รักลั้นลา..นางฟ้าฝาแฝด (อานาซีม)(ป้าวิส) แฟนฟิค yuri

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,947 Views

  • 11 Comments

  • 89 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2

    Overall
    4,947

ตอนที่ 11 : ยอมแพ้ต่อชะตากรรม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 พ.ค. 60

ฟ้าอ้าปากหาววอด..หน้าที่สต๊าฟครัวทำให้ต้องตื่นก่อนลูกทัวร์และสต๊าฟคนอื่น ๆ ..เพราะต้องทำอาหาร..แถมฟ้ายังรับปากว่าจะทำอาหารใส่บาตรพระอีกด้วย..

ยังเมาขี้ตาไม่หาย..แต่ก็ต้องทำโน่นทำนี่อีกแล้ว..

อดนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนไม่ได้..

นึกแล้วก็หัวเราะ..

หลังจากเอาปลาไปปล่อย..ฟ้ากับวัตก็มองดูปลาที่แหวกว่ายไปสู่อิสรภาพ..ฟ้ารู้สึกว่าปลาหลายตัวที่ปล่อยไป..ยังไม่จากไปในทันที..แต่เหมือนจะดำผุดดำว่าย..และมีท่าทีเหมือนจะขอบคุณฟ้ากับวัตอยู่ชั่วขณะ..

ฟ้ารู้สึกดี..หันมายิ้มให้วัต..รู้สึกว่าคนที่อยู่ข้าง ๆ แม้จะไม่ได้หล่ออะไร.แต่ความรู้สึกของฟ้า..วัตหล่อกว่าทุกคนที่เธอรู้จัก.

วัตเหมือนเหม่อลอยชั่วขณะ..จนฟ้าอดแหย่ไม่ได้..

“..จะตามปลาพวกนั้นไปหรือไง..”

วัตหัวเราะ..ไม่ตอบอะไร..

ทั้งสองพากันเดินกลับมาที่แคมป์..

ตกค่ำ..หลังรับประทานอาหาร..ก็มีการเล่นรอบกองไฟกันเล็กน้อย..พี่กิหงุดหงิดที่ไม่เห็นปลาตัวโตที่จับมา..ฟ้าพยายามหลบเลี่ยงไม่พูดถึงปลาพวกนั้น..

การแสดงชุดแรก..วัตตั้งขวดและใส่น้ำในระดับต่าง ๆ ..อีกทางหนึ่งมีกลองทอม..และเล่นเพลงสนุก ๆ ตามคำขอ..ชาวแคมป์ทัวร์ตื่นตาตื่นใจกับความสามารถของวัตมาก..

จบเพลงหนึ่ง..วัตก็ประกาศ..

“..มีบทเพลงเพลงหนึ่ง..ในสมัยก่อน..เพลงที่เกี่ยวกับการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ..ชื่อว่าเพลงชีวิตสัมพันธ์..ขับร้องโดยศิลปินหลายท่านช่วยกัน..เป็นเพลงที่เพราะมากนะครับ..เรื่องของการรักษาทรัพยากรธรรมชาติ..ไม่มีอะไรดีไปกว่าพวกเราต้องช่วยกันคนละมือละไม้..อย่าทำลายต้นไม้..ทำลายป่า..ทำลายต้นน้ำลำธาร..สัตว์ป่า..รวมถึงปลาที่อยู่ในธารน้ำบนเขานี้ด้วย..การจับปลามารับประทานโดยไม่มีเหตุอันควร..สมควรจะถูกประณามนะครับ..”

วัตพูดพลางเหมือนจะส่งหางตาไปยังพี่กิกับพี่เอก..ทำให้ทั้งสองหน้าเจื่อนหน้าเสียไป...

แล้วเพลงชีวิตสัมพันธ์ก็ถูกบรรเลงโดยดนตรีขวดน้ำของวัต..มีคนมาช่วยจับคอร์ดกีตาร์คลอไปด้วย..

เหมือนวัตจะบอกกลาย ๆ ว่าเค้าจัดการกับปลาพวกนั้นเอง..ทำให้พี่กิกับพี่เอกไม่พอใจ..แต่ทำอะไรไม่ได้..

ฟ้ารู้สึกดี..เพราะสิ่งที่วัตทำ..นับว่าเป็นลูกผู้ชายจริง ๆ ..เพราะออกหน้ารับแทนเธอเอง...ยิ่งทำให้รู้สึกประทับใจกับมือกลองอดีตเทวดาแห่งจังหวะดนตรีคนนี้ไม่ได้...

งานช่วงกลางคืนไม่ดึกมากนัก..เพราะอยากจะให้ทุกคนเก็บแรงไว้สำหรับกิจกรรมในวันต่อไป...

ฟ้านึกพลางรู้สึกดี..และเดี๋ยว..วัตก็คงจะไปใส่บาตรร่วมกับเธอตามสัญญาสินะ...

ชาวสต๊าฟครัวก็ทยอยตื่น..และทำครัวกันส่งกลิ่นหอมฉุย..แน่นอน..อาหารช่วงเช้าไม่มีอะไรดีไปกว่าข้าวต้มแน่นอน..ทุกคนเหมือนจะรอให้ฟ้าเป็นคนปรุงรส..เพราะเมื่อวาน..อาหารค่ำ..ชาวแคมป์ชมเชยถึงรสชาติอาหารค่อนข้างมาก..

นี่คือพรสวรรค์ของฟ้าจริง ๆ ...

แปลกมาก..ฟ้าคิด..อิแฝดน้องมันไปไหนนะ.เห็นแว่บ ๆ มาเจอเพื่อต่อเวลา..แล้วมันไปไหนอีกแล้ว..

ฟ้านึกถึงนางฟ้าฝาแฝดของเธอ..แต่ใครจะรู้..ว่าฝน..นางฟ้าอานา..หนีไปในที่ที่ฟ้าไม่รู้..เพียงแต่พยายามเข้ามาหาเป็นระยะเพื่อต่อเวลาตามกฏสวรรค์เท่านั้น..

และฝนที่ไม่อยากจะพบหน้าฟ้า..เป็นเพราะไม่สามารถทนความเครียดกังวลของตัวเองได้..

ฟ้าคิดว่า..ฝนคงจะไปอยู่กับซีมแน่นอน..มันมาที่นี่ก็เพราะจะได้อยู่กับซีมใช่ไหม..แต่เดี๋ยวมันก็คงมาหาเราพร้อมซีมเองแหละ..เพราะซีมรับปากจะไปใส่บาตรกับเราด้วยนี่...

ใกล้เจ็ดโมงเช้า..วัตก็มาที่ครัวพร้อมกับซีม..ฟ้าพยายามมองหาฝน..แต่ไม่เห็น..อิแฝดน้องมันไปไหนของมันนะ..ไม่ได้มากับซีมหรือนี่..

แต่เพราะวัตอยู่ด้วย..ฟ้าเลยถามซีมไม่ได้ว่าฝนไปไหน..และซีมเองก็เหมือนจะอยากจะถามฟ้าเหมือนกันว่าฝนไปไหน..

วัตทำให้ทั้งสองคุยกันเรื่องฝนไม่สะดวก..แต่ก็ไม่น่าจะมีอะไรนะ..

ทั้งฟ้า..ซีมและวัตช่วยกันหอบอาหารไปดักใส่บาตรพระตามที่เจ้าหน้าที่อุทยานฝากไว้...

ต่างคนต่างรอกันไม่นาน..พระธุดงค์ก็เดินบิณฑบาตรมาถึง..ท่านอายุไม่มากนัก..แต่ดูท่าทางสำรวมและเคร่งต่อการปฏิบัติมาก...

ฝนปรากฏกายขึ้นด้านหลังทุกคน..และลอยอยู่บนอากาศ..ยกมือจบพนมมือเมื่อฟ้าใส่บาตร..

พระธุดงค์เงยหน้ามองเหมือนจะรู้ถึงการคงอยู่ของนางฟ้าอานา..ก่อนจะสวดมนต์ให้พรแก่คนทั้งสามและหนึ่งนางฟ้าด้วย..เมื่อสวดจบ..ทั้งฟ้า..ซีม..และวัต..ต่างก็ยกมือพนมเหนือศีรษะ...

แต่พระธุดงค์เหมือนจะยังไม่ไปไหน..ยังคงยืนนิ่งทั้งที่รับอาหารใส่บาตรเรียบร้อยแล้ว...

“..โยม..”พระธุดงค์พูด.. “..ด้วยบุญกุศลนี้..จะก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก..กรรมทั้งหลายสามารถเปลี่ยนผันไปได้ตามสภาวะแห่งกรรมปัจจุบัน..ขอถามโยมนะ..ในชีวิตของโยมต้องการอะไรมากที่สุด..”

วัตกระตุ้นที่หลังฟ้า..ทำให้ฟ้าดูงุนงง..

“..จะให้ฉันตอบหรือไง..”

“..ใช่..เธอนั่นแหละตอบ..”

“..ก็แค่..อยากให้ทุกอย่างสมหวัง..คนที่รักสมหวัง..”ฟ้าพูดอย่างจริงใจ..

ฝนที่ลอยอยู่ด้านหลังทุกคนเอ่ยเอื้อนกลอนออกมาไม่ได้..

“..หากมิได้มีชีวาตรงประสงค์...รักแท้จักมั่นคงไม่ไปไหน

...ขอมอบชีวิตพลีกายใจ..ไถ่ถอนมอบให้สายสัมพันธ์..”

ฟ้ากับซีมรู้สึกแปลก ๆ กับกลอนบทนี้ของอานา..แต่ก็ไม่กล้าจะมีปฏิกิริยาอะไรมาก..

วัตอดพูดไม่ได้..

“..แล้วไม่อยากจะให้ตัวเองสมหวังบ้างหรือไง..ห่วงแต่คนอื่นอยู่นั่น..รู้ไหม..กรรมมันมีวิถีของมัน..ทุกอย่างสามารถสมบูรณ์แบบได้ด้วยตัวของมันเอง..”

พระธุดงค์ยิ้มเล็กน้อย..

“..ไม่คิดเลยนะว่าโยมจะจิตใสได้ขนาดนี้..”ท่านพูดกับวัต.. “..ถามหน่อยซิ..นิวรณ์ห้าตัดสิ่งใดเป็นสิ่งสุดท้าย..”

วัตยกมือไหว้..

“..กามฉันทะครับ...”

“..อือม์..ไม่เลวเลยนะตอบคำถามนี้ได้แปลว่าไปได้มากแล้วสิ..ว่าแต่จะยอมพักไว้ก่อนใช่ไหม..”

“..สายใยกรรมเลี่ยงไม่ได้ครับ..กระผมยอมพักทุกอย่าง..เพื่อสายใยกรรมนี้..เพียงแต่ถ้าเจ้าของสายใยไม่เอ่ยปาก..ก็ทำอะไรไม่ได้..”

ทั้งฟ้าทั้งซีมดูงุนงงในการสนทนาของวัต..

“..อะไรกัน..นายพูดอะไร..ฉันงง..”ฟ้าพูด..

“..เธอควรขอพรให้ครบถ้วนนะ..”วัตพูดได้เท่านี้...

พระธุดงค์ก็เหมือนกับจะยังนิ่งไม่ไปไหน..เหมือนรออะไรบางอย่าง...

ฟ้าดูเก้ ๆ กัง ๆ ไม่เข้าใจในสิ่งที่วัตและพระธุดงค์ทำแม้แต่น้อย...

วัตหลับตา..ไม่ยอมพูดอะไร..

ฟ้าอยากจะตลก..แต่ก็ไม่กล้าตลกต่อหน้าพระที่ดูสำรวมน่าเลื่อมใสระดับนั้น...

มองหน้าของชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ ..ตาที่หลับพริ้ม..หน้าตากวน ๆ ..แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างที่น่าสนใจ..ท่าทีที่เหมือนกับจะคุ้นเคยมานาน..นายคนนี้เป็นคนทำให้ความรู้สึกที่มีต่อพี่กิ..หายไปได้อย่างประหลาด..

“..ถ้าจะให้ขอพรอีกสักข้อ..ก็ขอให้ฉันสมหวังในสิ่งที่ฉันคิดก็แล้วกัน..”ฟ้าไม่กล้าพูดอะไรออกมาตรง ๆ ..แต่ในความรู้สึก..ฟ้ากำลังนึกถึงวัต..อยากจะอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ไปนาน ๆ ..

ขอพรให้ได้อยู่กับวัตไปนาน ๆ ได้ไหม..

ทำไมถึงขอพรแบบนี้นะ..บ้าชะมัด...แค่เจอกันเมื่อวานเอง..

เสียงเหมือนพระธุดงค์สวดมนต์ให้พรอีกครั้ง...และวัตก็ลืมตาขึ้น..ก่อนจะยิ้มน้อย ๆ ..

เหมือนวัตจะเหลือบมองไปด้านหลัง..และนางฟ้าอานาที่ลอยอยู่..ก็มีความรู้สึกเหมือนกับวัตกำลังมองเธอด้วย..

......

วัตแยกตัวไปอาบน้ำหลังจากกลับจากใส่บาตร..ฟ้ากับซีมเดินเล่นกัน..ทั้งสองดูสบายใจที่ได้ทำบุญ..แต่ก็แปลก..เหมือนฝนจะหายไปอีกแล้ว...

“..จริงหรือ..มันไม่ได้อยู่กับเธอใช่ไหมซีม..”ฟ้าถามงง ๆ ..

“..อือ..ฉันอยากจะรู้ว่าฝนมาอยู่กับเธอหรือเปล่า..”

“..ก็ไม่นะ..ไม่รู้ว่ามันหายไปไหน..บ้าชะมัด..”

“..ฝนอาจจะไม่อยากจะทำให้พวกเราผิดสังเกตก็ได้..”ซีมให้ความเห็น..

“..ก็จริงนะ..คนออกจะเยอะ..ถ้าจะคุยกับฝนตอนนี้..เราคงกลายเป็นคนบ้าในสายตาชาวแคมป์แหง ๆ ..”ฟ้าหัวเราะ..

“..งั้นเราก็ไปหาที่ที่ไม่น่าจะมีคนแน่ ๆ สิ..”ซีมให้ความเห็น.. “..บอกตรง ๆ นะ..อยากให้ฝนเข้าร่างเธอ..อยากจะหอมแก้มอานามากเลยล่ะ..คิดถึงที่สุด..”

ฟ้าหัวเราะ..

“.ทำให้ฉันหยึ๋ยเล่นอีกแล้วนะ..”แล้วฟ้าก็นึกถึงวัต.. “..ซีม..เธอว่า..วัตโอเคไหม..”

“..ก็..เค้าก็ดูแปลกนะ..แต่มองแล้วน่าจะเป็นคนดี..เหมาะกับเธอมากด้วย..เมื่อวานเค้ากัดพี่กิพี่เอกช่วงแสดงรอบกองไฟ.สะใจมาก..แต่ก็ยังไว้หน้านะ..คนอื่นคงไม่รู้..แต่เจ้าตัวคงเจ็บจิ๊ดทีเดียวล่ะ..”

ฟ้าดูมีความสุข..

“..สงสัยฉันคงได้ลงจากคานแล้วเนอะ..”

“.ถ้าแกชอบนะ..เอาเลย..”ซีมพูดอย่างยินดี..

แล้วฟ้าก็ชะงัก..

“..เอ่อ..แต่จะทำไงดีวะซีม..เรื่องของแกกับฝนที่ต้องใช้ร่างฉัน.แล้วก็..วัต..”

ซีมก็ชะงักเหมือนกัน..

“..เออ..นั่นสินะ..”

“..ไม่รู้วะ..ยังไงก็..ต้องถูไถไปให้ได้ก่อน..”ฟ้าให้ความเห็น..หนักใจเหมือนกัน..

ทั้งสองพยายามลัดเลาะไปหาจุดที่สงัดคน..

แต่แล้วก็รู้สึกว่าตำแหน่งเบื้องหน้ามีอะไรแปลก ๆ ...

“..เฮ้..”ฟ้าอุทาน.. “.เต๊นท์ใครวะเนี่ย..ทำไมมาตั้งเต๊นท์ตรงนี้..”

ซีมก็ดูงุนงงเช่นกัน..

ได้ยินเสียงเหมือนเสียงปลุกจากโทรศัพท์มือถือ..แล้วเต็นท์ก็เลิกขึ้น..หญิงสาวคนหนึ่งมุดออกมา..

ฟ้าอุทานเบา ๆ รีบคว้าร่างซีมหลบแว้บไปที่พุ่มไม้...

“..นั่นมันอินิ้ง..เพื่อนแกนี่..”ฟ้าพึมพำ.. “..พวกมันเอารูปที่แกจูบฝนไปลงโซเชี่ยล.. “..ว่าแต่ทำไมมันอยู่ที่นี่วะ..”

ซีมครางอือม์..

“..มันไม่ใช่จุดที่ตั้งแคมป์ของลูกทัวร์หรือสต๊าฟเลยนะ..”

ฟ้าจุ๊ย์ปาก..

“..แต่ทำไมอินิ้งเพื่อนแกมันทำหน้าตาแบบนั้นวะ..เหมือนเมาเหล้ายังไงก็ไม่รู้..”

“..เฮ้ย..บ้าน่า..ที่นี่เค้าห้ามกินเหล้าไม่ใช่หรือไง..”ซีมอดพูดไม่ได้..

เต๊นท์ถูกเลิกออกอีกครั้ง..ทั้งฟ้าทั้งซีมแทบจะช็อคตาย..เพราะคนที่ออกมาและกอดนิ้งด้านหลัง..ก็คือพี่กิ..

ท่าทางของพี่กิก็เหมือนจะเมาเหล้าด้วย...

พี่กิพูดขึ้นว่า..

“..เดี๋ยวพี่จะพาไปส่งนะ..ว่าแต่..อย่าลืมนะ..ช่วยพี่หน่อย..เรื่องซีมน่ะ..”

นิ้งดูจะหงุดหงิดเล็กน้อย..

“..ทำไมต้องซีมด้วยล่ะพี่..อยู่กับนิ้งไม่ดีหรือไง..”

“..ก็ดีนะ..แต่มันคนละแบบ..น่านะ..”

“..โคตรดีเลย..”นิ้งดูมีความสุข.. “อิมิ้นท์ก็เหมือนมันจะชอบพี่นะ.มันคงกริ๊ดแน่ถ้ารู้ว่าฉันได้อยู่กับพี่ทั้งคืนแบบนี้..”

พี่กิหัวเราะ..

“..พวกเราถือว่าขำ ๆ เนอะ..”

นิ้งหัวเราะ..พี่กิโอบไหล่และเดินพานิ้งออกไปจากที่นั่น..ฟ้ากับซีมออกมาจากที่ซ่อน..ดูหงุดหงิดและเดือดดาล..

“..เลว..เลวที่สุด..”ฟ้าด่า.. “..ทำตัวแบบนี้ได้ยังไง..กินลูกทัวร์เนี่ยนะ..แถมยังกินเหล้าด้วย..”ฟ้าหยิบมือถือขึ้น..ถ่ายรูปเต๊นท์อย่างโมโห.. “.นึกว่าจะแค่จับปลาในอุทยาน..มาทำอะไรแบบนี้ด้วย..ดีล่ะ..ต้องเอาไปฟ้องอาจารย์..”

ซีมเองก็ยิ่งไม่ชอบ..โดยเฉพาะบทสนทนาเหมือนจะบอกเป็นนัย ๆ ว่า..กำลังต้องการตีซี้นิ้งเพื่อเป้าหมายคือตัวเธอ..ซีมยิ่งเกลียด..

ฟ้าและซีมเดินไปที่เต็นท์..เลิกเต็นท์ขึ้น..ฟ้ายกมือถือจะถ่ายรูปไว้..แต่แล้วก็ชะงัก..

ซีมเองก็ชะงัก..

ไม่มีร่องรอยของการกินเหล้า..แต่ว่า..กลิ่นนี้..อุปกรณ์ที่ระเกะระกะนี้...

“..ยาเสพติด..”ฟ้าอุทาน.. “..อิเลว..อิพี่กิแม่งเลว..มันติดยาด้วย..”

“..คงให้นิ้งมันเล่นด้วยนั่นแหละ..สองคนนั่นเลยดูเหมือนเมา..และท่าทาง..นิ้งคงเคลิ้มจนยอมนอนกับพี่กิ..”ซีมดูจะโกรธมากกว่าที่คิด...

ฟ้านึกปะติดปะต่อเรื่อง..

“..เข้าใจแล้ว..ทำไมพี่เจ้าหน้าที่อุทยานถึงมีธุระวันนี้..เพราะจะได้ทำไม่รู้ไม่ชี้เรื่องพวกนี้ของอิพี่กินั่นเอง..ไอ้เลวนั่นมันคงหาทางให้ผลประโยชน์อะไรบางอย่าง...”

ฟ้าถ่ายรูปทุกอย่างไว้..

“..นี่หรือ.คนที่ฉันเคยคลั่งไคล้จนจะบ้าตายมาพักนึง..เชี่ยเอ๊ย..”ฟ้าด่า..

ซีมยังคงนิ่ง..คิดอะไรมากกว่าอารมณ์โกรธของฟ้าเยอะ..เป็นต้นว่า..จะเล่นงานพี่กิยังไงไม่ให้ตัวเองกับฟ้าเดือดร้อน..

นึกถึงนางฟ้าอานา..เธอหายไปไหนนะอานา..

แต่แล้วก็มีเสียงดังขึ้น..

“..นั่นใครน่ะ..”

ฟ้ากับซีมหันขวับ..พี่กิกับพี่เอกดูตกใจ..ที่เห็นฟ้ากับซีม..

หลังจากกิพานิ้งไปส่ง..เผอิญเจอเอก..ก็เลยชวนเพื่อนมาช่วยเก็บเต็นท์..และเก็บของที่ดูไม่ถูกต้อง..

“..พี่กิ..อิเลว..”ฟ้าด่า.. “.เอาอินิ้งมานอนด้วยไม่พอ..แถมยังเล่นยากลางอุทยาน..จะเลวไปไหนวะ..”

มือถือในมือฟ้าและซีมทำให้กิกับเอกหน้าซีด..

“..ใจเย็นนะครับน้องฟ้า..น้องซีม..”กิพยายามพูด.. “..ขอมือถือน้องก่อนได้ไหม..นะครับ..นะครับ..”

เอกร้อนใจ..

“..ท่าทางไม่ให้นะกิ..ต้องแย่งไม่ให้มีหลักฐาน..”

พี่กิพยักหน้า..

“..เคลียร์ของก่อนเอก.เดี๋ยวจะจัดการสองคนนี่ก่อน..ต้องไม่ให้พูดออกไป..”

ท่าทางพี่กิน่ากลัว..และแววตามีแววของความอาฆาตมาดร้าย..

และพี่กิย่างสามขุมเข้าหา..

“..ดีที่จุดนี้ไกลพอ..ร้องไปคงไม่มีใครได้ยิน..หรือถ้าได้ยินก็คงคิดว่าเล่นอะไรกันอยู่..และทิศที่เราอยู่..มันปิดทางไปที่แคมป์ด้วย...”เอกพูด.. “.รีบจัดการนะเว้ยกิ..เดี๋ยวแกเดือดร้อน..ยังไงก็ทำลายหลักฐานก่อน..”

พี่กิทำหน้าดุร้าย..และปราดเข้าหา..

ฟ้าอุทานเบา ๆ ซีมที่สติดีกว่า..รีบร้องว่า.

“..ฟ้า..หนี..หนีก่อน..”

ไม่พูดพล่ามทำเพลง..ซีมรีบฉุดแขนฟ้าวิ่งออกไปจากที่นั่น..

กิไล่ตามไปติด ๆ ....

.......

ทั้งซีมทั้งฟ้าวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต..ไม่รู้ว่าจะต้องไปทางไหน..แต่ทิศทางยิ่งห่างไปจากจุดที่ตั้งแคมป์มากขึ้นทุกที..

พี่กิวิ่งไล่..ร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง..

“..อย่าหนีนะ..หนีกูฆ่า..อิเชี่ย..เอามือถือมา..เอามา..”

เสียงกิเกรี้ยวกราดแม้ว่าใจจะชอบซีมอยู่ก็ตาม..แต่ในกรณีนี้..ต้องเลือกที่จะทำให้ตัวเองรอดไว้ก่อน..

ฟ้ากับซีมวิ่งไม่คิดชีวิตเช่นกัน..ซีมหอบหายใจ..นึกถึงนางฟ้าอานาของเธอ..

“..อานา..อานา..”ซีมเรียก..

ฟ้าก็นึกได้..

“..อิแฝดน้อง.มึงอยู่ไหนวะ..มึงอยู่ไหน...”

พี่กิวิ่งไล่ใกล้เข้ามาทุกที..ซีมกับฟ้าโกยอ้าว...จนกระทั่งถึงสะพานเชือก..

ในขณะที่ก้าวข้ามสะพานเชือก..ไม่มีใครเห็นหรอกว่า..ร่างของนางฟ้าอานาลอยอยู่ไม่ห่างนัก..สีหน้ามีแววเคร่งเครียด

ใกล้ ๆ กับร่างนางฟ้าอานา..ท่านเทวดานาธานก็อยู่ด้วย..คอยจับบ่าปลอบ..

ฝนหรืออานาน้ำตาไหล...

ณ จุดที่ห่างจากที่นั่นพอประมาณ..ร่างผิวสีทองแดงของเทวดาผู้คุ้มกฏนัตตะก็คอยเฝ้าดูอยู่...

อานาหันไปซบหน้ากับนาธาน..

“..ตรงนั้น..จุดที่อิพี่แฝดมันจะต้องตาย..ท่านนาธาน..ตรงนั้น..”

นาธานโอบปลอบอย่างเห็นใจเพื่อน..

“..ใจเย็นนะอานา..ใจเย็น..”

“.ฉัน..ฉันทนดูมันตายไม่ได้..”

เสียงเทวดานัตตะตะโกนขึ้นมา..

“..นางฟ้าอานา..เธอต้องไปดูความตายของพี่สาวเธอใกล้ ๆ ..รอดูวิญญาณของพี่สาวออกจากร่าง..แล้วต้องรีบสวมร่างทันที..ไม่อย่างนั้น..สิ่งที่อดีตนางฟ้าภาวิสทำเพื่อเธอจะเสียเปล่า..”

อานาร้องไห้โฮ..เจ็บปวดใจที่สุด...

“..ไปเอาร่างได้แล้วนะ..”เสียงเทวดานัตตะพูดด้วยเสียงยินดี..

นาธานตบบ่าอานา..พยักหน้า...

อานาน้ำตานอง..

ซีมและฟ้าวิ่งไปตามสะพานเชือกหนีพี่กิ..ฟ้าวิ่งนำหน้า..และซีมเหมือนจะนึกขึ้นได้..

“..ฟ้า..สะพานเชือกมัน..”

ตัวเองใจหายจนรีบกวดฝีเท้าไล่ฟ้า..

แต่ไม่ทันแล้ว..

เสียงเปรี้ยะ..จุดที่สะพานเสียหาย..ฟ้าก้าวไปโดนโดยที่ไม่ระวัง..เพราะอารามรีบหนีด้วย..

ซีมใจหาย..รีบกระโดดไปคว้าตัว..แต่ฟ้าร่วงจากสะพานไปตามรอยแตก..ตกลงสู่ธารน้ำเบื้องล่าง..

ซีมร้องลั่น..หันไปด้านหลัง..แต่แล้วก็ตัดสินใจในสิ่งที่บ้าระห่ำเช่นกัน..ซีมกระโดดลงไปเบื้องล่างตามฟ้าไปติด ๆ ..

พี่กิอุทานเบา ๆ ..ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น..

และนอกจากพี่กิจะตกใจแล้ว..อีกคนหนึ่งที่ตกใจคือฝนหรือนางฟ้าอานา...

ใครจะคิดว่าซีมจะกระโดดตามฟ้าลงไปด้วย..

นี่มันผิดไปจากที่คาดหมายอย่างสิ้นเชิง...

.....

ถ้าฟ้าตาย..ฝนจะได้ร่างฟ้า..และใช้ร่างฟ้าเพื่อให้ได้สมประสงค์กับคนที่ตนรัก..คือซีม..ตรงนี้คือสิ่งที่ฟ้าตอนสมัยที่เป็นนางฟ้าภาวิสคิดมาตลอด...

คิดจะทำให้น้องสาวสมหวังกับซีม..ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม..

ความรักของอานาซีมยิ่งใหญ่..แต่ความรักที่ป้าวิสมีให้อานาก็ยิ่งใหญ่ไม่แพ้กัน..

เพียงแต่..สถานการณ์กลับกลายเป็นว่า..หากซีมตายไปพร้อมฟ้าล่ะ...

การใช้ร่างฟ้าก็ไม่มีประโยชน์อะไร..เพราะซีมตายแล้ว..

โอย..ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว..

แต่เวลานี้..ร่างของฟ้ากับซีมลอยตามน้ำ..กระแสน้ำพัดให้ทั้งสองลอยไปไกลจากจุดเดิม..

ฟ้าสำลักน้ำ...ดิ้นรนกระเสือกกระสน..แม้ว่าว่ายน้ำเป็นก็ไม่มีประโยชน์..กระแสน้ำแรงมาก..

ซีมเองก็ดิ้นรนกระเสือกกระสนเช่นกัน..

ในภาวะที่วิกฤติเช่นนี้..

สิ่งที่ฟ้าเห็น..คือร่างของแฝดผู้น้อง.นางฟ้าอานาที่ไม่มีผลอันใดหากจะอยู่ใต้น้ำ..

ร่างที่ลอยนิ่ง..มองดูสองร่างที่กำลังดิ้นรนกระเสือกกระสนอย่างไม่แน่ใจ..

ฟ้าทะลึ่งกายขึ้น..ตะโกนเสียงลั่นเมื่อหายใจได้..

“..รอทำไมเล่าอีแฝด..ช่วยซีมสิวะ..แกจับตัวซีมได้ไม่ใช่หรือ..ช่วยซีมสิ..ช่วยคนที่แกรัก..”

แล้วฟ้าก็จมลงไปอีก..

เรี่ยวแรงน้อยลงเต็มที..

นางฟ้าอานามองดูฝาแฝดคนพี่..ที่กำลังทุรนทุรายในน้ำ..

ซีมพยายามนิ่ง..ไม่มีแรงโผล่พ้นผิวน้ำแล้ว..ตามองไปที่อานา..และมองไปที่ฟ้า..

และนางฟ้าอานาก็เอื้อมมือไปจับแขนเธอ..

ซีมส่ายหน้า..พยักหน้าให้ฝนไปช่วยฟ้า..

นั่นพี่สาวเธอนะ..พี่สาวเธอ..

ซีมเห็นฝนร้องไห้..ร้องให้ในน้ำ..แม้ว่าจะอยู่ในน้ำ..ก็สามารถเห็นน้ำตาเป็นสายที่ไหลออกมาได้..

และฝนก็พูดให้ซีมได้ยินแม้ว่าจะอยู่ใต้น้ำก็ตาม..

“..ชะตาของฟ้าถึงฆาต..เค้าจะมอบร่างให้ฉัน..เพื่อเราจะได้คบกัน..ไม่มีอะไรขวางกั้นอีกต่อไป..นี่เป็นความต้องการของเขาก่อนจะจุติเสียอีก..เค้าจะให้อานาซีมอยู่ด้วยกันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม..”

ซีมหันไปมองฟ้าที่ตอนนี้เริ่มยอมแพ้ต่อชะตากรรมแล้ว..

ตาลอย..และนิ่งสงบ..มองมาที่อานาซีม..

มือเท้าไม่ดิ้นรนไขว่คว้าอะไรอีกต่อไป..

แต่ฟ้าก็ยิ้มให้..ยิ้มให้น้องสาวและซีมอย่างปลาบปลื้ม..

และพยักหน้า...เหมือนจะบอกกับนางฟ้าอานาผู้เป็นน้องสาว..

แกจะใช้ร่างฉันก็ใช้เลยนะ..อิแฝดน้อง..ฉันมอบให้เป็นของขวัญแก..

ดวงตาที่มองมาที่อานาซีม..เริ่มปิดลง..

รีบมาเข้าร่างฉัน..แล้วช่วยซีมขึ้นจากน้ำ..อิแฝดน้อง..

นี่คือความคิดของฟ้าในช่วงท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะมืดเงียบ..

ลาก่อน..อิแฝด..ลาก่อน..อานาซีม..รักพวกแกมากนะ..รักมาก...

รัก...

.......


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น