รักลั้นลา..นางฟ้าฝาแฝด (อานาซีม)(ป้าวิส) แฟนฟิค yuri

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,947 Views

  • 11 Comments

  • 89 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2

    Overall
    4,947

ตอนที่ 9 : รักที่ยิ่งใหญ่ของป้าวิส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 เม.ย. 60

เราคือเจ้าแม่ดราม่านะคะ..แม้แต่แฟนฟิค..ก็ต้องมีดราม่าบ้างล่ะค่ะ...จริง..ๆ..นอกจากจะรักอานาซีมแล้ว..ความรักระหว่างอานากับป้าวิส..เราก็ชอบเหมือนกันนะ..เป็นความรักระหว่างพี่น้องที่น่ารักมากค่ะ..

...........................................................................................

ในที่สุดก็ถึงวันออกทริปของชมรมท่องเที่ยว...รถสองคันกำลังมุ่งหน้าไปยังจังหวัดกาญจนบุรี ...

หนึ่งคันเป็นรถบัส..และอีกคันเป็นรถปิคอัพ...รถบัสกำลังสนุกสนานกับการเอ็นเทอร์เทนของสต๊าฟสันทนาการ..แต่รถปิคอัพกลับเงียบเหงา..และท้ายกะบะ..หญิงสาวผิวขาวตัวเล็กกำลังนั่งหัวสั่นหัวคลอนไปกับอาหารและข้าวของทำครัว

ในสายตาคนทั่วไป..เหมือนจะนั่งอยู่คนเดียว..แต่ถ้าในสายตาของคนสองคนในโลก..ยังมีอีกร่างหนึ่งปรากฏอยู่..

ฟ้าอุทานเมื่อรถเลี้ยวออกแนวหวาดเสียว..จนฝนที่อยู่ด้วยกันถึงกับหัวเราะ...

“..แกจะกลัวอะไรนักหนาวะอิแฝดพี่..”

“...นางฟ้าอย่างแกจะกลัวอะไรเล่า..”ฟ้าบ่น.. “..แม่มเอ๊ย..ฝ่ายทำครัวมีห้าคน..แม่งนั่งในเก๋งอย่างดี..กูคนที่ห้าต้องมาหัวสั่นหัวคลอนในกะบะเนี่ย..”

รถกะบะสองตอนนั่งได้สี่ที่นั่ง..และฟ้าเนื่องจากสมัครเป็นสต๊าฟคนสุดท้าย..ก็ต้องมานั่งหลังกะบะเป็นธรรมดา..

“..เดี๋ยวกฎหมายก็จะออกแล้ว..ว่านั่งกะบะจะโดนจับ..ฉันจะต้องรีบนั่งเสียก่อนใช่ไหมวะ..”ฟ้าถอนหายใจ..

ฝนอดมองไปที่รถบัสที่วิ่งอยู่ข้างหน้าไม่ได้..

“..เอาน่า..ฉันยังไงก็มานั่งกับแก..แม้ว่าอยากจะไปนั่งกับซีมใจแทบขาด..”

“..ซีมมันมีคนดูแล..แกก็แค่คิดถึงล่ะวะ..”ฟ้าพูดอีก..“..แต่ก็นะ..นิ้งกับฮุ้งมันก็มาด้วย..ไม่อยากให้ซีมไปอยู่กับไอ้พวกนี้เลย..บ้าชะมัด..”

“..ก็น่าห่วงนะ..แต่ทำไงได้..ถ้าฉันคิดถึงมาก ๆ ..เดี๋ยวจะแว้บไปดูซีมเอง..แต่ก็ไม่อยากให้ผิดสังเกตที่ต้องเจอฉัน..แล้วคนอื่นมองไม่เห็นน่ะ..เดี๋ยวซีมจะกลายเป็นคนบ้าไป..ต้องมาคุยกับนางฟ้าที่ไม่มีใครเห็นอย่างฉัน..”

“..ว่าแต่..นี่คงเป็นครั้งแรกเลยนะตั้งแต่ที่แกคบซีม..แล้วดูจะห่วงฉันมากกว่าแฟนน่ะ..”

“..ซีมก็ห่วงแกนะ..เค้าก็กลัวแกเหงาเหมือนกัน..เลยให้ฉันมาดูแลแกอย่างใกล้ชิด..”

“..มันก็นิสัยดีแบบนี้แหละ..น้องฉันถึงชอบมันไง..”ฟ้าหัวเราะ..

“..แต่..บอกตรง ๆ นะฟ้า..ที่ฉันมาอยู่กับแก..โอเค..ส่วนหนึ่งซีมไล่มา..แต่อีกส่วนหนึ่ง..ฉันก็อยากจะดูแลแกด้วย..”

ฟ้าหัวเราะอีก..ตบหัวน้องสาวนางฟ้าเบา ๆ ..

“..อินี่..เป็นน้องเป็นนุ่งมาตั้งนาน..เพิ่งพูดดีวันนี้เอง..”

“..ฟ้า.แกไม่รู้หรอก..ว่าฉันเนี่ย..ห่วงและรักแกแค่ไหน..แต่เราเป็นพี่น้องกันไง..พูดมากมันกระดากว่ะ..เลยออกไปทางด่ากันซะมากกว่า..ฮ่าฮ่าฮ่า.”

ฟ้าหัวเราะอีก..นึกถึงสองสามวันมานี้..ก่อนที่จะมาทริปกับชมรมท่องเที่ยว..ฝนเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน..ดูน่ารักขึ้น..เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น..และทำอะไรดี ๆ ให้ฟ้ามีความสุขและสบายใจมากขึ้น..

เอาง่าย ๆ ..ที่ถูกแอบถ่ายรูปถ่ายคลิปลงเพจเลิฟเลิฟญญ..ฝนก็จัดการเคลียร์จนเพจต้องปิดตัว..การแชร์คลิปแชร์ภาพไม่เกิดขึ้นอีก..ไม่มีใครรู้ว่ารูปผู้หญิงสองคนในเพจคือใคร..

พลอย..มิ้นท์..นิ้ง..ฮุ้ง..ถูกกดดันจนต้องปิดเพจ..มิหนำซ้ำ..วันรุ่งขึ้น..ก็มีเรื่องทะเลาะกันใหญ่โต..พลอยท้องเสียไม่รู้กินอะไรเข้าไป..แต่วิ่งเข้าห้องน้ำจนหมดแรง..มิ้นทะเลาะกับตุ๊ดรายนึง..โดนด่าเสียงลั่นอายไปทั้งโรงอาหาร..ฮุ้งต้องไปรายงานหน้าชั้นแต่ลืมข้อมูลที่เตรียมไว้..ต้องด้นสด..ถูกอาจารย์ด่ายับและต้องกลับมาพรีเซนส์ใหม่..นิ้งลื่นล้มชนถังขยะจนเละเทะอับอายไปทั่งมหาวิทยาลัย..

นี่คงเป็นฝีมือของฝนนั่นเองแหละ..แต่ไม่รู้ฝนมันทำยังไงของมัน..เอาเหอะ..สะใจดี..ให้มันโดนอะไรแบบนี้บ้าง..เอาคืนแค่เบา ๆ คงไม่มีปัญหานะ..

และหลังจากนั้น..ฟ้าก็เจอแต่เรื่องดี ๆ เรื่อยมา..เช่น..อาจารย์ชมเรื่องทำรายงาน..ว่าทำดีมาก ๆ ..เจออาหารอร่อยถูกปาก..และมีหนุ่ม ๆ บางคนมาสนใจมอง..และจีบอีกด้วย..เพียงแต่ฟ้าได้แต่ขำ ๆ ไม่เล่นด้วยเนื่องจากชอบพี่กิอยู่..

ฟ้าจึงได้อารมณ์ดี..มีความสุข..รู้นะว่าฝีมือแกอิแฝดน้อง..แต่แกทำยังไงนะ..ถึงเจอแต่เรื่องดี ๆ ขนาดนี้..

แกเริ่มเป็นนางฟ้าจริง ๆ แล้วใช่ไหม..

“..ถามจริง ๆ นะฝน..”ฟ้านิ่งอึดใจหนึ่ง.. “..สมมติว่าแกต้องเลือกได้คนเดียว..ระหว่างซีมกับฉัน..แกจะเลือกใคร..”

“..มันไม่เห็นต้องเลือกเลยนี่แก..”ฝนพูด..

“..สมมติเว้ย..เข้าใจปะ..สมมติ..ระหว่างมีฉันหรือซีมอยู่ข้าง ๆ แกตลอดไปน่ะ..”

“..เลือกซีมว่ะ..”ฝนตอบหน้าตาเฉย..

ฟ้าเหวอเล็กน้อย..

“..ให้ตาย..”

“..นางฟ้าไม่มีวันตายอยู่แล้ว..แต่แกฟังก่อนนะ..ว่าทำไมฉันถึงเลือกซีม..”ฝนเขม้นมองพี่สาว.. “..ฟ้า..สักวันหนึ่ง..แกต้องมีวิถีทางของตัวเอง..มีคนที่แกรัก..และแต่งงานไปกับเขา..จะใครก็ไม่รู้ล่ะ..แต่นั่นคือชีวิตแก..โอเค..เรื่องจริงมันเป็นไปไม่ได้เพราะฉันถูกสาปให้ดูแลแกตลอดชีวิต..แต่ถ้าเป็นเรื่องสมมติ..ฉันคิดว่า..แม้ความเป็นพี่น้องของเราจะอยู่กันตลอดไป..แต่ตัวเราสองคนมันไม่จำเป็นต้องอยู่ติดกันตลอดกาลหรอก..แกก็ต้องมีชีวิตของแก..ถ้าเป็นแบบนี้..ฉันคงจะต้องเลือกซีมไม่ถูกเหรอ..เพราะว่าซีมก็คือชีวิตของฉันเหมือนกัน..”

ฟ้าอึ้ง..รั้งร่างน้องสาวมากอด..

“..ฝน..แกคงจะเบื่อแย่เลยนะ..ที่ถูกสาปให้ตกสวรรค์มาดูแลฉันทั้งชีวิตเนี่ย..”

“..อิแฝด..ไม่ต้องดราม่าเลย..”ฝนมองพี่สาว..น้ำตารื้น ๆ .. “..เออ..ห้ามดราม่านะเว้ย..ห้าม..”

“..ฮะฮะ..โธ่เอ๊ย..”ฟ้าลูบผมน้อง.. “..นางฟ้าบ้าอะไรขี้แยชะมัด..”

ฝนทำตาแดง ๆ ..เหมือนน้องสาวขี้อ้อน..ซบหน้ากับหน้าอกพี่สาวที่โอบประคอง..นี่คืออยู่กันมาทั้งชีวิตแล้วนะ..และจะต้องอยู่ต่อไป..แต่ทำไม..ถึงรู้สึกไม่อยากจะจากกันไปไหนเลย..

“..แกต้องดูแลฉันจนฉันตายใช่ไหม..”ฟ้าถาม..

“..เขาทำโทษไว้แบบนั้น..ถ้าแกตายก็จบ..”

“..เหรอ..”ฟ้าพยักหน้า..อดคิดอกุศลกับตัวเองไม่ได้..นี่ถ้าเราตายไปตอนนี้..ฝนมันคงเป็นอิสระแล้วใช่ไหม..

“..แต่แกไม่ต้องมานั่งคิดดราม่าเสียสละอะไรแบบนั้นนะเว้ย..”ฝนพูดเหมือนจะรู้ถึงความในใจ.. “..มีแกอยู่..ฉันยังจู๋จี๋กับซีมได้บ้าง..ถ้าไม่มีแก..ฉันกับซีมจะทำยังไงล่ะเว้ย..”

“..แหม..อินี่..นึกว่าจะรักฉัน..ที่แท้จะหาประโยชน์กันชัด ๆ ..”ฟ้ายิ้ม..

“..แล้วก็รับปากได้ไหม..”ฝนพูดจนฟ้างง ๆ ..

“..อะไรวะแก..”

“..ใช่..แกได้รับโอกาสเกิด..ก็ใช้ชีวิตให้ดีที่สุด..เต็มที่ที่สุด..ยืนยาวที่สุด..มีความสุขที่สุด..ไม่ต้องมาคิดถึงอะไรฉันหรอก..ฉันบอกตรง ๆ นะแก..ถ้าไม่นับเรื่องซีม..ฉันก็มีความสุขมาก ๆ แล้วล่ะ..ที่อยู่กับแกแบบนี้..ทะเลาะกับแก..เถียงกับแก..และมีตัวตนกับแก..”

ฟ้าขมวดคิ้ว..

“..ไอ้คำหลังนี่มันแปลกนะ..”

“..เทวดานางฟ้าเราถ้าจะถามว่ากลัวอะไรอีกอย่าง..ก็คือกลัวการไม่มีตัวตนมากที่สุด..มันคือความเงียบเหงา..เปล่าเปลี่ยว..แม้ว่าจะมีหน้าที่ต้องดูแลแก..แต่ถ้าสักวัน..ฉันไม่มีตัวตนสำหรับแกขึ้นมา..มันก็คงทุกข์ทรมาณมากเลยนะ..”

“..จะเป็นไปได้ยังไงวะฝน..”ฟ้ายิ้ม.. “..แกเนี่ยนะไม่มีตัวตน..”

“..สักวันแกก็อาจจะเป็นแบบนั้น..จะลืมและไม่มีฉันอีก..ในขณะที่ฉันยังต้องดูแลแกตามหน้าที่ตลอดชีวิตแก..”

“..บ้า..เป็นไปได้ยังไง..”

“..ถ้าถึงวันนั้นแกก็คงไม่รู้ตัวหรอก..แกเห็นฉัน..แต่ไม่พูด..ไม่คุยด้วย..ทำเหมือนไม่มีฉันอยู่ในโลก..ทำเหมือนฉันเป็นอากาศ..ทำเป็นมองไม่เห็นฉันเหมือนคนอื่น ๆ ..แล้ววันหนึ่ง..แกก็จะไม่เห็นฉันอีก..แม้ว่าฉันจะอยู่ข้าง ๆ แกไปตลอดก็ตาม..นั่นคือฉันไม่มีตัวตนสำหรับแกไปแล้วล่ะ..”ฝนถอนหายใจ.. “..แกจะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจแก..แต่สำหรับนางฟ้า..และเทวดา..ที่มีหน้าที่ดูแลใครสักคน..มันต้องมีวันนี้เกิดขึ้นแน่นอน..”

“..ฉันกลัวว่า..แกมีซีมแล้ว..แกจะลืมฉันมากกว่านะ..ฮ่าฮ่าฮ่า.”ฟ้าหัวเราะอีก..

นางฟ้าอานายิ้มรับคำสัพยอก..

รถยังคงแล่นไปตามทาง...สองพี่น้องนั่งกอดกันมองดูเส้นทางที่รถขับผ่าน...

แล้วนางฟ้าแห่งกวีก็เอ่ยเอื้อนบทกวีขึ้นมาอีกครั้ง..ซึ่งระยะหลัง..ฟ้าจะชอบฟังกลอนของฝนไม่น้อยเหมือนกัน..

“..ชีวิตคนบนทางที่เคี้ยวคด...อยากจะลดอยากจะเพิ่มก็เติมได้..

..อยากจะทุกข์จะสุขีอยู่ที่ใจ...อยู่ที่จดจำได้หรือลืมเลือน...

..เรื่องราวที่ผ่านมามีมากยิ่ง...ดีก็เก็บเจ็บก็ทิ้งสิ่งแปดเปื้อน..

..อะไรที่ตรึงจำคอยย้ำเตือน...คือสิ่งเหมือนความหมายในหัวใจ...

..หากไม่เห็นความสำคัญของมันแล้ว..จะเก็บมันทำแมวหรือไฉน..

..จักไม่มีตัวตนอีกต่อไป...ไม่มีแม้สายใยให้จดจำ...”

ฟ้าทั้งอึ้งทั้งขำ..ตบหัวฝนเบา ๆ ..

“..แกนี่ตกลงจะเอาซึ้งหรือตลกวะ..แมวมาได้ยังไง..”

“..ก็มันกลอนสระแอว..จะเอาอะไรมาลงล่ะ..”ฝนยิ้ม..มองหน้าพี่สาว..ฟ้าเห็นน้องมองหน้าก็เขิน..

“..มองอะไรวะ..ทำยังกะไม่เคยมองกัน..”

“..ฟ้า..ต่อให้ฉันไม่มีความหมาย..ไม่มีตัวตนสำหรับแกอีก..แต่แกต้องสัญญานะ..ว่าแกจะอยู่และมีความสุขเพื่อฉัน..”    

“..อินี่..พูดอะไรแปลก ๆ ..”ฟ้าหัวเราะอีก.. “..ไปไป..แกแว้บไปหาซีมได้แล้ว..”

ฝนพยักหน้า..

“..นั่งคนเดียวได้นะ..”

“..เออ..ไม่ต้องห่วงหรอก..ไปหาซีมไป..”ฟ้าไล่..เอนกายพิงกระสอบข้าวสารบนรถ..

ฝนหันหลัง..ฟ้าไม่เห็นน้ำตาที่รื้นไหลของน้องสาว..แล้วร่างของฝนก็หายวับจากสายตาฟ้า..

และฟ้าก็ยังคงไม่รู้ว่าน้องสาวร้องไห้..

แต่ต่อให้รู้ว่าฝนร้องไห้..แต่ฟ้าก็คงไม่ทราบว่าร้องไห้ทำไม...

.......

ฝนหรืออานายังไม่ได้แว้บไปหาซีมบนรถบัส..

แต่ฝนกลับนั่งบนหลังคารถบัส..แม้ว่ารถจะวิ่งด้วยความเร็ว..แต่ก็ไม่มีปัญหาสำหรับนางฟ้าอานาแต่อย่างใด..

ฝนไม่ได้นั่งคนเดียว..แต่เทวดานาธานร่างสีเงินก็นั่งห้อยขาบนหลังคารถด้วย...

นาธานพูดว่า..

“..วันนี้ว่างงาน..ก็ยังดี..ได้มาเจอกันบ้างอะนะ..อานา..”

ฝนเหมือนป้ายน้ำตา..

“..ความจริงมันโหดร้ายจริง ๆ นะ..”

“..นี่คือชะตากรรมนะอานา...”

“..มิน่าล่ะ..ทำไมฉันถึง..”อานาน้ำตาไหล.. “..ฉันถึงไม่ถอยจิตไปมองภาพกว้าง..มองเส้นทางชะตากรรมมนุษย์แบบนางฟ้าเทวดาคนอื่น ๆ ..เพราะฉันไม่อยากจะรับรู้เรื่องที่จะต้องเกิดนี่เลย...แต่เมื่อจำเป็นต้องทำขึ้นมา..มันก็อดรู้และใจหายไม่ได้..ฉันเลยพยายามทำตัวให้คิดแบบมนุษย์..ที่คิดถึงแค่เรื่องเฉพาะหน้า..เพราะคิดแบบมนุษย์นี่แหละถึงไม่เจ็บ.”

“..เธอรู้แล้วใช่ไหม..เรื่องกลอนทีเขียนต่อหน้าต้นไม้สัจจะ..”

อานาพยักหน้า...

“..ฉันเขียนแค่สองบท..แต่มันเพิ่มมาสี่บท..คุณเอาไปอ่านในวันนั้นเพื่อยืนยันกับท่านนัตตะว่า..ฉันกับซีมสาบานรักกันไว้แบบไหน..ก็แค่สองบทเท่านั้น..”

“..เธอรู้ใช่ไหม..ว่าใครเป็นคนเขียนอีกสี่บทที่เหลือ..”

อานาพยักหน้า..ก่อนจะฝืนยิ้ม..

“..กลอนโคตรจะไม่เพราะนั่น..จะมีใครเขียนได้อีกล่ะ..”

พูดจบก็น้ำตาไหล...ซบกับไหล่เทวดานาธาน..

“..ท่านนาธาน..ทำไมมันถึงดีกับฉันขนาดนี้..ดีมาก ๆ ..ดีที่สุด..ดีจนฉัน..”

“..อานา..ความรักน่ะ..มันเป็นแบบนี้แหละ..และนั่นคือความรักที่เธอก็รู้ว่า..มันยิ่งใหญ่ขนาดไหน..”

“..ฉันจะใช้เวลาที่เหลืออยู่กับเค้าให้มากที่สุด..ดูแลให้เค้ามีความสุขให้มากที่สุด..”

อานาถอนหายใจ..นางฟ้าตกสวรรค์ถามขึ้นอีกว่า..

“..ท่านนาธาน..ท่านติดกลอนมาด้วยหรือเปล่า..”

“..เค้าฝากฉันไว้..นับตั้งแต่ฝากไว้..ก็ไม่เคยห่างตัวนะ..”พูดจบก็ดึงกระดาษออกมา.. “..ทำไมหรือ..”

“..ฉันอยากจะจำกลอนอีกสี่บทให้ได้...”นางฟ้าอานาพูด..

นาธานพยักหน้าอย่างเห็นใจ..

กระดาษคลี่ออก..บทกลอนหกบทอยู่ตรงหน้า..สองบทแรกเป็นบทที่นางฟ้าอานาและซีมจำได้ขึ้นใจ..เพราะเป็นบทสาบานรัก..

“..ขอสัญญาต่อหน้าพฤษาสวรรค์...ให้รักมั่นยืนยงมั่นคงเสมอ..

..ทุกชาติภพจบคืนวันมีฉันเธอ...ได้พบเจอพร่ำพลอดตลอดไป..

..ถึงแม้สิ้นแสงสายสุรีย์ฉาน..ถึงจะจบจักรวาลกาลมอดไหม้..

..มีแต่รักเราสองสอดคล้องใจ..สัญญาไว้ต่อพฤษา “อานาซีม..”..”

แต่อีกสี่บทต่อมา..เป็นบทที่นางฟ้าอานาและซีมไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน..เพราะหลังจากที่จารึกกลอนบนเปลือกไม้..และวางไว้ใต้ต้นไม้สัจจะแล้ว..ก็ออกมาจากที่นั่น..ไม่คิดว่าจะมีใครตามติด..และหยิบเปลือกไม้มาจารึกกลอนต่อไปอีก..

“..จะเจอกันอย่างไรในผ่านภพ..ต้นเวลาหรือบรรจบทบปัจฉีม..

..จักจำกันได้ว่าอานาซีม..จะได้ธีมแห่งสวรรค์บันดาลดล..

..ให้พบเจอรับรู้พึงประจักษ์..สื่อสารด้วยความรักได้ทุกหน..

..ไม่ว่าเป็นเทพปีศาจสัตว์หรือคน..ไม่มีวันหลุดพ้นห้วงสายใย..”

นี่เป็นกลอนสองบทที่ท่านนาธานอ่านให้ท่านนัตตะฟัง..ในตอนที่พยายามจะจับนางฟ้าอานาไปลงโทษ..

และเพราะสองบทนี้..ทำให้นัตตะไม่อาจจะจับนางฟ้าอานาไปรับโทษได้..เนื่องจากต้นไม้สัจจะรับรองสิ่งที่เขียนไว้แล้ว..และนอกจากกฎสวรรค์..ต้นไม้สัจจะก็เป็นกฎสวรรค์อีกข้อหนึ่ง..

แต่ยังมีอีกสองบทที่นางฟ้าอานาไม่ได้แต่งเช่นกัน..และนาธานก็ยังไม่ได้อ่านออกไป..

“..หากมิได้มีชีวาตรงประสงค์..รักแท้จักมั่นคงไม่ไปไหน...

ขอมอบชีวิตพลีกายใจ...ไถ่ถอนมอบให้สายสัมพันธ์..

ชีวิตจิตวิญญาณของตัวข้า..มอบให้อานาด้วยรักมั่น...

ให้สมหวังกับซีมยิ้มด้วยกัน..เป็นของขวัญด้วยรักอย่างสุดใจ...”

อานายิ้มน้ำตาคลอ...พูดแผ่วเบา..

“..กลอนไม่เพราะเลยนะ..ไม่เพราะเลย..คงลำบากแย่ที่ต้องแต่งต่อทั้งที่ฉันลงคำยากไว้..”

น้ำตาอานาหยดไหลลงบนกระดาษ..ก่อนจะตัดใจ..ยื่นคืนให้นาธาน...

“..เค้าไม่ใช่นางฟ้าแห่งกวีเหมือนเธอนี่..อานา..แต่ได้เท่านี้ก็เก่งถมไปแล้ว..”นาธานพูดพร้อมทั้งรับกระดาษ..

“..ทำไมมันเจ็บปวดแบบนี้นะท่านนาธาน..”

“..ทุกครั้งที่เราจะได้ความสุข..ความทุกข์จะต้องมาก่อนเสมอ..”

อานานิ่ง..มองไปยังเบื้องหน้าที่ไกลโพ้น..

ใจนึกถึงสิ่งที่ได้มองเห็นก่อนหน้านี้..

การถอยจิตไปมองเส้นทางชะตากรรมในมุมกว้างเหมือนมองแผนที่..เป็นสิ่งที่นางฟ้าเทวดาทุกตนทำได้..หากจะต้องใช้มันเพื่อช่วยเหลือมนุษย์..เพราะนี่คือการสร้างปาฏิหาริย์ของเทวดาและนางฟ้าทุกคน..

เมื่อเห็นภาพรวม..จะรู้วิธีการบริหารจัดการ..ดลจิตดลใจ..ส่งการกระทำไปสู่เส้นทางที่มองเห็น..

อานาไม่ได้ทำแบบนี้..เพราะลึก ๆ เหมือนจะรู้ว่าไม่ควรทำ..บอกไม่ได้ว่าทำไม..เธอเลยเป็นนางฟ้าที่ถูกพี่สาวด่าตลอดว่าไม่เอาไหน..ใช้การอะไรไม่ได้..แต่อานาก็ไม่โกรธอะไร..

จวบจนนาธานเตือนสติ..จึงต้องทำในสิ่งที่นางฟ้าเทวดาทุกคนทำ..คือถอยจิตไปมองภาพกว้างของชะตากรรม..

แน่นอน..เมื่อเห็นภาพกว้าง..ก็สามารถช่วยแก้ไขปัญหาเรื่องที่ฟ้ากับซีมถูกถ่ายคลิปและเผยแพร่ทางเนตได้..

แต่สิ่งที่อานาแทบช็อคเมื่อเห็นบางอย่าง...หลังจากมาตรวจสอบเส้นทางชะตากรรมอีกครั้งหลังจากเสร็จเรื่องนั้นแล้ว..

ปลายทางชะตาชีวิตของฟ้ากลับสั้นมาก..และเขียนไว้ว่า..

มรณะที่จังหวัดกาญจนบุรี..วันที่..เดือน..พศ..(หมายเหตุ..ให้ตายแค่วิญญาณตามสิทธิพิเศษจากต้นไม้สัจจะ..มอบร่างให้น้องสาวเพื่อใช้สานต่อความรัก)

เพราะอานาสามารถใช้ร่างป้าวิสได้..ดังนั้น..เมื่อถึงเวลา..อานาจะต้องเข้าไปในร่างป้าวิส..ครอบครองร่างตลอดกาล..หลังจากที่พี่สาวนางฟ้าฝาแฝดต้องเสียชีวิตวิญญาณออกจากร่างไปแล้ว...

นี่คือสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้..

และนั่นคืออีกไม่นานนี้...

อานานึกจินตนาการถึงร่างของนางฟ้าที่หน้าตาเหมือนกับเธอทุกประการ..แอบเข้าไปในสวนสวรรค์ที่ต้นไม้สัจจะปลูกอยู่..และไปนั่งกัดฟันพยายามเขียนกลอนต่อจากกลอนของเธอ...

สิ่งที่อานาไม่เคยรู้มาก่อน..

และหลังจากที่ซีมจุติตามกำหนด..อานาก็เตรียมหนีจุติตาม..แต่ขณะที่จะออกไปจากวิมานเก่า ๆ ที่พักของตัวเอง..นางฟ้าภาวิสก็ขวางไว้..

“..แกจะไปไหน..อิน้องแฝด.”ป้าวิสถาม

“..ฉันรักซีม..จะตามเค้าไป..” อานาตอบอย่างมุ่งมั่น...

“..แต่แกยังไม่ถึงเวลาจุตินะอานา..ถ้าพวกเขาจับได้..แกจะโดนทำโทษ..”

“..ฉันไม่กลัว..ฉันเตรียมการไว้แล้ว..”

“..แกนี่มันบ้าชะมัด..”นางฟ้าภาวิสแค่นเสียง.. “..เอา..ถ้าแกไป..ฉันจะไปกับแกด้วย..”

อานาชะงักบ้าง..

“..แกจะบ้าแล้วหรืออิพี่แฝด..แกจะหาเรื่องทำไมวะ..”

“..อิน้องแฝด..อานา..”ป้าวิสพูด.. “..เราไม่เคยห่างกันเลยนะ..ไม่เคยเลยสักครั้ง..”

“..แกนี่มัน..”อานาส่ายหน้า..แต่ป้าวิสกลับมองแน่วแน่..

“..ชีวิตแกอาจจะไม่มีความหมายถ้าไม่มีซีม..แต่ถ้าฉันไม่มีแกมันก็ไม่มีความหมายเหมือนกัน..”

“..แกทำยังกะจะมาเป็นแฟนฉันงั้นแหละ..”

“..บ้าแล้วอานา..อิน้องแฝด..นี่มึงมองความรักเป็นเรื่องแฟนหมดเลยหรือไงวะ..”

อานาได้แต่ยิ้ม..

“..ไม่เสียใจนะอิพี่แฝด..”

“..แกไม่มีฉัน..แกจะเสียใจมากกว่า..”

“..เออ..งั้น..ไปก็ไปวะ..”

นั่นเป็นเหตุการณ์บนสวรรค์...

เป็นเหตุการณ์ที่อานาต้องหลั่งน้ำตาเมื่อนึกถึง..

บางที..ที่ต้นไม้สัจจะรับรองความรักของอานาซีม..อาจจะไม่ใช่ความรักของอานาซีมเท่านั้นหรอก..แต่เป็นความรักที่ป้าวิสมอบให้แก่อานาด้วย..

และผลของสิ่งที่ป้าวิสทำ..กำลังจะส่งผลในอีกไม่นานนี้แล้ว...

อานาจะสมหวังกับซีมแต่ต้องจากป้าวิสตลอดชีวิตนี้.....

........

นาธานอดพูดไม่ได้..

“..เรื่องราวต่อจากนั้น..ตามกฎสวรรค์..เค้าจะได้เป็นนางฟ้าไปรอเธอที่สวรรค์อีกครั้งนะ..ไม่เห็นน่าตกใจ..แค่ใช้ชีวิตในร่างเค้าต่อไปจนสิ้นอายุขัย..แล้วเธอกับนางฟ้าซีมก็จะกลับไปอยู่สวรรค์เหมือนเดิม...ตลอดชีวิตนางฟ้าซีมยังรักษาสัจจะคำมั่นเสมอแม้จะเป็นมนุษย์..ยังไงก็ได้กลับไปเป็นนางฟ้าอีกครั้ง..พวกเธอจะได้อยู่ด้วยกันตลอดกาลเลยนะอานา..”

“..ท่านนาธาน..”อานาร้องไห้.. “..ฉันกลัว..กลัวว่ามันจะลืมฉัน..ลืมทุกอย่าง..ฉันกับมันเป็นพี่น้องกันมานานมาก ๆ ..ไม่เคยจากกันไปไหน..การเปลี่ยนภพภูมิหนึ่งครั้ง..ก็จะลืมหนึ่งครั้งเช่นกัน..มันอาจจะไปอยู่บนสวรรค์..แต่หากจำฉันไม่ได้..มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ..ไม่มีต้นไม้สัจจะคอยรับรองแบบฉันกับซีมด้วย..”

“..เธอเป็นนางฟ้าที่แปลกมาก..อานา..เทวดากับนางฟ้าที่ฉันรู้จัก..มีแต่จะพยายามละทิ้งความผูกพัน..เพื่อจะได้ปลดตัวเองไปสู่ลำดับสถานะที่สูงขึ้น...มีแต่เธอเท่านั้นแหละที่ยังทิ้งสิ่งนี้ไม่ลง....”

“..ท่านนาธาน..ฉันอาจจะเป็นนางฟ้าที่คิดอะไรไม่เหมือนนางฟ้านะ..แต่ขอให้มีอิพี่แฝดกับซีม..ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว..”อานาน้ำตาคลอ..

นาธานถอนหายใจ...

“..จะจมปลักเวียนว่ายไม่หลุดพ้นอยู่นั่นแหละ..แย่จังนะ..”

ขณะนั้น..เสียง ๆ หนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง..ทั้งนาธานและอานาต่างก็หันไปมอง..เทวดาผิวสีทองแดงยืนยิ้มอย่างดุดันรออยู่..ในมือมีแทบเลตสวรรค์อยู่ด้วย...

“...อยากจะหลุดพ้นหรือเวียนว่าย..ฉันไม่สนหรอกนะ..แต่หากนางฟ้าอานาทำผิด..ฉันไม่มีทางยอม.”

นาธานอุทานออกมา..

“..ท่านนัตตะ..ทำไมถึงมาที่นี่...จิกกัดอานาขนาดนี้เชียวหรือ..”

นัตตะหัวเราะ..ชูแทบเลตขึ้น...

“...จะมากจะน้อย..ขัอมูลที่ฉันค้นมา..และอ่านได้จากแทบเลตไอแพดรุ่นล่าสุดที่ท่านเทวดาวิทยาธร สตีฟ จ๊อบทำขึ้นให้เทวดาใช้ก็บอกอย่างชัดเจนว่า...จะมีการพลิกผันเปลี่ยนชีวิตในอีกไม่นาน..และจากเซนส์ของฉัน..เชื่อได้เลยว่านางฟ้าอานาต้องทำอะไรสักอย่างที่ผิดกฏแน่นอน...”

นัตตะยิ้มเยาะ...

“..แย่จังนะ..ที่ต้องมองดูพี่สาวตัวเองที่เป็นมนุษย์ต้องตายโดยที่ช่วยอะไรไม่ได้..และถ้าเธอคิดจะช่วยพี่สาวแม้แต่นิดเดียว..ฉันคงไม่ปล่อยเธอไว้แน่...”

อานาน้ำตาไหล...

“...ใจร้าย..ใจร้ายที่สุดเลย...”

“..ช่วยไม่ได้..อดีตนางฟ้าภาวิสแสดงเจตน์จำนงต่อต้นไม้สัจจะไว้แล้ว...ว่าไม่นานหลังจากที่อานาซีมพบกัน..เธอจะสละร่างหรือชีวิตให้น้องเพื่อปรับภพภูมิให้เท่ากัน...คราวที่แล้ว..เธอใช้ต้นไม้สัจจะหักกฎสวรรค์..แต่ครั้งนี้..จะหักกฎแห่งต้นไม้สัจจะได้อีกหรือ...”

อานาซบหน้ากับฝ่ามือ..และร่ำไห้...

“..บ้า..บ้าที่สุด..บ้าชะมัดเลย...”

“..คงทรมาณใจน่าดูนะ..วินาทีที่อดีตนางฟ้าภาวิสจะตาย..คงจะเรียกหาเธอ..อานา..และคิดว่าเธอจะช่วยอะไรได้..แต่เมื่อรู้ว่า..เธอได้แต่มองดูเฉย ๆ ..ก็คงเจ็บปวดใจน่าดู..โดยที่หารู้ไม่ว่า..ตัวเองเป็นคนวางเงื่อนไขเหล่านี้ขึ้นมาเอง...”

เทวดาผู้คุ้มกฎจอมโหดอย่างนัตตะยังคงบิ๊วต่อไปอีก...

“...สีหน้าที่ทุกข์ทรมาณตอนใกล้ตาย..แววตาที่ผิดหวังจะจ้องมองให้ตราตรึงในใจเธอไปอีกนาน..นางฟ้าอานา..ฮ่าฮ่าฮ่า...นางฟ้าฝาแฝดที่ช่วยอะไรพี่สาวไม่ได้ในวันสุดท้ายแห่งชีวิต..เพื่อจะยึดร่างเปลี่ยนวิญญาณไปใช้เสพสุขกับคนรัก.."

อานาร้องไห้โฮ...เจ็บปวดใจเป็นที่สุด...นาธานทำตาเขียว..

“..ไปไหนก็ไปไป๊ท่านนัตตะ..อย่าให้ฉันต้องมีน้ำโหนะ..ท่านทำไมถึงจงเกลียดจงชังอานาขนาดนี้..”

“..สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือผู้ที่ทำผิดกฎ..ใช่..นางฟ้าอานาอาจจะอ้างถึงต้นไม้สัจจะ..แต่มันก็คือใช้เส้นป่าววะ..แบบนี้..ยังไงฉันก็เกลียด..และจะสะใจที่เมื่อถึงเวลา..กฏแห่งต้นไม้สัจจะ..จะย้อนรอยมามัดตัวเอง..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

เขาปิดแทบเลต..ยิ้มและพูดอย่างมีความสุข...

“...ช่วงเวลาที่อดีตนางฟ้าภาวิสจะถึงกาลมรณะ..ฉันจะยืนไม่ห่างเธอ..นางฟ้าอานา..และถ้าเธอทำผิดกฎ..จะต้องโดนลงโทษอย่างเลี่ยงไม่ได้..อาจจะทำให้สิ่งที่พี่สาวเธอวางไว้..ต้องพินาศลงแน่นอน..หากเธอไม่ไปเข้าร่างตอนที่พี่สาวเธอสิ้นชีวิต...และท้ายสุด..แม้ว่าเธอจะทำตามกฎและสัญญา..แต่ก็ต้องเจ็บปวดไปทั้งชีวิตที่ได้ชื่อว่าแย่งร่างพี่สาวมาใช้เสพสุขคนเดียว..”

อานาร้องไห้โฮ..

ท่ามกลางลมที่พัดผ่านในขณะรถวิ่ง...เทวดาและนางฟ้าจะไม่รู้สึกหนาวหรือร้อน..

รู้สึกแต่ความเสียใจเท่านั้น....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #8 knz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 22:19
    มาต่อเร็วๆน้าาาาาา
    #8
    1