แม่หมอ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 24,651 Views

  • 158 Comments

  • 415 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    415

    Overall
    24,651

ตอนที่ 23 : ชายหาดฆาตกรรม(4)จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1004
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    7 ก.ย. 61

ร้านสะดวกซื้อเวลานี้มีทั้งตำรวจและเจ้าหน้าที่ของรีสอร์ทที่เกี่ยวข้อง..

แม่หมอหงส์กับพนัสและจอมมาถึง..และคนที่ทั้งสามพบอีกครั้งคือสารวัตรวิเชียร..ซึ่งเมื่อคืนเพิ่งเจอกันที่ริมหาดในคดีของเจินญาติของจอม..

คดีเก่ายังไม่ได้ไปถึงไหน..คดีใหม่มาอีกแล้ว...

แม่หมอทักทายสารวัตรอีก..และสารวัตรก็ถึงกับกุมขมับ..

“..คุณสะสางคดีให้ผมเร็ว ๆ เถอะครับ..ปวดหัวมาก..นี่มันอะไรกันก็ไม่รู้..”

“..ผู้ตายเป็นใครคะ..”

“..พนักงานร้านสะดวกซื้อ..ชื่อน้ำผึ้ง..น่าจะโดนรัดคอตาย..”

แม่หมอชะเง้อมอง..

“..ที่เกิดเหตุล่ะคะ..”

“..ห้องเก็บสินค้าครับ..บ้าชะมัด..ตรงนั้นเป็นจุดเดียวที่ไม่มีกล้องวงจรปิดซะด้วย..”

“..ขออนุญาตดูศพได้ไหมคะ..”แม่หมอเหมือนคิด.. “..อีกอย่าง..สารวัตรเห็นโทรศัพท์และกระเป๋าสตางค์บ้างไหม..”

“..อ๋อ..เราเก็บหลักฐานไว้ครับ..”สารวัตรพยักหน้า..

เขาพาแม่หมอและทีมไปที่เกิดเหตุ..ซึ่งเป็นห้องเก็บสินค้า..

“..ประตูนั่น.”พนัสพึมพำ..ชี้ไปที่ประตูอีกบานคนละทิศกับที่เข้ามาจากในร้าน....

“..อ๋อ..เป็นประตูที่ใช้ลงของจากรถสินค้าที่จอดข้างนอกครับ.จะได้ไม่ต้องเข้ามาในรีสอร์ท..ยุ่งยากและวุ่นวายโดยไม่จำเป็น..ด้านหลังติดถนนก่อนเข้ารีสอร์ทพอดี..”สารวัตรพูด..

ก่อนจะพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่..หยิบเอาหลักฐานที่เก็บได้จากศพผู้ตาย..เป็นมือถือกับกระเป๋าสตางค์..ซึ่งอยู่ในซองซิพล็อคขนาดใหญ่..

“..หือ..”จอมขมวดคิ้ว..แม่หมอก็ขมวดคิ้วเช่นกัน..

“..มีอะไรหรือครับ..”สารวัตรถาม..

“..นั่นมันมือถือยี่ห้อoppo..”แม่หมอถาม

“..ครับ..ปรกติพนักงานทั่วไปก็ใช้มือถือแอนดรอยด์ราคาย่อมเยากันอยู่แล้วนะครับ..ไม่ใช่เรื่องแปลก..”

“..สารวัตรไม่เห็นไอโฟนรุ่นใหม่ตกอยู่ข้าง ๆ ศพ..หรือที่ตัวศพเลยหรือครับ..”พนัสถาม..

“..ไม่เห็นนะครับ.มีแต่มือถือเครื่องนี้ที่ค้นได้จากกระเป๋ากางเกงผู้ตาย..แล้วก็..กระเป๋าสตางค์..”

จอมส่ายหน้า..

“..ไม่ใช่กระเป๋าเงินของเจินแน่ครับพี่หงส์..”

แม่หมอครางอือม์..

ก่อนจะมองดูศพผู้ตายที่ยังชันสูตรคร่าว ๆ อยู่..

แม่หมอมองไปรอบ ๆ ห้อง..

นิ่งอยู่นาน..

ก่อนจะถามว่า..

“..หัวหน้ารปภ.ของที่นี่ไปไหนคะ..ปรกติควรจะเห็นหน้าตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว..”

“..อันนี้ผมก็ไม่ทราบนะครับ..”สารวัตรยักไหล่..

แทนคำตอบที่แม่หมออยากรู้..ผู้หญิงผมสั้นคนหนึ่งเดินเข้ามา..แต่งตัวด้วยชุดวอร์มออกกำลังกาย..

“..ขออภัยนะคะ..”เธอพูด.. “..ดิฉันวารี..เป็นคนดูแลเรื่องความปลอดภัยที่นี่..เผอิญเมื่อวานดิฉันลา..นี่เพิ่งมาถึงบ้าน..ก็ได้รับรายงานเรื่องคนตายสองรายซ้อนที่รีสอร์ท..”

แม่หมอมองดูวารีอย่างพินิจพิเคราะห์..ผู้หญิงคนนี้หน้าตาดี..แม้จะแต่งกายแบบผู้ชายก็ตาม..ท่าทางกระฉับกระเฉงคล่องแคล่ว..

“..คุณวารี..”สารวัตรพูด.. “..ยังไงผมก็ต้องขอดูกล้องวงจรปิดนะครับ..”

“..ได้ค่ะ..”วารีพูด.. “..เราให้ความร่วมมือเต็มที่ค่ะสารวัตร..ว่าแต่..สารวัตรพอจะระบุได้ไหมคะว่า..เรื่องมันเป็นยังไงมายังไง..นี่ดิฉันต้องทำเรื่องรายงานให้คุณญาทราบ..”

คุณชนัญญา..เจ้าของรีสอร์ท..ที่จะมาถึงในอีกไม่นานนี้แล้ว..

“..สำหรับเรื่องรายงาน..เดี๋ยวขอสรุปคดีก่อนนะครับ..แปลกว่าทำไมพนักงานน้ำผึ้งถึงโดนฆ่า..เพราะจะว่าชิงทรัพย์ก็ไม่น่าจะใช่..เพราะเราพบกระเป๋าสตางค์และมือถือผู้ตายอยู่ครบ..”สารวัตรพูด..

แม่หมอถามขึ้นว่า..

“..คุณวารีบ้านอยู่ตรงไหนหรือคะ..ถึงได้มารีสอร์ทได้เร็วนัก..”

“..อ๋อ..บ้านอยู่ก่อนถึงรีสอร์ทนิดเดียวเองค่ะ..ว่าแต่คุณคือ..”วารีดูจะแปลกใจ..

พนัสพูดขึ้นว่า..

“..ผมเป็นเจ้าหน้าที่กรมสืบสวนคดีพิเศษ..เผอิญมาพักที่รีสอร์ทนี้ด้วย..และนี่คือ..เอ่อ..เจ้าหน้าที่ที่เป็นเพื่อนผม..เรามาช่วยสารวัตรครับ..”

“..อ๋อ..ค่ะ..”

แม่หมอเหมือนเหม่อดูศพผู้ตายที่เจ้าหน้าที่กำลังตรวจตราอยู่....

“..คนร้ายต้องการฆ่าพนักงานที่ชื่อน้ำผึ้งทำไมกัน..ผู้ตายไม่น่าจะมีเหตุบาดหมางกับใคร..และการฆ่าถ้าเกิดขึ้นที่นี่..แปลว่า..คนร้ายต้องรู้จักทางหนีทีไล่ได้เป็นอย่างดี..รู้ว่าต้องฆ่าที่นี่..กล้องวงจรปิดถึงไม่สามารถจับได้..”

มีเสียงเหมือนใครเข็นรถมาทางนี้..

และแม่หมอพิมพ์ดาวก็ปรากฏตัวขึ้นบนรถเข็น..

จีจี้และแคทอยู่ด้านหลัง..แคทเป็นคนเข็นรถเข็นให้พิมพ์ดาวเอง..

“..เรามาซื้อของในช่วงเช้าค่ะ..”จีจี้พูด.. “..แต่ไม่มีพนักงานคนไหนอยู่เลย..พอดีได้ยินเสียงเหมือนของตกที่ห้องนี้..แคทกับจีจี้เลยเข้ามาดู..แล้วก็เห็นศพนี่แหละค่ะ..”

แคทหัวเราะขำ ๆ ตัวเอง..

“..พอเห็นศพก็ไม่ทันได้ดูอะไรล่ะค่ะ..สติแตกโวยวายจนมีคนวิ่งมาหาที่หน้าร้าน...แคทจีจี้ก็กลัวจนต้องไปที่ห้องอาหาร..ปล่อยให้คนอื่น ๆ จัดการ..”

แม่หมอหันมาทางพนัส..

“..ก่อนหน้านั้น..ฉันกับคุณพนัสก็เดินสำรวจทั่วรีสอร์ท..และผ่านร้านนี้ด้วย..ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปรกติ..พนักงานยังคงอยู่ที่เคาท์เตอร์..เราเข้าไปถามว่ามีใครน่าสงสัยมาที่นี่ไหม..เธอก็บอกว่าไม่มีอะไร..แล้วฉันก็ถามเธออีกว่า..มีทางออกไปนอกถนนจากห้องสต๊อกสินค้าไหม..เธอก็บอกว่ามี..แต่ดิฉันก็ไม่ได้ตรวจสอบเพราะมันคงไม่ถูกต้องนัก..กะไว้ว่าจะมาตรวจอีกทีภายหลัง…หลังจากขออนุญาตกับเจ้าของหรือผู้ดูแลโดยตรงของที่นี่แล้ว…”

แม่หมอพิมพ์ดาวพูดขึ้นว่า..

“..ระยะเวลาจากที่พี่หงส์มาสำรวจที่นี่..กับตอนที่พี่แคทพี่จีจี้มาเจอศพ..ห่างกันถึงสิบห้านาทีไหมคะ..”

“..ไม่ได้ระบุเวลาอย่างชัดเจน..แต่คิดว่าไม่น่าจะเกินครึ่งชั่วโมง..”

“..แปลว่า..เกิดการฆาตกรรมในช่วงระยะเวลานั้น..ซึ่งสั้นมาก ๆ ...”

“..คนร้ายอาจจะโทรหรือติดต่อผู้ตายให้มาที่ห้องสต๊อกสินค้าแล้วฆ่า..”แม่หมอหงส์สรุป.. “..ในช่วงเวลาเดียวกับที่จีจี้กับแคทมาซื้อของที่ร้าน..โดยเข้ามาทางประตูด้านหลังที่ลงสินค้า..”

พิมพ์ดาวยิ้ม..

“..เสียงเหมือนของตกก็อาจจะเป็นเสียงร่างของผู้ตายที่ร่วงลงพื้น..หลังจากฆ่าแล้วก็ได้..ทีนี้.พอพี่แคทจีจี้ได้ยิน..คนร้ายก็คงรู้..และรีบหนีออกไปก่อน..”

แม่หมอพูดขึ้นอีกว่า..

“..เหมือนคนร้ายมาฆ่าพนักงานที่ชื่อน้ำผึ้งด้วยเหตุผลที่ต้องทำอย่างเร่งด่วน…บางทีอาจจะเกี่ยวกับหลักฐานบางอย่างที่ผู้ตายมีอยู่ก็ได้…คือมือถือไอโฟนรุ่นล่าสุดลิมิตเต็ด…กับกระเป๋าสตางค์อีกใบที่ไม่ใช่ของผู้ตาย…”

พิมพ์ดาวถามว่า..

“..เราพบมือถือเครื่อวที่พี่หงส์ว่าหรือเปล่าคะ..”

“..ไม่พบ..ตำรวจเจอมือถือoppo..น่าจะเป็นของน้ำผึ้งเองนั่นแหละ…”

“..งั้นก็เข้าใจแล้วค่ะ..คนร้ายต้องการชิงมือถือไอโฟนรุ่นลิมิตเต็ด..กับกระเป๋าสตางค์อีกใบที่ไม่ใช่เป็นของผู้ตาย..ก็คงเอาไปได้สำเร็จนั่นแหละค่ะ..เลยเหลือแค่ของ ๆ ผู้ตายจริง ๆ…”

สารวัตรวิเชียรยังดูงง ๆ อยู่…

“…แม่หมอช่วยเล่าให้ผมฟังอย่างกระจ่างได้ไหมครับ…ว่าเรื่องมันเป็นยังไงมายังไง…ไอโฟนอะไรกันครับ…”

แม่หมอหงส์ยิ้มเล็กน้อย…

“…เดี๋ยวค่อย ๆ เล่าค่ะสารวัตร…”

แม่หมอพิมพ์ดาวหัวเราะบ้าง

“…ตกลง…พี่หงส์นำดาวไปก่อนแล้วใช่ไหมคะ…”

แม่หมอหงส์ยิ้มให้อาจารย์ที่พิการและอายุน้อยกว่าอย่างเอ็นดู…

“…อาจารย์ยังไม่แพ้พี่หรอกนะคะ…”

พูดจบก็หันมาทางจอม…

“…คุณช่วยพาอาจารย์ของพี่กลับไปที่ห้องอาหารก่อนได้ไหมคะ…สารวัตรคงอยากสอบปากคำแคทจีจี้ในฐานะผู้พบศพ…พี่ก็คงต้องอยู่ตรงนี้เพื่อหาหลักฐานอื่นร่วมกับคุณพนัส…คดีฆ่าน้ำผึ้งพนักงานร้านสะดวกซื้อ…น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับคดีเจินญาติของคุณตามข้อสันนิษฐานที่เป็นไปได้ถึงเก้าสิบเปอร์เซนต์…”

จอมพยักหน้า

แม่หมอหงส์ยิ้มอีกครั้ง

“…บางที…คนที่นั่งรถเข็นอย่างอาจารย์น้องดาว…อาจจะรู้อะไรได้มากกว่าคนที่อยู่หน้างานแบบพี่อีกนะคะ…”

จอมรู้สึกว่า…สีหน้าแม่หมอหงส์ดูแปลกพิกล…แต่มันก็คงจะแปลกอยู่หรอก…เพราะเขารู้สึกว่า…เต็มใจรับการไหว้วานของแม่หมออย่างบอกไม่ถูก…

………

ระหว่างทางที่เข็นรถเข็นให้พิมพ์ดาว…จอมรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่เขาไม่ได้พบมานานแล้ว…

“…พี่หงส์บอกว่า…คุณรู้อะไรได้มากกว่าเค้าเสียอีก…”จอมพูดขึ้นมาก่อน

พิมพ์ดาวเหมือนนิ่งคิด

“…เสียดายจังนะคะ…รถเข็นของดาวไปได้ลำบาก…อยากไปดูที่เกิดเหตุคดีของญาติคุณที่โขดหินนั่น…แต่รถลงลุยหาดทราย…มันก็คงจะเข็นยากหน่อย…”

จอมนึกอะไรแปลก ๆ ขึ้นมา…

“…ถ้าอยากจะไป…ขี่หลังผมได้ไหม…”

พิมพ์ดาวตาลุก

“…จะดีหรือคะคุณจอม…”

แทนคำตอบ…จอมล้อคล้อรถเข็น…เดินมาทรุดลงข้างหน้าพิมพ์ดาว…

“…ถ้าคุณสามารถไขคดีของเจินได้…ขี่หลังผมเถอะครับ…”

“…มั่นใจมากไปแล้วนะคะ…ดาวแค่ดูดวงเป็นเท่านั้น…”

“…ท่าทีที่คุณคุยในสถานที่พบศพน้ำผึ้งเมื่อสักครู่…คุณทำให้ผมเชื่อว่าคุณทำได้แน่…”

พูดจบไม่รอช้า…หันหลังและเข้าใกล้รถเข็น…เป็นท่าทีให้ขึ้นมาขี่หลัง…

พิมพ์ดาวเขินเล็กน้อย…แต่ก็ขยับตัว…และคว้าคอ…ขี่คร่อมหลังจอมจนได้…

แผ่นหลังจอมแข็งแรงและอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ…

จอมเดินลุยทรายไปยังโขดหินที่เกิดเหตุเมื่อวาน…พิมพ์ดาวแม้จะกล้าขี่หลัง…แต่ตอนนี้รู้สึกบอกไม่ถูก…หน้าแดงเรื่อ

จอมเอวก็รู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่รมต้นคอเขา …

ทำไมใจมันถึงเต้นแรงแบบนี้…

ทั้งสองเหมือนอยากจะพูดอะไรกัน…แต่ก็ไม่พูด…

จนกระทั่งถึงโขดหินที่เกิดเหตุ…

บรรยากาศช่วงเช้า…แม้จะสายบ้างแล้ว…แต่ความงามยามอาทิตย์ขึ้นของทะเลแถบประจวบคีรีขันต์ยังคงหลงเหลืออยู่

“…สวยจังนะคะ…”…พิมพ์ดาวพูด

จอมพยักหน้า…

“…สวยมากครับ…”

“…คุณจอมว่า…ถ้าคุณจอมมีแฟน…จะพาแฟนมานั่งดูพระอาทิตย์ขึ้นตรงนี้หรือเปล่าคะ…”

จอมหัวเราะเบา ๆ

“…ก็คงอยากทำแบบนั้นนะครับน้องดาว…”

“…รู้สึกดีจังเลยนะคะ…เอ้อ…หมายถึงสภาพแวดล้อมตรงนี้น่ะค่ะ…”

จอมยิ้ม…

“…ผมรู้สึกเหมือนคุณเลยนะครับน้องดาว…”

ก่อนจะกระชับร่างหญิงสาวพิการให้แน่นขึ้น

พิมพ์ดาวพูดว่า…

“…คงทราบแล้วใช่ไหมคะว่า…ทำไมคนร้ายถึงเลือกตรงนี้เป็นที่วางศพคุณเจิน…”

จอมถอนหายใจ

“…ทำไมล่ะครับ…”

“…พี่หงส์พอจะบอกสาเหตุการตายของคุณเจินให้คุณทราบบ้างไหมคะ…ว่าคนร้ายทำเจินทำไม…”

“…เท่าที่ฟัง ๆ มา…เหมือนพี่หงส์จะบอกว่า…สาเหตุมาจากความรัก…”

“…แล้วสถานที่นี้…กลางคืนอาจจะมืดจนไม่เห็นอะไร…แต่ตอนเช้า ๆ กลับสวยและโรแมนติกขนาดนี้…คุณว่า…มันพอจะมีเหตุผลไหมล่ะคะ…”

“…เค้าอาจจะเห็นว่าที่นี่มันสวย…อยากให้เจินมองวิวนี้ช่วงเช้าก็ได้…”

“…แล้วยังไงต่อล่ะคะ…”

“…ถ้าผมพาใครสักคนมาที่นี่บ่อย ๆ …บางที…ผมอาจจะ…”เหมือนจอมจะฉุกใจคิด

เขาหันไปด้านหลังอยากจะมองหน้าพิมพ์ดาว…แต่มันทำได้แค่เห็นสายตาบางส่วน…

“…ถ้าคุณรักใครสักคน…แล้วคิดถึงความสวยงามของความรัก…แม้คุณจะใช้ความเลวร้ายโหดเหี้ยมทำลายมันไปแล้วก็ตาม…คุณต้องระลึกถึงความสวยงามที่เคยประสบมาแน่…”พิมพ์ดาวพูด

จอมเห็นแววตาที่เขาสามารถมองด้วยข้อจำกัดของการให้เจ้าของดวงตานั้นขี่หลัง

แต่เขาสัมผัสถึงอะไรบางอย่าง…

สติปัญญาที่สวยงามเกินหน้าตา…

ผู้หญิงคนนี้สวยจริง ๆ ยิ่งแสดงความฉลาดออกมายิ่งสวย…

“…น้องดาวครับ…” จอมนิ่ง … “…ผมว่า ผมพอจะเข้าใจที่น้องดาวพูดแล้ว…”

“…ค่ะ…เหมือนคนร้ายจะทำโดยไม่ทิ้งหลักฐาน…แต่จริง ๆ สิ่งที่ทำกลับเป็นหลักฐานที่ดีที่สุด…เราแค่ไขข้อข้องใจในความไม่สมเหตุผลบางเรื่องเท่านั้น…ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องยากใช่ไหมคะ…”

จอมตากระจ่าง…

“…พี่หงส์รู้เรื่องนี้ไหมครับ…”

“…ถ้าพี่หงส์มีความรัก…ซึ่งก็คงใช่นะคะ …เค้าน่าจะรักคุณพนัส…เค้าจะต้องรู้แน่ค่ะ…คนมีความรักจะต้องรู้เรื่องพวกนี้…ดีไม่ดี…เค้าควรจะรู้ตั้งแต่มาถึงที่เกิดเหตุเมื่อคืนแล้วก็ได้…อย่าว่าแต่พี่หงส์เลยค่ะ…พี่จีจี้…หากคิดละเอียด ๆ หน่อย…ก็น่าจะรู้ได้เพราะเค้ารักพี่แคทนี่คะ…”

จอมพยักหน้า

“…น้องดาวบอกว่า…คนมีความรักจะรู้เรื่องนี้…แล้วน้องดาวล่ะครับ…”

พิมพ์ดาวชะงักเล็กน้อย…

“…เคยมีค่ะ…เคยมีก็รู้ได้ไม่ใช่หรือคะ…”พิมพ์ดาวนึกถึงณนนท์…คนรักเก่าแล้วก็อดถอนใจไม่ได้…พูดอีกว่า

“…ความรักของดาวคงไม่เหมาะกับทะเลแถบนี้หรอกค่ะ…เพราะมันตกลับขอบฟ้าไปแล้ว…เหมือนพระอาทิตย์ที่ทะเลภูเก็ตมากกว่า…”

จอมกลับยิ้มบาง ๆ

“…มันตกไปแล้วมันก็ขึ้นใหม่ได้นะครับน้องดาว…”

เขาเลื่อนมือมากุมมือที่เกาะบ่า…

“…อย่าเพิ่งท้อแท้ใจไปเลยนะครับ…อย่าลืมนะครับ..ทะเลประจวบคีรีขันต์มีแต่พระอาทิตย์ขึ้น..และน้องดาวก็อยู่ที่ประจวบฯไม่ใช่ภูเก็ต..”

เขายิ้มให้อย่างละมุนให้กับแสงอาทิตย์ยามเช้า

พิมพ์ดาวยิ้มรับ…

และเธอก็เหมือนแสงอาทิตย์ยามเช้าเช่นกัน…

……

สายแล้ว..

สารวัตรวิเชียรและตำรวจสองสามนาย..มาที่ห้องทำงานของเจ้าของรีสอร์ท..

และเจ้าของรีสอร์ทคือ..ชนัญญา พฤษากัมพล..ผู้หญิงเก่งนักธุรกิจสาวที่มีกิจการและฐานะในขั้นที่ทุกคนต้องเกรงใจ..

ไม่เพียงเท่านั้น..แม่หมอหงส์..พนัส..จอมกับพ่อและคุณอาก็มาด้วย..รวมถึงแคทจีจี้..กับพิมพ์ดาว..

หัวหน้ารปภ.ของรีสอร์ทที่ชื่อวารี..ยืนอยู่ไม่ห่างชนัญญาราวกับเป็นบอดี้การ์ดสำคัญ..

ผู้หญิงที่มีความสวยคม..ตามีประกาย..ในชุดแสล็คและสูททำงานแบบผู้หญิง..แต่ในประกายตาที่เจิดจ้า..มีแววหมองเศร้าแฝงอยู่..แม้จะเข้มแข็ง..แต่ก็คงปิดบังความรู้สึกเสียใจไว้ไม่ได้..

ชนัญญาวางถ้วยกาแฟหลังจากจิบไปหนึ่งจิบ..แววตาอิดโรยเพราะโศกเศร้า..

“..ต้องขออภัยคุณจิมด้วยนะคะ..ดิฉันเองก็เสียใจไม่น้อยไปกว่าคุณ..เพราะเจินคือคนที่ดิฉันรัก..”ชนัญญามองไปที่คุณอาของจอมซึ่งเป็นพ่อของเจิน... “..เรากำลังจะดองกันแท้ ๆ ..”

จิมถอนหายใจ..

“..ตอนนี้ก็ได้แต่ภาวนาว่า..ตำรวจจะจับตัวคนร้ายได้..”

“..ถ้ามีอะไรจะต้องสอบสวน..ดิฉันจะให้ความร่วมมือเต็มที่นะคะ..”ชนัญญาหันมาทางสารวัตร.. “..ว่าแต่..อีกคดีล่ะคะ..สารวัตร..เรื่องของน้ำผึ้ง..พนักงานร้านสะดวกซื้อของรีสอร์ท..”

สารวัตรหันมาทางแม่หมอหงส์..

“..เรื่องนี้..คุณหงส์มีไอเดียอะไรบ้างไหมครับ..”

ชนัญญาขมวดคิ้วเมื่อสารวัตรเรียกหาชื่อหงส์..

หญิงสาวกลางคนผิวขาว..ใส่แว่นทรงนกฮูกคนนี้..เหมือนเคยได้ยินชื่อที่ไหน..

แถมคนติดตามอีกขโยงหนึ่งทำให้สงสัยว่าตามเข้ามาในห้องทำงานของเธอทำไม..

“..เธอคือ..”สารวัตรแนะนำ.. “..แม่หมอหงส์ที่เป็นหมอดูและนักสืบ..ที่กำลังมีชื่อเสียงในขณะนี้ครับ..”

แม่หมอหงส์ยิ้มรับคำแนะนำ..ผายมือมาทางพิมพ์ดาวที่นั่งรถเข็น..

“..นี่คืออาจารย์ของดิฉันค่ะ..เรากำลังช่วยสารวัตรสอบสวนคดีอยู่..และเราพอจะมีไอเดียบางอย่างร่วมกัน..”

ชนัญญาขมวดคิ้ว..

“..ไอเดียอะไรหรือคะ..ถ้าให้ดิฉันช่วยอะไรได้ก็บอกมาเลยนะคะ..”

“..ไอเดียนี้คือการใช้ไสยศาสตร์ให้ผู้ตายบอกว่าใครฆ่าค่ะ..”

“..หา..”ทุกคนอุทาน..

แม่หมอหงส์หัวเราะ..

“..ดิฉันได้ชื่อว่าเป็นแม่หมอ..ไม่ใช้ไสยศาสตร์คงไม่ได้ล่ะใช่ไหมคะ..น้องดาวเป็นอาจารย์ดิฉันด้วย..แม่หมอมีตั้งสองคน..พลังเวทย์คงเพียงพอล่ะค่ะ..”

พิมพ์ดาวเห็นจอมหันมาสบตาเธอ..ก็ยิ้มเล็กน้อย..

การสบตาครั้งนี้..ทำให้จอมรู้สึกถึงความมั่นใจอะไรสักอย่าง..

“..เราต้องใช้ข้าวของผู้ตายนะคะ..ในที่นี้..คือ..มือถือกับกระเป๋าสตางค์ที่สารวัตรเก็บเป็นหลักฐานไว้..”แม่หมอหงส์สบตาสารวัตร.. “..รบกวนเอาออกมาให้ดิฉันทำพิธีได้ไหมคะ..”

สารวัตรวิเชียรดูเหวอ ๆ ไปเล็กน้อย..อยากจะรู้ว่าแม่หมอจะมาไม้ไหน..

แต่เขาก็หยิบเอาถุงซิพล็อคขนาดใหญ่ที่ใส่มือถือยี่ห้อoppoกับกระเป๋าสตางค์ออกมาวางบนโต๊ะ..

“..จะทำอะไรหรือครับแม่หมอ..”สารวัตรอดถามไม่ได้..

แม่หมอครางอือม์..

“..มือถือยี่ห้อoppo..รุ่นนี้ก็ขายตามร้านสะดวกซื้อทั่วไป..ราคาไม่แพงนะคะ..พนักงานอย่างน้องน้ำผึ้งที่ตายไป..จะใช้มือถือรุ่นนี้คงไม่แปลก..น่าจะซื้อจากร้านสะดวกซื้อที่ตัวเองทำงานอยู่ด้วยก็เป็นไปได้..”

ก่อนจะหันมาทางพิมพ์ดาว..

“..อาจารย์คะ..ทำพิธีกันเลยไหม..”

พิมพ์ดาวพยักหน้า..ก่อนจะหลับตา..

แม่หมอก็หลับตา..ทำปากเหมือนสวดอะไรสักอย่าง..

แต่แล้วทุกคนก็ได้ยินเสียงมือถือดังขึ้น..

ทุกคนในห้องมองหน้ากัน..แต่แม่หมอทั้งสองยังไม่ลืมตา..ยังคงเหมือนสวดอะไรบางอย่าง..

“..ใครโทรเข้ามา..”ชนัญญาดูหงุดหงิด..

คน ๆ หนึ่งหน้าซีด..

เธอคือหัวหน้ารปภ.วารี..

และเธอหยิบมือถือในกระเป๋าขึ้น...ก่อนจะอุทานออกมา..ปล่อยมือถือลงพื้น..

สารวัตรวิเชียรกับพนัสสบตากัน..สารวัตรหยิบมือถือที่หล่นพื้นของวารี..

เสียงเรียกยังดังไม่หยุด..

แต่ที่น่าตระหนกคือ..ชื่อที่ขึ้นบนจอมือถือซึ่งแสดงถึงสายเรียกเข้า..มีคำ ๆ หนึ่งซึ่งเหมือนกับเมมโมรี่ไว้เป็นชื่อ..แต่มันไม่เป็นชื่อ..มันเป็นคำว่า.. “..คุณคือคนร้าย..”

วารีหน้าซีด..

“..ดิฉันไม่รู้เรื่องอะไรนะคะ..นี่มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง..”

“..เพราะคุณแอบเปลี่ยนหลักฐานสิคะ..จะมีอะไรเสียอีก..”เสียงแม่หมอหงส์พูดหลังลืมตา.. “..เพราะคุณลืมนึกถึงมือถือของน้ำผึ้งผู้ตาย..ว่ามันมีความสำคัญอย่างไร..แถมยังรีบร้อนอีกต่างหาก..เพราะแคทกับจี้จี้เผอิญเข้ามาในร้านสะดวกซื้อพอดี..คุณแอบเข้ามาฆ่าน้ำผึ้ง..ชิงเอาไอโฟนรุ่นใหม่ลิมิเต็ดของเจินไปพร้อมกับกระเป๋าสตางค์..เพราะนั่นคือหลักฐานเดียวที่สามารถบ่งชี้ไปถึงฆาตกร..แต่การที่จะให้น้ำผึ้งเข้ามาในห้องสต๊อกสินค้าเพื่อฆ่า..ก็ต้องติดต่อผ่านโทรศัพท์..จะเป็นเบอร์มือถือหรือไลน์หรือแชทใด ๆ ก็ตาม..มันควรจะเป็นหลักฐานอยู่ในมือถือของน้ำผึ้งไม่ใช่หรือคะ..ซึ่งตรงนี้..คุณลืมนึกถึงไปเพราะรีบหนีกลัวแคทกับจีจี้มาเห็น..”

แม่หมอยิ้ม..หันมาทางจีจี้ซึ่งถือมือถือของตัวเองอยู่..

“..ทีนี้..ก่อนที่ทุกคนจะไหวตัวตรวจสอบหลักฐานจากมือถือของน้ำผึ้ง..ก็ต้องชิงขโมยมันออกมาเสียก่อน..แต่มือถือที่เป็นหลักฐานหายไปจะทำให้เกิดการสงสัยและผิดสังเกต..ดังนั้น..ดีที่สุดก็คือ..เอามือถือมาเปลี่ยนใหม่ไม่ให้รู้สึกว่าโดนขโมย..ก็น่าจะเป็นวิธีที่แนบเนียนกว่า..”

วารีหน้าซีด..

“..นี่..นี่..มันอะไรกันคะ.”

“..ซึ่งมือถือของน้ำผึ้ง..เป็นมือถือoppoที่หาซื้อได้จากร้านสะดวกซื้อทั่วไป..มันก็ไม่ยากหรอกค่ะ..ที่จะเอามาเปลี่ยน..”

หน้าของวารีซีดหนักขึ้น..แม่หมออธิบายต่อ..

“..คุณก็คงหาทางเอามือถือoppoจากสต๊อกสินค้าในร้านมาเปลี่ยนในทางใดทางหนึ่งนั่นแหละค่ะ..แต่ก็น่าเสียดายนะคะ..ที่ดิฉันก็ทำแบบเดียวกันกับคุณ..คือชิงซื้อมือถือรุ่นเดียวกันมาเปลี่ยนไปเสียก่อน..ก็แค่ใส่ซิมและจดเบอร์โทรไว้..แล้วเมมเบอร์ของจีจี้ตั้งชื่อไปว่า..คุณคือคนร้าย..พอคุณเปลี่ยนมือถือสำเร็จ..ก็คงยังไม่มีโอกาสเอามือถือไปทิ้งหรือทำลายที่ไหนเพราะจะผิดสังเกต..จึงต้องเก็บไว้กับตัวก่อน..จะเข้าไปแก้ไขข้อมูลหรือลบข้อมูลอะไรของมือถือก็ทำได้ยากเพราะมือถือมันล็อคไว้ทำอะไรไม่ได้..ทีนี้พอทุกคนอยู่ในห้องนี้..รวมทั้งคุณด้วย..ในระหว่างที่ดิฉันกับอาจารย์พิมพ์ดาวทำเป็นสวดมนต์ใช้วิชาไสยศาสตร์..จีจี้ก็แค่โทรหามือถือที่คุณเก็บไว้แค่นั้นแหละค่ะ.....”

ในขณะนั้น..พนัสก็ยกถุงซิบล็อคอีกถุงขึ้นมา..ภายในมีมือถือยี่ห้อและรุ่นเดียวกันอีกเครื่อง..

พนัสพูดขึ้นว่า..

“..สำหรับมือถือของน้ำผึ้งของจริงคืออันนี้..และเราก็เปิดดูทุกอย่างแล้ว..โชคดีอยู่อย่างหนึ่ง..ที่แม้ว่าน้ำผึ้งจะล็อคเครื่องไว้..แต่เธอก็ล็อคด้วยระบบใช้ลายนิ้วมือ..ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น..การปลดล็อคก็ไม่ใช่เรื่องยากอยู่แล้ว..ก็แค่เอานิ้วมือของศพน้ำผึ้งมาปลดล็อคแค่นั้นเองแหละครับ..”

แม่หมอหงส์พูดอีกว่า..

“..ซึ่งมันมีหลักฐานชัดเจนว่า..คุณไลน์มาหาเธอให้ไปหาในห้องเก็บสินค้า..ในเวลาที่น่าจะเป็นเวลาเดียวกับการก่อคดีฆาตกรรมน้ำผึ้งพอดี..”

วารีครางเบา ๆ ..สารวัตรพยักหน้า..ให้ตำรวจสองคนเข้าจับกุมผู้ต้องหา..

พิมพ์ดาวพูดขึ้นบ้าง..

“..ถ้าจะถามว่า..ทำไมถึงต้องฆ่าน้ำผึ้ง..พนักงานร้านสะดวกซื้อ..ก็เป็นเพราะว่า..น้ำผึ้งเป็นคนหนึ่งที่ร่วมมือเกี่ยวกับการฆาตกรรมเจิน..ทีนี้อาจจะได้รับการว่าจ้างในทางใดทางหนึ่งก็เป็นได้..แต่น้ำผึ้งเกิดโลภ..ขโมยมือถือและกระเป๋าสตางค์ผู้ตาย..ในระหว่างขนย้ายศพ..ผ่านร้านสะดวกซื้อออกไปทางห้องเก็บสินค้าเพื่อจะเอาไปขึ้นรถตู้ที่จอดรอที่ประตูด้านหลัง..ด้วยความฉุกละหุกอะไรสักอย่าง..คงได้ไปแค่มือถือ..ส่วนกระเป๋าสตางค์คงขโมยได้ยาก..จึงเตะกระเป๋าสตางค์ไปใต้ชั้นสินค้า..กะจะมาเอาในตอนหลัง..แต่พี่จีจี้มาเจอเสียก่อน..”

สารวัตรครางอือม์..

“..ทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะครับ..”

“..ในช่วงที่ฆาตกรรมคุณเจินเสร็จเรียบร้อยซึ่งอาจจะเป็นที่ใดที่หนึ่งไม่ห่างจากที่นี่..การขนย้ายศพออกไปทำได้ก็แต่ขนย้ายไปออกทางประตูห้องเก็บสินค้าเท่านั้นที่จะทำให้คนในรีสอร์ทไม่เห็น..ทีนี้..ในร้านสะดวกซื้อมีกล้องวงจรปิด..วิธีการที่จะทำให้กล้องไม่บันทึกหลักฐาน..ก็มีแต่จะทำให้กล้องหยุดทำงานหรือไม่บันทึกภาพในช่วงเวลานั้น..ถ้าจะมีการขโมยข้าวของผู้ตายก็จะสามารถทำได้ในช่วงเวลานี้แหละค่ะ..และคนที่จะทำได้ก็ต้องเป็นคนที่มีอำนาจควบคุมกล้องวงจรปิดนั่นเอง..หากจะหยุดบันทึกสักห้านาทีก็เป็นไปได้..แต่หลังจากนั้นคงทำไม่ได้แล้วเพราะหากว่างเว้นการบันทึกภาพไปนาน ๆ จะผิดสังเกตใช่ไหมคะ..”

“..แล้วทีนี้..”

“..ค่ะ..การที่พี่จีจี้เจอกระเป๋าสตางค์..และในช่วงนั้น..น้ำผึ้งรีบออกมาแสดงตัวเพื่อยึดกระเป๋าสตางค์คืนไป..มันถูกถ่ายทอดเข้ากล้องวงจรปิดด้วย.หากใครสักคนสามารถเห็นภาพในช่วงนั้นได้..ก็จะรู้ได้เลยว่า..หลักฐานสำคัญถูกขโมยไปและอยู่ที่ใคร..ถือเป็นจุดพลาดของน้ำผึ้งล่ะค่ะ..”

“..แต่..คุณวารีก็ไม่ได้อยู่ในรีสอร์ท..ดังนั้น..จึงไม่ได้เห็นภาพจากห้องควบคุมไม่ใช่หรือ..”สารวัตรถามอีก..

“..เดี๋ยวนี้..กล้องวงจรปิดสามารถเปิดดูด้วยมือถือ..สั่งการอะไรต่อมิอะไรได้จากโทรศัพท์แล้วนะคะ..มันไม่ใช่เรื่องยากหรอกค่ะ..”พิมพ์ดาวตอบอย่างมั่นใจ.. “..ทีนี้..พอคุณวารีเห็นว่า..หลักฐานสำคัญอยู่ที่น้ำผึ้ง..จึงรู้สึกระแวง..และอาจจะมาขอหลักฐานในช่วงเช้า..ในตอนนั้น..ก็อาจจะมีการถกเถียงหรือมีเหตุอะไรเกิดขึ้นจนต้องฆ่าน้ำผึ้งเพื่อปิดปากนี่แหละค่ะ..แต่ถามว่าทำไมถึงไม่รีบมาช่วงกลางคืน..มันก็คงจะไม่สะดวกเพราะขัดกับการอ้างหลักฐานที่อยู่ที่เตรียมไว้ค่ะ..”

แม่หมอหงส์พยักหน้าอย่างพอใจในข้อสรุปของพิมพ์ดาว..

“..หากน้ำผึ้งไม่คิดขโมยหลักฐานด้วยความโลภ..และคุณวารีไม่ฆ่าน้ำผึ้ง..บางที..คดีฆาตกรรมเจินนี้..ต่อให้เรารู้ว่าใครเป็นคนทำ..แต่ก็อาจจะหาหลักฐานเอาผิดไม่ได้เลย..”

วารีสีหน้าท้อแท้..สารวัตรถามว่า..

“..มีอะไรจะแก้ตัวไหมครับ..ยังไงเราก็มีหลักฐานที่คุณต้องหาทางสู้คดีเอาเองแล้วล่ะ..สำหรับคดีฆาตกรรมน้ำผึ้ง..พนักงานร้านสะดวกซื้อ..”

“..นังเด็กนั่นมันร้าย..”วารีถอนหายใจ.. “..จะเอาทั้งเงินทั้งมือถือนอกเหนือจากค่าจ้างแล้ว..แถมขู่จะแฉจะแบล็คเมล์อีก..มันก็เลยต้องตาย..มันนี่บ้าชะมัด..รู้ว่ามือถือที่มันขโมยไปให้ตายก็ทำอะไรไม่ได้เพราะติดล็อค..ก็ยังจะขโมย..”

“..บางที..คุณอาจจะคิดผิดนะคะ..คุณวารี..”แม่หมอหงส์พูด.. “..เพราะเราเห็นข้อมูลรหัสพาสโค้ดในมือถือของน้ำผึ้ง…เธออาจจะหามาด้วยวิธีอะไรสักอย่าง..”

จอมถอนหายใจ

“…นิสัยเจินชอบใช้รหัสปลดล็อคมากกว่าปลดล็อคด้วยวิธีอื่น…และมักจะจดรหัสต่าง ๆ เก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์ครับ…”

“…ถ้าแบบนี้…ก็คงไม่ยากสินะ…น้ำผึ้งอาจจะพยายามหารหัสปลดล็อคจนอาจจะท้อไปแล้ว…แต่ก็ไปเจอที่กระเป๋าสตางค์ก็เป็นได้…”

พูดจบก็เขม้นมองอีกครั้ง..

“..ทีนี้..ถ้าหากคุณจะเอามือถือไอโฟนของคุณเจินที่เอาไปจากน้ำผึ้งมาให้เรา..ทุกอย่างก็จะง่ายเข้า..”

แม่หมอหงส์พูดอีกว่า..

“..เพราะเราเชื่อว่า..น่าจะมีหลักฐานบางอย่างที่ทำให้เรารู้ว่าใครเป็นคนแชทนัดให้เจินออกไปพบ..และฆ่าเธอ..ซึ่งดิฉันเชื่อว่า..คุณไม่ใช่คนที่นัดเธอออกไปหาแน่นอน..คุณแค่ทำตามคำสั่งของใครบางคนเท่านั้น..”

พิมพ์ดาวพูดอีกว่า..

“..ในคดีนี้..ควรจะมีคนร่วมกันลงมือสามคน..หนึ่งนั้นคือน้ำผึ้ง..ซึ่งเป็นพนักงานร้านสะดวกซื้อ..จำเป็นต้องใช้เธอ..เพราะเธออาจจะช่วยขนย้ายศพ..และเปิดทางให้ขนศพเจินออกไปทางด้านหลังห้องเก็บสินค้า..สองก็คือคุณ..ซึ่งมองดูแล้วน่าจะเป็นคนลงมือรัดคอเจินและน้ำผึ้งจนตาย..ทีนี้อีกคนคือใคร..ถ้าคุณไม่บอก..เราจะต้องหาหลักฐานจากมือถือของคุณเจินนั่นแหละค่ะ...”

วารีแค่นเสียง..

“..คิดหรือว่าดิฉันจะให้..มันอาจจะตกทะเลไปแล้วก็ได้..”

“..ถ้างั้น..ก็คงต้องใช้หลักฐานจากมือถือของน้ำผึ้งอีกครั้ง..เพราะเราไม่ได้พบแค่หลักฐานเฉพาะที่เกี่ยวกับคุณเท่านั้นนะคะ..”แม่หมอหงส์พูด.. “..ถ้าไม่อย่างนั้น..น้ำผึ้งจะใช้อะไรมาแฉและแบล๊คเมล์พวกคุณล่ะ…หลังจากที่หาวิธีปลดล็อคได้..ก็คงคิดแผนแบล็คเมล์เตรียมไว้แล้ว…โดยครอปภาพเก็บหลักฐานแชทส่งมาที่มือถือเธออีกทางเพื่อจะได้เป็นหลักประกันอีกชั้นหนึ่ง…และหากจะใช้อำนาจออกหมายค้น..ค้นทุกที่ที่สงสัย..ก็คงหาหลักฐานที่เป็นมือถือไอโฟนต้นทางนั่นไม่ยาก..มันคงไม่ตกทะเลไปไหนหรอกค่ะ..เพราะคุณไม่มีจังหวะจะทำอะไรแบบนั้นเลย..”

วารีนิ่งงัน..

ทุกคนก็นิ่งงัน..

จนในที่สุด..ก็มีเสียงระบายลมหายใจ..

“..บอกแล้วว่า..ไม่ให้ใช้งานน้ำผึ้ง..อินี่มันตัวแสบ..มันจะทำเราชิบหาย..”

เสียงดังมาจากปากของชนัญญา..

เพราะเธอคงคิดดีแล้ว..ว่าถ้าบอกออกมามันควรจะดีกว่าจะหาหลักฐานมัดตัวเธอในที่สุด..

แม่หมอหงส์และพิมพ์ดาวสบตากัน..เหมือนกับว่า..ทั้งสองรู้แต่แรกว่าใครจะอยู่เบื้องหลังคดีทั้งหมด..

“..ทีแรกก็ไม่นึกหรอกค่ะว่าจะเป็นคุณ..เพราะคุณไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ..”แม่หมอหงส์หันมาหาชนัญญา.. “..แต่มานึกอีกที..การอ้างอิงที่อยู่..มันปั้นกันไม่ยาก..เมื่อคืนคนในรีสอร์ทก็ติดต่อคุณกับคุณวารีไม่ได้..นั่นเป็นเพราะอะไรล่ะคะ..”

“..ฉันก็แค่แอบมาที่นี่..นัดเจินออกมาคุยกันที่ห้องในตึกข้าง ๆ ร้านสะดวกซื้อที่มีจุดลับตาคน....”ชนัญญาถอนหายใจ.. “..เพราะฉันรู้ว่าเค้าไม่ได้คบฉันคนเดียว..”

“..แล้วคุณก็ฆ่าเธอ..”

“..ทำให้ตายใจ..เราดื่มไวน์คนละแก้ว..และคุยถึงเรื่องต่าง ๆ ..จนกระทั่ง..ถึงเรื่องสำคัญ..ก็คือ..เค้าจะเอายังไงกับความสัมพันธ์ของเรา..เท่าที่ฉันรู้..เค้าก็คบกับพริตตี้ที่ชื่อฝ้ายด้วย..แต่พอเค้าบ่ายเบี่ยงไม่ยอมเลิก..ฉันก็คิดอย่างเดียวว่ายังไงก็ต้องฆ่า..เพราะมันรับไม่ได้จริง ๆ ..”

ชนัญญาเป่าปาก..

“..ฉันรักเจินมาก..มากกว่าที่เจินจะคิด..จนยอมที่จะแต่งงานกับเขา..แต่เค้ากลับทำตัวไม่น่ารัก..จะตายก็สมควร..ฉันเพียงแค่ลองใจเขาเล็กน้อย..วางยาเขา..หากเขายอมเลิกกับฝ้ายดี ๆ ..เค้าก็คงจะแค่หลับไปเฉย ๆ ..และตื่นขึ้น..เราจะได้คุยกันถึงเรื่องสำคัญของเรา..เพราะอย่างน้อย..ครอบครัวเขาก็มาถึงที่รีสอร์ทนี้แล้ว..”

ชนัญญาแค่นเสียง..

“..แต่เค้าก็ตอบแบบชวนให้ฆ่า..ใช่..พอเค้าไม่ยอมเลิก..ฉันก็ต้องฆ่าเขา..ฉันรักเขา.แต่ก็ไม่อยากจะเจ็บเพราะเขา..”

ชนัญญาหัวเราะเบา ๆ ..

“..พอเค้าหลับเพราะยาออกฤทธิ์..ฉันก็ให้วารีรัดคอเค้า..ขนร่างเค้าออกไปด้านหลังร้านสะดวกซื้อผ่านห้องเก็บสินค้า..แต่ใครจะคิดว่านังน้ำผึ้งมันจะทำเรื่องบ้าบอได้ขนาดนั้น..”

“..แล้วคุณก็เอาเค้าไปวางที่โขดหินนั่น.”แม่หมอหงส์พูด..

“..ตรงนั้น..เป็นจุดที่เราเคยมีความสุขกัน..เค้ากับฉันมานั่งดูพระอาทิตย์ขึ้นกันบ่อย ๆ ..แค่เอาศพไปขึ้นเรือที่จอดรอไว้อีกหาด..แล้วเอามาวางไว้ตรงโขดหินตอนกลางคืน..ก็คิดว่าคงไม่มีใครเห็นแล้วล่ะ..”

“..คงไม่มีใครทำอะไรคุณได้หรอกค่ะ..ถ้าหากน้ำผึ้งไม่โลภขโมยมือถือและกระเป๋าสตางค์ผู้ตาย..”

“..ใช่..ฉันก็ว่าอย่างนั้น..ฉันเตรียมหลักฐานอ้างอิงที่อยู่ไว้พร้อม..วารีก็เหมือนกัน..รับรองว่า..ไม่มีใครเอาผิดเราได้แน่..”

ชนัญญาพูดอย่างท้อแท้อีกว่า..

“..แต่มันก็คงเป็นกฎแห่งกรรมใช่ไหม..ฉันฆ่าเขา..ฉันก็ควรจะรับโทษ..แม้ว่า..เค้าจะทำผิดต่อฉันก่อนก็ตาม..”

ทุกคนอดมองหน้ากันและกันไม่ได้..

ความรักสามารถทำให้คนฆ่ากันได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ..

เสียงจิมพ่อของเจินร่ำไห้..คดีได้รับการสะสาง..ไม่มีอะไรจะต้องข่มกลั้นอีกต่อไป...

แม่หมอพิมพ์ดาวเห็นจอมจับบ่าคุณอาของเขา..ก็อดจับแขนเขาเพื่อช่วยปลอบอีกทางหนึ่งไม่ได้..

จอมหันมามองพิมพ์ดาว..เขารู้มาตั้งแต่พิมพ์ดาวพูดกับเขาที่โขดหินจุดที่พบศพเจินแล้ว..ว่าคนร้ายตัวจริงควรจะเป็นใคร..

แม้จะเสียใจบ้างที่ลูกพี่ลูกน้องที่คุ้นเคยกันมาแต่เด็กจะเสียชีวิต..แต่มีบางอย่างที่จอมรู้สึกว่า..พระอาทิตย์ที่ทะเลประจวบคีรีขันต์ได้ขึ้นในใจเขาแล้ว...

ต่างฝ่ายต่างก็ยิ้มให้กัน...

.....

คดีฆาตกรรมชายหาดสิ้นสุด...แม้ว่าคนร้ายจะเป็นเจ้าของดงพร้าวรีสอร์ท..แต่การดำเนินธุรกิจของรีสอร์ท..ก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป..

วันนี้..คนเข้าพักมากขึ้น..จนดูหนาตากว่าวันวาน..แม้จะมีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้น..แต่ก็เหมือนจะคนจะไม่ใส่ใจเท่าที่ควร..

แม่หมอหงส์นอนที่เตียงผ้าใบชายหาดใต้ร่มคันใหญ่..สวมแว่นกันแดด..และข้าง ๆ ก็เป็นเตียงผ้าใบอีกเตียงซึ่งพนัสนอนอยู่เช่นกัน..แม้จะเผชิญกับความยุ่งยากของคดีฆาตกรรม..แต่สำหรับแม่หมอหงส์แล้ว..กลับไม่รู้สึกเครียดแต่อย่างใด..

“..คุณหงส์..”พนัสพูดขึ้น.. “..คุณเคยบอกว่า..ถ้าคุณจะรักใคร..คุณจะไม่ยอมให้คน ๆ นั้นมาสร้างความเจ็บปวดให้..ทีนี้ผมถามคุณสักหน่อยได้ไหม..”

“..ถามอะไรล่ะคะ..”แม่หมอหงส์อมยิ้ม..

“..คุณคิดว่า..คนอย่างผม..จะทำให้คุณเจ็บปวดได้ลงคอเชียวหรือ..”

แม่หมอตอบคำถามด้วยการเอื้อมมือมาจับมือของพนัส...

“..ฉันเชื่อใจคุณนะคุณพนัส..คุณทำให้ฉันรู้สึกสบายใจจนไม่เคยคิดถึงความเจ็บปวดอะไรเลย..นี่ฉันต้องถามตัวเองแล้วล่ะว่าเชื่อใจใครมากไปไหม..”

พนัสหัวเราะเหมือนโล่งใจ..

นิ่งนานจนอึดอัด..

แม่หมอเหมือนอยากจะรู้ว่าเขาจะพูดอะไรต่อ..

“..ถ้าผมจะขอคุณ..”พนัสกลั้นหายใจพูด.. “..แต่งงานล่ะ..”

แม่หมอหงส์ยิ้มเล็กน้อย..พนัสทำหน้าเก้อ ๆ ..

“..ว่าแล้ว..มันคงดูน่าอายชะมัดใช่ไหมที่มาพูดอะไรแบบนี้..”

แม่หมอหัวเราะเบา ๆ ..

“..ถ้าแต่งงาน..คงไม่ล่ะค่ะ..คุณกับฉันก็อายุมากแล้ว..”

พนัสครางเฮ้อ..

“..โอเค..ถือว่าผมไม่ได้พูดก็แล้วกัน..”

“..แต่หากเราอยู่ด้วยกัน..ดูแลกัน..เป็นครอบครัวเดียวกัน..แบบนี้ค่อยพอฟังได้หน่อย..แคทก็เหมือนเป็นลูกสาวฉันอีกคน..และคุณก็คงไม่รังเกียจหากครอบครัวเราจะมีอาจารย์พิมพ์ดาวที่ฉันรับปากจะดูแลอยู่เป็นครอบครัวด้วย..”

พนัสชะงัก..

แม่หมออมยิ้ม..

“..จัดงานแต่งงานสิ้นเปลืองจะตายค่ะ..ถ้าคุณอยากจะได้อะไรที่เป็นเรื่องเป็นราว..แค่เลี้ยงกันง่าย ๆ ก็พอ..จะจดทะเบียนหรือไม่จด..ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ค่ะ..”

แม่หมอพูดอีกว่า..

“..ฉันว่าฉันคงแพ้ชุดเจ้าสาวน่ะค่ะ..คงจะคันแย่..อยากแต่งตัวสบาย ๆ มากกว่า..”

พนัสผุดลุกขึ้น..คุกเข่าลงข้างเตียงผ้าใบ..จับมือแม่หมอไว้..

แม่หมอหัวเราะ..

“..คุณอย่าทำอะไรตลก ๆ แบบนี้สิคะ..มันขำนะคะ..”

“..ตก..ตกลงตามนี้นะ..เมื่อไหร่..คุณเป็นหมอดู..คุณวางฤกษ์เลย..วางเลย..เอาแบบอยู่กันยาว.ๆ เลยนะคุณ..”พนัสหัวใจพองโต..มีความสุขอย่างบอกไม่ถูกจนกลั้นไม่อยู่..

เขาลุกขึ้น..กระโดดเป็นเด็ก ๆ ..

“..ดีใจจังเว้ย..ดีใจจังเว้ย..”

แม่หมอได้แต่หัวเราะ..พนัสคงยิ้มแก้มแตกทั้งวันทั้งที่ปรกติเป็นคนเคร่งขรึม..

และแม่หมอเองก็คงยิ้มไม่หยุดทั้งวันเช่นกัน...

......

แคทจีจี้นั่งใต้ร่มไม้..โดยมีพิมพ์ดาวอยู่ใกล้ ๆ ..

“..พี่มัสสุชวนพี่เอลลี่ไปขี่ม้าแคระ..ตลกดี..”แคทพูด.. “..ท่าทางพี่เอลลี่กลัว ๆ นะคะน้องดาว..”

พิมพ์ดาวยิ้ม...

จีจี้วางมือบนบ่าของพิมพ์ดาว..

“..น้องดาวคิดถึงใครอยู่หรือคะ..นายจอมคนนั้นใช่ไหม..”

“...ญาติเค้าเสียทั้งคน..คงวุ่นวายมากสักหน่อยล่ะค่ะ..”พิมพ์ดาวถอนหายใจ..

“..พี่ว่า..”แคทพูดสอดขึ้นมา.. “..น้องดาวเหมือนพี่เอลลี่จริง ๆ นะคะ..”

“..เหมือนตรงไหนคะพี่แคท..”

“..ม้าแคระมันไม่น่ากลัว..แต่ทำไมพี่เอลลี่ถึงดูกลัวขนาดนั้นก็ไม่รู้..”

พิมพ์ดาวหัวเราะ..

“..พี่แคทพูดอะไรนะ..ดาวไม่เห็นเข้าใจ..”

จีจี้พยักหน้า..

“..นั่นสิ..พยายามทำตัวให้ดูดีมีปรัชญาไปทำไมก็ไม่รู้..”

แคททำท่าเซ็ง..

“..เอางี้นะ..บอกตรง ๆ ก็แล้วกัน..พี่ว่า..จอมเค้าก็ชอบน้องดาวเหมือนกันนะคะเนี่ย..”

“.พี่แคทจะพูดอะไรที่มันเป็นไปได้หน่อยก็ดีนะคะ..อย่างดาวเนี่ยหรือที่เค้าจะชอบ..”พิมพ์ดาวพูดเสียงเนือย ๆ .. “..พิการเดินไม่ได้แบบนี้..”

“..ถึงบอกไงคะว่า..ทำไมดูกลัวขนาดนี้เหมือนพี่เอลลี่ขี่ม้าแคระเลย..”

จีจี้ยิ้ม..

“..กว่าจะสื่อออกมาได้นะ..แคท..”

“..เธอว่า..มันเป็นไปไม่ได้หรือจีจี้..น้องดาวกับจอมเนี่ย..”

“..แต่จีจี้ก็เข้าใจน้องดาวนะ..เรื่องที่ผ่านมากับรายก่อนมันก็เจ็บพอดู.น้องดาวคงไม่อยากจะเจ็บอีกหรอก..”

“..แต่ฉันรู้สึกนะ..ว่าจอมยังไงก็สนใจน้องดาวแน่นอน..”

“..แต่ก็ยังไม่อยากให้น้องดาวมีความหวังอะไรจนทำให้เจ็บอีกนะ..”จีจี้เหมือนจะไม่ยอมแพ้..

“..แหม..เรื่องพวกนี้จะมาตัดสินอะไรเร็วนักไม่ได้หรอกน่า..จีจี้..”แคทส่ายหน้า..

ในขณะนั้น..พิมพ์ดาวเห็นพนัสดูร่าเริงกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็ก ๆ ..

แคทมองพ่อตัวเองก่อนจะบ่นพึมพำ..

“..ทำไมพ่อฉันต้องทำตัวเป็นเด็กอะไรแบบนี้ด้วยนิ..จีจี้..”

“..ก็..ดูท่า..”จีจี้เป็นคนฉลาดและละเอียด..พิจารณาเรื่องราวแล้วก็อุทานออกมา..พร้อมกับพิมพ์ดาวหันมาสบตาพอดี..

“..เฮ้ย..นี่พ่อเธอกับอาหงส์เค้า..”จีจี้อุทาน..

แคทตาเหลือก..นึกขึ้นได้..

“..เฮ้ย..จริงหรือจีจี้..”

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าแคท...

พิมพ์ดาวสนับสนุน..

“..เค้าคงจะรับรักหรือขอแต่งงานกันแล้วล่ะค่ะ..”

แคทกระโดดตัวลอย..วิ่งไปหาพ่อตัวเอง..สองพ่อลูกยังไม่ได้คุยอะไรกันล่ะ..แต่ก็เหมือนเป็นเพื่อนกัน..จับมือกระโดดโลดเต้นไม่หยุด...

จีจี้กอดอกอมยิ้ม..ดีใจไปกับพ่อของแฟนไปด้วย..แต่ก็รู้สึกถึงสัญญาณเตือนที่โทรศัพท์ของพิมพ์ดาว..

แม่หมอพิมพ์ดาวหยิบมือถือออกมาดู..จีจี้มองเห็นจากด้านหลัง..

นั่นเป็นการส่งโลเคชั่น..

เมื่อพิมพ์ดาวเปิดดู..จีจี้ก็อดยิ้มไปกับพิมพ์ดาวไม่ได้..

เพราะเป็นโลเคชั่นของร้านกาแฟ..แม่หมอ..

และคนที่ส่งมาก็คือจอมนั่นเอง..

นี่คือการบอกเป็นนัย ๆ ให้รู้ว่า..อีกไม่นาน..

เขาจะไปหาพิมพ์ดาวที่ร้านแม่หมอแน่นอน...

.......จบตอน....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #52 H y d r a n g e a r™ (@gearloveyou) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 19:41

    ไม่ได้กลับมาอ่านซะนานเพราะติดภารกิจหลายอย่างรุมเร้าก่อนหน้านี้

    กลับมาแล้วไม่ผิดหวังจริงๆค่ะ การวางสตอรี่เพิ่มตัวละครพิมพ์ดาวเข้ามานั้น

    เราว่าดึงหลายความรู้สึกออกมาเยอะมาก รวมถึงได้ย้อนคิดข้อคิดหลังคดีจบด้วย

    พาร์ทอนาคตกาลฆาตกรรมถือว่าเป็นหนึ่งในคดีที่เราชอบมากที่สุดอีกคดีเลยล่ะค่ะ !

    ดีใจม้ากกมากกกที่เรื่องนี้เริ่มมีคนอ่านเยอะขึ้นซักที แค่หาเรื่องสืบสวนเราว่ายากแล้ว

    แต่จับโหรามาผสมด้วยนี่ยิ่งแปลกใหม่ไปกว่าเดิมอีก เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ

    เราอาจจะไม่ได้โผล่มาตามตลอด แต่จะอยู่เป็นกำลังใจให้ตลอดแน่นอน สู้ๆน้า

    ป.ล. เราจะอุดหนุนด้วยคนนะคะ เย่เย่


    #52
    1
    • #52-1 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 23)
      18 กันยายน 2561 / 20:09
      ขอบคุณมากค่ะใจฟูมากเมื่อเห็นคห.นี้ ทำให้เรามีกำลังใจจะแต่งให้จบซีซั่นให้ได้(10คดีค่ะ) บอกตามตรงว่าคิดเรื่องยากมากๆ แต่จะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ รักรีดมากๆเลย
      #52-1
  2. #50 Nok (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 22:59

    ชอบมากเลยค่ะ สนุกกกกกกกก

    #50
    1
  3. #49 ภัครมล_36 (@133133) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 08:28

    อ่านแล้วสนุกดีค่ะ ไม่รู้สึกว่าไรท์แถช่วงไหน เลย หรือว่าจะเป็นเรื่องสับเปลี่ยนมมือถือ เอ๊ะหรือว่าพระอาทิตย์ตกที่ภูเก็ต อิอิ

    #49
    1
    • #49-1 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 23)
      8 กันยายน 2561 / 17:09
      เฉลยก็ได้ค่ะ จริง ๆ พลาดตรงที่ระบบface id ของไอโฟนรุ่นใหม่สุดนี่แหละคิดว่าจะใช้ใบหน้าศพหรือรูปถ่ายปลดล็อคได้ แต่เอาเข้าจริงเช็คแล้วมันใช้ไม่ได้ค่ะ เลยต้องแถให้ไปเจอพาสโค้ดในกระเป๋าสตางค์แทน ไม่งั้นน้ำผึ้งก็จะเอาข้อความแชทมาใช้แบล็คเมล์ไม่ได้ค่ะ
      #49-1
  4. #48 #Amnessia (@run421) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 06:34

    ลุ้นนนนน ชอบเรื่องนี้มากกก รุ่นแม่หมอใหญ่เขาสมหวังไปแร้ววว เหลือแม่หมอรุ่นเล็กที่ต้องลุ้นนนนนน จอมรักดาวอย่าทิ้งดาวนะ เย้ๆ

    #48
    2
    • #48-1 จันทร์อรุณ ณรัช (@rashy18) (จากตอนที่ 23)
      8 กันยายน 2561 / 17:12
      ถ้าอ่านดวงเป็น ในดวงจอมซึ่งสมมติขึ้น(ดูตอน 2นะคะ) จะมีคู่เป็นคนพิการและเก่งโหราศาสตร์ค่ะ อาจารย์ไรท์ออกแบบดวงไว้ดีมากเลยทั้งที่ไม่ได้รีเควสแบบนี้ค่ะ
      #48-1
    • #48-2 #Amnessia (@run421) (จากตอนที่ 23)
      23 กันยายน 2561 / 15:07
      งื้ออออ เค้าชอบเรื่องนี้ สู้ๆนะคะ อย่าเทเค้านะ5555
      #48-2
  5. วันที่ 7 กันยายน 2561 / 23:18
    ยอมรับเลยค่ะว่าตอนนี้พลาดเรื่องข้อมูล กลับลำแถแทบไม่ทัน ขออภัยนะคะ ใครบอกได้มั่งว่าแถตรงไหน
    #47
    1