแลอย่างใกล้ชิด..คุณคงจะทราบนะคุณพนัส..เราไม่ต้องการมือสมัครเล่น..หรือมือกำมะลอใด ๆ ..เราต้องการสะสางคดีให้เร็วที่สุด..แบบมืออาชีพ..”

พนัสยังคงยิ้ม..

เขาเชื่อถือในตัวของแม่หมอหงส์เสมอ..

การสั่นของมือถือเนื่องจากไลน์เข้าทำให้พนัสขมวดคิ้ว..

เขาไม่กล้าเปิดเสียงเตือนเพราะอยู่กับผู้ใหญ่..

ได้แต่แอบหยิบมือถือขึ้นมาดู..

คนที่ส่งข้อความ..คือแม่หมอหงส์..

พันเอกสุวินทร์เหลือบมอง..

“..มีอะไรหรือคุณพนัส..”

“..แม่หมอหงส์ส่งข่าวมาครับ..”พนัสซุกมือถือเหมือนเดิม..

“..ผมไม่เข้าใจเรื่องหนึ่ง..ทำไมคุณถึงเชื่อถือแม่หมอหงส์คนนี้นัก..”พันเอกสุวินทร์อดถามไม่ได้..

พนัสยิ้ม..

“..เธอเคยเป็นมือดีของกรมสืบสวนคดีพิเศษน่ะครับ..มือดีที่สุด..เพียงแต่..เธอลาออกไปประกอบธุรกิจส่วนตัว..และคงไม่ผิดหากว่าทางกรมจะขอความเห็นเธอบ้างในบางกรณีในฐานะผู้เชี่ยวชาญ..”

“..แล้วเธอว่าอย่างไรบ้างล่ะ..”

“..เธอส่งข่าวมาบอกว่า..ท่าทางคดีฆาตกรรมคุณจักรชัย..หรือหมออิฐ..จะมีความซับซ้อนกว่าที่คิดมากมายนัก..”

พันเอกสุวินทร์ครางอือม์..

“..คงไม่ใช่แค่ส่งไลน์มาแค่นี้หรอกใช่ไหม..”

“..เธอยังบอกอีกว่า..แม่หมอพิมพ์ดาว..คนที่เธอไว้วางใจคนนี้..จะแก้ไขปริศนาทั้งหมดได้ในระยะเวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมงครับ...แต่ว่าหลังจากนั้นแล้ว..ก็เป็นหน้าที่ของผมและท่านผู้การ..”

“..เฉพาะผม..คุณไม่เกี่ยว..”พันเอกสุวินทร์พูดเสียงเย็นชา..

“..แต่ทางรัฐบาลขอร้องให้กรมสืบสวนคดีพิเศษลงมาช่วยทำคดีนะครับ..”

“..ก็แค่รายงานต้นสังกัดไปว่าเรื่องราวเรียบร้อย..ก็แค่นั้น..ส่วนที่เหลือ..ผมจะจัดการต่อเอง..ในฐานะ..”

เขาพูดเสียงขรึมและมีอำนาจ..

“..คนของท่าน..ท่านคนนั้น..”

เหมือนคนขับรถและผู้ติดตามที่นั่งตอนหน้า..จะหันมาสบตากันราวกับบังเอิญ..

......

จอมลุกขึ้นในขณะที่พิมพ์ดาวยังคงง่วนกับกระดาษหลายแผ่น..

หลังจากรู้ว่า..หน้าไพ่ทาโรท์ที่หมออิฐเขียนทิ้งไว้ในกระดาษเสียบในหนังสือตำราไพ่ยิบซีหมายถึงอะไร..การถอดรหัสขั้นต่อไป..จึงต้องรีบทำอย่างเร่งด่วน..

ได้อีเมล์แล้ว..ต่อไปก็คือพาสเวิร์ด..

จอมหากระดาษจำนวนมากให้..ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อในมหาวิทยาลัย..ปากกาสี ๆ อีกซองหนึ่ง..

พิมพ์ดาวใช้กระดาษปากกาที่ได้มา..ทั้งเขียนทั้งทด..จนกระดาษที่ใช้แล้วเกลื่อนไปทั้งโต๊ะ..

จอมรู้ว่า..เขาอาจจะช่วยอะไรพิมพ์ดาวไม่ได้สักเท่าไหร่..

“..น้องดาวครับ..พี่ไปห้องน้ำก่อนนะ..”

พิมพ์ดาวง่วนกับกระดาษและข้อความต่าง ๆ ตรงหน้า..ไม่ได้ยินการพูดของจอมแม้แต่น้อยทั้งที่อยู่ใกล้กัน..

จอมไม่ได้พูดย้ำ..แต่เสียงของสารวัตรมานพพูดขึ้นว่า..

“..ไปเถอะครับคุณจอม..ไม่ต้องห่วง..ผมดูแลคุณพิมพ์ดาวเอง..”

พิมพ์ดาวยังไม่ใส่ใจเรื่องอื่นใด..

ภาพที่งดงามทำให้จอมซึ่งอยากจะลุกไปห้องน้ำ..ก็ยังไม่อยากจะไปไหน..

สวยจริง ๆ ไม่เคยเห็นอะไรสวยงามแบบนี้มาก่อน..

จอมจำต้องผละออกมา..

ห้องน้ำอยู่ห่างจากร้านกาแฟพอสมควร..

หลังจากทำธุระเสร็จสรรพ..จอมรู้สึกว่ามีใครบางคนมองเขาตอนที่เขาล้างมืออยู่..

จอมหันขวับ..ก่อนจะยิ้มให้..

“..นึกว่าไปแล้ว..ณนนท์..”

“..ผมแยกจากพี่แล้วก็ว่าจะกลับบ้าน..แต่รู้สึกสังหรณ์ครับ..”

“..มีอะไรหรือเปล่า..”จอมถาม

“..ผมก็วน ๆ เวียน ๆ อยู่แถวนี้แหละครับ..ชะเง้อมองพิมพ์ดาวบ้าง..อะไรบ้าง..”

จอมตบบ่าณนนท์..ด้วยความรู้สึกเห็นอกเห็นใจแบบลูกผู้ชายด้วยกัน..

“..ถ้าจะห่วงขนาดนั้น..พี่ว่า..นายควรจะไปนั่งด้วยกันมากกว่านะ..”

“..ไม่อยากรบกวนครับ..แต่ว่า..ผมห่วง..”ณนนท์พูดตามตรง.. “..เมื่อกี้.ผมเห็นรถมาจอดตรงที่จอดรถใกล้ร้านกาแฟ..ทหารคนหนึ่งเดินมากับคุณพนัส..พี่รู้จักคุณพนัสหรือเปล่าครับ.”

“..คุณพนัสที่เป็นแฟนกับแม่หมอหงส์น่ะหรือ..”

“..ครับ..ดูท่าทางเขาคงมาหาพิมพ์ดาว..เพียงแต่..ทหารที่มาด้วย..ผมรู้สึกคุ้น..เหมือนเคยเห็นที่ไหน..”

แล้วณนนท์ก็หยิบมือถือ..

“..พอค้นดู..ได้เรื่องเลยครับ..”

จอมพยักหน้า..

“..ตามที่รู้มานะ..รัฐบาลสั่งให้กรมสืบสวนคดีพิเศษเข้ามาช่วยตำรวจท้องที่ทำคดี..และทหารคนนี้ก็คงเป็นคนของผู้ใหญ่เข้ามากำกับดูแลนั่นแหละ..”

“..แล้วพี่ว่า..เป็นผู้ใหญ่ระดับไหนล่ะครับ..”

“..ก็คงเป็นคนของรัฐบาล..ผู้ใหญ่ในรัฐบาลใช่ไหม..”

ณนนท์ถอนหายใจ..ยื่นมือถือให้จอมดู..

จอมเห็นแล้วก็ใจหาย..

“..เฮ้ย..”

ก่อนจะนึกได้..หยิบมือถือตัวเองขึ้นมา..และโทรหาใครบางคน..

ณนนท์สายตานิ่งแน่วแน่..ในขณะที่จอมทักทายลงไปในโทรศัพท์..

“..คุณปู่ครับ..ผมจอมนะครับ..คุณปู่รู้จักทหารคนนี้ไหมครับ..ชื่อ..พันเอกสุวินทร์....”

จอมสนิทกับปู่ซึ่งเป็นอดีตนายทหาร..และพิการเดินไม่ได้เช่นเดียวกับพิมพ์ดาว..เพียงแต่ปู่ของเขา.สาเหตุพิการมาจากการปฏิบัติหน้าที่..แต่ถึงกระนั้นจนกระทั่งเกษียณ..ปู่ก็ยังทำหน้าที่อย่างดีที่สุด..โดยไปเป็นอาจารย์ในโรงเรียนทหาร..มีลูกศิษย์ลูกหามากมาย..แม้ว่าจะต้องนั่งรถเข็นสอนก็ตาม..

ดังนั้น..การจะสอบถามว่าใครเป็นใครในแวดวงทหารแล้ว..ปู่ของจอมจะรู้ดี..เพราะผ่านการสอนนักเรียนทหารมาหลายรุ่น

จะว่าไป..จอมเชื่อถือข้อมูลของปู่..มากกว่าข้อมูลที่ค้นได้จากอินเตอร์เนตเสียอีก..

ปู่ของจอมทำให้จอมกระจ่างในข้อมูล..พอวางสายก็เป่าปาก..คืนมือถือให้ณนนท์..

“..ณนนท์..นี่ดาวต้องยุ่งกับเรื่องใหญ่ระดับนี้เลยหรือ..”

“..ใหญ่จนไม่อยากจะคิดเลยล่ะครับ..ว่าดาวจะกดดันแค่ไหน...ผมเป็นห่วงเธอนะครับพี่จอม..”

จอมโอบไหล่ณนนท์อย่างสนิทสนม..

“..ถ้าคิดว่า..เราจะให้กำลังใจพิมพ์ดาวได้ทั้งคู่..ก็ไปด้วยกัน..”

“..แต่พี่ครับ..”ณนนท์ไม่คิดว่าจอมจะใจกว้างขนาดนี้..

ความรักก็คือความรัก..

ณนนท์ไม่เคยคิดถึงความรักแบบที่จอมคิด..

รักโดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ ..หากคิดว่าอีกฝ่ายจะมีความสุขได้แล้ว..ก็จะยอมทุกวิถีทาง..

แต่ว่ารัก..

....

สองหนุ่มมาที่โต๊ะในร้านกาแฟที่พิมพ์ดาวยังง่วนอยู่..โดยที่มีสารวัตรมานพยังคงอยู่ดูแลใกล้ชิด..

แต่เวลานี้..โต๊ะอีกตัวถูกลากมาต่อกัน..เนื่องจากมีคนอีกสองคนอยู่ด้วย..พนัสและพันเอกสุวินทร์

พนัสเงยหน้าประหลาดใจเมื่อเห็นณนนท์กับจอมอยู่ด้วยกัน..

นี่ถ้าไม่มีเรื่องอะไรที่มันดูสำคัญมาก ๆ อยู่ตรงหน้า..เขาคงจะคิดว่า..เรื่องนี้ควรจะเซอร์ไพรส์ไม่ใช่น้อย..

การปรากฏตัวของณนนท์..ทำให้พิมพ์ดาวที่กำลังง่วนกับงาน..อดเงยหน้าขึ้นมองไม่ได้..

สีหน้าณนนท์ยังเหมือนจะวางตัวไม่ถูก..แต่จอมโอบไหล่เขาอย่างสนิทสนม..

“..น้องดาวครับ..นนท์มาให้กำลังใจน้องดาวด้วย..”

พิมพ์ดาวพยักหน้า..

“..ขอบคุณนะนนท์..”

พันเอกสุวินทร์แค่นเสียง..

“..คนไม่เกี่ยวไม่ควรมายุ่งกับงานสำคัญนะ..เธอสองคนออกไปก่อนเถอะ..”

พนัสยิ้มเล็กน้อย..รับไหว้จอมกับณนนท์เพราะรู้จักกันดี..

“..ผมว่าให้พวกเขาอยู่ด้วยเถอะครับผู้การ..มีอะไรหรือครับทำไมถึงยุ่งเกี่ยวไม่ได้..เท่าที่ผมทราบ..จอมอยู่กับพิมพ์ดาวมาก่อนใช่ไหมครับสารวัตร..”

สารวัตรพยักหน้า..

“..เค้าช่วยให้แม่หมอพิมพ์ดาวคิดปริศนาออกในตอนแรก ๆ ด้วย..”

ก่อนจะสบตาพนัส..

“..และน้องอีกคน..ก็เป็นคนพบศพหมออิฐจัดการเรื่องราวต่าง ๆ กว่าตำรวจจะไปถึง..เค้าควรรู้เรื่องเหล่านี้ด้วยนะครับ.”

พนัสยิ้มอีก..

“..ข้อสำคัญ..คุณจอมหรือจอมพล..เจนกิจยุทธนา..เท่าที่ผมทราบ..คือหลานของพลโทเจริญ เจนกิจยุทธนา..คิดว่าท่านผู้การคงคุ้นกับชื่อนี้นะครับ.”

พันเอกสุวินทร์ชะงัก..

“..หลานของอาจารย์เจริญหรือนี่..”

คนเรียนทหาร..จะมากจะน้อย..ต้องเคยเรียนกับพลโทเจริญ เจนกิจยุทธนา.ปู่ของจอมมาบ้างไม่มากก็น้อยแหละ..

พนัสพูดอีกว่า..

“..อีกอย่าง..นอกจากคุณจอมจะเป็นหลานของท่านนายพลเจริญแล้ว..คุณณนนท์ก็เป็นทายาทของตระกูลชินทรัพย์ไพศาล..ซึ่งตระกูลนี้..ผู้การคงทราบว่าคุ้นเคยกับ “ท่านผู้นั้น.” ดีแค่ไหน..เพราะบริจาคให้มูลนิธิของท่านผู้นั้นก็ไม่น้อยเหมือนกัน..”

เหมือนกับว่า..พันเอกสุวินทร์เริ่มมีท่าทีหนักใจ..

“..เรื่องนี้ไม่ควรจะให้คนรู้เยอะนะครับ..”พันเอกสุวินทร์เหมือนเครียดขึ้น.

แต่ความเครียดของพันเอกสุวินทร์ถูกขัดจังหวะจากพิมพ์ดาวเสียก่อน..

“..ขอโทษนะคะ..ดาวขอร้องล่ะ..ช่วยไปคุยกันที่โต๊ะอื่นได้ไหม..ไม่มีสมาธิถอดรหัสเลย..”

พันเอกสุวินทร์ชะงัก..หน้าแดงด้วยความโกรธ..

“..นี่เธอกล้าไล่ฉัน..”

พิมพ์ดาวเหมือนไม่เห็นเครื่องแบบนายทหารอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย..

“..ตอนนี้ถ้าใครรบกวนสมาธิดิฉัน..ก็ออกไปให้หมดค่ะ..ถ้าจะนั่งตรงนี้..กรุณาเงียบ..พี่จอม..นนท์..เงียบได้ไหม..สารวัตร..คุณพนัส..ถ้าอยากให้ดาวแกะรหัสให้ออก..รบกวนเงียบด้วยค่ะ..”

พนัสสบตากับสารวัตรมานพ..ก่อนจะยิ้มออกมา..

แต่หน้าตาของพันเอกสุวินทร์ไม่ดีเลย..

“..คิดดีแล้วหรือที่มาไล่ฉัน..”

“..ถ้าท่านต้องการจะปิดคดีในวันนี้..กรุณาเงียบค่ะ..”พิมพ์ดาวพูด.. “..ดาวติดแค่ไพ่สองใบ..เดอะมูน..กับอัศวินถ้วย..ไนท์ออฟคัพ..พี่อิฐวางไพ่สองใบนี้ไว้ทำไม..”

พิมพ์ดาววางมือถือลงกับโต๊ะ..

“..และอีเมล์ของพี่อิฐ..ระบบอนุญาตให้ใส่พาสเวิร์ดได้แค่ห้าครั้ง..ดาวใช้ไปสามครั้งแล้ว..ไม่ผ่าน..เหลืออีกเพียงสองครั้งเท่านั้น..ดาวต้องหาคำตอบของไพ่สองใบนี้ให้ได้..เพราะมันเป็นไพ่เพียงสองใบที่ไม่มีค่าตัวเลข..ซึ่งที่ผ่านมา..พี่อิฐจะใช้เลขลำดับอักษรภาษาอังกฤษ..และตัวเลขจริง ๆ ..เป็นแนวทาง..”

พิมพ์ดาวหน้าเครียด..

“..และดาวจะไม่ยอมแพ้นะคะ..ดาวจะต้องคิดปริศนาให้ได้..ว่าไพ่สองใบนี้มันคืออะไรกันแน่..”

image

....

เวลาผ่านไปอีกราวสิบนาที..

พิมพ์ดาวขยำกระดาษทิ้งอีกแผ่นหนึ่ง..หลังจากคิดไปคิดมา..ทดไปทดมา..ก็ไม่เป็นผล..

หงุดหงิดใจจนต้องหยิบตำราไพ่ของหมออิฐขึ้นมาอ่านอีกครั้ง..

เปิดไปถึงคุณสมบัติและความหมายไพ่เดอะมูน..กับอัศวินถ้วย..ก็ไม่เห็นอะไรแปลก..

“..เอาเด็กหนุ่มเด็กสาวมาฝากความหวัง..จะได้เรื่องอะไร..”เสียงพันเอกสุวินทร์บ่น..

พิมพ์ดาวตาเขียว..ทำให้ผู้การสุวินทร์ถึงกับหน้าซีด..แม้จะเป็นนายทหารมีอำนาจบารมี..แต่พอพิมพ์ดาวซึ่งเป็นแค่เด็กสาวพิการมองด้วยสายตาดุ..ก็รู้สึกเกรง ๆ อย่างประหลาด..

แต่แล้วพิมพ์ดาวก็ฉุกใจคิด..

“..ผู้การพูดว่าอะไรนะคะ..”

เหมือนพันเอกสุวินทร์จะไม่อยากจะตอบกลัวสายตาดุ ๆ ..แต่จอมก็พูดขึ้นว่า..

“.เอาเด็กหนุ่มเด็กสาวมาฝากความหวัง..จะได้เรื่องอะไร..พี่จำได้ครับน้องดาว..”

เหมือนพิมพ์ดาวจะนึกถึงอะไรบางอย่างได้..รีบเปิดหนังสือตำราไพ่ของหมออิฐ..

“..คุ้นนะคะ..คุ้นมาก..”

เปิดไปเปิดมา..ก็หยุดที่คำนำต้นเรื่อง..และเหลือบมองที่หน้า..คือหน้าที่สี่ของหนังสือ..

พิมพ์ดาวเอะใจ..เพราะไพ่ที่ถัดจากไพ่เดอะมูน..คือไพ่สี่ถ้วย..และไพ่ที่ถัดจากไพ่อัศวินถ้วย..คือไพ่สี่เหรียญ..

พิมพ์ดาวอ่านอย่างละเอียด..หมออิฐพรรณาถึงที่มาที่ไปที่ทำตำราไพ่พร้อมกับเครื่องราง..ไม่มีอะไรมากนัก..

แต่ท้ายสุด..มีคำอุทิศ..

ความดีงามใด ๆ ที่เกิดจากการทำตำราไพ่ในครั้งนี้..ขออุทิศให้แก่พ่อหนุ่มและแม่นับ..บิดามารดาของผม..พ่อแม่ที่รักมากกว่าทุกคนในโลก..

พ่อหนุ่ม..แม่นับ..

พิมพ์ดาวอุทานออกมา..

“..ไพ่เดอะมูน..ถ้าเขียนคำว่าMOONกลับด้านก็จะกลายเป็น..NOOM..”

ก่อนจะกำมือแน่นเหมือนร้องเยส..

“..ไพ่อัศวินถ้วย..ไนท์ออฟคัพ..ไนท์ออฟคัพ..หากจะอ่านรวบ ๆ ก็จะได้คำว่า..นับ..”

พิมพ์ดาวหัวเราะ..

“..ชื่อพ่อแม่ของพี่อิฐนี่เอง..และทั้งสองชื่ออยู่ที่บทคำนำซึ่งอยู่หน้าสี่..มิน่า..ถึงมีไพ่เลข 4 กำกับหลังไพ่เดอะมูนและไนท์ออฟคัพ..ที่เหลือก็คงเป็นตัวเลขสินะ..พี่อิฐชอบเลข 15 กับ 51 เพราะเป็นเลขคู่มิตรเลขมงคล..น่าจะเอามาประกอบเป็นเลขพาสเวิร์ดด้วย..”

พิมพ์ดาวเขียนพาสเวิร์ด..NOOMNUP51..ก่อนจะอุทานออกมา..

“..ลงตัวพอดีแปดอักษร..”

พูดจบก็หยิบมือถือ..กรอกอีเมล์และพาสเวิร์ดซึ่งอยู่หน้าเวบไซต์เมล์ของหมออิฐอยู่แล้ว..

แล้วก็เป่าปาก..

“..สำเร็จค่ะ..เข้าเมล์พี่อิฐได้แล้ว..”

.....

พิมพ์ดาววางปากกาและมือถือ..มีอาการเหมือนผ่อนคลายจากการเคร่งเครียด..

และมือถือของพิมพ์ดาวก็ถูกฉวยไปอย่างง่ายดาย..

พันเอกสุวินทร์มองดูรายชื่อเมล์ที่ปรากฏในจอ..ท่ามกลางความตะลึงของทุกคน..

สารวัตรมานพพูดขึ้นว่า..

“..ควรเอามาให้ผมตรวจสอบก่อนนะครับท่าน..ในฐานะตำรวจท้องที่ซึ่งรับผิดชอบคดี..”

พันเอกสุวินทร์แค่นเสียง..

“..ได้..หลังจากที่ผมอ่านเมล์ทั้งหมดแล้ว..”

พนัสซึ่งนิ่งมานานพูดขึ้นว่า..

“..ว่ามีหลักฐานอะไรเกี่ยวกับคุณบ้างใช่ไหมครับ..ไม่ใช่แค่คุณ..แต่เป็นพลตรียอดเยี่ยม..ยอดอัศวินพิทักษ์ด้วย..”

พันเอกสุวินทร์ชะงัก..

“..หรือว่าคุณ..”

จอมกับณนนท์เห็นท่าไม่ดี..จอมรีบลุกขึ้น..และประจำหลังรถเข็นของพิมพ์ดาว..รีบพาพิมพ์ดาวออกไปห่างจากพันเอกสุวินทร์ให้มากที่สุด..

ณนนท์จะแย่งมือถือคืน..แต่พันเอกสุวินทร์ผละออก..

พนัสยังคงนิ่งขรึม..

“..นั่งลงก่อน.นนท์..เรื่องนี้เธอไม่ควรยุ่ง..”

พิมพ์ดาวอุทานออกมา..

“..นี่มันอะไรกันคะ..”

“..ผู้การสุวินทร์รู้จักกับพลตรียอดเยี่ยม..หนึ่งในกรรมการผู้จัดสร้างวัตถุมงคลครุฑราหู..และมีการแอบอ้างผู้ใหญ่ในการปั่นให้วัตถุมงคลมีราคา..ซึ่งเรื่องนี้..เราไม่มีทางที่จะเอาผิดเพราะไม่รู้ว่าทำจริงหรือไม่..ซึ่งเราต้องการรู้ให้แน่และต้องการหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด..เพราะการแอบอ้างผู้ใหญ่..เป็นความผิดร้ายแรงมาก..”

“..อ้างผู้ใหญ่ในรัฐบาลจะผิดร้ายแรงยังไงคะ..”พิมพ์ดาวยังไม่เข้าใจ..

แต่แล้วก็ชะงัก..หันมามองสารวัตรมานพ..

“..หรือที่สารวัตรเล่าให้ฟังว่า..เป็นผู้ใหญ่ในรัฐบาล..จริง ๆ แล้วไม่ใช่..แต่เป็น...”พิมพ์ดาวกลืนคำพูด..ไม่กล้ากล่าวอะไรออกมา..

“..ผมไม่อยากให้แม่หมอพิมพ์ดาวตกใจครับ..”สารวัตรมานพพูด..

พิมพ์ดาวถึงกับมือเย็นเฉียบ..

“..บ้าชะมัด..พี่อิฐไปยุ่งอะไรแบบนั้นได้ยังไง..”

“..หมออิฐเป็นคนของ “..ผู้ใหญ่..”ที่ถูกส่งไปเป็นสายเพื่อรวบรวมหลักฐาน..และเหมือนพวกเขาจะรู้ว่าหมออิฐกำลังทำอะไรอยู่..เลยหาทางเก็บหมออิฐเสีย..”พนัสพูดอย่างเฉื่อยชา.. “..ใช่ไหมครับ..ผู้การ..”

จอมเม้มปาก..

“..ผู้การ..คุณเป็นทหารผู้ใกล้ชิด..ทำแบบนี้ได้อย่างไรครับ..”

ผู้การสุวินทร์แค่นเสียง..

“..แต่ไม่มีประโยชน์หรอก..เพราะผมจะลบหลักฐานทั้งหมดที่หมออิฐส่งเข้ามาในอีเมล์นี้..”เขามองดูมือถือของพิมพ์ดาว.. “..เมื่อไม่มีหลักฐาน..ก็เอาผิดท่านยอดเยี่ยมกับตัวผมไม่ได้..”

สารวัตรมานพกับพนัสสบตากัน..ขยับลุกขึ้น..แต่ก็มีคนสองคนก้าวเข้ามาเคียงข้างพันเอกสุวินทร์..นั่นคือคนขับรถและทหารบอดี้การ์ดของเขา..

“..อย่าแตะต้องผู้การ..ถ้าไม่อยากมีเรื่อง..”บอดี้การ์ดพูด..

พร้อมทั้งแตะที่อกเสื้อซึ่งสวมแจ๊คเก๊ต..พอให้ทั้งพนัสและสารวัตรมานพรู้ว่า..มีอะไรอยู่ในอกเสื้อบ้าง..

สถานการณ์ในร้านกาแฟทำให้คนอื่น ๆ เริ่มแตกตื่น..

ผู้การสุวินทร์แตะที่หน้าจอมือถือของพิมพ์ดาว..

“..แค่ลบให้หมด..ทุกอย่างก็จบ..หลักฐานเอาผิดก็ไม่มีแล้ว..ใครก็ทำอะไรพวกผมไม่ได้..”

แตะเลือกอีเมล์ทั้งหมด..และลบ..ไปที่trash..และลบซ้ำอีกที..ทุกอย่างก็จบ..

พนัสกับสารวัตรมานพสบตากัน..

ในขณะที่มีเสียงรถหวอตำรวจ..และตำรวจก็มาถึง...

“..คุณเตรียมตำรวจท้องที่ไว้ก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะครับ..สารวัตร..”ผู้การสุวินทร์พูดอย่างเป็นต่อ.. “..ไม่มีใครทำอะไรผมได้แล้ว..”

พิมพ์ดาวระงับความแตกตื่น..มือกุมมือจอมที่จับแฮนด์รถเข็น...

มือจอมยังคงอบอุ่น..

อีกคนที่หันมาสบตา..คือณนนท์..สายตาเขาแม้จะเสียดาย..แต่พิมพ์ดาวก็รู้สึกถึงความรักในสายตาเขา..

และเขาก็ยิ้มให้เธอ..ยิ้มอย่างวางใจ..

พริบตานั้น..พิมพ์ดาวรู้สึกว่า..ยังมีความรู้สึกส่วนหนึ่งอยู่กับผู้ชายคนนี้..

เพียงแต่เพราะความจำเป็นซึ่งพิมพ์ดาวก็เข้าใจ..

เขายังรักและห่วงใยเธอเสมอ..สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้..มันเหมือนบอกอะไรหลาย ๆ อย่าง..

พิมพ์ดาวรู้สึกขอบคุณคนที่ได้ชื่อว่าคนรักเก่า..

และยิ้มให้อย่างมีไมตรี..ก่อนจะกุมมือของจอมกระชับขึ้น..

ณนนท์เหมือนวางใจแล้ว..

พิมพ์ดาวรู้ว่า..การที่เธอกุมมือจอม..ไม่ใช่ทำให้เขาเจ็บปวด..แต่เขาจะยิ่งวางใจ..แม้จะไม่ได้ครอบครอง..แต่หากเธออยู่กับคนที่เหมาะสมคู่ควร...ก็ไม่มีอะไรจะต้องเจ็บปวดอีก..

เขารักเธอมากกว่าที่เธอคิด..

พิมพ์ดาวพูดขึ้นว่า..

“..ถ้าหากดิฉันจะขอสรุปเรื่องราวทั้งหมด..ก็คงจะเป็นแบบนี้ใช่ไหมคะ..”

ตำรวจเข้ามาในร้านกาแฟ..รายล้อมทุกคน..ปิดทางหนี..

แต่พันเอกสุวินทร์ยังคงมีความมั่นใจ..เพราะเขาทำลายหลักฐานทั้งหมดแล้ว..

“..มีการสร้างวัตถุมงคลครุฑราหู..หนึ่งในคณะกรรมการคือพลตรียอดเยี่ยม..ซึ่งเป็นทหารผู้ใกล้ชิดผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง..ซึ่งรู้จักกับผู้การสุวินทร์..และพลตรียอดเยี่ยมวางแผนที่จะแอบอ้างผู้ใหญ่ท่านนั้นเพื่อให้คนเช่าบูชาไปมาก ๆ ..ซึ่งก็ได้ผล..คนเช่าบูชาเป็นจำนวนมากจริง ๆ ..กรรมการรวยกันไปตาม ๆ กัน..

แต่ก็คงมีการแอบอ้างชื่อของผู้ใหญ่ในรูปแบบนี้มาหลายต่อหลายครั้ง..แต่ในครั้งนี้..จะด้วยวิธีใดก็ไม่มีใครทราบ..ผู้ใหญ่ให้คนของท่านติดต่อหมออิฐที่เป็นหนึ่งในคณะกรรมการเพื่อเป็นสายหาหลักฐานเอาผิด..และหมออิฐก็ยอมให้ความร่วมมือแต่โดยดี..

หมออิฐรวบรวมหลักฐานและเก็บไว้ในอีเมล์ตัวเอง..แต่เรื่องนี้..น่าจะรั่วไหลไปถึงคนอื่น ๆ ..เลยมีการสะกดรอย..และพยายามจะเก็บหมออิฐเพื่อไม่ให้สิ่งที่หมออิฐทำจะเป็นภัยถึงตัว..ซึ่งก็ทำสำเร็จในวันนี้..

ทางผู้ใหญ่จึงต้องเข้ามาดูแลคดีนี้เอง..ส่งผู้การสุวินทร์เข้ามากำกับ..แต่ใครจะคิด..ว่าผู้การก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคนเหล่านี้ด้วย..โดยรู้จักกับพลตรียอดเยี่ยมเป็นการส่วนตัว..

การจะหาหลักฐานเล่นงานกลุ่มคนที่แอบอ้างผู้ใหญ่..ซึ่งเป็นความผิดร้ายแรง..จะทำได้ก็มีเพียงแต่ต้องใช้หลักฐานในอีเมล์ซึ่งหมออิฐรวบรวมไว้เท่านั้น..และหมออิฐก็เหมือนรู้ตัวว่าอาจจะต้องเดือดร้อนจนถึงแก่ชีวิต..เลยทำปริศนาไพ่ทาโร่ท์เอามาให้ดาวเสียก่อน..จนกระทั่งดาวแกะปริศนาได้..แต่..”พิมพ์ดาวนิ่งเล็กน้อย.. “..ผู้การสุวินทร์ก็เอามือถือดาวไปลบหลักฐานทั้งหมดแล้ว..”

ผู้การสุวินทร์แค่นเสียง..

“..ใช่..แล้วทีนี้ใครจะทำอะไรฉันได้อีก..”

“..เพียงแต่..”พิมพ์ดาวยิ้ม.. “..คนแกะปริศนาไพ่ทาโร่ท์ของพี่หมออิฐ..ไม่ได้มีแค่ดาวคนเดียวนะคะ..”

ผู้การสุวินทร์ชะงัก..

สารวัตรมานพกับพนัสชูมือถือขึ้น..

“..และคน ๆ นั้น..ก็เข้าไปในเมล์ของหมออิฐ..เซฟหลักฐาน..และส่งต่อหลักฐานทั้งหมดมาให้ผมสองคนแล้ว..”สารวัตรมานพพูด.. “..และด้วยความไม่ประมาท..ก็คงส่งหลักฐานไปเก็บไว้อีกหลาย ๆ ที่..ดังนั้น..ต่อให้ผู้การลบหลักฐานในเมล์หมออิฐจนหมด..มันก็ไม่มีประโยชน์แล้วล่ะครับ..”

ผู้การสุวินทร์ชะงัก..

“..หมายความว่ายังไง..”

“..การโยนทุกอย่างมาให้แม่หมอพิมพ์ดาว..มันก็แค่กลยุทธหนึ่งเท่านั้น..ผู้การใส่ใจการแก้ปริศนาของพิมพ์ดาว..จนลืมไปว่า..ยังมีอีกคนที่ได้ชื่อว่า.. “แม่หมอ”..ใช่..เธออาจจะมีความสามารถด้านโหราศาสตร์เป็นรองแม่หมอพิมพ์ดาวอยู่..เพราะแม่หมอพิมพ์ดาวเป็นอาจารย์ของเธอ..แต่สำหรับความสามารถด้านการเป็นนักสืบ..เธอเคยเป็นถึงเจ้าหน้าที่ชั้นยอดของกรมสืบสวนคดีพิเศษ..และสำหรับการแก้ปริศนาแกะรหัสของหมออิฐ..เธอสามารถทำได้ก่อนแม่หมอพิมพ์ดาว..จนกระทั่งเข้าไปในอีเมล์ของหมออิฐ..เห็นหลักฐานทั้งหมดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว.”

พนัสพูดพลางยิ้ม..พูดอีกว่า..

“..และเธอก็ไลน์มาบอกผม..ว่าผู้การก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคนร้ายเช่นกัน..ดังนั้น..ในระยะเวลาที่ผมทราบเรื่อง..ก็เลยติดต่อสารวัตรมานพ..ตลอดจนรายงานผู้ใหญ่ให้รับทราบเป็นที่เรียบร้อย..ซึ่งผู้การก็จะเห็นว่า.ในบรรดาตำรวจที่มาล้อมสถานที่นี้..ไม่ได้มีเพียงตำรวจท้องที่ของสารวัตรมานพเท่านั้น..แต่ยังมีเจ้าหน้าที่สารวัตรทหารด้วย..”

พันเอกสุวินทร์ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะเสียท่าใครได้ขนาดนี้..

และเขาต้องคอตก..เพราะเจ้าหน้าที่สารวัตรทหารเดินแหวกกลุ่มตำรวจเข้ามาถึงตัว..แม้แต่คนขับรถและบอดี้การ์ดก็ต้องยอมให้จับกุมแต่โดยดี..

“..กรุณาตามเราไปด้วยครับผู้การ..”สารวัตรทหารคนหนึ่งพูด..

ไม่มีประโยชน์จะดิ้นรนไปไหนได้อีก..

มือถือของพิมพ์ดาวถูกฉวยไปจากมือของพันเอกสุวินทร์..และคืนให้แม่หมอรุ่นเล็กเหมือนเดิม..

สารวัตรมานพวัทยหัตถ์ให้พิมพ์ดาว..

“..ขอบคุณนะครับแม่หมอพิมพ์ดาว..ที่ช่วยราชการ..คดีนี้ปิดได้ลงตัวสักที..”

พิมพ์ดาวยิ้มอย่างภาคภูมิใจ..เหลือบมองจอมและณนนท์คนละครั้ง..ก่อนจะพูดว่า..

“..ไม่ใช่เพียงแค่คดีหรอกค่ะ..ความรู้สึกของดาวก็ลงตัวด้วย..”

“..ยินดีด้วยนะครับแม่หมอ..”สารวัตรมานพยิ้มเพราะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร..

......

เรื่องราวจบสิ้น..ทุกอย่างกลับอยู่ในภาวะปรกติ..

พนัสและสารวัตรขอตัวไปจัดการเรื่องราวที่เหลือ..ทิ้งให้พิมพ์ดาวอยู่กับจอมและณนนท์..

และณนนท์ขอร้องจอมเรื่องหนึ่ง..คือเข็นรถไปส่งพิมพ์ดาวที่รถของจอมตามลำพัง..จอมพยักหน้าอนุญาตอย่างใจกว้าง..ขอตัวไปที่รถก่อนเพื่อตระเตรียมให้พิมพ์ดาวนั่งกลับบ้านอย่างสบายใจ...

ณนนท์เข็นรถเข็นคนพิการ..ฟ้าเริ่มมืด..แต่ดวงตาของพิมพ์ดาวยังคงสุกสว่างสดใส..

“..ดาว..”ณนนท์พูด.. “..ถ้าหากเราทำให้ดาวไม่สบายใจ..รู้สึกไม่ดียังไง..แต่เราเชื่อ..พี่จอมจะไม่ทำแบบนั้นแน่..”

“..นนท์..”ดาวกุมมือคนที่เข็นรถของเธอ..ไม่มีอะไรมากไปกว่าจะกล่าวคำ ๆ หนึ่งออกมา.. “..ขอบคุณนะ..”

“..เราจะดูแลดาวในส่วนของเราต่อไป..และเราวางใจแล้ว..หากไม่มีเรา..พี่จอมจะดูแลดาวแทนเราได้แน่..”

“..ไม่ว่านนท์จะอยู่ในฐานะไหน..แต่เราก็ยังรู้สึกดีกับนนท์ตลอด..”

“..เราบอกตรง ๆ เลยนะ..เราอยู่กับดาวมาตั้งนาน..เราไม่เคยเห็นดาวดูมีความสุขและดูดีแบบนี้มาก่อน..”ณนนท์ยิ้ม..

“..เราบอกได้เลยนะนนท์..ไม่ใช่เพราะพี่จอมทั้งหมดหรอก..”พิมพ์ดาวพูดด้วยความรู้สึกที่แท้จริง..

“..ใช่..เรารู้..ทำไมเราถึงคิดไม่ได้นะ..ว่าตัวตนที่แท้จริงของดาวคืออะไร..และพี่จอมเข้าใจเข้าถึงตัวตนของดาวจริง ๆ ..เค้าอยู่เคียงข้างดาวแบบนี้ก็ดีแล้ว..ดีกว่าเราแน่นอน..”

“..เราดีใจที่ช่วงหนึ่งในชีวิต..เราได้พบเธอนะนนท์..”

“..เราก็เหมือนกัน..แต่นับแต่นี้ต่อไป..เราจะมองเธอในรูปแบบอื่นที่ไม่ใช่พิมพ์ดาวคนเดิมแล้วล่ะ..แต่เป็นพิมพ์ดาวที่ดีที่สุด.”

พิมพ์ดาวพยักหน้า...รู้ว่าณนนท์หมายถึงอะไร..

ณนนท์พูดอีกว่า..

“..ไม่เคยคิดเลยนะ..ว่าถ้ามองดาวในแบบที่ดาวเป็น..คือแม่หมอพิมพ์ดาว..มันจะรู้สึกดีได้ขนาดนี้..แต่แม่หมอพิมพ์ดาวก็ไม่เหมาะกับเราหรอกนะ..เหมาะกับพี่จอมมากกว่า..”

“..เหมาะสิ..เพราะนนท์เป็นเพื่อนที่ดีของแม่หมอพิมพ์ดาวไม่ใช่หรือ..”

“..ใช่..”ณนนท์หัวเราะ.. “..นี่ถ้าหากขอพี่จอมมาเข็นรถให้เธอบ่อย ๆ ..เค้าจะเตะเราไหมนี่..”

พิมพ์ดาวไม่ตอบ..เพราะณนนท์เข็นรถใกล้จะถึงรถเก๋งที่จอมจอดรอไว้อยู่แล้ว..

และจอมก็มองดูพิมพ์ดาว..สายตาของเขาประสานกับแม่หมอรุ่นเล็ก..

แม้แม่หมอพิมพ์ดาวจะกุมมือที่เข็นรถของณนนท์..แต่เขาไม่รู้สึกอะไร..

ความรู้สึกที่พิมพ์ดาวประสานสายตากับเขา..คือสิ่งที่ดีที่สุด..และมั่นใจที่สุดสำหรับเขาแล้ว...

..........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #87 coconutmaprow (@coconutmaprow) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 21:43

    ค้างค่า
    #87
    0
  2. #84 เด็กน้อยร้อยฝัน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 21:34

    ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบ


    เก่งมากเลย ทั้งแม่หมอ ทั้งผู้ช่วย ที่เก่งที่สุดคือคนแต่งนี่แหละจ้าา อ่านแต่ละตอนงี้อยากไปดูดวงมันเดี๋ยวนี้เลยทีเดียว ว่าแต่... คนแต่งมีหมอดูแม่นๆ แนะนำมั้ยคะ

    #84
    1
  3. วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 22:50
    สนุกมาก~ คิดถูกแล้วที่ตามอ่านเรื่องนี้
    #82
    1
  4. #81 Noke.pol (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 14:39

    ตามอ่านทันแล้ว ชอบมากค่ะ สนุก น่ารัก ตื่นเต้น รอตอนต่อไปนะคะ

    #81
    0
  5. #80 ภัครมล_36 (@133133) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 22:10

    รอตอนต่อไปจ้าาา

    #80
    0
  6. #79 #Amnessia (@run421) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 21:45

    น่ารักมากกกก

    #79
    0