รักลั้นลา..นางฟ้าฝาแฝด (อานาซีม)(ป้าวิส) แฟนฟิค yuri

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,947 Views

  • 11 Comments

  • 89 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2

    Overall
    4,947

ตอนที่ 5 : ธาตุที่แตกต่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ก.ค. 59

กำแพงที่เคยทุบทิ้ง..ตอนนี้มันหนาและแกร่งมากขึ้นทุกวัน...อานา@Sawarinni 3/07/59

"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

ตลอดระยะเวลา..ฝนกับซีมดูจะใกล้ชิดกันจนฟ้าบางทีก็นึกอิจ ๆ อยู่..เพราะในสายตาของตัวเอง..ทั้งสองหวานมาก...

แต่ที่แย่หน่อยก็อีตรง..ฟ้าจำเป็นต้องอยู่ใกล้ซีม..เพราะฝนห่างฟ้าได้ไม่นานนักนั่นเอง..

ทั้งสองแม้จะเรียนคณะเดียวกัน..แต่คณะสื่อสารมวลชน..มันก็มีหลายภาควิชา..แถมยังมีคนเรียนเยอะอีกต่างหาก..เอาเป็นว่าวิชาไหนที่เรียนด้วยกัน..ฟ้าก็จะไม่ห่างซีม..แต่หากต้องแยกกันเรียนบ้าง..พอเลิกแล้วก็จะกลับมาเจอกันตลอด...

และตอนนี้..เลิกเรียน..แต่ทั้งสองยังคงนั่งอยู่ใต้ถุนตึกคณะ..ฟ้านั่งทำงานของตัวเองไป..ซีมหัวเราะต่อกระซิกกับฝน..บางทีก็หมอบไปกับโต๊ะ..มองดูคนรัก..และยิ้ม..ฟังฝนพูดไม่หยุด...

และฝนเองก็บางทีก็ทำเจ้าชู้ใส่ซีม..แอบหอมแก้ม..กอด..นั่งตัก..ทำให้ซีมหน้าแดงบ่อย ๆ ..

ครั้งนี้ก็เหมือนกัน...ฟ้าเหลือกตามองบน..ขณะที่น้องสาวฝาแฝดที่มีคนในโลกเห็นแค่สองคน..กำลังแสดงบทเลิฟซีนหวาน ๆ ..

“..ชื่นใจอานาจัง..”เสียงฝนพูด..หลังจากหอมแก้มซีมไปแล้ว..

“..นี่ตกลงจะไม่เกรงใจฉันเลยหรือไงวะแก..”ฟ้าบ่น.. “..แม่ม..กูอิจนะเว้ยอิน้องแฝด..”

“...ชั้นไม่ใช้ร่างแกก็บุญแล้ว..อย่าบ่นน่า..”ฝนยักคิ้วนิด ๆ ...

“...ฉันสงสารซีมมันเว้ย..มันทำอะไรไม่ได้.ต้องให้แกกอดแกหอมอยู่นั่น..จะมากอดลมกอดแล้ง..มันก็กลัวชาวบ้านเขาจะมองว่ามันบ้า..”

“..ก็กอด ๆ หอม ๆ ..จะอะไรกันนักกันหนา..เนอะซีมเนอะ..”ฝนหอมแก้มซีมอีก..

“..อานา..ฉันรู้สึก..”ซีมพูด.. “..ขอร้องเหอะนะ..นาน ๆ ทีได้ไหม..”

“..แหม..เธอไม่อยากจะทำแบบนี้หรือไง..”

“...ก็อยากนะ..แต่..เธอต้องรู้นะอานา..ฉัน..”ซีมก้มหน้า.. “..รู้สึกมากไป..”

ฝนชะงักเล็กน้อย..

“..อะไร..นี่ฉันรอเธอมาตั้งหลายปีนะซีม..”

“..ใช่..แต่..ฉันรู้สึกมากไป..ไม่ดีเลยนะอานา..”

“..ทำไม..ทำไมรู้สึกมากไปถึงไม่ดี..ฉันไม่เข้าใจ.”ฝนชักจะหงุดหงิด.. 

ฟ้าเห็นซีมทำหน้าตาแปลก ๆ ..ก็อดสงสัยไม่ได้..

“.มีอะไรหรือซีม..”

“..ฝน..ฟ้า..ขอโทษ..คือ..เราอยากจะทำแบบนั้นกับฝนบ้าง..แต่มันทำไม่ได้..อยากทำใจแทบขาด..อยากกอด..อยากหยิกแก้ม..อยากทำตั้งหลายอย่าง..แต่มันทำไม่ได้..เพราะสายตาคนรอบข้างอาจจะมองว่าฉันบ้า..”

ฝนอึ้ง..ซีมน้ำตาไหล..

“..เหมือน.เหมือนอยากจะกินข้าว..หิวมาก..เห็นอาหารตรงหน้า..แต่กินไม่ได้..”

ฟ้าเอามือแปะหัวตัวเอง..

“..เออ..แกยั่วซีมมากไปแล้วนะฝน..”

ฝนอ้าปากค้าง..

“..ไม่ดีหรือไง..”

“..นี่ ๆ ..ฝน..ฉันบอกตรง ๆ ..ว่าฉันฟุ้งซ่าน..คิดถึงแต่เธอ..นอนก็นอนแทบไม่หลับ..สองสามวันนี้ที่เราใกล้ชิดกัน..มันเหมือนบ้าเลยนะ.”

“..สงสัยอารมณ์เมะเป็นพิษ..”ฟ้าครางเฮ้อ.. “..ใช่แหง..ซีมมันอยากจะเมะบ้าง..แต่มันทำไม่ได้..แกก็ยั่วมันจัง..อย่าลืมตัวสิวะว่าแกเป็นใคร..”

“..ตลกน่า..อารมณ์เมะเป็นพิษ..”ฝนดูหงุดหงิด..

“คืนนี้..แกมานอนกับฉันได้ไหมฟ้า..”ซีมพูดน่าสงสาร.. “.นะฟ้านะ..”

ฟ้าตาโต....

“..เฮ้ย..จะดีหรือ..”

“..งั้น..ฉันไปนอนกับแกที่หอก็ได้..”ซีมพูด..

“..เออ..เอาไงดีวะ..”ฟ้านิ่งคิด.. “...แกมานอนที่หอแล้วกัน..เพราะนอนบ้านแก..มันยังไงก็เกรงใจผู้ใหญ่เค้าอยู่นะ..โอเคตามนี้แล้วกัน..”

ซีมตาเป็นประกาย..

“..ขอบคุณนะฟ้า..”

ก่อนจะหันมาทางนางฟ้าฝาแฝดของฟ้า..

“..คืนนี้..ขอหยิกแก้มบ้างล่ะนะ..”

ฝนหัวเราะ.. แต่ก็หยิกแก้มซีมก่อน..

ฟ้าเห็นทั้งสองมุ้งมิ้งกันอีก..ก็อดครางเฮ้อไม่ได้..

..ตกลงกูจะต้องเดือดร้อนเพราะมึงไปนานเท่าไหร่เนี่ย..อิแฝดน้อง...

ฟ้าส่ายหัว..

“..หวานจนกูเลี่ยน..พวกมึงเนี่ย..เออ..กูฝันถึงพี่กิก็ได้วะ..”

พูดถึงพี่กิปั๊บ..ฝนก็หันขวับมาทันที..

“..ฟ้า..ขอร้องเรื่องนึงได้ไหม..พี่กิของแกมันไม่น่ารัก..นิสัยแย่มาก ๆ ..ไม่อยากให้แกไปใกล้ชิดคนอย่างเขาเลยว่ะ..ถ้าแกอยากจะได้แฟนนะ..ฉันจะหาให้แกเอง..ดี ๆ ไปเลย..”

“..ตกลง..แกจะมาห้ามฉันคบกับพี่กิใช่ไหมฝน...”ฟ้าดูจะไม่พอใจ.. “..นี่ ๆ อิแฝด..แกมีความสุขของแกแล้ว..จะให้พี่สาวแสนสวยของแกคนนี้..มีความสุขบ้างไม่ได้หรือไง..”

“..แหม..ใครจะไปขวางแกละฟ้า..แต่..อิพี่กิเนี่ย..มันร้าย..มันจ้องจะงาบซีมอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน..บอกตรง ๆ ว่าฉันไม่ชอบเขา..และถ้าแกยังไม่อยากน้ำตาตก..ก็อย่าไปอะไรกับเขาเลยนะ..”

“..ถึงกับน้ำตาตกเลยหรือ..มากไปมั้งแก..”

ฝนกอดอก..พูดขึ้นอย่างหงุดหงิด..

“..อิพี่กิ..มันวางแผนกับเพื่อนชื่อเอก..พี่เอกคนนี้เขาสนใจแก..เขากะจะแยกแกออกจากซีม.เพราะคิดว่าซีมเป็นเบี้ยนกับแก..และใช้คำว่า..เปลี่ยนทอมซ่อมดี้..คืนสตรีกับสังคม..”

“..ก็ไม่เห็นเป็นไร..มันก็แค่คำพูดขำ ๆ ..”

“..แต่เค้าไม่ได้ชอบแกนะฟ้า..เค้าจะดันคนชื่อเอกมาจีบแก..”

“..ของพวกนี้..มันต้องอาศัยจริตมารยาหญิงหน่อยเฟ้ย..”ฟ้าดูจะดื้อดึงพอใช้.. “..จะส่งใครมา..ฉันก็จะผลักออกไป..และเดินหน้าหาพี่กิคนเดียว..”

ฝนชักจะรำคาญ..เดินมาจับบ่าพี่สาว..จ้องหน้า..

“..ฟ้า..ฉันขอร้องนะ..แกอย่าไปยุ่งกับพี่กิ..ฉันไม่อยากให้แกเสียใจ.แต่หากแกคิดว่าเอาขำ ๆ ก็ต้องคิดให้รอบคอบ...แกต้องไม่จริงจังอะไรกับเขานะ..”

แหม..คิดอะไรยังงั้นว้า..”.ฟ้าบ่น.. “...ฉันไม่บ้าบอจนถูกหลอกง่าย ๆ หรอกน่า...นี่ ๆ ..รอแป๊บนะพวกแก....ไปซีร็อกส์แป๊บนึง...”ฟ้าลุกขึ้น..หอบตำราที่ยืมเพื่อนมา..เดินไปที่ร้านถ่ายเอกสารที่อยู่ไม่ไกลนัก...

ซีมหันมามองฝน..เห็นนางฟ้าตกสวรรค์ยักไหล่..

“..สำหรับเธอฉันไม่ห่วง..เพราะเธอคงไม่สนนายพี่กิอะไรนั่นอยู่แล้ว..แต่จะบอกให้นะ..ฉันไม่อยากให้ฟ้าต้องไปหลงใหลหมอนั่นเลย...คือเข้าใจปะ..เค้าแย่กว่าที่เธอหรือฟ้าคิดมากมายนัก..”

ซีมพูดด้วยความรู้สึกที่สัมผัสได้

“...ฉันก็ว่าเค้าไม่น่าจะเวิร์คสำหรับฟ้านะ..แล้วก็ไม่คอยชอบที่เค้ามาทำจีบแบบบีบ ๆ บังคับอะไรอย่างนี้..”

“...ซีมไม่สนใจเค้า..ฝนก็โอเคแล้วล่ะนะ..”

ซีมยิ้ม...ฝนยังคงทำหน้าเจ้าชู้อยู่นั่นแหละ...

 

...ฟ้าถ่ายเอกสารจนเสร็จ..หันกลับจะเดินมาที่โต๊ะ..แต่ก็สะดุ้งเพราะใบหน้าของพี่กิอยู่ไม่ห่างจากใบหน้าฟ้านัก..

พี่กิกระแอมเบา ๆ ..

“...นี่ตกลงเป็นเบี้ยนป่าวเนี่ย..”

ฟ้าเห็นสายตาพี่กิมองเธออย่างจริง ๆ จัง ๆ ก็รู้สึกดี..ระคนกับกังวลหน่อย ๆ 

“..แหม..พี่กิคะ..คนอย่างฟ้าเนี่ยนะเป็นเบี้ยน..”

พี่กิหัวเราะอย่างน่ารัก...

“...เนอะ..จะเป็นเบี้ยนได้ไงเนอะ..”พี่กิคว้าหนังสือกับชีทที่ถ่ายเอกสารไว้ของฟ้ามาถือ.. “..มา..พี่ถือให้..”

ฟ้าใจหายระคนตกใจ..เฮ้ย..นี่กูฝันไปป่าวเนี่ย...

ฟ้าเดินเก้อ ๆ เขิน ๆ พิกล..พี่กิเข้ามาใกล้จนลมหายใจแทบจะรดหน้าฟ้าอยู่แล้ว..

“..ยังไม่ได้ขอบคุณน้องเลย..ที่มาสมัครเป็นสต๊าฟทำครัวให้ทริป..”

ฟ้าอายม้วน..

“..ไม่เป็นไรหรอกค่า...คือ..เผอิญฟ้ามีอุดมการณ์น่ะค่ะ..”

“..พูดแบบนี้เหมือนติดไอ้อู๊ดมาเลยนะเนี่ย..”

ทั้งสองเดินมาตามทาง.พี่กิเห็นร้านไอศครีม..ก็แวะซื้อสองแท่ง..ให้ฟ้าหนึ่งแท่ง...ตัวเองหนึ่งแท่ง...

ทั้งสองเดินกินไอติมไป..ฟ้ายิ้มไม่หยุด..ดูจะมีความสุขมาก...

จนถึงโต๊ะที่ซีมกับฝนรออยู่..ทั้งซีมทั้งฝนต่างก็อ้าปากค้าง..

พี่กิวางหนังสือกับชีทของฟ้าลงบนโต๊ะ..ยิ้มเหล่ ๆ ให้ซีม...ซึ่งสาวสวยหน้าเศร้า..ได้แต่ยิ้มแหย ๆ ตอบ..

“..ขอนั่งด้วยได้ไหม..”พี่กิรุก..ฟ้าใจเต้นแรง.. 

“..เชิญเลยค่าพี่กิ..”ฟ้าเชื้อเชิญ..

ที่น่าตบกะโหลกก็คือ..พี่กินั่งลงข้างซีม..และนั่งทับร่างฝนที่พี่กิไม่เห็นพอดี..

ซีมใจหายวาบ..ฟ้าก็เหวอ..ฝนเม้มปาก..ลุกขึ้นจากการนั่งซ้อนที่กับพี่กิ..ซีมเห็นแต่ฝนลุกขึ้นจากร่างพี่กิพอดี..

มองด้วยสายตาเป็นกังวลมาก ๆ ด้วย..

แต่พี่กิกลับตีความไปว่า..ซีมอาจจะสนใจเขาบ้าง..แต่ก็หน้าตาซีมดูแปลก ๆ แฮะ..

“..อ้ะ..”ฟ้ารีบแก้ไขสถานการณ์... “...พี่กิยังไม่กลับบ้านหรือค้า...”

พี่กิหันมายิ้มให้ฟ้า...

“..คนอย่างพี่คงไม่กลับเร็วนักหรอกน่า..ว่าแต่พวกเราเนี่ย..จะอยู่อีกนานไหมล่ะ..เดี๋ยวเย็นนี้..พี่จะพาไปเลี้ยงข้าว..โอเคไหม..”..เสียงพี่กิดูร่าเริง..

เสียงที่มีแต่ฟ้าและซีมได้ยิน..ก็ดังขึ้น..

“..โธ่เว้ย..ทำป๋าไม่เข้าเรื่อง..น่าหมั่นไส้ชะมัด..”

ฝนที่ตอนนี้มานั่งข้าง ๆ ฟ้าพูดเสียงไม่พอใจ...

แต่สำหรับฟ้ากับซีม..ตอนนี้..ยังไงก็ต้องทำเป็นไม่สนใจไปก่อน...

แต่ฟ้ากลับดูลิงโลด..

“..จริงหรือคะพี่กิ..ฟ้าตังค์ไม่ค่อยจะมีพอดี..”

“..จริงดิ..อยากกินอะไรล่ะ..แต่อย่าแพงนักนะ..”พี่กิพูดพร้อมทั้งหว่านเสน่ห์ทางสายตาให้ฟ้าเคลิ้ม..แล้วก็หันไปสบตาซีม..ฝนยิ่งดูยิ่งขัดใจ..นี่มันแผนเลิฟมีเลิฟมายด็อกชัด ๆ ..แกล้งทำดีกับฟ้าเพราะยังไงก็ยังเป็นเพื่อนสนิทกับซีม..

กูไม่พอใจเว้ย..

ซีมเหมือนจะเห็นสีหน้าฝนไม่ค่อยดี..เลยรีบตัดบท..

“..ซีมไม่กวนพี่ดีกว่าค่ะ..ฟ้า..แกเสร็จงานหรือยัง..เราจะได้กลับด้วยกัน..”

“.ยัง..”ฟ้ารีบเปิดชีทก้มหน้าเขียนโน่นเขียนนี่.. “..ก็สักพักใหญ่ล่ะแก...”

ฝนดูจะหมั่นไส้..ผวาเข้าหาฟ้า..กะจะสิงร่าง..แต่ฟ้าเหมือนรู้ตัว..รีบกระโดดหนี..โบกไม้โบกมือโวยวาย..

“..ไม่เอานะแก..ไม่ให้ใช้ร่างเว้ย...”

ฝนดูจะดื้อ..รีบเข้าไปสวมร่าง..แต่ก็สวมไม่ติด..ฟ้ายิ้มเยาะ...

“..ไม่ให้แกรวมร่าง..แกก็ทำอะไรไม่ได้..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

แล้วก็ตกใจเล็กน้อยเพราะพี่กิมองดูอย่างงง ๆ 

“..เป็นอะไรหรือครับน้องฟ้า..ดูแปลก ๆ ..รวมร่างอะไรเหรอ..”

ฟ้าพยายามหาทางออก..รีบยกชีทขึ้น...

“..รายงานน่ะค่ะพี่กิ..ถ้ารวมร่างต้นฉบับกับเพื่อน..มันจะไม่ดี..อยากทำเองมากกว่า..”

“..แล้วทำไมต้องกระโดดไปไกลขนาดนั้นด้วย...”

“..ก็..เออ..เผอิญฟ้าอยากจะแอ๊คชั่นไปด้วยน่ะค่ะ..จะได้อิน ๆ ..”ฟ้าหาเหตุผลได้ควายชะมัด..แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงดี..

“..แกไปทำต่อที่บ้านก็ได้..เรารีบไปกันดีกว่า..”ซีมพูด.. “..กลัวกลับบ้านค่ำ..ไม่ดีนักนะ..”

“..เฮ่ย..”ฟ้าดูขัดใจ..พี่กิหัวเราะ..

“..มาให้พี่ช่วยไหมฟ้า..รายงานวิชาอะไรเหรอ..อ๋อ..ทฤษฎีสื่อสาร..พวกนี้มันหมู ๆ สำหรับพี่นะครับ..”พี่กิพยายามเอาใจ

ฟ้ายิ้มแป้น..รีบกุลีกุจอไปใกล้ ๆ ..ยื่นหนังสือและชีทให้.. “...ได้เลยค่าพี่กิ..”

แต่พอพี่กิจะรับเอกสาร..ฝนก็ปัดข้อมือฟ้า..จนชีทและหนังสือหล่น..

ฟ้าหันมาทางฝาแฝดที่มีแต่เธอและซีมมองเห็น..ทำตาน่ากลัว..

“.อินี่..มึงจะขัดความสุขกูไปถึงไหนวะ..”

“..เค้าแกล้งทำดีกับแกเพื่อจะได้ใกล้ชิดซีมนะ..”

“..เออ..มึงอย่ามายุ่งได้ไหม..”

พี่กิดูงง ๆ ..

“..น้องฟ้าคุยกับใครหรือครับ..”พูดพลางหยิบชีทและหนังสือที่ตกกระจายบนโต๊ะ...

ฝนเห็นฟ้าโกรธ..ก็ถอนหายใจ..ตัวเองจะทำอะไรแบบนั้นกับพี่กิไม่ได้..สัมผัสชีทและหนังสือยังไม่ได้เลย..ในโลกนี้..มีแต่ฟ้าและซีมเท่านั้นที่ตัวเองสามารถแตะต้องได้...

ฟ้าอารมณ์เริ่มขุ่นมัว...แต่ก็ยังให้เหตุผลควาย ๆ อีก..

“..ฟ้าซ้อมละครน่ะค่ะพี่กิ...”

ฝนรู้ว่าฟ้าโกรธ..แต่ตัวเองก็ไม่อยากให้พี่กิมายุ่งกับซีมหรือฟ้าทั้งนั้น..พยายามเพ่งมองไปที่ตัวพี่กิ..จะใช้อำนาจจิตนางฟ้า.

ฟ้าหัวเสีย..รีบลุกขึ้น..ผลักฝน..และชี้หน้า..

“..มึงไปไกล ๆ กูเลย..อย่ามายุ่งกับกู..”

ฝนถูกผลัก..รู้สึกโกรธ..แต่ก็เห็นสีหน้าฟ้าเหมือนจะโกรธกว่า..ก็ถอนหายใจ..

“..ตามใจแก..ฉันไม่ยุ่งอะไรอีกแล้ว..”

อารมณ์น้อยใจบังเกิด..

“..ฉันคงห่างแกได้ไม่เกินครึ่งชั่วโมง..แกคงไม่ว่านะถ้าครบเวลาแล้ว..ฉันจะกลับมา..”

พูดจบ..นางฟ้าอานาก็หันหลังเดินออกไป..ฟ้าใจหายเล็กน้อย..

หันมาหาพี่กิ..เห็นพี่กิดูจะงง ๆ กับสิ่งที่ตัวเองทำไป..ก็ยิ้มแหย..

“..โทษทีค่ะ..อินกับบทไปหน่อย..”

ซีมกลับลุกขึ้น..

ฟ้าอดถามไม่ได้..

“..มีอะไรหรือซีม..”

“..เดี๋ยวฉันมานะฟ้า..”ดูท่าทางซีมจะตึง ๆ กับฟ้าพิกล...

ซีมเดินออกไปอย่างเร่งรีบ..ไปยังร่างของฝนที่เดินห่างออกไป...พี่กิมองตามงง ๆ 

“..จะไปไหนหรือครับน้องซีม..”

“..ปวดหัว..”ซีมพูดตามความรู้สึกในตอนนี้..แต่ไม่หันมา.. “..ขอตัวก่อนนะคะ..เดี๋ยวจะกลับมาค่ะ..”

ไม่รอคำตอบอะไร..รีบเดินกึ่งวิ่งไปยังร่างของฝนที่เดินห่างไปทุกที...

พี่กิมองซีมไม่วายตา..งงกับปฏิกริยาแปลกประหลาด...และเหมือนกับซีมกำลังเดินไปข้าง ๆ ใครสักคน..เหมือนทำท่าจับมือ..แต่ก็ไม่เห็นมีใครอยู่นี่...

เสียงฟ้ากระแอมเบา ๆ ..

“..ตกลง..ถ้าจะเลือกหัวข้อ..ควรจะเอาหัวข้อไหนดีคะพี่กิ..”ฟ้าทำตาแป๋ว ๆ ..และมีกริยาเหมือนจะอ้อยเต็มที่..

พี่กิหันมายิ้มแหย ๆ ..

“..เอ่อ..อ่า.ก็..นี่ก็น่าสนใจนะครับ..”พี่กิพูดแบบไม่ใส่ใจเท่าที่ควร..ชี้ไปที่หัวข้อในชีทแบบส่ง ๆ ..แต่ฟ้ากลับคิดเข้าข้างตัวเองว่าพี่กิกำลังช่วยทำรายงานจริง ๆ ...รู้สึกดีอย่างมากมาย...

ร่างของซีมเหมือนลับมุมตึกไป..พี่กิอยากจะลุกตาม..แต่ซีมก็บอกเองว่าเดี๋ยวจะมา..ตัวเองก็ต้องทำฟอร์มเหนือฟอร์มป๋า..นั่งรออยู่อย่างนั้นแหละ...

************************************************************

ไม่ได้ตั้งใจจะเป็นคนที่น่ารำคาญ..แต่บางทีเราเองก็ยังไม่รู้ตัวเองเลย..อานา @Sawarinni 2/07/59

 ************************************************************

...ซีมเดินมาทันฝน..จับมือ..และเดินไปด้วยกัน..แบบไม่สนใจอะไร..

รอจนลับมุมตึก..ฝนก็หันมาหาซีม..และซบหน้าร้องไห้..

“...ซีม..ตั้งแต่เกิดมา..ฟ้ามันไม่เคยทำอะไรแบบนั้นกับฝนเลยนะ..มันผลักฝนทำไม..”

ซีมโอบ..และปลอบ..

“..อย่าคิดมากน่า..พี่น้องกันมันต้องทะเลาะกันบ้างแหละ..”

“..มันไม่รู้หรอกว่าฝนรักมันและห่วงมันแค่ไหน..อิพี่กิอะไรเนี่ย..ซีมก็รู้ใช่ไหม..ว่ามันตีเนียนจะเข้าหาซีมโดยผ่านทางฟ้า..”

“..ซีมก็รู้นะ..ไม่ค่อยชอบด้วย..แต่ทำไงได้ล่ะ..ฟ้ามันชอบของมันนี่..”

“..ไม่อยากเห็นมันเจ็บปวด..”ฝนซุกหน้ากับซีม.. “..ไม่อยากจะเห็นวันนั้นเลยนะซีม..”

“.อานา..”ซีมหันมาเรียกชื่อนางฟ้า.. “..บางที..การเรียนรู้ด้วยตัวเองก็สำคัญเหมือนกันนะ..”

“..มันจำไม่ได้หรอกว่าความรู้สึกที่เจ็บปวดเป็นอย่างไร..ตั้งแต่มันจุติมาเป็นมนุษย์..มันไม่เคยเจออะไรแบบนั้นเลย..ซีม..เราไม่อยากให้มันเจอ..หรือต้องได้บทเรียน..ซึ่งต้องใช้ความเจ็บปวดแลกมา..”

ซีมเห็นฝนร้องไห้..ตัวเองมองซ้ายขวา..รีบดึงร่างฝนเข้ามาในมุมที่ไม่มีใครเห็น..

เพื่อจะได้กอดร่างเล็ก ๆ ของนางฟ้าตกสวรรค์ให้เต็มอ้อมแขน...

และบรรจงจรดริมฝีปากไปที่พวงแก้มนุ่ม ๆ ..ของนางฟ้าร่างเล็ก...

อารมณ์ของนางฟ้าอานาเริ่มเปลี่ยนแปลง...

ซีมผละออก..ป้ายน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม...ยิ้ม..และพูดว่า..

“..ถึงฝนจะเป็นน้องฝาแฝดของฟ้า..แต่เรื่องบางเรื่อง..แม้แต่ฝาแฝด..ก็คงต้องปล่อยวางได้นะ..เชื่อเถอะ..แม้ฟ้าจะโกรธฝนในวันนี้..แต่ซีมเชื่อนะ..เค้าคงโกรธได้ไม่นานหรอก..ฝนมีซีมอีกคนนะที่สามารถระบาย..หรือทำให้ตัวเองสบายใจได้..เรื่องฟ้าน่ะ..ปล่อยเขาไปก่อนเถอะ..แม้ว่ามันจะเป็นความสุขจอมปลอม..แต่ค่อย ๆ ดึงสติจะดีกว่ามาหักหาญความรู้สึกอะไรแบบนี้..ซีมจะเอาใจช่วยอานานะ...”

นางฟ้าตกสวรรค์มองหน้ามนุษย์ที่มีจิตผูกพันในฐานะคนรักตั้งแต่ครั้งยังเป็นนางฟ้าอยู่ด้วยกัน..ซีมน่ารักแบบนี้เสมอ..และไม่เคยคิดเลยว่าจะน่ารักได้ถึงขนาดนี้..

ซีมยิ้มอีก..สดใสมากกว่าบุคลิกหน้าเศร้าอันเป็นความเคยชิน..

“..อยากฟังกลอนเพราะ ๆ ของอานาอีกสักบท..สมัยก่อน..เธอชอบแต่งกลอนมากนะ..จำได้ดีเลยล่ะ..เธอเป็นนางฟ้าแห่งกวีนี่นา..และกลอนที่เธอแต่งเพื่อจีบฉัน..มันยังตราตรึงจนทุกวันนี้..”

เสียงนางฟ้าอานาดังขึ้นเป็นบทกลอนที่ทำให้ใครได้ฟัง..ต้องระทวยไปทั้งหัวใจ...

“..น้ำเสียงซึ้งสุดแสนหวานปานเสียงทิพย์...ส่งกระซิบแห่งหัวใจให้โหยหา...

แต่ยังไม่ปักทรวงเท่าดวงตา..ที่มองมาเหมือนน้ำค้างไม่หมางเมิน...

จนหน้าแดงแฝงใจให้ร้อนเร่า...ไฟรักเผาให้ระทวยให้ขวยเขิน...

อยากชื่นชมพริ้งพักตร์รักเหลือเกิน...อยากดำเนินเคียงข้างอย่างคู่ใจ...”

ซีมหลับตา..บทกลอนหวาน ๆ ที่นางฟ้าอานาท่องออกมา..ทำให้แทบจะถลาเข้าไปกอดและคลอเคลียคนตรงหน้าให้หนำใจ..ความรักมันเหมือนจะทะลักล้นหัวใจออกมาให้ได้...

อิ่มใจและมีความสุข...

ซีมกอดฝนไว้...จูบเบา ๆ ที่หน้าผาก..เช็ดน้ำตารื้น ๆ ..ฝนอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์..

“..เธอขี้แยตลอดเลยนะซีม...”

“..ก็.กลอนมันโคตรหวาน..ฟังทั้งวันคงระทวยตาย..เธอนี่ถ้าหากริอ่านเป็นคนเจ้าชู้..สงสัย..คงมีคนตายเพราะกลอนเธอวันละหลายสิบศพแน่ ๆ ...”

“...ฉันแต่งให้เธอเท่านั้นนะซีม..ไม่เคยแต่งให้คนอื่นเลย..”

ซีมอมยิ้มบ้าง..จับแก้มฝนเขย่า ๆ ๆ 

“..แต่งให้ฟ้ามันบ้างก็ได้..อยากให้มันรู้นะ..ว่าน้องสาวอย่างเธอน่ะ..รักมันขนาดไหน..”

“..มันคงอินเหมือนเธอหรอกน่า..”ฝนทำปากแบะ ๆ .. “..อิแฝดพี่มันไม่ชอบอะไรอย่างนี้หรอกนะ..มันชอบแต่กิน.กิน.แล้วก็กิน..อ่านกลอนให้มันฟัง...ก็คงเหมือนสีซอ..ไม่รู้สึกห่านอะไรหรอก...”

ซีมอมยิ้มอีก..

“..แต่ยังไงเราก็ควรจะกลับไปหาเค้านะ..”ซีมกลอกตา..มองไปที่ร้านเบเกอรี่ที่อยู่ไม่ห่าง..

 

...ไม่ช้า..ซีมก็กลับมาพร้อมกับเบเกอรี่รสมะนาวชิ้นหนึ่ง...

ฟ้ากำลังมีความสุขที่พี่กิช่วยทำรายงาน..แต่พอซีมเดินกลับมา..พี่กิก็เหมือนจะไม่มีสมาธิทำรายงานให้ฟ้าสักเท่าไหร่..

ฟ้าหันขวับ..เห็นซีมยืนยิ้ม..และด้านหลัง..เป็นใบหน้าที่เหมือนกับกับเธอของคู่แฝด..นางฟ้าอานา..

สีหน้าฝนเหมือนเครียด ๆ ...และซีมก็ยื่นเบเกอรี่รสมะนาวให้ฟ้า..

ฟ้ารับมางง ๆ ..

“..อะไรวะซีม..”

“..มีคนฝากซื้อให้..เขาบอกว่า..เขาขอโทษ..แต่เขาห่วงแกมากนะฟ้า..”

ฟ้ายิ้มแป้น..

ห่วงเหรอ..”ฟ้านิ่งไปเล็กน้อย.. “..เออ..บอกมันนะว่าขอโทษและเสียใจเหมือนกัน..”

แต่เหมือนจะเก้อ ๆ เขิน ๆ หน่อย ๆ ถ้าจะดราม่ากับน้องสาวต่อหน้าคนเยอะ ๆ ..เลยหันมาทางพี่กิ..ก่อนจะมีสีหน้าหงุดหงิด..เพราะพี่กิมองหน้าซีมไม่วายตา...

“..เค้าไม่ได้ชอบแกหรอก..เค้าชอบซีม..เค้าแค่มาทำดีกับแกเพื่อจะหาทางใกล้ซีม..แกเข้าใจไหมว่าทำไมฉันถึงห่วงแก..”

เสียงฝนที่มีแต่ฟ้าและซีมได้ยิน..ดังขึ้นแผ่ว ๆ 

ฟ้าถอนหายใจ...ก่อนจะปิดหนังสือ..

“..พี่กิคะ..ขอบคุณมากนะคะ..เดี๋ยวฟ้าจะกลับแล้ว...ไป..ซีม..กลับกันเถอะ..”

ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดอะไร..ฟ้าก็หอบเอกสารและหนังสือ..ถือถุงเบเกอรี่..เดินออกมา..โดยมีซีมซึ่งยกมือไหว้พี่กิ.แล้วเดินตาม.

พี่กินั่งนิ่งมองสองสาวเดินคู่กันไปยังอาคารจอดรถ..

แต่สิ่งที่ประหลาดคือ..เขารู้สึกว่า..น้องซีมแสนสวยของเขา..เหมือนมีอะไรบางอย่างที่เป็นเกราะกันขวางไว้..และไม่เปิดช่องให้เขาได้เจาะเข้าไปได้...

และตกลง..มันคืออะไรกันแน่...

ก่อนที่เขาจะยิ้ม...และพูดกับตัวเองในใจ ..

“..จีบยากนัก..แต่ก็ต้องจีบได้สิวะ..มันคงไม่ยากเหมือนรายก่อน ๆ ที่จีบมาหรอกใช่ไหม..”

พี่กิไม่รู้หรอก..ว่านางฟ้าอานาที่เขามองไม่เห็น..เวลานี้..ยืนอยู่ข้าง ๆ ..และคอยจับสังเกตท่าทีของเขา..เหมือนต้องการรู้ว่าเขาคิดไม่ดีอะไรกับซีมหรือฟ้าหรือเปล่า...

 

….คืนนั้น..

ฟ้านั่งทำรายงานที่โต๊ะเขียนหนังสือ..ในขณะที่ซีมนอนบนเตียง..และไถดูทวิตเตอร์..เฟซบุ๊คไปเรื่อย...

และฝน..นางฟ้าอานาก็เหมือนกระโดดโลดเต้นข้าง ๆ ซีมบนเตียงร้องเพลงอย่างมีความสุข..เพียงแต่ฝนเป็นนางฟ้า..ไม่สามารถจับต้องข้าวของอื่นใดได้..ถึงจะกระโดดโลดเต้นสุดเหวี่ยงยังไง..เตียงและที่นอนก็ไม่สั่นไม่บุ๋มลงไปแม้แต่นิดเดียว...

“..นี่ ๆ ..แกหยุดส่งเสียงสักสิบนาทีได้ไหมวะฝน..”ฟ้าหันมาทำเสียงหงุดหงิด.. “..ชั้นจะทำรายงาน..”

“...ซีมเค้ายังไม่ลำไยอะไรชั้นเลยนะเว้ยแก..”ฝนหยุดกระโดด..

“..อิแฝดน้อง..แฟนแกเค้าทำรายงานอะไรหรือเปล่าล่ะเว้ย..เค้าเล่นมือถือ..มันไม่จำเป็นต้องใช้สมาธิมากแบบฉันสักหน่อย..”..ฟ้าถอนหายใจ.. “..กระโดดก็ไม่ว่าอะไรหรอก..แต่ส่งเสียงร้องเพลงไปด้วยนี่..มันรับยากว่ะ..”

“.เสียงฉันเพราะออกแก..ถามซีมสิ..”

ซีมยิ้ม ๆ 

“..ต่อให้เพราะ..แต่หากไม่ต้องการ..ก็เท่ากับไม่เพราะนะฝน..”

“..เออ..หยุดก็ได้..”อานาล้มลงนอนข้าง ๆ ซีม... “..ดูแฟนเล่นมือถือดีกว่า..”

แล้วฝนก็ตาลุก..

“..เหยอ..นี่อะไรกันซีม..มีคนมาจีบแกทางเฟซด้วยหรือ..”

“..ก็แค่จีบน่ะ..เราไม่เล่นด้วยก็จบ..”ซีมยิ้ม..

“..แต่ฉันไม่อยากให้ใครมาจีบเธอแม้แต่นิดเดียว..ฉันหวงแกนะ..”

“..นี่ ๆ ..อานา..จะเล่นโซเชี่ยลน่ะ..มันเจอเรื่องแบบนี้เป็นปรกติ..”

เสียงฟ้าดังมาจากโต๊ะเขียนหนังสือ..

“..ทีฉันก็มีคนมาจีบเหมือนกัน..แกไม่เห็นจะเดือดร้อนเลยอิแฝดน้อง..”

“..โอย..อย่างแกน่ะ..ฉันจะภาวนาให้คนมาจีบแกซะทุกวัน..แต่ก็ไม่เห็นแกเอาสักคน..”

ฟ้าหัวเราะ...

เสียงสัญญาณจากโทรศัพท์ข้างตัว..ฟ้าหยิบมาอ่าน..

“..ทำรายงานถึงไหนแล้วครับ..สู้ ๆ นะครับ..”

ฟ้าอ้าปากค้าง..เฮ้ย..นี่กูแอดไลน์พี่กิตั้งแต่เมื่อไหร่วะ..

อ้อ..ส่งข้อมูลมา..แต่ยังไม่ได้รับเป็นเพื่อนนี่หว่า..

ฟ้ารีบรับพี่กิเป็นเพื่อน..ก่อนจะคีย์ตอบ..

“..เกือบเสร็จแล้วค่า..ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง..และช่วยทำรายงานให้ด้วย..”

จากนั้น..ก็ส่งสติ๊กเกอร์..ok และขอบคุณค่า...

“..วันนี้นอนกับใครหรือเปล่า..”

“..อ๋อ..ซีมมาค้างที่หอด้วยค่า..”

“..โอเค..ไม่กวนแล้วนะ..ทำรายงานดี ๆ นะ..”

มีสติ๊กเกอร์แนวให้กำลังใจส่งมา...

ฟ้ายิ้มแป้น...อุทานอย่างไม่เป็นภาษา...

“..ชโม้คโช้คเช้ค...พี่กิเค้าส่งไลน์มาทักกู..คุยกับกู..ยับบาดับบาดู๊..ดีใจจังเว้ย...”

ไม่เพียงแค่นั้น..แต่ก็ชูมือและกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข..ทั้งที่ช่วงเย็น..เพิ่งหงุดหงิดกับเขาไปหยก ๆ ..

ฟ้าหันไปทางซีมและฝน..แล้วก็ใจหายวาบ..

ทั้งสองกำลังกอดกัน..และจูบกัน..

ที่สำคัญ..ซีมเป็นฝ่ายกอดร่างที่เล็กกว่า.และจูบ...

ฟ้าอุทานออกมา..

“..แม่มเอ๊ย..เห็นห้องกูเป็นไรวะพวกมึง..เชี่ย..อย่าทำแบบนั้นดิ..กูอิจพวกมึงนะเว้ย..”

แต่เหมือนทั้งสองจะไม่ใส่ใจเสียงโวยวายของฟ้า...

เสียงฟ้าร้อง..และฟ้าผ่า..ดังแว่วมาแต่ไกล..

“..ชิกหายล่ะ..แม่ม..พวกมึงแยก ๆ กันก่อนได้ไหม..เนี่ย..แม่ม..ฟ้าผ่าแล้วนะเว้ย..”

ฟ้าอย่างมากก็แค่โวยวาย..แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปขวางสิ่งที่ทั้งอานาซีมทำอยู่ตอนนี้..

“..อานา..ฉันทนที่จะรักเธอไม่ไหวแล้ว..”เสียงซีมเหมือนละเมอ..

“..ฉันก็เหมือนกัน..”

เสียงฟ้าผ่า..ฟ้าร้อง..และฝนตก...

และฟ้ากับซีมก็ไม่มีทางรู้ว่า..มีอะไรบางอย่างปรากฏขึ้นในห้อง..

ร่างผิวสีทองแดงของเทวดานัตตะ...

เขายิ้มเยาะ..ก่อนจะกระแอม..จนฝนรู้สึกตัว..รีบผลักซีมออก..เผชิญหน้ากับนัตตะที่ยืนอยู่ปลายเตียง..

“..นึกแล้ว..ต้องมีวันนี้จนได้..”

“..ท่านผู้คุ้มกฏ..”ฝนอุทาน.. “..ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิดนะ..”

“..จริง ๆ คือผิด..แต่ที่ทำอะไรไม่ได้..เพราะสัญญาที่ต้นไม้สัจจะบนสวรรค์รับรองให้..ใช่..แม้ว่าจะทำอะไรไม่ได้.แต่ก็มาเยาะเย้ยได้ไม่ใช่หรือไง...”

“..อะไรอีกท่านนัตตะ..”

“..มนุษย์กับนางฟ้ารักกันไม่ได้..ส่วนหนึ่งเพราะธาตุที่แตกต่าง..และฉันก็ดีใจที่สวรรค์ยังไม่ถึงกับทำให้กฏไม่ศักดิ์สิทธิ์ไปเสียทีเดียว..”

ฝนเม้มปาก..

“..พูดบ้าอะไรกันท่านผู้คุ้มกฏ..”

“..ต้นไม้สัจจะรับรองความรัก..รับรองการรับรู้..แต่ไม่ได้รับรองสิ่งสำคัญอีกสิ่งหนึ่ง..นั่นคือ..รับรองในด้านความสัมพันธ์ที่แตกต่างจากชีวิตสองภพ..ดูอดีตนางฟ้าซีมสิ..นางฟ้าอานา..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

ฝนเม้มปาก..หันมาดูร่างซีม..ที่เวลานี้นอนทุรนทุรายเพราะอะไรบางอย่าง..และไม่รู้ตัว..

ซีมดูกระสับกระส่าย..แต่ปากยังพูด..

“..อานา..ฉันรักเธอ..รักมาก..รักที่สุด..”

นี่..นี่มัน..”

“..ธาตุที่แตกต่างทำให้มนุษย์เจ็บป่วย..ความรักแม้จะเกิดขึ้นได้..แต่ก็ต้องยอมรับปัญหานี้ไว้ด้วย..”

เทวดาผู้คุ้มกฏนัตตะ..ชี้ไปที่ร่างของฝน..

“..รวมทั้งธาตุของนางฟ้าเช่นกัน..”

ฝนก้มมองตัวเอง.รู้สึกตัวเองดำขึ้น..หม่นขึ้น...

“..นางฟ้าอานา..ยิ่งแสดงความรักออกไปมากเท่าไหร่..โหยหาห่วงใยกันและกันมากเท่าไหร่..ถ้าได้ถ่ายเทความรู้สึกระหว่างร่างทั้งสองภพ..ในที่สุดแล้ว..ทั้งมนุษย์กับนางฟ้าจะเจ็บป่วยในรูปแบบของตน..และหากยังคงขืนแสดงความรักต่อกันมากขึ้นอีก..ชีวิตจะแตกดับได้โดยง่าย..ฉันได้แต่มาเตือนให้รู้..แม้ว่าจะไม่ค่อยชอบที่พวกเธอทำนัก..แต่ก็จะบอกได้แค่..กฏสวรรค์บางเรื่อง..มันมีผลในตัวมันอยู่แล้ว..โดยที่ไม่จำเป็นต้องอาศัยผู้คุ้มกฏอย่างฉัน..”

ฝนหันมามองซีม..หน้าซีมแดง..เหงื่อท่วม..และหลับตา..

พออังมือกับหน้าผาก..ก็พบกับความร้อนสูง..

“..นี่ซีม..”...

“..ลาก่อนนะ..ฮ่าฮ่าฮ่า..”เทวดาผู้คุ้มกฏโบกมือ...แล้วก็หายแว่บไป...

ฝนรู้สึกวิงเวียนเหมือนกัน..ทรุดลงกับเตียง..

“..อะไรกันวะ..แค่จูบกับกอดเนี่ยนะ..ยังเป็นถึงขนาดนี้..”ฝนโวยวาย..แต่ก็รู้สึกแย่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...

ฟ้าเดินมาใกล้ ๆ อย่างงง ๆ ..

“..นี่ตกลงพวกแกเป็นอะไรกันไปหมดวะ..”

“..ฟ้า..ดู..ดูซีม..”

ฝนเหมือนไม่ห่วงตัวเอง..

ฟ้ารีบเข้ามาดูอาการ..

“..เฮ้ย..ไรวะแก..ตัวร้อนจี๋เลย...”

“..ช่วย..ช่วยซีมด้วย.ช่วยด้วย..”ฝนทรุดลง..ร่างเริ่มมีสีหม่นและดำขึ้น..

“..อ้าว..แล้วแกเป็นอะไรไปวะ..”

“..นางฟ้า..ก็..ป่วย..ป่วยได้นะแก.”

“..ทำไงดี.”ฟ้าหันซ้ายขวา..เวลานี้..ซีมกำลังละเมอ..และตัวเองก็กลายเป็นไข้..

“..พาไป..โรงพยาบาล..ด่วน..”ฝนพูดเสียงอ่อนล้า...

“..แกตามไปด้วยใช่ไหม..”

“..ไม่ไหว..ฉัน.ฉันต้อง..”ฝนเหมือนอาการไม่ดีเหมือนกัน...

“..แกตามไปไม่ได้หรือ..”ฟ้ารีบมาเขย่าตัวน้องสาว..แต่แล้วก็ใจหาย.. “..เฮ้ย..ตัวแกเย็นมาก ๆ เลยว่ะ..”

“..ฉัน..ฉันไม่สบาย...”ฝนพูด.. “..ฉันไม่ไหว..ต้องพัก...ไม่ไหวจริง ๆ ..”

“..ตลกน่ะ..นางฟ้าไม่สบายเนี่ยนะ..”

“..ฉัน..ฉัน..”แล้วฝนก็หลับตา..เหมือนหมดสติไป...

ฟ้าเหลียวซ้ายแลขวา..

“..เอาไงดีวะเนี่ย..บ้าชะมัด..ทำไมกูต้องซวยอะไรแบบนี้ด้วยว้า..”

ตัวเองรีบอังมือกับหน้าผากซีม..

“..ตายห่าน..ตัวร้อนแบบนี้..ยังไงก็ต้องส่งโรงพยาบาลก่อน..เชี่ยเอ๊ย..อิแฝดก็เป็นบ้าอะไรของมึง...ถ้าพาซีมไปโรงพยาบาล..กูก็ต้องทิ้งมึงไปก่อน..แล้วถ้าทิ้งเกินครึ่งชั่วโมง..มึงจะเป็นอะไรไหมวะเนี่ย..”

ฟ้าร้องฟ้าคำราม..ฝนตก..

ฟ้าเม้มปาก...ไม่รู้จะทำยังไงดี..ซีมเป็นไข้หนักมาก..ฝนก็ดันเป็นอะไรแบบนี้ด้วย..มันไม่เคยป่วยเลยนี่หว่า..

ซีมกระสับกระส่ายไปมาเหมือนเพ้อ..

“..ไม่..เธอต้องไม่ไปไหน..อานา..ฉันไม่ยอมให้เธอไปไหน..”

หน้าแดงเพราะพิษไข้..แถมยังเหงื่อออก....ทำไมคนเรามันถึงเป็นไข้ได้ง่ายขนาดนี้นะ..

ฟ้ามือไม้ปั่นป่วน...ตัดสินใจเด็ดขาด..

“..อิแฝด..มึงรอกูนะ..กูไปไม่เกินครึ่งชั่วโมง...กูสัญญา...”

พูดจบก็ไปหามร่างซีม..แต่..ตัวซีมใหญ่กว่า..ตัวฟ้าโตกว่าลูกหมานิดเดียวเท่านั้น...

แค่หามลงไปเรียกแท็กซี่..ก็ไม่รู้จะเกินครึ่งชั่วโมงไหม..

ถ้าเกินครึ่งชั่วโมง..ฝนมันจะเจ็บปวด.และมันจะกลายเป็นผี..

เหลียวดูน้องสาว..ฟ้าก็ใจหาย..ฝนหลับเป็นตาย..ตัวสีคล้ำขึ้นทุกที..

“..แล้ว..ตอนนี้..มันเป็นอะไรมากมั้ย..”ฟ้าเริ่มไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตแล้ว...

ฟ้ารีบวางร่างซีม..ไปประคองน้องสาว..ที่อาการไม่ดีไปกว่ากันกับซีม..

“..แกจะตายหรือเปล่าวะฝน..ทำไมแกถึงเป็นอย่างนี้..แกไม่เคยเป็นอย่างนี้...”

เสียงฝนพึมพำออกมา...

“..ช่วยซีมด้วยนะ..ขอร้อง..ขอร้อง...”

“..มึงยังจะห่วงเค้าอีก..ตัวมึงน่ะ..”ฟ้าโวยวาย.. “..นี่มึงกำลังจะตายนะ..อิแฝดน้อง.มึงอย่าทิ้งกูไปนะ..อย่า..อย่า..”

เสียงฟ้าร้อง..ฟ้าแลบน่ากลัว...

 

ระคนกับเสียงร้องไห้เพราะความเครียด..ความห่วงใยสุด ๆ ของฟ้า..ที่เวลานี้..ไม่สามารถจะจัดการหรือทำอะไรเพื่อช่วยน้องสาวกับเพื่อนได้เลย...

***************************************************************

ไมเกรนคือความทรมาณในชีวิตกู..ปวดหัวจนนอนไม่ได้..นอนไม่หลับ..เช้ามาก็ไม่หาย..ปวดจนร้องไห้..หัวจะระเบิดมั้ย..สัส.จะตายล่ะ...ป้าวิส @Fharrarii 6/07/59

***************************************************************

ปล.จริง ๆ ตอนนี้เหมือนป้าจะป่วย..แต่ในเรื่องให้ฝนกับซีมป่วยแทน..แต่การพาซีมไปหาหมอแต่ต้องจากฝนในเวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมงตามเงื่อนไขสวรรค์..มันช่างทำได้ยากแท้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น