รักลั้นลา..นางฟ้าฝาแฝด (อานาซีม)(ป้าวิส) แฟนฟิค yuri

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,946 Views

  • 11 Comments

  • 89 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    4,946

ตอนที่ 8 : ปาฏิหาริย์ของนางฟ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 เม.ย. 60

                                           


ดีใจมากที่ภาพนี้กลับมาอีกครั้ง ..ไม่นึกเลยว่าจะได้แต่งต่อ ..รักพวกนางจริงๆค่ะ

........................................

พลอย มิ้นท์ นิ้ง ฮุ้ง..ทั้งสี่ดูจะมีความสุขจริง ๆ ....

เวลานี้..เพจเลิฟเลิฟญญ ...กำลังมีคนสนใจ..โดยเฉพาะภาพถ่ายที่ดูจะลึกลับหน่อย ๆ ..และมีคลิปที่ยั่วให้คนเข้าไปเปิดดูของนักศึกษาสองคน..ซึ่งจูบกันในที่จอดรถของมหาวิทยาลัย...

“..ยอดวิวเพียบ..”มิ้นท์หัวเราะสะใจ...หลังจากที่มองดูโน้ตบุ๊ค...

นิ้งรู้สึกไม่ค่อยดีเลย..

“..อิฟ้ากับซีมจะเป็นไรไหมวะเนี่ย...”

“..นั่นเป็นเรื่องของพวกมันป่าววะ..”

“..แล้วถ้าพวกมันรู้ว่าเราสี่คนเป็นคนทำล่ะ..”

“..อิห่าน..ก็อย่าบอกไปสิวะ.. ใครถามก็บอกเพจนี้ใครตั้งก็ไม่รู้..ไม่ใช่พวกเรา..”มิ้นท์รู้สึกจะเหนื่อยหน่ายกับการปอดแหกของเพื่อน

พลอยจับบ่านิ้ง..

“...เราแค่ทำให้ความจริงมันปรากฏ..ไม่เห็นเป็นไรซะหน่อย..อิฟ้าจะชอบซีม..มันเสียหายที่ไหนล่ะ..”

“..แต่เค้า..”นิ้งรู้สึกขัดแย้งในใจ..

“..มองแง่ดีสิเฮ้ย..เรากำลังจะทำให้พวกมันกล้าหาญมากขึ้น..”

นิ้งรู้สึกว่ามันก็น่าจะมีเหตุผลพอสมควรเหมือนกัน...

แต่ยอดวิวที่เพิ่มมากขึ้นทั้งที่เพิ่งเอาคลิปและรูปลงไปไม่ถึงชั่วโมง..แปลว่า..คนสนใจไม่น้อย..

และมันเริ่มวิวมาจากคนในมหาวิทยาลัย..ที่คุ้นหน้าตากับซีมและฟ้า..จากนั้นก็ยิ่งแชร์กันไปสู่วงนอก..มีคนเข้ามาไลค์และเม้นทำนองชอบ..ปลื้ม ..ฟิน..ก็เยอะอยู่ล่ะ...

“..โอย..น่ารักมากกกกก..หวาน..ฟิน...” ..นี่คือตัวอย่างของคนที่เข้ามาเม้น....

“..น้องสองคนชื่ออะไรนะ..น่ารักจัง..”

“..พี่คะ..อยากเป็นเมียพี่คนตัวสูงน่ะค่ะ...”

ฯลฯ

.........

เวลานี้..ทั้งอานาซีมยังไม่รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น...

ซีมขับรถมาส่งที่หอ...อานาในร่างป้าวิสเดินโอบเอว..หัวเราะต่อกระซิกขึ้นไปที่ห้อง...

เปิดประตูเข้ามาในห้องได้...ซีมก็หยิบมือถือขึ้น...

ฝนในร่างฟ้าอดถามไม่ได้..

“..แหม..จะรีบดูมือถือทำไมกันล่ะ..ปิดเสียงก่อน..อย่าเพิ่งสนใจ...มามะมามะ...กอดกับอานาก่อนนะซีม..”

ฝนในร่างฟ้าอ้าแขน...หลับตา..คิดว่าซีมจะเข้ามากอดและหอมแก้มตัวเอง..แต่แล้วก็รู้สึกเหมือนวืด ๆ ..พอลืมตาขึ้น..ก็เห็นซีมอ้าปากหวอ..มองดูมือถือไม่วายตา...

“..อ้าว..เป็นอะไรไปน่ะ..ซีม..มามะ..กอดอานาก่อน..มาเร็ว...”

ซีมเงยหน้าขึ้น..

“..ฝน..แย่แล้ว..”

“..แย่อะไรเหรอ..”

หน้าซีมซีดเผือด..จนฝนอดเข้ามาหาไม่ได้..และชะโงกมองมือถือของซีม...

ซีมเห็นอีกฝ่ายดูจะอึ้ง ๆ ..ก็รู้สึกไม่ดี..จนพูดขึ้นว่า...

“..ใครมาแอบถ่ายรูปเรา..ถ่ายคลิปเราในที่จอดรถนะ...”

อานายิ้มกว้าง..

“..คิดว่าเป็นเรื่องดีก็แล้วกันนะซีม..อานาว่ามันก็น่ารักดี..”

เสียงดังมาจากส่วนลึกของจิตในร่างที่มีจิตสองดวง..

เมื่อฝนเห็น..ฟ้าก็เห็นด้วย..

“..อิแฝด..นี่อะไร..นี่มันฆ่ากูชัด ๆ เลยนะเว้ย...ปล่อย ๆ ๆ ๆ .ปล่อยกูออกไป..โอย..ตายแน่กู..”

จิตที่ดิ้นรนจะออกมาจากการควบคุม..มีผลทำให้การรวมร่างต้องยุติ..ฝนในสภาพนางฟ้าเด้งออกจากร่างของพี่สาวอย่างปาฏิหาริย์...ฟ้าเมื่อยึดร่างคืนได้..ก็รีบไปคว้ามือถือ..แล้วมองดูอย่างไม่เชื่อสายตา...

“..อิแฝด..ตายล่ะ..ซีมกับฟ้าตายแน่ ๆ ..ฮือ..ฮือ..ฮือ..”ฟ้าโวยวาย...

ซีมก็หน้าซีด..แต่ฝนกลับพูดว่า..

“..จะต้องกลัวทำไม..มันเป็นความจริงนี่นา..อานารักกับซีม..รักมาตั้งนาน..รักตั้งแต่ยังเป็นนางฟ้าด้วยกัน..ตอนนี้ก็ยังไม่หยุดรัก..”

ซีมตาละห้อย..

“...ครอบครัวฉันจะว่ายังไงล่ะ..เรื่องพวกนี้มันไม่ใช่จะทำให้ช็อคกันนะอานา..มันต้องค่อยเป็นค่อยไป..”

ฟ้าหันมาทางฝน..แววตากราดเกรี้ยว.

“..มึง..อิน้องบ้า..ทำไมวะ..จะอดใจหน่อยไม่ได้หรือไง..มาถึงหอก่อนแล้วมึงจะจู๋จี๋กันยังไง..กูกับซีมก็ไม่เดือดร้อน..แต่นี่..กูซวยแล้วนะ..ทุกคนที่เห็นคลิปเห็นรูป..ก็จะคิดว่ากูเป็นแฟนซีม..เชี่ยเอ๊ย..พี่กิกูล่ะ..แล้วยังอนาคตที่จะมีสามีหล่อ ๆ ของกูอีก..”

อานาเริ่มหน้าเสียเมื่อเห็นป้าวิสมีอาการเหมือนจะอาละวาดขนาดนั้น..

“..เฮ้ย..โกรธด้วยหรือฟ้า..”

“..โกรธดิ..นี่ทำไมฉันต้องซวยเพราะแกไม่จบไม่สิ้นเลยวะ..”ฟ้าเครียดจนร้องไห้.. “..นางฟ้าเหรอ..เออ..สร้างปัญหาไม่หยุดจริง ๆ ..แกไม่ต้องรับผิดชอบอะไรกับสิ่งที่ทำไปแล้วนี่หว่า..เพราะในโลกนี้..แกคือไม่มีตัวตนสำหรับคนอื่นยกเว้นฉันกับซีม..แกรักซีม..แต่ทำไมต้องทำให้ซีมกับฉันเดือดร้อนด้วย..”

ฝนหน้าเสีย..เมื่อเห็นสีหน้าพี่สาว..ในขณะที่ซีมเองก็สีหน้าไม่ค่อยดี...

“..ขอโทษ..”ฝนคอตก.. “.เอางี้..ฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง..”

“..จัดการยังไง..แกเป็นนางฟ้าที่ไม่เอาไหน..แกไม่รู้ตัวอีกหรือ..”ฟ้าด่า.. “..ทุกอย่างต้องให้ฉันช่วยตลอด..แล้วแกจะทำอะไรได้ล่ะ..นางฟ้าบ้าอะไรก็ไม่รู้..ก่อแต่เรื่อง...”

ฝนเจ็บจิ๊ด..แต่ก็ไม่รู้จะโกรธพี่สาวไปทำไม..เพราะเรื่องราวมันเดือดร้อนสำหรับฟ้าจริง ๆ...

ไม่เพียงเท่านั้น..ซีมคนที่รักสุดหัวใจ..เวลานี้เหมือนจะเครียดมาก..และไม่ยอมคุยอะไรกับฝนเลย...

ไม่คุยเพราะอาจจะไม่พอใจ..แต่เพราะรัก..ก็เลยไม่อยากจะพูดมาก..

ความรู้สึกผิดทวีความรุนแรงมากขึ้น..

“..นางฟ้าที่ไม่เอาไหนหรือ..”ฝนพึมพำ..

ฟ้าส่ายหน้า...มองหน้าซีม..

“.แนะนำแกก่อนนะซีม..ควรจะปิดมือถือก่อนว่ะ..อย่าเพิ่งรับรู้อะไรเลย..เดี๋ยวคงมีคนเข้ามาถามแกอีกเพียบ..ซึ่งแกก็ไม่ควรจะทนแรงกดดันไหวนะ..”

ซีมพยักหน้า..ฟ้าส่ายหน้า..จับบ่าซีม...

“..ไม่สบายใจก็อย่าเพิ่งไปไหน..รู้นะว่าแกรักอิฝนมัน...จนไม่อยากจะพูดอะไรอีก..ไม่อยากให้มันรู้สึกผิด..แกแต่แกจะระบายกับฉันก็ได้นะ..เพราะเราหัวอกเดียวกัน...”

ซีมไม่มองหน้าฝน..นั่งลงบนเตียง..ฟ้าเข้ามาโอบไหล่ปลอบโยน..ตัวเองก็รู้สึกแย่กับสิ่งที่เกิดขึ้นมากที่สุด..

ฝนตัวแข็ง..รู้สึกถึงความเย็นชา..ทั้งจากซีมและพี่สาว..ตั้งแต่เกิดมา..เหมือนจะไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อน..

“..นี่ทำอะไรกันเนี่ย..ฉันผิดมากเลยใช่ไหม..ซีม..ฟ้า...”

ซีมอดพูดไม่ได้..

“..ถ้าจะมีอะไรผิด..ซีมก็ผิดด้วยแหละ..ที่ไม่รู้จักหักห้ามอารมณ์...ซีมก็อยากจะทำอย่างที่ฝนทำเหมือนกัน..เพียงแต่เราไม่น่าจะไปทำอะไรกันตรงนั้น..จนถูกถ่ายคลิปถ่ายรูปได้...ฝน.ซีมไม่โทษฝนหรอกนะ..แต่ตอนนี้..บอกได้ตามตรงว่า..ไม่อยากจะคิดอะไรอีกเลย..เดี๋ยวคงแชร์คลิปแชร์ภาพไปจนถึงพ่อกับแม่จนได้นั่นแหละ..ไม่อยากจะรับรู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก..”

สีหน้าเครียดของซีมทำให้ฝนต้องเม้มปาก..

สีหน้าของฟ้าก็ไม่ดีเท่าไหร่...จนฝนต้องพูดขึ้นว่า..

“..ฉันเป็นนางฟ้า..ฉันจะช่วยเธอให้ได้..ซีม..แล้วก็แกด้วย..อิแฝดพี่...”

ฟ้ามองน้องแบบเหนื่อย ๆ ...

“..จะทำอะไรก็ทำไปเหอะ..แต่ไม่สำเร็จหรอกวะ..เชื่อเลย..เออ..ตอนแรกก็โกรธแกนะ..แต่..มานึกดูอีกที..แกมันเป็นแบบนี้มานานแล้วนี่หว่า..ในชีวิตที่ผ่านมา..แกมีดีแค่มาคุยให้หายเหงาแค่นั้น..ไม่อยากจะคาดหวังอะไรจากแกแล้วล่ะฝน..เป็นกรรมของฉันเองที่มีน้องอย่างแก..แต่ก็นะ..ทำไมต้องรักแกด้วยวะ..อิน้องบ้า..ทั้งที่สร้างแต่ปัญหาจนยุ่งยากไปหมด..แต่ก็ไม่อยากจะให้แกหายไปไหน...ถ้าเป็นไปได้..แกอย่าเพิ่งพูดอะไรกับฉันหรือซีมเลยนะ..ขออยู่เงียบ ๆ สักพัก..เผื่อจะคิดหาทางแก้ปัญหาได้บ้าง..เรื่องพวกนี้ ..ฉันกับซีมจะแก้ปัญหาเอง..”

ฝนเม้มปาก..ฟ้ารู้ว่าโกรธไปโวยวายไปก็ไม่มีประโยชน์..แต่ท่าทีของทั้งฟ้าและซีม..ทำให้ฝนรู้สึกแย่มากกว่าที่ฟ้าจะเกรี้ยวกราดเสียอีก...

รู้สึกแย่กับตัวเองที่สร้างความเดือดร้อนให้พี่สาวขนาดนี้..เดิมทีอาจจะไม่เคยคิดอะไร..แต่พอซีมเข้ามาเกี่ยวข้อง..และเครียดไปพร้อม ๆ กับพี่สาว..นางฟ้าอานาก็เริ่มกังวลเช่นกัน...

“..ฉันจะช่วยแกให้ได้ ..อิแฝดพี่..และก็ซีมด้วย..ฉันเป็นนางฟ้าแห่งกวี..ฉันต้องทำให้ได้..”

ฟ้ามองหน้าฝนด้วยสายตาระอาใจและเหนื่อยใจ...

“..นางฟ้าแห่งกวีเหรอ..ก็ได้แต่แต่งกลอนเพราะ..แต่มันจะช่วยอะไรได้วะ..แกนิ่ง ๆ เหอะฝน..ฉันว่าฉันขอพักสักแป๊บ..บางทีอาจจะคิดออกว่าจะต้องทำยังไง..ว่าแต่..ใครมันแอบถ่ายพวกเราวะ..ไม่เข้าใจเลย..”

ฝนเม้มปาก..ตบบ่าซีม..ซึ่งซีมก็กุมมือไว้..ไม่พูดอะไร..

“..ขอเวลาสักครู่นะ..ขอเวลา..ฉันหายไปไม่เกินครึ่งชั่วโมงหรอก..ยังไงก็ไม่เกินครึ่งชั่วโมง..”ฝนพูด

“..ก็ดีเหมือนกันนะแก..”ฟ้าเงยหน้ามองฝน.. “..ขออยู่เงียบ ๆ สักครึ่งชั่วโมงก็ยังดี..”

แม้แต่ซีมที่รักอานามาก..ก็ยังไม่พูดอะไรเพราะความเครียด..ฝนถอนหายใจ..หายแว้บออกไปจากที่นั่นทันที..

.....

นางฟ้าแห่งกวีออกมาจากหอ..อานาไม่รู้จะไปที่ไหนดี..แต่รู้ว่าไม่ควรจะอยู่กับฟ้าและซีมหากยังหาทางออกไม่ได้..

จิตใจล่องลอย..ร่างที่ไม่มีตัวตนสำหรับคนทั่วไปก็ไปปรากฏยังสถานที่แห่งหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว...

ฝนถอนหายใจ...สถานที่นั้นคือห้องที่คล้าย ๆ ห้องเรียน..แต่ก็เงียบ..เพราะปิดทำการแล้ว...

“..โฮ่ ๆ ๆ ..อานา..นึกยังไงถึงมาหาฉันที่นี่..”เสียง ๆ หนึ่งพูดขึ้น..

ฝนเห็นร่างสีเงินร่างหนึ่งปรากฏกาย..ก็สีหน้าเครียด...

“..ท่านนาธาน..”ฝนเรียกชื่อเทวดาที่เคยมาช่วยเธอในช่วงที่โดนเทวดาผู้คุ้มกฎจับตัวไว้..

นี่คือเทวดาที่ชื่อนาธาน..เอกลักษณ์คือร่างเป็นสีเงิน..และเป็นเพื่อนกับนางฟ้าอานา..

นาธานอดถามไม่ได้..

“..ท่าทางจะมีเรื่องไม่สบายใจนะ..เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า..เจ้านัตตะมันมากวนใจอะไรเธออีก..”

“..ท่านนาธาน..คุณเป็นเทวดาสำหรับการสร้างความเชื่อมั่นและสร้างแรงบันดาลใจ..ตอนนี้..บอกตรง ๆ เลยว่า..อยากจะให้คุณสร้างแรงบันดาลใจดี ๆ ให้ฉัน..คือ..”ฝนก้มหน้า.. “..มันรู้สึกว่าไร้ค่าจริง ๆ “

นาธานหัวเราะ..

“..แหม..แบบนี้ต้องอาศัยบรรยากาศหน่อย..ไปคุยกันบนยอดตึกโน่นดีกว่า..”นาธานชี้ไปที่ยอดตึกสูงลิบ ๆ .. “..ไป..ไปกัน..อานา..แหม..ฉันไม่เคยจะสร้างแรงบันดาลใจให้นางฟ้าเลยนะ..”

ทั้งสองเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงมาก..อึดใจเดียว..ทั้งนางฟ้าและเทวดาก็มาปรากฏตัวบนยอดตึกสูง..

ลมพัดแรง..เบื้องล่างเป็นวิวยามค่ำคืนของกรุงเทพฯที่สวยงาม...

นาธานหัวเราะเบา ๆ ...

“..เล่าเรื่องมาสิอานา..”

นางฟ้าแห่งกวีถอนหายใจ...

“..คือ..ฉันก่อเรื่องให้ซีมกับอิแฝดพี่..แต่จะว่าก่อเรื่องไปซะทีเดียวก็ไม่ถูกหรอกนะ..ที่รู้สึกแย่ก็คือ..ทุกครั้งอิแฝดพี่มันจะโวยวาย..ด่า..ทะเลาะกับฉัน..แต่ครั้งนี้..มันกลับไม่ทำแบบนั้นเลย..มันแค่เพลีย ๆ กับฉัน..แล้วก็บอกว่า..จะหาทางแก้ไขปัญหาเอง..คือ..มันแย่อีตรงที่..ครั้งนี้..มันทำให้ฉันรู้สึกว่าไร้ค่าโดยสิ้นเชิง..ช่วยอะไรมันไม่ได้..แถมยังช่วยซีมไม่ได้อีก..”

อานาหน้าสลด..

“..ทำไมฉันรู้สึกแบบ..ตัวเองมันไม่เอาไหนเลยนะ..นึก ๆ ดู..อิแฝดพี่มันก็พูดถูก..ไม่เคยช่วยอะไรมันได้ทั้งที่เป็นนางฟ้า..แต่ก็อาจจะเป็นเพราะเป็นพี่น้องกับมันมานานเลยไม่รู้สึกอะไร..คราวนี้มันแย่เพราะแม้แต่ซีม..ฉันก็ช่วยไม่ได้..ทั้งที่เป็นคนที่รักที่สุด..ท่านนาธาน..ท่านเป็นเทวดาที่สร้างแรงบันดาลใจกับความเชื่อมั่น..ช่วยให้ฉันดีขึ้นสักหน่อยได้ไหม..”

นาธานหัวเราะเบา ๆ ...

“..มนุษย์ต่างก็เข้าใจผิด ๆ เกี่ยวกับเทวดาหรือนางฟ้ามาตลอด..เข้าใจว่า..เราสามารถช่วยเขาได้ทุกอย่าง..ซึ่งความจริง..เธอก็รู้นี่อานา..ว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของการช่วยเหลือ..ก็คือ..พวกเขาต้องช่วยตัวเอง..”

นาธานมองไปที่ตึกซึ่งเป็นที่สถิตของตัวเอง..

“..ฉันอยู่ที่นั่นมาระยะหนึ่งแล้ว..มีคนเอาพระมาบูชา..และฉันต้องเป็นวัตถุเทวา..ไปสิงสถิตบนหิ้งพระในบริษัท..ที่นั่นเป็นบริษัทฝึกอบรมเพื่อสร้างความกล้า..ความมั่นใจ...สร้างแรงบันดาลใจให้คนที่มาเข้าอบรม..อาจารย์ที่สอนให้คนเข้าคอร์สบางคนมันก็ไม่ได้มีความมั่นใจอะไรมากมายนักหรอก..แต่เวลาขึ้นบรรยาย..ฉันก็ต้องทำให้เขามั่นใจให้ได้..โดยบันดาลให้รู้สึกและคิดถึงประสบการณ์เดิม ๆ ที่ทำให้ตัวเองรู้สึกดี..และถ่ายทอดมันออกมา..ซึ่งฉันก็ทำแค่นั้นเอง..ทุกอย่างมันมาจากตัวเขาเองทั้งนั้น..พอเขาถ่ายทอดมันออกมา..ก็กลายเป็นแรงบันดาลใจให้ทุกคนที่ได้ฟังคำบรรยายของเขา..”

นาธานหัวเราะและพูดอีกว่า..

“..นี่คือหน้าที่ของฉัน..มันก็คงไม่ต่างจากเธอนั่นแหละอานา..เธอเป็นนางฟ้าแห่งกวี..แต่เธอก็คงไม่ได้จะไปแต่งกลอนให้ใครต่อใครเขาง่าย ๆ แบบนั้น..เธอก็แค่ทำให้คนที่เธอต้องช่วยในฐานะนางฟ้า..เขามีจินตนาการ..มีความรู้สึก..มีความสุนทรีย์..จนสามารถถ่ายทอดออกมาเป็นบทกลอนได้..”

ฝนยิ้ม..

“..หน้าที่เก่าน่ะท่านนาธาน..หลังจากที่โดนทำโทษมาดูแลอิแฝดพี่..ก็ไม่ได้ไปทำหน้าที่เดิมอีกเลย..แต่ท่านก็พูดถูกนะ..ฉันไม่เคยแต่งกลอนให้ใครสักคน..แต่ทำให้คนๆนั้น ..สามารถแต่งกลอนจากสิ่งที่มีอยู่ให้ได้แค่นั้น..”

“..แล้วจะท้อใจไปทำไมล่ะอานา..”นาธานยิ้ม.. “..ฝาแฝดคนพี่ของเธอ..หรือแม้แต่อดีตนางฟ้าซีม..ก็ควรจะแก้ไขสถานการณ์ทุกอย่างด้วยตัวเองให้ได้..หน้าที่เรามีแค่นั้น..เพียงแต่..เธอต่างจากนางฟ้าหรือเทวดาคนอื่น..ที่มนุษย์จะไม่สามารถมองเห็น..รับรู้การคงอยู่ของเรา..อดีตนางฟ้าภาวิสกับอดีตนางฟ้าซีมเผอิญรับรู้ในตัวเธอ..การคาดหวังมันเลยแตกต่างออกไป.”

นาธานพูดด้วยความเอ็นดูต่อไปอีก..

“..เราเป็นแค่แง่มุมเล็ก ๆ ของจิตใจที่ซับซ้อนของจิตมนุษย์เท่านั้น..อานา..แต่ถ้าหากจะหวังปาฏิหาริย์จากพวกเรา..พวกเขาไม่รู้หรอกว่า..เราให้เขาแบบในเทพนิยายไม่ได้เลย...แต่เราได้แต่ใช้ความฉลาด..และสิ่งที่เราสามารถรู้ล่วงหน้า.วางแผน.ช่วยเหลือเขา..จนกระทั่งมันได้ชื่อว่าปาฏิหาริย์เท่านั้นแหละ..”

ฝนถอนหายใจ..

“..ปาฏิหาริย์ที่อิแฝดพี่มันต้องการจากฉัน..เล่าไปมันก็คงไม่เข้าใจ..ว่าเราทำได้แค่ไหน..”

“..แต่ฉันว่า..ถ้าเธอคิดสักหน่อย..บางทีปาฏิหาริย์มันก็สามารถเกิดขึ้นได้เหมือนกัน..เทวดานางฟ้าที่ดัง ๆ น่ะ..เขาฉลาดในการวางสถานการณ์มากเลยนะ...ปัญหาคือ..นับตั้งแต่เธอคลุกคลีใกล้ชิดกับพี่สาว..เธอก็ลืมวิธีคิดแบบเทวดาและนางฟ้าไปหมด..คิดในมุมมองของมนุษย์จนเคยตัว..”

ฝนขมวดคิ้ว..

“..คิดแบบนางฟ้า..คิดแบบมนุษย์เหรอ..”

“..มนุษย์จะพึงใจในสิ่งที่ตัวเองเห็นและสัมผัสตรงหน้า..แต่เราที่สามารถเห็นความเป็นไป..จะมองอะไรเป็นแบบแผน..แพทเทิร์น..ความสามารถของเราในแง่ของการดลจิตดลใจ..จะช่วยให้มนุษย์ตัดสินใจเพื่อจะให้สอดคล้องกับสถานการณ์ที่เรามองเห็น..และส่งเรื่องราวไปสู่เรื่องอื่น ๆ อย่างอัตโนมัติ..นี่คือสิ่งที่มนุษย์เรียกว่าปาฏิหาริย์ไม่ใช่หรืออานา...ความจริงมันก็แค่หลักการส่งผลของการกระทำแบบต่อเนื่อง..พื้น ๆ ง่าย ๆ ..เธอก็รู้นี่..”

อานานิ่งคิด..นางฟ้าแห่งกวีถอนหายใจเฮือก..

“..ใช่..ท่านนาธาน..ฉันลืมวิธีคิดแบบนางฟ้าไปจนหมดแล้ว..เพราะฉันอยู่กับอิแฝดพี่ทุกวัน..ชินกับการคิดแบบมนุษย์จริง ๆ ..ขอบคุณมากนะท่านนาธาน..”

“..ฉันดีใจนะอานา..ที่อานานางฟ้าแห่งกวีคนเดิมจะกลับมา..”

อานาอมยิ้ม..หน้าที่ของนางฟ้าแห่งกวีในสมัยก่อน..ก็มักจะทำให้ต้องเจอนาธาน..เทวดาแห่งความเชื่อมั่นอยู่เสมอ..

สมัยก่อนตอนที่ยังไม่ถูกทำโทษ..อานาไปทำหน้าที่นางฟ้าแห่งกวีบนเวทีประกวดกลอนบ้าง..หรือแม้แต่เป็นการเขียนกลอนส่วนตัวบ้าง..เทวดาที่ชื่อนาธานองค์นี้..มักจะปรากฏตัวเพื่อทำงานร่วมกัน..คนหนึ่งให้จินตนาการ..ให้ความรู้สึกในการแต่งบทกลอน..อีกคนให้แรงบันดาลใจ..และความเชื่อมั่น..นาน ๆ เข้าก็เลยคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี..

แต่หลังจากที่นางฟ้าอานาโดนทำโทษ..ก็ไม่ได้ไปทำหน้าที่นางฟ้าแห่งกวีอีก..แต่เพราะความคุ้นเคย..นาธานกับอานาก็มักจะเจอกันเพื่อคุยกัน..เยี่ยมเยียนกันเสมอ..

เพื่อนเพียงหนึ่งเดียวของอานาคนนี้..เลยกลายเป็นที่พึ่งยามท้อแท้ได้โดยปริยาย...

นาธานยังคงมีไมตรีจิตที่ดีให้นางฟ้าอานาเสมอ..

“...เธอไม่ไร้ค่าไปเสียทีเดียวหรอกอานา..เพียงแต่เธอยังไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง..ช่วยอดีตนางฟ้าซีมหรืออดีตนางฟ้าภาวิสได้อย่างไร..ทำใจเย็น ๆ นะ..ทบทวนทุกเรื่องที่นางฟ้าทำได้..และเธอจะสร้างปาฏิหาริย์ให้พวกเขาได้ในที่สุด..”

อานาพยักหน้า..ดูมีความมุ่งมั่นมากขึ้น...

“..ฉันจะสร้างปาฏหาริย์แห่งนางฟ้าให้อิแฝดกับซีมเห็นให้ได้..”

“..แล้วฉันจะเอาใจช่วยนะอานา..”

.......

ซีมหลับไปบนเตียงของฟ้า..เจ้าของห้องกำลังนั่งทำงานเพื่อคลายเครียดอยู่..

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง..

ฟ้าเองก็เหมือนยังคิดอะไรไม่ออก..แต่รู้ว่า..หากเครียดก็จะทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน..ฟ้าเลยพยายามผ่อนคลายโดยหาอะไรทำ..วิธีการจัดการความเครียดของแต่ละคนจะต่างกันเสมอ..

ไม่มีอะไรดีไปกว่าการทำงานที่คั่งค้างให้เสร็จ...

ฝนแว้บมาบ่อย ๆ ..บางทีฟ้าก็เห็น..บางทีฟ้าก็ไม่เห็น..นี่ก็คงเป็นวิธีต่อเวลาของฝนมันสินะ..ทุกสามสิบนาที..จะต้องมาพบฟ้า..แล้วก็หายไปอีก..เป็นแบบนี้หลายชั่วโมงแล้ว..

ฝนมันจะคิดอะไรไหมนะ..ฟ้าคิด..กลัวมันนอยด์จริง ๆ ..อิแฝดน้องมันยิ่งนอยด์ง่ายอยู่..สติแตกยังกะไม่ใช่นางฟ้า..เออ..จริงสิ..จะให้มันเป็นนางฟ้าที่ได้เรื่องได้ราว..คงจะยากหน่อยล่ะ..ไม่งั้นก็คงทำเรื่องดี ๆ ให้เราไปตั้งนานแล้ว..

ฟ้าสลัดความคิด..นั่งทำงานไปเรื่อย ๆ ..ซีมก็ยังไม่กล้ากลับบ้าน..คงทำใจให้พร้อมรับคำถามจากพ่อแม่ไม่ได้น่ะสิ..

ป่านนี้..คลิปและรูปจะแชร์ไปถึงไหนต่อไหนแล้ว..

กำลังเคลิ้ม ๆ อยู่..ก็ได้ยินเสียงแจ๋ว ๆ ดังขึ้น...

“...พี่สาวแสนดีมีงานยุ่ง....ปรับปรุงเขียนรายงานการศึกษา

...คนที่รักนิ่งสนิทในนิทรา...ไม่ใส่ใจนางฟ้าที่น่ารัก...

..ทุกสิ่งทุกอย่างทุกทางเครียด...อย่าซีเรียดทำใจให้แน่นหนัก..

..ปาฏิหาริย์หาได้ไม่ง่ายนัก...รอสักพักจักแก้ไขได้ดังคิด...”

ฟ้ายิ้มเล็กน้อย..เสียงร่าเริงจังนะ..อิแฝดน้อง..

แม้กระทั่งซีม..ก็ได้ยินเสียงแจ๋ว ๆ จนอดตื่นขึ้นไม่ได้..

ฝนหรืออานายืนมองซีมอยู่ข้างเตียง..ยิ้มอย่างน่ารัก..ดวงตามีแววที่อบอุ่นและมั่นใจ...

ซีมอดยิ้มไม่ได้..แม้จะเครียดสักแค่ไหน..แต่ทำไมพอเห็นฝน..นางฟ้าอานาตัวเล็ก ๆ ขาว ๆ คนนี้..ที่เพียงแค่สบตาและถ่ายทอดความอบอุ่นให้..เรื่องต่าง ๆ ก็เบาบางไปได้ตั้งเยอะ..

“...ห่างหายนานนิดคิดถึงไหม..เพียงแค่ไปแก้ไขในสิ่งผิด...

....ช่วยสองคนสองรักสองชีวิต...สองผูกพันแนบสนิทของอานา...

...ปัญหาทุกอย่างต่างคลี่คลาย..โชคร้ายมาเปลี่ยนปรับและกลับค่า...

...ทุกข์จะหายไกลลับไม่กลับมา..ปาฏิหาริย์นางฟ้านั้นมีจริง...”

ฟ้ากับซีมต่างสบตากัน..ซีมอดถามไม่ได้..

“..หมายความว่ายังไง..ฝน..เธอแก้ปัญหาได้แล้วหรือ..”

ฟ้าก็ถามอย่างไม่ค่อยจะเชื่อสักเท่าไหร่..

“..นางฟ้าที่ไม่เอาไหนอย่างแกเนี่ยนะ..ฝน..เออ..รู้ว่าแกแต่งกลอนเก่ง..เป็นนางฟ้าแห่งกวี..มาถึงก็ว่ากลอนรวดเดียวแปดบท..แต่มันจะแก้ไขสิ่งที่เจอกันง่าย ๆ เนี่ยนะ..ภาพกับคลิปน่ะ..พอขึ้นโซเชี่ยล..แชร์กันมหาศาลขนาดนั้นแล้ว..ท่าจะแก้ยากแล้วล่ะ...แกจะไปล้างสมองคนทั้งโลกให้ลบไฟล์ลบคลิปไหวหรือไงวะ..”

นางฟ้าอานาได้แต่หัวเราะ...

“..เปิดมือถือดูเถอะพวกแก..ซีม..ลองดูหน่อยน่า..”

ซีมเห็นแววตาของฝนแล้วก็รู้สึกมีความมั่นใจแปลก ๆ ..มือถือที่ปิดไปเพราะไม่อยากจะสู้กับความเป็นจริง..ก็เปิดขึ้นอีกครั้ง..แม้แต่ฟ้าก็เปิดมือถือของตัวเองด้วย...

ไม่ช้า..ฟ้าก็อุทานเบา ๆ ..

“..เฮ้ย..เพจนั้นลบไปแล้ว..ทำไงวะเนี่ย...”

ซีมก็อุทานออกมาเช่นกัน..

“..เห้อ..ไม่มีเลย..แบบนี้ก็แชร์กันต่อไม่ได้แล้วสิ..”

“..แกทำได้ยังไง..”ฟ้าดูจะยินดี..

“..ก็แค่ใช้จิตนางฟ้า..”ฝนอมยิ้ม..

“..จิตนางฟ้าแกทำอะไรแบบนี้ได้ด้วยหรือ..”ฟ้าสงสัย.

“..คงดลใจคนทั้งโลกไม่ได้หรอก..แต่ถ้าดลใจคนไม่กี่คน..ก็ไม่ยากนี่..มันมีลูกสาวนายตำรวจใหญ่คนนึง..หน้าคล้ายซีม..ก็แค่ดลใจให้เค้ารู้สึกเครียด..ร้อนตัวว่าคลิปวิดีโอหมายถึงเค้า..จนออกมาเม้นในเพจขู่ว่าจะฟ้อง..เพราะเพจนั้นทำผิดตามพรบ.คอมพิวเตอร์..แล้วมันก็จุดกระแสของคนที่เกลียดการทำร้ายกันทางอินเตอร์เนตเข้ามารุมด่า..จากนั้นก็ดลใจแฮคเกอร์คนนึง..แฮคระบบปล่อยไวรัสเข้าไป..แล้วปล่อยข่าวว่าไฟล์คลิปกับภาพมีไวรัส..ทุกคนก็ต้องรีบลบภาพลบคลิปที่เซฟไว้จนหมดก่อนที่คอมตัวเองจะพังไปทั้งเครื่อง..คนที่ได้รับไฟล์ติดไวรัสไปก็รุมถล่มอีกทาง..เจอสองด้านแบบนี้..เพจก็ต้องรีบปิดตัวเป็นธรรมดาแหละ..การแชร์จากต้นทางก็จะหายไปด้วย..”

ฟ้าอุทานเบา ๆ ..

“..หมายความว่ายังไง..”

“..ง่าย ๆ นะอีแฝดพี่..หนึ่ง..เพจและไฟล์ต้นทางหายไป..ที่หลุดออกไปจากต้นทางคนเซฟไฟล์ก็จะต้องรีบลบเพราะกลัวไวรัส..มันก็ไม่สามารถแชร์ต่อไปได้อีก..สอง..มีคนออกมาโวยวายเพราะนึกว่าภาพกับคลิปหมายถึงเค้า..ทำให้ทุกคนที่เห็นภาพและคลิปแล้ว..ก็จะเบนประเด็นไปใส่ใจคนที่ออกตัวคนนั้นแทน..ว่าภาพและคลิปน่าจะเป็นเค้าไม่ใช่แกกับซีม..”

ทั้งฟ้าทั้งซีมถึงกับอึ้ง...

สักพักหนึ่ง..ฟ้าก็ยิ้มกว้าง..ผวาเข้ากอดน้องสาวนางฟ้าฝาแฝด..

“..โห..แก..แกนี่มันยอดจริง ๆ ..แกเก่งมากเลยอิน้องแฝด..นี่สิถึงจะสมกับเป็นนางฟ้าหน่อย..”

พูดจบก็หอมแก้มน้องสาวเต็ม ๆ ..ไม่เคยรู้สึกว่าแก้มของฝนน่าหอมขนาดนี้มาก่อน...

ฝนหัวเราะเหล่ๆพิกล..ฟ้าเห็นสีหน้าฝนแล้วก็ชักยังไง ๆ ..

“..ทำไมแกยิ้มอย่างนั้นวะอิน้องแฝด..”ฟ้าถาม..และชักพะวงกับสายตาของน้องสาว..

ฟ้ารู้สึกว่ามีใครสะกิด..ก็หันไปอีกทาง..ซีมนั่นเอง..

ป้าวิสถึงกับครางเฮ้อ..เพราะรู้ชะตากรรมแล้ว..

“..เอา ๆ ..อย่านานนักนะเว้ย..”

พูดขาดคำ..ร่างที่ฝนก็กลายเป็นโปร่งใส..ทาบทับร่างของฟ้า..จิตของฟ้าดิ่งสู่ก้นบึ้ง..

เพื่อที่จะให้ร่างนั้นถูกฝนยึดครอง..

อานาในร่างป้าวิสผวารับร่างของซีมที่กอดรัดอย่างเต็มตื้นกับอารมณ์..

“..อานา..ฝน..ขอบคุณมากนะ..”

“..ซีม..อานารักซีมมากนะ..อานาจะต้องปกป้องซีมทุกอย่าง..”เสียงอานาในร่างป้าวิสพูด...

ทั้งสองผละออก..จ้องมองกัน..และอยู่ใกล้จนจมูกแทบจะชนกันอยู่แล้ว....

ซีมอดวาบหวามไม่ได้..

“..อานา..ขอกลอนสักบทสิ..อยากฟังกลอนเธอก่อนที่เราจะ..”ซีมหยุดพูด..เพราะความหมายต่อจากนั้น..อานาก็น่าจะทราบดีว่าอะไร..

“..อ๋อได้..”ฝนยิ้ม.. เอียงหน้าจ้องมองดวงตาที่มีแววโศกซึ้ง..สวยใสของซีม..

ในขณะที่ซีมจับแก้มขาวทั้งสองข้างของเธอ...อานาก็หลับตา..ว่ากลอนที่ไพเราะจนซีมแทบจะบ้าคลั่ง...

“..มือละมุนไล้แก้มที่แย้มใส...ลมหายใจร้อนเร่าผะผ่าวผิว...

..ลุ่มหลงหวั่นไหวหัวใจปลิว...วาบหวิวด้วยรักปักอุรา...

..ริมฝีปากแห้งผากอยากแลบไล้..ในหัวใจร้อนเร่าเฝ้าโหยหา...

..อยากชิมลิ้มความหวานของกานดา..คนตรงหน้าคือชีวิตคือจิตใจ..”

กลอนที่หวานขนาดนี้..ทำให้ซีมแทบละลายหายไปกับความรัก..

นางฟ้าแห่งกวีเอียงปากแทบจะเป็นมุมฉากกับปากคนตรงหน้า..แล้วรอยจุมพิตก็ประกบบรรจบกันอย่างดูดดื่มและวาบหวาม...

....

ในที่สุด..

ทั้งอานา..ทั้งซีม..ทั้งป้าวิส..ก็อยู่พร้อมกันสามคนอีกครั้ง..

ฟ้าอดพูดไม่ได้...

“..ดีนะแก..ที่ยั้งไว้แค่จูบ..ถ้ามากกว่านี้..ฉันรับไม่ได้แน่..”

“..แหม..ฟ้าก็..”ซีมหน้าแดง.. “..ซีมกับอานารักกันจนสิ่งที่ฟ้าคิดมันไม่ใช่เรื่องสำคัญแล้วนะ..”

ฟ้าหัวเราะ..

“..อ้าว..ฉันคิดอะไรเหรอ..แกน่ะคิดมากไปป่าววะซีม..”

ฝนผลักหัวพี่สาว...

“..ทะลึ่งน่า..เป็นเด็กเป็นเล็ก..”

“..นี่กูเป็นพี่มึงนะอิน้องแฝด..”ฟ้าโวยวาย...

“..ฮ่าฮ่าฮ่า..”นางฟ้าอานาหัวเราะ.. “..แกน่ะยังอินโนเซ้นส์อยู่มากเลยรู้ป่าวอิพี่แฝด..”

ซีมหัวเราะ..

“..ไม่เอาน่าฝน..อย่าว่าพี่เธอสิ..ว่าแต่..เธอจะทำอะไรต่อล่ะ..”

“..ฉันตามจนรู้ว่าเพจที่เอารูปกับคลิปพวกแกไปลงมันเป็นเพจของใคร...แล้วก็รู้แล้วว่าใครทำเรื่องพวกนี้..”

ฟ้ากับซีมมองหน้ากัน..

“..ใครวะ..บอกมา..ฝน..พวกมันไม่รู้จักฤทธิ์ป้าวิสซะแล้ว..”

“..โอย..แกจะไปทำอะไรเขา..”ฝนอมยิ้ม.. “..เพื่อนแกกับเพื่อนซีมนั่นแหละ..พลอยมิ้นท์..นิ้งฮุ้ง..”

ฟ้าดูจะเซ็ง..

“..จริงเหรอ..อิพวกนี้จริง ๆ หรือ...”

ซีมครางเฮ้อ..

“..แล้วจะเอายังไงต่อดีล่ะ..”

“..อยากดูปาฏิหาริย์รอบสองไหมล่ะ..”ฝนยักคิ้ว.. “..นางฟ้าอานาจัดให้เอง..”

“.แหม..เริ่มเก่งล่ะก็พรีเซนส์ใหญ่เลยนะมึง..อิแฝด..”ฟ้าส่ายหน้า..

ซีมเกาะแขนฝน..

“..อย่าทำรุนแรงนะอานา..ถ้าจะต้องทำอะไร..ก็แค่ปรามอย่าให้สี่คนนั่นมายุ่งกับเราก็พอ..”

“..แต่สำหรับฉัน..ต้องเอาให้เข็ด..เอาให้หนัก..”ฟ้ายังคงโมโหไม่หาย...

นางฟ้าอานามีหน้าตาเจ้าเล่ห์..

“.เอาน่า..วางใจฉันเหอะพวกแก..รับรอง..จัดแบบเหมาะสมแน่นอน..”

ฟ้ารู้สึกหนาวเยือกกับเสียงที่ดูลึกลับของน้องสาว..

ไม่อยากจะคิดเลยว่าพรุ่งนี้..สี่คนนั้นจะต้องโดนอะไรบ้าง...

แต่ก็น่าโดนไม่ใช่หรือ..

แกจะทำอะไรอย่าลืมบอกกันบ้างนะอานา..อย่าให้ต้องสะใจอยู่คนเดียว..ฉันไม่ชอบว่ะ..

..........

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น