รักลั้นลา..นางฟ้าฝาแฝด (อานาซีม)(ป้าวิส) แฟนฟิค yuri

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,946 Views

  • 11 Comments

  • 89 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    4,946

ตอนที่ 6 : นางฟ้าหรือปีศาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ก.ค. 59

 

               #

….ฝนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ..คำแรกที่พูดถึงคือ..ซีม

เสียงเหมือนเพ้อ..เหมือนคนเป็นไข้และละเมอเพราะพิษของมัน..

แต่เธอเป็นนางฟ้า..จะเป็นแบบนี้ได้ด้วยหรือ..

คนที่เฝ้าข้าง ๆ และสัปหงกเพราะความอ่อนเพลีย..เหมือนจะรู้สึกตัว..และวางมือที่ใบหน้าด้วยความเป็นห่วง..

ฝนเห็นคนข้างหน้าชัดขึ้น..ใบหน้าที่เหมือนกันของฟ้าเหมือนจะดีใจที่น้องสาวฟื้น..

“..แกไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม..”ฟ้าผวาเข้ากอด..ฝนรู้สึกถึงน้ำตาอุ่น ๆ ของพี่สาวด้วย..

ตัวเองก็รู้สึกตื้นตัน..กับกริยาของพี่สาวฝาแฝดคนนี้..

“..ดีขึ้นมากเลยแก..รู้สึกเหมือนจะหายดีแล้วล่ะ..ทำไมมันดีขึ้นขนาดนี้ก็ไม่รู้..”

ฟ้าผละออกเช็ดน้ำตาที่รื้น ๆ 

“..ฉันคิดว่า..มันน่าจะเกี่ยวกัน..แกจะกินยา..หรือจะทำอะไรให้ก็คงยาก..ฉันก็เลยสวดมนต์ให้แก..เนี่ย..หามาตั้งหลายบท..เจอบทอุณหิสสวิชัย ..เลยลองสวดดู..”ฟ้าชูมือถือที่ค้นข้อมูลจากอินเตอร์เนต

ฝนยิ้ม..

“..บทนี้เป็นบทต่ออายุให้เทวดา..นางฟ้าก็ใช้ได้..ขอบคุณมากนะพี่สาว..”

ฟ้ายิ้มออกมาได้..ฝนมองไปรอบ ๆ อดถามไม่ได้..

“..แล้วซีมล่ะแก..ซีมของฉันล่ะ..”

ฟ้าอึกอัก..ฝนรู้สึกไม่ดี..แต่ก็ถามอีกครั้ง

“ซีมล่ะแก..ซีม..”

ฟ้าตัดสินใจพูดว่า..

“..ขอโทษ..ฉันต้องตัดสินใจในสิ่งที่ดีที่สุด..ฉันไม่มีทางเลือก..ต้องติดต่อให้พี่กิมาพาซีมไปหาหมอ..”

ฝนชะงัก..ตาค้าง..ขยับปากจะด่า..แต่นึกถึงความห่วงใยของฟ้าแล้วก็พูดไม่ออก..

ฟ้าก้มหน้า..

“..ข้างนอกฝนตกมาก..ตัวฉันก็เท่าลูกหมาแบกซีมไม่ไหว..แกก็สลบแบบนี้..ฉันกลัวว่าจะต้องจากแกเกินครึ่งชั่วโมง..แล้วแกจะเป็นผี..ฉันเลยต้องเลือกทางที่ดีที่สุด..ขอโทษนะ..”

ฝนเห็นพี่สาวรู้สึกไม่ดี..ก็อดสงสารไม่ได้..เข้ามากอดฟ้าไว้..

“..แกทำไปเพราะแกรักฉัน..ไม่เป็นไรหรอก..”

ฟ้ายิ้มออกมาได้..ดีใจที่น้องไม่โกรธ..

ฝนนิ่งคิด..

“..ที่ซีมป่วยตัวร้อน..เป็นไข้..เพราะธาตุของมนุษย์กับนางฟ้าขัดแย้งกัน..ที่แกสวดมนต์ให้ฉัน..มันก็ช่วยได้..มันจะปรับธาตุให้สมดุล..ฉันขอร้องแกอีกอย่างหนึ่งนะ..แกสวดมนต์ให้ซีมด้วยได้ไหม..ต้องใช้บทโพชฌงค์..สวดเสร็จแล้วก็นึกแผ่บุญให้ซีม.จะทำให้ซีมหาย..”

“..ได้สิ..แต่ทำไมแกไม่สวดเองล่ะ..”

“..เป็นนางฟ้านี่เสียอย่างหนึ่ง..จะทำสวดมนต์ทำบุญก็ต้องทำให้ตัวเองได้เท่านั้น..ไม่เหมือนมนุษย์..ที่แผ่บุญให้ใครก็ได้..ขอโทษนะ..มันเป็นธรรมชาติของนางฟ้าและเทวดานั่นแหละ..ระหว่างแกสวด..ฉันจะไปหาซีม..รับรองว่าไปไม่เกินครึ่งชั่วโมงหรอก..แล้วจะกลับมา..ฉันไม่อยากจะเป็นผีหรอกนะ..”ฝนยิ้มเล็กน้อย..ก่อนจะถอนหายใจ.. “..ซีมจะคิดยังไงนะ..ที่ตื่นขึ้นมาเจอพี่กิ..ที่ไปเสนอตัวทำคะแนนอยู่นั่น..คิดแล้วไม่สบายใจเลยว่ะ..”

ฟ้าค้นอินเตอร์เนต..ได้บทสวดโพชฌงค์ตามที่ฝนบอก..

“..สวดกี่จบดีล่ะ..ตอนสวดให้แก..ฉันก็ไม่รู้ล่ะ..สวดไปเรื่อยจนง่วง..”

“..ก็ทำเหมือนกัน..แต่หากเบื่อ..ก็ทำให้ได้สักสิบจบนะ..”

ฟ้าพยักหน้า..

“..แกไปหาซีมเถอะ..นึก ๆ แล้วก็สงสารแกชะมัด..เจอแฟนแล้ว..ดันแสดงความรักกันไม่ได้เสียอีก..อะไรจะเศร้าขนาดนี้วะ”

ฝนยิ้มเศร้า ๆ ..ก่อนจะหายแว้บไป..

ฟ้ามองจอมือถือ..ตั้งนะโมสามจบ..แล้วก็สวดมนต์ให้ซีมตามที่ฝนขอร้อง..

..นี่ตกลง..กูต้องช่วยมึงทุกอย่างเลยสินะ..นางฟ้าบ้าอะไรวะ..ต้องให้มนุษย์ดูแล..ตลกชะมัด..

 

....ซีมนอนที่โรงพยาบาล..ตัวเองไม่รู้สึกตัว..และซมเพราะพิษไข้..

หน้าแดง..ความร้อนสูง..

และซีมฝันร้าย...

ฝันถึงคนรัก..ฝน..อานา..นางฟ้าตัวเล็กขาวน่ารัก..ที่กำลังจะลอยห่างไปทุกที..

ความรู้สึก..ความทรงจำที่ได้มาจากการอธิษฐานต่อต้นไม้สัจจะบนสวรรค์..ทำไมมันช่างทรมาณใจเธอถึงขนาดนี้..

อยู่ใกล้..จำได้..สัมผัสได้..แต่แสดงความรักกันไม่ได้..

มันคงจะมีปัญหามาตั้งแต่แรก..เพียงแต่ปัญหาจะค่อย ๆ สะสม..จนกระทั่งในที่สุด..ก็เป็นเรื่องขึ้นมา...

ซีมร้องออกมาอย่างทุรนทุรายที่สุด..

“..อานา..อานา..อย่าทิ้งฉันไป..ฉันรอเธอมานานมาก..ฉันเจอเธอแล้ว..อย่าทิ้งฉันไปไหนอีก..”

ในฝันนั้น..ฝนเหมือนตาละห้อย..และเหมือนจนปัญญา..

ทั้งสองจับมือกัน..แต่ร่างฝนค่อย ๆ ลอยหาย..มือที่จับกัน..ก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างแยกออก..

จนกระทั่งปลายนิ้วของทั้งสอง..เลื่อนหลุดจากกัน..

ร่างฝนค่อย ๆ ลอยขึ้น..ลอยขึ้น...

“..อานา..ไม่นะ..ไม่..ฉันรักเธอ..อานา..อย่าทิ้งฉันไป..”

ขณะที่กำลังสิ้นหวังกับสิ่งที่เผชิญอยู่..ก็มีเสียงแว่วของบทสวดมนต์ที่เธอไม่รู้จัก..

ท้องฟ้าแจ่มใสสว่างขึ้น..ทำให้เธอรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก...

เริ่มสงบใจขึ้น..

ร่างของนางฟ้าอานาลอยกลับเข้ามา....และอยู่ตรงหน้า..แสงสว่างที่มองแล้วรู้สึกละมุนนุ่มนวล..สบายตา..ฉาบร่างทั้งสองร่างไว้..อานาซีมได้สัมผัสกันอีกครั้ง...

ฝนยิ้ม.และซีมก็ยิ้มอย่างมีความสุข..

สงบลงแล้ว..ใจสงบลงแล้ว...

ก่อนจะลืมตาขึ้น..

“..อานา..”เสียงซีมร้องเรียก..

แต่ที่เห็นอยู่..กลับเป็นใบหน้าที่อารีย์ของแม่และพ่อ..ซึ่งเฝ้าอยู่ไม่ห่างกาย..

ซีมใจสงบลง..ตั้งสติได้..

“..พ่อ..แม่..”

“..ดีนะ..พี่กิเค้าช่วยพาลูกมาโรงพยาบาล..และติดต่อพ่อกับแม่ให้มาหา..”แม่ลูบหัว..

“..พี่กิ..”ซีมอุทาน..

นั่น..จุดที่ห่างจากเตียงพอสมควร..พี่กิยืนหล่อเป็นพระเอกอยู่..

“..ไข้ลดลงแล้วนะลูก..เมื่อกี้หมอมาวัดไข้..บอกว่า..ลดลงอย่างไม่น่าเชื่อ..นี่หนูเป็นอะไรไปนี่..”..แม่อดห่วงไม่ได้..

“..กลัวจะเป็นไข้เลือดออกนะ..หมอบอกว่าจะขอเจาะเลือดตรวจหน่อย..ไม่ต้องห่วงนะ..”พ่อพูดบ้าง..

ซีมตั้งสติ..

“..แล้ว..ฟ้า..”

“..ฟ้าคนที่เป็นเพื่อนหนูใช่ไหม..เขาบอกว่า..เขาพาหนูมาโรงพยาบาลไม่ไหว..ฝนตกมาก..หนูไม่ได้สติเลย..เค้าก็โทรหาพี่กิมาช่วยหนู..เหมือนเค้าขอโทษที่ไม่ได้ติดมาด้วย..เพราะเขาเองก็ไม่สบาย..”

พี่กิเดินเป็นพระเอกเข้ามาใกล้ ๆ ..

“..ไม่เป็นไรแล้วนะครับน้องซีม..”

ซีมพยักหน้า..

“.ขอบคุณมากนะคะพี่กิ..”

“..เอ้อ..แล้ว..”แม่อดถามไม่ได้.. “..อานาเป็นใคร..หนูละเมอถึงชื่อนี้บ่อยมากเลยนะ..”

อานา...ซีมใจหาย..นี่ถึงขนาดละเมอเชียวหรือ..

ซีมไม่ตอบ..เพราะถ้าเธอตอบ..ก็ต้องพูดความจริงเท่านั้น..ได้แต่หลับตา...

“..ขอพักก่อนนะคะแม่..”

ความเคยชินของการที่เคยเป็นนางฟ้าที่รักษาต้นไม้สัจจะ..ทำให้ซีมไม่พูดโกหก..แม้จะจุติเป็นมนุษย์แล้วก็ตาม..

แม่กับพ่อมองหน้ากัน..รู้สึกว่า..อานา..น่าจะมีความสำคัญอะไรบางอย่างกับลูกสาวคนนี้แน่...

ลูกสาวที่เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย..รู้ดีว่าลูกสาวเป็นคนยังไง..

อานาเป็นใครกันนะ..

สิ่งเหล่านี้..ทำให้พี่กิที่ใส่ใจซีมอย่างมาก..ก็สงสัยด้วย..

น้ำตาซีมไหลออกมา..

“..ทำไมฉันตื่นแล้วถึงไม่เห็นเธอ..ตอนนี้เธออยู่ไหน..ทิ้งฉันไปไหนล่ะอานา..”ซีมนึก...

จวบจนกระทั่งมีมืออุ่น ๆ มาลูบแก้ม..มือเล็ก ๆ ที่นุ่มนวล...

“...อยากบอกเธอที่เพ้อเพราะพิษไข้...ว่ามีใครคอยดูอยู่เสมอ...

ว่าห่วงหาอาทรตอนไม่เจอ..จะต้องมาพบเธอด้วยหัวใจ..

ไม่มีวันทอดทิ้งหญิงที่รัก...ไม่ว่ามีอุปสรรคหนักแค่ไหน...

ถึงจะห่างสุดฟ้าสุดตาไกล...จักต้องไปพบเจอเธอคนเดียว..”

เสียงเอ่ยเอื้อนเป็นคำกลอนที่ไพเราะของนางฟ้าแห่งกวี..ทำให้ซีมลืมตาขึ้น..ก่อนจะยิ้มออกมาได้..

อานา..เธออยู่ตรงนี้แล้ว..

นางฟ้าอานาน้ำตาซึม..

“..ซีม..ฉันขอโทษ..ฉันก็แย่..ป่วยเหมือนเธอ..เราแสดงความรักต่อกันไม่ได้เลย..เพราะธาตุของมนุษย์กับนางฟ้าแตกต่างกัน..มันจะทำให้เราป่วยแบบนี้แหละ...”

อานาถอนหายใจ..

“..เรากอดกัน..จูบกัน..ส่งความรักให้กันไม่ได้..เราทำได้แค่..อยู่ใกล้กันเหมือนเพื่อนเท่านั้น..ซีม..”

ซีมน้ำตาไหล..ไม่พูดอะไรออกมาเพราะถ้าพูดตอบโต้กับฝนหรืออานา..จะทำให้ทั้งพ่อแม่และพี่กิผิดสังเกต..

“..ขอโทษนะ..ฉันไม่อยากจะให้มันเป็นแบบนี้เลย..เราเจอกัน..พบกัน..แต่รักกันไม่ได้...”ฝนหรืออานาพูดอย่างเสียใจ..

ซีมพูดกลอนสักขีพยานความรักที่เขียนไว้และวางใต้ต้นไม้สัจจะ...

“..ขอสัญญาต่อหน้าพฤษาสวรรค์...ให้รักมั่นยืนยงมั่นคงเสมอ..

ทุกชาติภพจบคืนวันมีฉันเธอ..ได้พบเจอพร่ำพลอดตลอดไป...”

พูดเสียงแผ่วไม่ให้ใครได้ยิน..แต่ริมฝีปากนั้นชัดเจนให้ฝนหรืออานารู้ได้..

ฝนร้องไห้...ซีมเผยอปากแบบไม่มีเสียง..

“..ต้นไม้สัจจะรับรองแล้ว..เราต้องรักกันได้สิ..”

ใช่..คำว่าได้พบเจอพร่ำพลอดตลอดไป..ทำให้ฝนสงบใจลง..

“..แต่ด้วยวิธีไหน..”..ซีมพูดแผ่วเบาอีก...

ฝนนึกถึงฝาแฝดคนพี่..ก่อนจะเอามือแปะหน้าผาก...

“..ซีม..ฉันรู้แล้ว..ต้องใช้ป้าวิส..ใช้ร่างของมัน....”

ซีมยิ้ม..พยักหน้าน้อย ๆ ...

“..เราจะรักกันได้..ก็ต้องใช้ร่างที่เป็นมนุษย์รักกัน..ใช่..ใช้อิแฝดพี่...ต้องเข้าร่างมัน..ฉันถึงจะจูบเธอ..กอดเธอโดยที่เราไม่เป็นอันตราย...”อานาพูดอย่างดีใจ..

ซีมอมยิ้ม...ฝนขยับเข้ามา..และซีมใช้ผ้าห่มคลุมศีรษะ..

ฝนจูบที่ผ้าห่มที่ตำแหน่งที่เห็นว่าเป็นใบหน้าของซีม...

ถ้าสัมผัสและแสดงความรัก..ธาตุจะถ่ายเทกันทำให้เป็นปัญหา..แต่ถ้าแบบนี้ก็ไม่เป็นไร...

ฝนผละออก..ซีมเลิกผ้าห่มขึ้น..มองที่นาฬิกาที่ผนัง..

นางฟ้าอานายิ้ม...

“..ยังมีเวลาเหลือ..ไม่เป็นไรหรอกนะ..อ้อ..แล้วก็ขอโทษแทนอิแฝดพี่ด้วย..ที่มันไม่ได้พาเธอมาที่โรงพยาบาลเอง..ต้องเรียกอิพี่กิมา..เพราะมันห่วงฉัน..ตอนนั้น..ฉันก็สลบไปเพราะเป็นไข้เหมือนเธอ..มันกลัวจะห่างฉันเกินครึ่งชั่วโมง..”

ซีมพยักหน้ายิ้ม ๆ ...เหมือนเข้าใจดี..

“..แล้วที่เธอดีขึ้น.เพราะมันสวดมนต์แผ่ให้เธอ..บุญที่มันส่งให้จะช่วยปรับธาตุที่ปั่นป่วนสู่ความสมดุลเหมือนเดิม..มันช่วยฉันก่อนด้วยวิธีนี้.ทำให้ฉันหาย..ซีม..อิแฝดพี่ของฉันมันทำไมโคตรจะดีอย่างนี้ก็ไม่รู้นะ..”นางฟ้าอานาชะงักเล็กน้อย..

“..โอย..นี่ต้องใช้มันอีกเพียบเลย..ว่าแต่..กลัวใจมันจังว่าจะไม่ยอมช่วยต่อไปน่ะสิ..”

ฝนนึกถึงว่า..ต่อไป..ไม่ว่ายังไง..ก็ต้องใช้ร่างฟ้าเพื่อพลอดรักกับซีมแล้ว..ก็รู้สึกหนักใจเหมือนกัน...

อย่างน้อย..ฟ้าก็ไม่ได้รักซีมแบบที่ฝนรัก..และถ้าฟ้ารักใครสักคน..สมมติว่าพี่กิ..มันคงยุ่งกันใหญ่สินะ..ฟ้าจะมีชีวิตรักในแบบที่ตัวเองต้องการได้ไหม..ถ้าหากต้องมาคอยช่วยเหลืออานาซีมอยู่แบบนี้..

ยิ่งคิดก็ยิ่งหนักใจ..และนึกถึงความวุ่นวายต่าง ๆ ที่ต้องตามมาค่อนข้างแน่…

                            #

 

ฟ้านั่งทำรายงานหลังจากวุ่นวายกับการช่วยอานาซีมจนต้องทิ้งงานของตนเองไป…

และก็ยิ้มกับการที่น้องสาวฝาแฝดที่เป็นนางฟ้า..แว้บเข้ามา..แล้วก็หายไปอีก...เรียกว่า..ต่อเวลาทุกครึ่งชั่วโมง

...ช่วยไม่ได้นะ..แฟนทั้งคน..ไม่ดูแลได้ยังไง…

ฟ้าอ้าปากหาวเบา ๆ ...มองนาฬิกา..นี่ยุ่งกับอิแฝดน้องกับแฟนมัน..จนดึกดื่นขนาดนี้เลยหรือ…

อย่างน้อย..วันนี้..ฟ้าก็ได้พบพี่กิช่วงที่ให้มารับซีมไปโรงพยาบาล..เออ..รู้นะว่าพี่กิชอบนังซีมมัน..แต่พี่กิก็ดูจะทำตัวน่ารักกับฟ้าด้วย…

“..ไม่ต้องห่วงเพื่อนเลยนะครับ..พี่กิดูแลให้เอง..ขอบคุณมากนะน้องฟ้า...ที่ห่วงใยเพื่อนขนาดนี้..”พี่กิเหมือนจะตบบ่าฟ้าเบา ๆ ..ก่อนจะอุ้มซีม..และให้ช่วยเปิดประตู..พาซีมลงลิฟต์..กางร่มพาพี่กิฝ่าฝนไปยังที่จอดรถ..

พี่กิขับรถตัวเองมา...เพื่อจะได้พาซีมไปโรงพยาบาลได้ง่ายเข้า…

ตลอดเวลา..ฟ้าได้ใกล้ชิดกับพี่กิ..สัมผัสร่างในลักษณะที่เหตุการณ์พาไป..ซึ่งก็ทำให้ฟินมากอยู่เหมือนกัน…

เสียงเพลงที่ร้องอย่างร่าเริงดังขึ้น..

“....ได้เวลานอน...นอนนะ นอนนะแฮมทาโร่….ไม่ว่าที่ไหน...นอนนะ นอนนะแฮมทาโร่...ของอร่อยที่สุดก็คือ...เมล็ดทานตะวัน..และแล้วก็นอน...หลับฝันดีนะแฮมทาโร่ ...”

ฟ้าหันขวับ..นั่น..ยัยน้องฝาแฝดที่เป็นนางฟ้า.กำลังกระโดดเล่นบนเตียงอย่างสดใส…

“..เป็นไรไปวะ..อิน้องแฝด..”ฟ้าถามยิ้ม ๆ ..และเพลงการ์ตูนแฮมทาโร่..ยัยฝนนี่ก็ชอบร้องจัง...ชอบร้องมาตั้งแต่เด็กแล้ว…

ฝนหยุดกระโดด…

“..ก็ดีใจไง..ซีมไม่เป็นไรแล้ว..แถมยังหาวิธีที่จะได้จูบกันได้แบบไม่ป่วยได้อีกนะ..”

“..เออ..ดีใจด้วยนะ..”ฟ้าหันไปทำรายงานเหมือนเดิม...พิมพ์ลงในคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค…

ฝนเดินมาข้างหลัง..

“..ว่าแต่..เสร็จรึยังล่ะ..วันนี้..ฉันทำแกเสียงานเลย..”

“..เฮ่ย..ช่างมันเหอะ...เรื่องแค่นี้เอง..แกน่ะ..รบกวนฉันมากกว่านี้อีก..จนฉันชักจะสงสัยซะแล้ว..ตกลง..นางฟ้าทำหน้าที่ช่วยมนุษย์..หรือตกลง..มนุษย์กันแน่วะที่ต้องช่วยนางฟ้า...”

ฝนหัวเราะ…

“..ฉันเป็นน้องแกนี่หว่า...พี่ก็ต้องช่วยน้องอยู่แล้ว...”

“..แต่ในฐานะนางฟ้า..แกเหมือนสอบตกว่ะ..ช่วยอะไรฉันไม่เคยได้เลย..แย่ชะมัด...”ฟ้าแบะปากเล็กน้อย…

“..อ่า..ช่วยอีกอย่างได้ไหม.”

“.อะไรอีกล่ะอิแฝดน้อง...”ฟ้าพิมพ์งาน..ตาจับที่จอ..พูดแบบรำคาญ ๆ นิด ๆ …

“..คือ..วิธีจะแสดงความรักกับซีมโดยที่ไม่เป็นอันตราย..มีแค่วิธีเดียว..คือ..ต้องใช้ร่างแกน่ะ..นะ ๆ ..ขอร่างแกหน่อยนะ..มีแต่แกนี่แหละถึงจะช่วยได้...”

ฟ้าหันขวับ…

“..หมายความว่ายังไง..”

“..ธาตุของมนุษย์กับนางฟ้าจะมีความแตกต่าง...ก็มีทางเดียวเท่านั้นแหละที่ทำให้จู๋จี๋กันได้..ก็ต้องใช้ร่างมนุษย์ด้วยกัน..”

“..ชิกหายอีกล่ะ..นี่ต้องทุกครั้งเลยใช่ไหม..”

“..อือ..ใช่..ไม่งั้นจะป่วยอย่างที่แกเห็นนั่นแหละ...”

ฟ้าเหลือกตามองบน...ตวาดเสียงเครียด…

“..ไม่ให้เว้ย..”..

ฝนหน้าสลด…

“..ทำไมล่ะแก..แกช่วยฉันมาทุกอย่างแล้วนี่ฟ้า...”

“..แกไม่นึกถึงฉันบ้างหรือไงวะ..แกใช้ร่างฉัน..จิตฉันก็ต้องดิ่งลึกทำอะไรก็ไม่ได้...ถ้ามันไม่รับรู้อะไรก็ดีอยู่หรอกแก..แต่นี่แม่ม..รู้ตัวเต็ม ๆ ..แล้วการจูบผู้หญิงแบบดูดดื่มอย่างที่แกอยากจะจูบกับซีมน่ะ..แค่คิดก็สยองแล้ว...ฉันไม่ใช่เบี้ยนแบบแกนะเว้ยฝน...ตอนที่แกจู๋จี๋กับแฟนแกที่โรงหนัง..แม่ม..นึกแล้วยังอยากจะบีบคอแกเล่นซะวันละหลายรอบ...”

ฝนทำตาแป๋ว ๆ ..นั่งมองหน้าพี่สาว..ประสานมือ..และบิดไปมา…

“..เค้าจะเป็นเด็กดี ๆ ๆ ...”

“...อีกอย่าง..ที่น่ากลัวที่สุดคือ..ถ้าใครมาเห็นฉันจู๋จี๋กับซีม..หมดกันชีวิต...อดมีแฟนแหง..”

ฝนทำตาบ้องแบ๊ว...เขี่ยแขนฟ้า…

“..น้า ๆ ๆ ..เค้าจะเป็นเด็กดีน้า...”

ฟ้าส่ายหน้า…

“..นี่มันร่างฉัน..และชีวิตก็เป็นชีวิตฉันนะอิน้องแฝด...”

ฝนเข้ามากอดพี่สาว…

“.ฉันไม่เคยขออะไรเแกเลยนะฟ้า...ขอเรื่องนี้เรื่องเดียวแค่นั้นแหละ...”

“...ใครบอกล่ะ..แกน่ะขอจากฉันเยอะกว่าอะไรทั้งหมด...เนี่ย..วันเสาร์ก็ต้องไปนั่งในรถขนผักเพราะแกกับซีมอีก..เอาเงินฉันไปเลี้ยงข้าวสาวจนฉันต้องแดกแต่มาม่าจนหน้าจะเป็นเครื่องต้มยำอยู่แล้ว...”

“..แกกินรสหมูสับบ้างก็ได้..หรือเป็ดพะโล้ก็ไม่เลวนะแก...”

ฟ้าทำปากขมุบขมิบ.

“..ไม่เพียงแค่นั้นนะ..ฉันขออะไรจากแกไม่เคยได้สักอย่าง..นางฟ้าบ้าอะไรเสกเงินให้หน่อยก็ไม่ได้..เออ..เคยทำให้ได้เงินมาฟลุค ๆ ครั้งนึง..แต่แกก็ดันเอาเงินที่ฉันหามาได้ไปเลี้ยงซีมอีก...แม่ม..ยังจะมาแนะนำให้กินมาม่าเป็ดพะโล้..กูชอบต้มยำแซ่บ ๆ เว้ยอิแฝด...”

ฟ้าเชิดหน้าและหันไปพิมพ์งานต่อ…

“...ฉันจะให้ร่างแกเพื่อจะจู๋จี๋กับซีมไม่ได้แล้วฝน...แกหาทางอื่นเถอะนะ...”

“..เฮ้อ...พี่สาวใจร้าย..”ฝนทำท่าร้องไห้..และตลอดมา..มุกนี้มักจะใช้ได้ผลกับการอ้อนพี่สาวเสมอ…

แต่ครั้งนี้ฟ้าไม่สนใจ..ยังคงทำรายงานต่อ…

“..ฉันจะใช้จิตนางฟ้า..ทำให้พี่กิชอบแก...”ฝนพูด..

“..แล้วไง..ท้ายสุดเค้าก็ต้องไปตบตีกับซีมอยู่ดีแหละ..”ฟ้าไม่ใส่ใจ… “..แต่ก็ตลกดีนะ...เค้าชอบซีมตั้งแต่ต้น..และแกกำลังจะทำให้ซีมจู๋จี๋กับร่างฉัน..แล้วเขาก็มาชอบฉัน...จะวุ่นวายดราม่าเอารางวัลพระสุรัสสวดีไปถึงไหนวะ...”

ฝนดูงอน ๆ หน่อย ๆ ..แต่เหมือนพี่สาวจะทำเป็นไม่สนใจ..ไม้ตายที่เคยอ้อนสำเร็จก็ไม่ได้ผลสักอย่าง...เอาไงดีหว่า..

แต่ก็นะ..ฝนรู้เสมอ..ว่าฟ้ารักน้องแค่ไหน...

“..เออ..ฉันจะทำให้แกต้องยอมฉันให้ได้..อิแฝดพี่..”

ฟ้าไม่สนใจ.นั่งพิมพ์งานต่อ...แต่สักพักก็อดเหลือบมองน้องสาวนางฟ้าฝาแฝดไม่ได้..

สงสารมันเหมือนกันวะ..เอาไงดีหว่า..แต่กูก็สงสารตัวเองด้วยนี่..

 

...ซีมยังคงพักผ่อน..ทั้งที่รู้ว่า..ตัวเองไม่เป็นไร..แต่ก็ต้องทำตามที่หมอสั่ง...

พี่กิกลับไปแล้ว..และพอพี่กิกลับ..ซีมก็บอกพ่อแม่ด้วยความเกรงใจว่าไม่ต้องเฝ้า..แม้พ่อแม่จะเป็นห่วงแต่ซีมก็บอกว่าไม่เป็นไร...พ่อแม่เห็นว่าคงไม่มีอะไรมาก..ก็กลับบ้านตามคำขอร้องของซีม..

สาวน้อยอดีตนางฟ้าผู้ดูแลต้นไม้สัจจะ..อดนึกถึงอานาไม่ได้..เวลานี้อยากคุยกับอานาที่สุด...

เสียงไลน์ดังขึ้น...

ซีมหยิบขึ้นมาอ่าน..พี่กิ..เฮ้อ..ทำไงดีกับรุ่นพี่คนนี้ดีนะ..

“..น้องซีมหลับหรือยังครับ..”

“..กำลังจะหลับค่ะ..”ซีมตอบ..

“..ถามหน่อยสิ..พี่ได้ยินเสียงน้องละเมอถึงคนที่ชื่ออานา..เค้าเป็นใครเหรอ..บอกพี่ได้ไหม..”

“...พี่คะ..อย่าถามได้ไหม..”ซีมตอบ.. “..เค้าไม่มีตัวตนสำหรับคนทั่วไปหรอกค่ะ..”

“..อ่อ..ท่าทางจะเหมือนตุ๊กตาหรืออะไรสักอย่างที่น้องซีมรัก..แล้วสมมติเป็นตัวเป็นตนใช่ไหมครับ..”

ซีมไม่ตอบ...เพราะถ้าตอบก็ต้องตอบความจริงเสมอ..

“..ขอตัวหลับก่อนนะคะ..”

พี่กิส่งสติ๊กเกอร์ฝันดีนะ..goodnight...

ซีมไม่รู้หรอกว่า..พี่กิหลังจากนั้นแล้ว..ก็วางโทรศัพท์...สีหน้าครุ่นคิด..

“..ถ้าเป็นแค่ตุ๊กตา..แล้วเพ้อฝันเอาว่าเป็นตัวเป็นตน..คงไม่เป็นไรหรอก..แต่..สงสัยน่าจะไม่ใช่แค่นั้นสินะ...”

นิ่งคิดครู่หนึ่ง..

“...อานา..ชื่อนี้เหมือนผู้หญิง..หรือว่า..เพื่อนของซีมจะรู้จักอานา..น้องคนนั้น..ชื่อฟ้าใช่ไหม..”

 

....วันรุ่งขึ้น..

ซีมลืมตาขึ้น..เพราะถูกปลุกมาวัดไข้..ความดัน..พยาบาลรู้สึกแปลกใจ..

“..ไข้ไม่มีแล้ว..ความดันปรกติ..น่าจะกลับบ้านได้แล้วนะคะ..”

“..ต้องรอคุณหมอมาตรวจอีกรอบใช่ไหมคะ..”

“..ค่ะ..ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง..คุณหมอคงให้ออกได้แล้วนะคะ..”พยาบาลยิ้มให้..

ซีมรอให้พยาบาลออกจากห้อง..ก่อนจะทำหน้าเซ็ง ๆ ...

ก่อนจะยิ้มออกมาได้..เพราะใบหน้าใส ๆ ..กวน ๆ ของนางฟ้าที่มีคนเพียงสองคนในโลกที่เห็นปรากฏขึ้น..

“..คนสวย..คิดถึงเราไหม..”

ซีมเห็นร่างนั้นเข้ามาใกล้..ยื่นหน้าเข้ามา.เธอก็หยิกแก้มอย่างมันเขี้ยว...

“..อานา..ดีจริงที่ตื่นขึ้นมาแล้วเจอเธอ..”

นางฟ้าอานาหัวเราะ...

“..มีเวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมงนะ..”

“..อือ..ก็ยังดี..นี่ฟ้ารู้หรือเปล่าว่าเธอมาหาฉัน..”

“..โอย..อิพี่แฝดมันไม่สนใจฉันหรอก..เพราะมันรู้ว่าไม่เกินครึ่งชั่วโมง..ก็ต้องไปหามันแล้ว..”นางฟ้าอานาหัวเราะ..

“...อานา..”ซีมดูจะกังวลบางเรื่อง.. “..ฉันขอโทษนะ..ฉันคิดถึงเธอ..ละเมอถึงเธอ..จนพ่อกับแม่และพี่กิได้ยิน..ฉันไม่สบายใจเลยที่ใคร ๆ ก็ถามถึงว่า..อานาเป็นใคร..ฉันไม่รู้จะตอบยังไงดี..”

“..โอ๊ย..ก็บอกเค้าไปสิว่าเป็นเพื่อนคนไหนก็ได้..”

“..อานา..ฉันไม่โกหกใครนะ..”ซีมพูดเสียงจริงจัง..

ฝนหรือนางฟ้าอานาชะงัก..จริงสิ..ซีมไม่โกหกใครแม้แต่นิดเดียว...

“..พอไม่โกหก..ก็ได้แต่ไม่ตอบ..ซึ่งทุกคนอาจจะสงสัย..”

แล้วซีมก็ถอนใจ..

“..กลัวมันจะยุ่งน่ะสิ..”

“..อย่าเพิ่งกังวลไปเลยนะซีม..”นางฟ้าอานาผวาเข้ากอด..ซีมก็กอดด้วย..แต่ก็อดถามไม่ได้..

“..กอดกันแบบนี้ไม่เป็นไรใช่ไหม..”

“..อือ..กอดแบบปลอบน่ะ..ไม่เป็นไรหรอก..แต่หากกอดแล้วส่งความรู้สึกว่าฉันรักเธอ..ธาตุมันจะถ่ายเทกัน..”

“..อือม..ถ้าเป็นแบบเพื่อนไม่มีปัญหาใช่ไหม..”

“..ใช่..แต่ฉันยังหาทางหลอกล่ออิแฝดพี่ใช้ร่างมันไม่ได้เลย..เดี๋ยวจะพยายามนะ..”

“..จ้า...แต่อานาต้องรู้นะ..ซีมคิดถึงอานาตลอดเวลา...”

ทั้งสองผละออก..ต่างยิ้มให้...

“..อานาก็คิดถึงซีมเหมือนกัน...”

ต่างฝ่ายต่างก็นั่งจ้องตา..สำหรับความรักที่มี..คงจะสื่อความรู้สึกได้แค่นี้..

แต่ทั้งสองก็ไม่รู้หรอกว่า..ประตูห้องแง้มออกน้อย ๆ ..พ่อกับแม่ซีมโผล่ลูกตาดู..ต่างคนต่างก็ตาเหลือกเมื่อเห็นลูกสาวพูดคนเดียว..แถมยังกอดลมกอดแล้ง...แถมยังพูดถึงใครสักคนที่ชื่ออานาบ่อยครั้ง...

พ่อกับแม่ผละออก..หันมาทางพยาบาลที่ดูจะตื่นตกใจเหมือนกัน..

“..นี่หมายความว่ายังไงคุณพยาบาล..”

“..ดิฉันจะเอายามาให้คนไข้กินตามคุณหมอสั่ง..แง้มประตูแว้บเดียว..ก็เห็นคนไข้พูดคนเดียว..ก็ตกใจค่ะ..ดีที่น้องเค้ายังไม่รู้ตัวว่าดิฉันจะเข้าไป..แล้วคุณพ่อคุณแม่มาพอดี..เอ้อ..ตกลง..คนไข้เคยมีอาการผีเข้าหรือเปล่าคะ..”

“..ตลกน่ะ..เหลวไหล..”แม่ซีมด่า..

“..แม่..พ่อว่า..ลูกเราไม่ค่อยจะดีนะ..”พ่อดูจะเป็นห่วง...

แม่ซีมนิ่งคิด...

“..แต่ถ้าลูกเกิดฟั่นเฟือนขึ้นมา..จนกลายเป็นบ้าหรือประสาทหลอน...”

“..พ่อว่า..แกเครียดไปหรือเปล่าเนี่ย...”

ทั้งพ่อทั้งแม่ซีมต่างปรึกษากันอย่างไม่สบายใจ...

แต่ดูท่าทางชีวิตซีมคงไม่ราบรื่นเหมือนเดิมอีกแล้วแน่นอน...

 

ฟ้าลงจากรถเมล์..ก่อนจะเดินเข้ามหาวิทยาลัย...

ในหัวฟ้าคิดอะไรเรื่อยเปื่อย...แต่ไม่ห่างกันนั้น..ฝนหรืออานาเดินมองพี่สาวด้วยสีหน้าที่มีเลศนัย...

ฟ้าเหล่มองฝนแว้บนึง..ทำปากแหยะ ๆ ..ในขณะที่ฝนพยายามทำหน้าอ้อน ๆ ..

“..น่า..นะ..ขอร่างตัวเองจู๋จี๋กับซีมหน่อยนะ..นะนะนะ..”

ฟ้าทำเป็นเมิน..ยี้ปาก...

มัวแต่เหล่มองน้องสาวนางฟ้าฝาแฝดอยู่..เลยไม่ทันได้มองใครคนหนึ่ง..ที่เหมือนดักหน้าอยู่..

พี่กิอีกแล้ว...

พี่กิไม่ได้มาคนเดียว..แต่พี่เอกเพื่อนพี่กิยืนคู่กันด้วย...

“..แหม..เหม่อมองใครอยู่หรือครับน้องฟ้า..”พี่เอกพยายามทักทาย..

ฟ้างุนงงเล็กน้อย..พี่กิเลยต้องแนะนำ..

“..นี่เอกเพื่อนพี่..เค้าจะไปทริปวันเสาร์นี้ด้วย...”

ฟ้าฝืนยิ้ม..นึกได้ว่าฝนเคยเอาเรื่องมาบอกแล้วว่าพี่กิกับเพื่อนที่ชื่อพี่เอกคิดจะทำยังไง..

แต่ตัวเองต้องยกมือไหว้ตามมารยาท...

“..หวัดดีค่าพี่..”

“อ้อ..”พี่กินึกขึ้นได้.. “..เมื่อคืนพี่พาซีมไปส่งโรงพยาบาลแล้วนะ..ทุกอย่างโอเค..ซีมไม่เป็นไรแล้วนะ..”

“..ขอบคุณพี่กิมากนะคะ..”

“..ถามอะไรหน่อยสิ..ในฐานะที่เป็นเพื่อนซีม..”

“..มีอะไรหรือคะพี่กิ..”

“..ซีมละเมอเพราะพิษไข้..พูดถึงคนชื่ออานาบ่อยครั้ง..ฟ้ารู้ไหมว่า..อานาคือใคร..”

ฟ้าชะงัก..อดลอบเหล่มองเจ้าของชื่ออานาที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ไม่ได้...

“..ไม่ทราบค่ะ..”ฟ้าจะมากจะน้อยก็ไม่ใช่คนที่ยึดมั่นกับการไม่โกหกเหมือนกับซีม... “..แต่ถ้าเดานะคะ...สงสัย..มันอาจจะเรียกหาอาม่าก็ได้..แต่พี่ฟังผิดเอง..”

“..หือ..อาม่า..”พี่กิดูงุนงง..แต่ก็เข้าใจว่าหูไม่น่าจะเพี้ยนถึงขนาดนั้น..

นางฟ้าอานาเข้ามาใกล้ ๆ ..โบกมือรอบ ๆ หน้าพี่กิ...

ฟ้ากลั้นยิ้ม..ใช้จิตนางฟ้าแล้วสินะ..

พี่กิทีแรกคิดว่าหูไม่น่าจะเพี้ยน..แต่พอคิดดูอีกที..อาจจะเพี้ยนมั้ง..

“..เออ..คงฟังผิดจริง ๆ ..ใครที่ไหนจะชื่ออานา..ใช่สิ..อาม่ามากกว่ามั้ง...”

ฝนหรืออานาอมยิ้ม..โบกมืออีก..

ฟ้าหัวเราะเสียงใส...ขำฝนด้วย..

เห็นฝนพยายามจะใช้จิตนางฟ้าอีก..ก็รู้สึกเหวอ ๆ พิกล..นึกถึงสิ่งที่น้องสาวพูดเมื่อคืนแล้วก็เก้อเขินพิกล..

นี่มันจะทำให้พี่กิชอบเราจริง ๆ หรือ..

แต่ฝนก็โบกมือเบื้องหน้าพี่เอกด้วย..นี่ตกลงมันคิดอะไรของมันวะ...

“..พี่ช่วยถือของนะครับ..”พี่กิผวาเข้ามาจะช่วยถือข้าวของให้ฟ้า..เล่นเอาฟ้าหน้าแดง..แหม..อิแฝดน้อง..เพิ่งทำดีวันนี้เอง..

ขณะจะยื่นให้..พี่เอกก็พูดขึ้นเช่นกัน..

“..พี่ถือให้ดีกว่าน้องฟ้า..”

ฟ้าสะดุ้ง..นี่เล่นอะไรของมึงวะอิแฝดน้อง...จะให้พี่เอกกับพี่กิแย่งกูหรือไงวะ..

ชายหนุ่มรุ่นพี่สองคนกุลีกุจอจะถือของให้ฟ้าโดยไม่ได้นัดหมาย..ทำให้มือต่อมือของหนุ่มทั้งสองสัมผัสกันโดยบังเอิญ..

พี่กิกับพี่เอกสะท้านร่าง..ต่างฝ่ายต่างสบตากัน..

ฟ้าอ้าปากค้าง...เฮ้ย..

“..เอก..”พี่กิพูดเสียงแผ่วทุ้ม.. “..เราไม่ยักรู้เลยนะ..ว่าแกจะเป็นคนดีเหมือนเรา..”

“..เราก็ไม่คิดเหมือนกันกิ.. “..พี่เอกสบตากับเพื่อน..

และต่างคนต่างก็ยิ้ม..และวางมือบนแก้มของกันและกัน...

“..แกดูดีจังเอก..”

“..แกด้วยกิ..”

ฟ้าหันมาทางน้องสาว..ซึ่งปิดปากหัวเราะอยู่...

“..อิแฝด..เสียของ..”ฟ้าทำปากขมุบขมิบ...

ฝนลากแขนฟ้าออกมา...ฟ้าอดโวยวายไม่ได้..

“..แกทำอะไรแบบนี้ทำไมวะ..”

“..หมั่นไส้พี่กิแกน่ะสิ..ฮึ..ต้องเจอแบบนี้บ้าง..แต่แกวางใจเถอะ..เค้าไม่ได้มีชะตาเป็นตุ๊ด..จิตนางฟ้าคงทำให้เคลิ้มได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น...”

“..แต่แกรับปากว่า..แกจะให้พี่กิรักฉัน..”

“..ช่วยไม่ได้...แกไม่ให้ร่างฉันยืมนี่หว่า..”

ฟ้าเกาหัว..หันมามองรุ่นพี่ทั้งสองเห็นยังจ้องตากันไม่เลิก..มีเขินมีสะเทิ้นมีตาฉ่ำเยิ้มใส่กันอีก..

ก่อนจะค่อย ๆ โน้มหน้าเข้าหากัน..

ฟ้าใจหายวาบ..ในขณะที่คนรอบ ๆ ข้างเริ่มมุงดูท่าทีของพี่กิกับพี่เอก..หลายคนก็เริ่มคว้ามือถือมาถ่ายคลิปถ่ายรูปไว้..

และพี่กิพี่เอกต่างคนต่างก็จูบกันดูดดื่ม...ไม่อายสายตาใคร...

นางฟ้าอานาหัวเราะชอบใจ..ในขณะที่ฟ้าเองก็เม้มปาก..ก่อนจะมองหน้าน้องสาว..และจับบ่า..

“...แกทำเกินไปแล้วนะฝน..รีบถอนจิตนางฟ้าออกเดี๋ยวนี้นะ..”

ฝนแลบลิ้น..

“..รอสักสิบนาที..เค้าก็จะรู้ตัวเองนั่นแหละ..ฮึ..รู้ป่าว..เค้าจะมาสืบหาให้ได้ว่าอานาคือใคร..และเป็นใครสำหรับซีม..ฉันบอกตรง ๆ ..มันใช่เรื่องเค้าไหมวะ..เค้ามาสืบเรื่องฉันจากแก..นี่แกไม่รู้หรือไง..”

“.รู้..แต่..แกต้องทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ..ก็แค่ทำให้เขาเข้าใจว่าอานาคืออาม่าก็พอแล้ว..”

“..แต่ฉันไม่ชอบเขานี่หว่า..เค้าจะพาเพื่อนมาตีเนียนรู้จักและจะจีบแก..ฉันไม่ชอบ..”

ฟ้าดูจะไม่พอใจ...

“..แกทำเกินไป..คิดดิ..ว่าเค้าจะอายคนแค่ไหน..”

“.อายแล้วยังไง..”

“..แก..แกไม่รู้หรือว่า..เรื่องเหล่านี้..มันจะถูกแชร์..ถูกเผยแพร่..ถูกลือกันไปถึงไหนต่อไหน..”ฟ้าเม้มปาก.. “..มันคือการทำร้ายกันอย่างเลือดเย็นเชียวนะแก...”

“.อะไรขอแกวะ..”

ฟ้าจับหน้าน้องสาวเบนให้ดูสภาพรอบ ๆ พี่กิพี่เอกที่มีคนมุงดู..

“..แกดูสิ..แต่ละคนไม่ได้แค่ดูแล้วจบ..แต่ถ่ายรูปถ่ายคลิปไว้ด้วย..และข้อมูลเหล่านี้..คือพร้อมจะแชร์ออกไปตลอดเวลาในโลกของโซเชี่ยลเนตเวิร์ค...นี่คือการรังแกกันในลักษณะของไซเบอร์บูลลิ่งนะแก...ทำไมนางฟ้าอย่างแก...ถึงได้ทำตัวเป็นปีศาจอย่างนี้วะ..”

“..นี่แกโกรธเพราะฉันไปแกล้งสุดที่รักของแกใช่ไหม..”ฝนไม่พอใจเหมือนกัน.. “..แล้วก็มาด่าฉันเป็นปีศาจ..แกรู้ไหม..คำด่าของแกเนี่ย..มันโคตรจะแรงในความรู้สึกของนางฟ้าเลยนะเว้ย..”

“..ฉันจะด่าแก..ด่าแกเพราะแกมันทำตัวเป็นปีศาจจริง ๆ ..อิปีศาจ..ปิศาจ..”ฟ้าไม่พอใจมาก ๆ .. 

ฝนโกรธจนเลือดขึ้นหน้า..ตัวสั่น...

“..แก..แกด่าฉันว่าปีศาจ..แก..”

ฟ้าจ้องหน้าเขม็ง..ดีที่ตอนนี้ทุกคนกำลังสนใจลีลาเลิฟซีนของพี่กิกับพี่เอก..จนไม่ทันสังเกตเห็นฟ้าที่กำลังทะเลาะกับลมกับแล้งในสายตาคนทั่วไปอยู่..

 

และการทะเลาะกันในครั้งนี้..ดูจะรุนแรงในความรู้สึกของสองพี่น้องฝาแฝดนี่เสียด้วย...


            #

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น