รักลั้นลา..นางฟ้าฝาแฝด (อานาซีม)(ป้าวิส) แฟนฟิค yuri

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,946 Views

  • 11 Comments

  • 89 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1

    Overall
    4,946

ตอนที่ 10 : แม่ครัวกับมือกลอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 พ.ค. 60

HBD นะคะน้องฝนน้องฟ้า...ขอให้มีความสุขมาก ๆ ค่ะ...ตอนนี้ป้าจะมีบทบาทมากสักหน่อย..แฟน ๆ อานาซีมเปิดทางให้ป้าก่อนนะคะ..ให้ป้าเจอพระเอกของป้ามั่ง...

..............................................................................
​        
     ฟ้าง่วนกับการทำครัว..หลังจากที่มาถึง..กิจกรรมของชมรมท่องเที่ยวก็จะบรีฟและพาสมาชิกออกเดินป่าแบบสบาย ๆ ครั้งหนึ่ง..ก่อนจะกลับมารับประทานอาหารและปาร์ตี้กันช่วงเย็น…

มีแต่สต๊าฟทำครัวนี่แหละที่ยุ่งวุ่นวายกับการทำอาหาร..

และเหมือนฟ้าจะหยิบจะจับอะไรดูคล่องแคล่วไปเสียทั้งหมด..ไม่ช้า..วัตถุดิบก็พร้อมจะปรุงสำหรับช่วงเย็น..แต่ตอนนี้ยังทำอะไรไม่ได้..เพราะต้องรอเวลาก่อน..

“ฟ้า..”สต๊าฟคนหนึ่งพูด.. “..เอาอะไรไปให้พวกสันทนาการเค้ากินก่อนสิ..เล่นกันบนรถทั้งวัน..ยังไม่ได้กินอะไรเป็นเรื่องเป็นราวเลย…”

ฟ้าเหลียวดูวัตถุดิบที่พอจะปรุงตอนนี้ได้..

“..มีข้าวเพิ่งหุง..”ฟ้ามองซ้ายขวา.. “..มีหมูมีไข่อยู่นิดหน่อย..ดีล่ะ..”

ไม่ช้า..ฟ้าก็ผัดข้าวผัดพร้อมทั้งทอดไข่ดาว..ยกไปเสริฟสต๊าฟฝ่ายสันทนาการ..ซึ่งตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะไปเที่ยวที่ไหน..ได้แต่นั่ง ๆ นอน ๆ พักผ่อน..เพราะตีกลองร้องเพลงเอนเทอร์เทนบนรถบัสตลอด..

ข้าวผัดหอมฉุย..ทำให้นายคนนึง..ลืมตาขึ้น..

“..หอมจัง..”

พลางรีบเข้ามาตักข้าวผัด..และโปะไข่ดาวลงไปหนึ่งฟอง..กินอย่างอร่อย..

“..โห..โคตรอร่อยเลย..ใครทำวะเนี่ย..”เขาพูดพลางกินพลาง..

ฟ้าทำท่าเซ็ง..

“..คนทำยืนหัวโด่อยู่นี่..ยังจะมาถามอีก..”

นายคนนั้นเงยหน้ามอง..

“..ขอโทษที..นี่เธอทำเหรอ..ทำไมทำอร่อยแบบนี้ล่ะ..หน้าตาแบบนี้ไม่ควรทำอาหารอร่อยนะ..”

ฟ้าดูหงุดหงิด..

“..ทำไม..คนทำอาหารอร่อยต้องหน้าตาประมาณไหนหรือ..”

“..คือแบบว่า..”นายคนนั้นนิ่งคิดดูเป็นจริงเป็นจัง.. “..คือต้องหน้าตานังแจ๋วหน่อยล่ะ..แต่นี่เธอสวยไง.มันเลยผิดคาดไปบ้าง..เออ..สวยอะนะ..”

แล้วก็กินข้าวผัดต่อ..ฟ้ารู้สึกว่า..นายนี่พูดแบบซ่อนมุกอะไรไว้หรือเปล่า..แต่ก็ดูจะไม่มีอะไร..ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้..แน่ล่ะ..ลองถูกชมว่าสวย..ไม่ว่าใครก็ชอบ..

ฝ่ายสันทนาการที่หลับเพราะความเพลียเริ่มตื่นขึ้นมาทีละคน..และตักข้าวผัดกิน..แต่ละคนชมเชยไม่ขาดปาก..ว่าทำไมมันอร่อยแบบนี้..

ฟ้ายิ้มรับก่อนจะมองที่อกเสื้อนายคนที่ชมว่าตัวเองสวย..ป้ายชื่อเขียนติดอยู่ชัดเจน..

“..วัต..”ฟ้าพึมพำ.. “..ชื่อยังกะจะต้องไปทำบุญ..”

“..ทำไมต้องไปทำบุญด้วยล่ะ..”

“..ก็ชื่อวัตนี่..”

“..คนละวัดแล้ว..”นายคนนั้นหัวเราะ.. “..ชื่อชั้นมาจากชื่อ..วัตสัน..”

“..หะ..ร้านวัตสันอะดิ..”

“..ใครบอก..วัตสันเป็นคู่หูของเชอร์ลอค โฮลส์มต่างหาก..พ่อชอบอ่านหนังสือนักสืบน่ะ..เลยตั้งชื่อฉันว่าวัตสัน..แต่พออยู่ในกลุ่มเพื่อน ๆ ..เรียกไปเรียกมาเหลือแต่วัตเฉย ๆ ..ก็ดีนะ..ไทยดี..เธอชื่อไรล่ะ..”

“..ฉันชื่อฟ้า..”

“..ทำไมถึงไม่เคยเจอหน้าเลยล่ะ..”

“..ก็..เป็นสต๊าฟครัวนี่..ต้องมากับรถอีกคัน..นายอยู่ชมรมท่องเที่ยวหรือไง..”

“..ก็ไม่เชิง..ฉันสิงไปทั่ว..ที่ไหนอยากจะได้การสันทนาการ..ต้องเรียกฉันไปทุกที..”

“..หะ..ทำไม..นายเอนเทอร์เทนคนเก่งหรือไง..”

“..ฉันตีกลองเก่งต่างหากล่ะ..พูดถึงกลองที่ใช้มือตีเนี่ย..ไม่มีใครเกินฉันไปได้หรอกนะ..กลองทอม..กลองยาว..คาฮอง..กระทั่งเปิงมาง..ขอให้บอกมาเหอะ..”

ข้าวผัดพูนจาน..แป๊บเดียว..ก็หมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว…ฟ้าหาขวดน้ำเปล่าให้..วัตดื่มเอี๊อก ๆ …ก่อนจะเช็ดปากด้วยหลังมือ..ครางเบา ๆ ..

“..นี่จ้างไปทำอาหารให้กินคิดเดือนละเท่าไหร่..”

ฟ้าดูงุนงง..

“..จะบ้าเหรอ..แล้วก็..”ตัวเองอดสงสัยไม่ได้.. “..ฉันว่า..ฉันไม่ค่อยได้เข้าครัวนะ..แต่ทำไม..”

เสียงเล็ก ๆ ที่มีแต่ฟ้าได้ยินดังขึ้นข้างหู..

“..แกคือนางฟ้าแห่งห้องเครื่องมาก่อนนะฟ้า..”นั่นคือเสียงฝน.. “..ไม่ใช่เครื่องดีเซลหรือเบนซิน..แต่ห้องเครื่องที่หมายถึงห้องครัว..แกมีพรสวรรค์เรื่องอาหารมากที่สุด..”

ฟ้าอดถามด้วยความลืมตัวไม่ได้..

“..เฮ้ย..จริงหรือแก..เหมือนแกเคยบอกฉัน..แต่ไม่เคยสนใจมันเลย..”

วัตทำตากระพริบ ๆ ชอบกล..

“..บอกอะไรเธอหรือไง..ฉันเคยบอกอะไรเธอหรือ..”

ฟ้าชะงัก..เหลือบเห็นฝนนางฟ้าฝาแฝดของเธอทำตาหยี ๆ …และจุ๊ย์ปาก..

ใช่สิ..ไม่มีใครเห็นฝนได้นอกจากฟ้าและซีมเท่านั้นนี่..

“.อ่อ..เปล่า ๆ ..คือ..”ฟ้าหาทางดิ้นแถอยู่..แต่ฝนก็พูดอีกว่า..

“..นายคนนั้นก็เคยเป็นเทวดาแห่งจังหวะดนตรี..ก็เทวดาเก่าเหมือนแกที่เป็นนางฟ้าเก่านั่นแหละอีแฝดพี่..”

ฟ้าเป่าปาก..รีบกลับมาสนใจคู่สนทนา..และตัดบทไปยังเรื่องอื่น..

“..ตกลงนายเก่งด้านกลองใช่ไหม.เก่งขนาดไหนล่ะ..”

วัตวางชามข้าว..

“..อยากรู้ใช่ไหมล่ะ..”

พลางลุกขึ้น..ไปที่กลองบองโก…

“..ร้องเพลงมาสิ..เพลงอะไรก็ได้..เดี๋ยวจะตีให้..”

“..ขอฝันใฝ่..ในฝัน..อันเหลือเชื่อ..ขอสู้ศึก..ทุกเมือ..ไม่หวั่นไหว..”ฟ้ากวนตีนโดยการร้องเพลงที่ไม่น่าจะตีกลองตามได้..เล่นเพลงความฝันอันสูงสุดแบบนี้..ใครมันจะทำได้ก็เก่งแล้ว..

วัตรัวมือ…เสียงกลองรัว..และกระแทกอย่างนุ่มนวล…เข้ากับทำนองเพลงอย่างไม่น่าเชื่อ…

ฟ้าแทบจะบ้าตาย..วัตดูยิ้ม ๆ ..

“..เพลงช้าตีง่ายจะตาย…แบบนี้ฝันไม่สนุก..ต้องให้จังหวะมัน ๆ เข้าไป..จะได้ฝันสนุกขึ้น..”

แล้วเพลงความฝันอันสูงสุดก็เร็วขึ้น..กลายเป็นเพลงที่ฟ้าไม่คิดเลยว่าจะสนุกไปอีกแบบได้ขนาดนี้…

ทีมสันทนาการส่ายหน้า…คนหนึ่งถึงกับพูดว่า..

“..เอาอีกแล้ว..ตีกลองโชว์สาวอีกแล้ว…”

กลายเป็นว่า..ฟ้าหาเพลงมาร้อง..แล้ววัตก็ตีได้สนุกทุกเพลง…ไล่ยังไงก็ไม่จนซะที..

ฝนแอบยิ้มอยู่ห่าง..เทวดานาธานเข้ามาใกล้ ๆ …

“..เธอจะทำอะไรหรืออานา..”เทวดาแห่งความเชื่อมั่นถาม…

“…ปาฏิหาริย์ของนางฟ้าไงท่านนาธาน..”

“..นี่จะหาแฟนให้พี่สาวหรือไง..”

“..ให้มันมีความสุขบ้าง..ดีไหมล่ะท่านนาธาน..”

“..ก็ดีนะ..แต่..”นาธานถอนหายใจ.. แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก..

ฝนน้ำตารื้น…

“..นายคนนี้ไม่ได้หล่อแบบพี่กิที่อิแฝดมันชอบ..แต่ถ้ามันอยู่กับเค้า..มันจะมีความสุขมากเลยนะท่านนาธาน..”

“..เธอก็เห็นนี่..เค้ามีสายใยเชื่อมโยงกันอยู่..”นาธานยิ้มอีก.. “..ถือว่าชงได้นะอานา..แต่ต่อไปจะเป็นอย่างไรก็ขึ้นกับกรรมปัจจุบัน..แต่ก็นะ..เวลามันเหลือไม่มาก..”

ฝนมองดูพี่สาวที่กำลังสนุกกับวัต..ต่างคนต่างก็เล่นมุกแกล้งกัน..ร้องเพลงตีกลอง..สีหน้าของฟ้าไม่ได้มีความสุขแบบนี้บ่อยนัก..

นางฟ้าอานายิ้มทั้งที่น้ำตารื้น..เบือนหน้าไปอีกทาง..

“..อีกครึ่งชม.ค่อยมาดูมันอีกทีแล้วกัน..”

พูดจบ..ร่างของฝนก็หายวับไป…นาธานถอนหายใจ..มองท้องฟ้า..ก่อนจะรำพึง..

“..สังหรณ์แปลกๆแฮะ..จะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ..”

…..

ฝนหายไปจากการอยู่ใกล้พี่สาว..และตัวเองก็ลอยตามซีมซึ่งกำลังเดินป่า..เกาะ ๆ แถวไปกับคนอื่น ๆ ..

เซ็งชะมัด..อิพี่กิเนี่ย..แม่งเหมือนจะคอยดูแลแต่ซีม..

พอนิ้งกับฮุ้งเพื่อนของซีมแอบเอาคลิปซีมจูบกับฟ้าไปลงเพจ..ซีมเลยไม่อยากจะยุ่งด้วย..พยายามเลี่ยง..และไปเดินกับคนอื่น ๆ ..จนเปิดช่องให้พี่กิเข้ามาเต๊าะ..เฮ้อ .ต้องปล่อยเลยตามเลย..

มันน่าหมั่นไส้..แต่ก็นะ..จะทำยังไงได้…ฝนนึกถึงพี่สาว..เรื่องแค่นี้ช่างมันเถอะ..เรื่องอิแฝดพี่เรื่องใหญ่กว่า..

ซีมเหลือบดูฝนที่นอนหนุนแขนตัวเอง..แต่ร่างลอยตามตัวเธอไป..ยิ้มเล็กน้อย..เหลียวซ้ายแลขวา..ก่อนจะทำปากกระซิบกระซาบ..

“..ฝน ๆ ..อยากอยู่ใกล้กว่านี้..”

ฝนลอยมาใกล้..ซีมยิ้มกริ่ม..แต่ก็รู้สึกว่านางฟ้าอานาของเธอวันนี้..เหมือนมีอะไรในใจ…

“..มีอะไรหรือฝน..”ซีมพยายามพูดแบบไม่เผยอปาก.. “..เธอดูไม่สบายใจเลยนะ..”

ฝนไม่อยากให้ซีมเครียดเหมือนตัวเอง..แต่ก็พูดในเรื่องที่น่ายินดี..

“..ฟ้ามันเจอหนุ่มมากิ๊กด้วยน่ะ..”

ซีมตาลุก..

“..แล้วมันชอบเค้าหรือเปล่า..”

“..เค้ามีสายใยเชื่อมโยงกัน..แต่ถ้าอิแฝดพี่มันชอบนะ..มันจะมีความสุขที่สุดเลยล่ะ..”

“..เหรอ ๆ ๆ ..เค้าหล่อไหม..”

“..ก็พอดูได้..หน้าตากวน ๆ แต่ก็ไม่น่าเกลียด..ถ้าอิแฝดพี่มันจะชอบเขา..ฉันจะดีใจมากเลยนะ..”

“..ดีจังเลยนะฝนเนอะ…”ซีมอมยิ้ม…

ทั้งสองหนึ่งเดิน..หนึ่งลอยในท่านอนแบบนางสงกรานต์..คลอเคลียใกล้ชิดกันอย่างมีความสุข…

……

ชาวทริปเดินมาจนถึงธารน้ำ..ซึ่งเชื่อมกับน้ำตก…และมีสะพานเชือกให้เดินข้าม…

พี่กิพูดขึ้นกับสมาชิก…

“..น้ำที่นี่แรง..และไม่เหมาะกับการเล่นน้ำ..แต่ถ้าจะเล่นนะ..เรามีจุดเล่นน้ำให้..พรุ่งนี้จะพามา..วันนี้แค่เดินดูไปก่อนนะ..”พี่กิประกาศพร้อมทั้งแอบมองซีมไปด้วย..

ฝนเห็นถนัด..ก็รู้สึกเซ็ง..

“..อิพี่กินี่..ท่าทางจะจีบเธอให้ได้..น่าเบื่อจริง ๆ ..”

“..ช่างเขาเถอะฝน..”ซีมพูดแบบไม่เผยอปาก.. “..ไม่เล่นด้วยก็แค่นั้น..”

ซีมเดินข้ามสะพานเชือก..ก่อนจะครางเบา ๆ ..

“.หู..ตรงนี้มีชำรุดด้วยแฮะ..นี่ดีนะ..ซีมเห็นก่อน..”แล้วก็ยกมือขึ้น.. “..พี่กิค้า..อยากให้พวกเราระวังสะพานตรงนี้น่ะค่ะ..มันดูไม่ค่อยแข็งแรง..”

พี่กิเข้ามาดู…ก่อนจะประกาศผ่านโทรโข่ง..

“..น้อง ๆ ทุกคนระวังนะครับ..จะก้าวข้ามสะพานให้ดูด้วยว่ามันแข็งแรงแค่ไหน..เดี๋ยวพี่จะบอกเจ้าหน้าที่แหล่งท่องเที่ยวให้เค้ามาซ่อมนะครับ..”

พูดจบก็ทำท่าจะจูงมือซีม..แต่ซีมกลับจับเชือกแทน..ไม่ใส่ใจน้ำใจไมตรี..จนพี่กิหน้าเสียไปนิด ๆ ..แต่ก็ต้องฟอร์มว่าไม่มีอะไร..ฝนเห็นก็หัวเราะ…มือของเธอจับแขนซีมแน่น..

“..ยังไง..เธอก็เป็นหนึ่งในสองคนในโลกนี้ที่ฉันสัมผัสได้..ฉันจะไม่ให้เธอตกสะพานหรอกนะ..”

ซีมอดยิ้มให้กับนางฟ้าที่ลอยอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้..พี่กิดูงุนงง..ว่าซีมยิ้มให้ใครวะ…

ฝนพอพูดจบก็อดใจหายไม่ได้..

“..นี่มัน..”เหมือนอานาจะนึกได้ว่าตรงนี้คืออะไร…

น้ำตาฝนไหลออกมา..จนซีมประหลาดใจ…อิพี่กิดันอยู่ใกล้ ๆ ..อยากจะถามฝนว่าเกิดอะไรขึ้น..แต่ก็ถามไม่ได้เลย..

สีหน้าสายตาเหมือนเว้าวอนอยากถาม..ฝนรู้ว่าควรจะทำยังไงซีมถึงจะไม่เครียด..

“..ตรงนี้จะเป็นจุดที่ทำให้ฉัน..”ฝนพูดช้า ๆ .. “..ต้องนึกถึงมันไปทั้งชีวิต..”

ใช่.. ณ ที่แห่งนี้..คือจุดที่ถูกบันทึกไว้ว่า..เป็นความตายของฟ้าพี่สาวสุดที่รักนั่นเอง..

…..

ฝนเศร้าซึม..จนเทวดานาธานเข้ามาพูดอย่างเห็นใจ…

“..แย่หน่อยนะ..บอกใครไม่ได้ถึงชะตากรรมของมนุษย์..”

ฝนพยักหน้า…ในขณะนั้น..ซีมก็เดินตามกลุ่มเพื่อน ๆ ห่างไปทุกที..ฝนบอกซีมว่า..จะคอยดูห่าง ๆ อยู่ใกล้นักเดี๋ยวซีมจะผิดสังเกต..ซึ่งซีมก็เข้าใจ..

ร่างของหนึ่งเทวดาหนึ่งนางฟ้าลอยอยู่กลางอากาศ…มองดูกลุ่มทริปท่องเที่ยวที่เดินไปเป็นแถวยาว..

“..อึดอัดมาก..ท่านนาธาน..อยากบอกอีแฝดพี่..อยากบอกซีม..แต่มันบอกไม่ได้เลย..อินัตตะมันก็คอยจับตาดูอยู่..”

กฏเกณฑ์ของสวรรค์ยังคงมีอยู่..เรื่องนี้..ฝนทราบดี..กฏที่ห้ามมิให้เทวดานางฟ้าทุกคนบอกถึงชะตาฆาตของมนุษย์..ไม่ว่าจะกับมนุษย์คนไหนก็ตาม..

ความรุนแรงของการผิดกฏนั้นมากพอที่จะทำให้ไม่มีใครกล้าเสี่ยง..

ชะตาฆาต..ถ้ามนุษย์คนไหนทราบ..จะก่อให้เกิดผลเสียนับอนันต์ต่อระบบของจักรวาลเลยทีเดียว..แต่ก็ไม่ได้ถึงกับจะรู้ไม่ได้..ถ้ามนุษย์คนไหนอยากจะรู้..ต้องหาทางรู้ได้ด้วยตัวเองเท่านั้น..

“..อานา..”เทวดานาธานยังคงให้กำลังใจ.. “..ฉันแปลกใจนะ..ปรกติ..นางฟ้าหรือเทวดาถ้าจุติเป็นมนุษย์..จะมีพรสวรรค์ตามหน้าที่ติดมาด้วยเสมอ..และจะใช้งานได้ตั้งแต่เด็กเชียวล่ะ..แต่เท่าที่ฉันเห็นพี่สาวเธอนะ..เหมือนจะเพิ่งรับทราบพรสวรรค์ข้อนี้..”

“..ไม่เข้าใจเหมือนกัน..แต่อิแฝดพี่มันไม่ค่อยชอบเข้าครัว..ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน..แต่ช่างมันเถอะนะท่านนาธาน..”ฝนหน้าเศร้า.. “..มันจะทำอะไรก็ขอให้มันมีความสุขก็พอ..เหลืออีกไม่นานแล้ว..วินาทีที่ฉันจะต้องเห็นมันตายไปต่อหน้าต่อตาโดยที่ช่วยอะไรมันไม่ได้เลย..”ฝนน้ำตาซึม…

“วัดดวงไหมอานา..”นาธานถาม..

“..วัดดวงอะไรหรือท่าน..”

นาธานไม่ตอบคำ..เหลียวมองไปอีกด้านหนึ่ง..เทวดาผู้คุ้มกฏผิวสีทองแดงชื่อนัตตะกำลังจับตาดูเทวดานางฟ้าทั้งสองอยู่อย่างใกล้ชิด..

“..วัดดวงสิ..ว่า..พี่สาวเธอคู่ควรกับการอยู่ต่อไปหรือไม่..และเธอก็คู่ควรกับอดีตนางฟ้าซีม..โดยไม่ต้องใช้วิธีการเสียสละร่างกายของพี่สาวเธอได้หรือไม่..”

อานาส่ายหน้าเศร้า ๆ ..

“.ไม่มีประโยชน์หรอก..เราคงฝืนกฏของสวรรค์ไม่ได้..”

“..มันมีอีกหลายกฏที่เธอเองก็ยังไม่รู้นะอานา..กฏของสวรรค์..ก็มีพื้นฐานมาจากหลักของกฏแห่งกรรม..ชะตากรรมของมนุษย์ขึ้นกับการกระทำของตัวเอง..และกฏแห่งการกระทำ..ล้างกฏทุกกฏได้เสมอ..”

นางฟ้าตกสวรรค์รู้สึกมีกำลังใจมากขึ้น..

“..มันทำได้ใช่ไหม..ท่านนาธาน..”

“..เธอทำเองไม่ได้หรอก.อานา..พี่สาวเธอเท่านั้นแหละที่ทำได้..และมนุษย์ที่เกี่ยวข้องเท่านั้นแหละที่ทำได้..”

อานาเริ่มมีกำลังใจมากขึ้น…

“..ฉันเชื่อนะ..อิพี่แฝดมันต้องทำได้…”

สีหน้าของเทวดาและนางฟ้าที่ยืนคุยกันกลางอากาศ..ทำให้นัตตะทำหน้าตาไม่ค่อยดี..ในใจเขาคงคิดแต่ว่า..พวกนี้จะหาทางแหกกฏอะไรอีก..บ้าชะมัด..ยอมไม่ได้หรอกนะ…

……..

ตกเย็น…

ทีมทริปกลับมาบริเวณตั้งแคมป์ที่เป็นลานหน้าที่ทำการอุทยาน..หลังจากพากันไปเดินชมธรรมชาติ..และเดินลุยน้ำตกกันอย่างแบบพอให้ได้สดชื่นตามกำหนดการมาแล้ว..

ซีมรีบมาหาฟ้า..เห็นฟ้ากำลังเตรียมจะปรุงอาหาร..ก็อดเข้ามาพูดคุยด้วยไม่ได้..

“..เหนื่อยไหมฟ้า..”ซิมถาม..เหลียวมองไปรอบ  ๆ เพราะไม่เห็นฝน..

ฟ้าหัวเราะ..

“..ฉันว่า..ฉันเคยเป็นนางฟ้าห้องครัวมาก่อนนะ.แค่นี้จิ๊บ ๆ ซีม…”

“..แล้ว..”ซีมอดทำท่าถามไม่ได้..ฟ้าจุ๊ย์ปาก..

“..มันมาแว่บ ๆ แล้วก็หาย..แค่มาเจอฉันเพื่อต่อเวลาแค่นั้นแหละ..ไม่รู้มันไปทำอะไรของมัน..”

“..วันนี้ยังไม่ได้ฟังกลอนของฝนเลยนะ..”

“..แหม.เสพติดกลอนของอีแฝดน้องจนขาดไม่ได้เลยใช่ไหมเนี่ย..”ฟ้าหัวเราะอีก…

ในระหว่างนั้น..เจ้าหน้าที่อุทยานเดินเตร่มาแถว ๆ ห้องครัว..ถามสต๊าฟทำครัวว่าต้องการอะไรเพิ่มเติมไหม..ทุกคนก็ว่าไม่มีอะไรขาดตกบกพร่อง..ขอบคุณมาก…

“บนเขาโน่น..มีพระธุดงค์..ท่านมาปักกลดอยู่นะ..”เจ้าหน้าที่พูด.. “..ถ้าจะทำอาหารใส่บาตรพรุ่งนี้เช้าจะรบกวนน้อง ๆ มากไปไหม..คือ..พี่ทำอาหารใส่บาตรให้ท่านตลอด..แต่วันพรุ่งนี้..พี่ไม่อยู่..ฝากน้อง ๆ ด้วยได้ไหม..ท่านจะมาบิณฑบาตรช่วงเจ็ดโมงเช้าทุกวัน..”

ไม่รู้ฟ้านึกยังไง..รีบตอบว่า..

“..ไม่ต้องห่วงค่ะพี่เจ้าหน้าที่..พรุ่งนี้..หนูจะทำอาหารใส่บาตรท่านให้เอง..”

เจ้าหน้าที่อุทยานขอบคุณฟ้าเป็นการใหญ่..สต๊าฟคนอื่นหัวเราะ..

“..รับปากก็ทำเองนะ..ไม่มีใครช่วยแกนะฟ้า..”

“..ไม่เป็นไร..ฉันอยากทำบุญอยู่แล้ว..”ฟ้าตอบ… “เธอจะมาใส่บาตรกับฉันไหมซีม..”

“..ได้สิ..ซีมอยากทำบุญอยู่เหมือนกัน..เอ่อ..”ซีมเพิ่งเห็นร่างฝนลอยอยู่ใกล้ ๆ ฟ้าเมื่อสักครู่นี้เอง.. “..ฟ้าจะไปใส่บาตร..มีฉันไปอีกคนแค่นั้นใช่ไหม..”

ฝนเอานิ้วชี้มาที่ตัวเอง..เป็นการสื่อให้ซีมเห็นว่า..ฉันก็ไปด้วย…ซีมยิ้มอย่างมีความสุข..

“..ได้ทำบุญด้วยกันนี่ดีจังเลยนะ..”ซีมหัวเราะ..สต๊าฟครัวมองซีมงง ๆ ..ตกลง..ที่เขาว่าซีมกับฟ้าสนิทกัน..และอาจจะเบี้ยน ๆ กัน..คงจริงสินะ..แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร…

ในขณะนั้น..เสียงคนเดินมาทางจุดทำครัว..เจ้าหน้าที่คุยกับคนสองคนนั้น..ก็คือพี่กิกับเอกที่เป็นเพื่อนกัน..และถือเป็นคนคุมทริป..ซีมนึกขึ้นได้..

“..พี่เจ้าหน้าที่คะ..คือสะพานเชือกเหมือนจะชำรุดนะคะ..รบกวนแก้ไขก่อนได้ไหม..อาจจะอันตรายนะคะ..”

พี่เจ้าหน้าที่ดูนาฬิกา..

“..วันนี้ไม่สะดวกจะซ่อมนะครับ..เอางี้นะครับน้อง..ให้ระมัดระวังการเดินข้ามสะพานเชือกเป็นพิเศษนะ..เดี๋ยวอีกสองวันพี่จะเข้ามาจัดการให้..”

พี่กิชำเลืองมองซีม..

“…ไม่ต้องห่วงหรอกนะ..พี่จะดูแลเอง..”

ซีมดูจะขัดใจ..เจ้าหน้าที่ยิ้มก่อนจะพูดว่า..

“…ขอโทษนะครับ..พี่ไม่สะดวกจริง ๆ มีธุระพอดี..พรุ่งนี้ก็อาจจะไม่ได้เข้ามาที่นี่ด้วย..แต่น้องมาบอกแบบนี้..ยังไงก็ต้องรีบจัดการให้ล่ะครับ..อีกสองวันนะครับ..”

“..ทริปเราหมดพรุ่งนี้นะคะ..”ซีมไม่พอใจ.. “..ไม่อยากให้มันเกิดอันตรายจริง ๆ ..”

“..ระวังตัวดี ๆ ก็ไม่มีปัญหาแล้วเนอะ..”เจ้าหน้าที่อุทยานพูด..พี่กิไม่อยากจะให้เกิดความไม่พอใจ..ก็รีบพูดรับคำอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ..

“..ผมจะดูแลเป็นพิเศษครับ..พี่ไม่ต้องห่วงนะ..น้องเค้าเผอิญไม่เคยเที่ยวทริปแบบนี้..อาจจะไม่เข้าใจน่ะครับ..”

เจ้าหน้าที่พยักหน้า..และเดินออกไปจากที่นั่น..เอกเดินมาหาฟ้า..และวางอะไรบางอย่างลงบนโต๊ะทำกับข้าว..

“..ได้ข่าวว่าน้องฟ้าทำอาหารอร่อย..พี่กับไอ้กิวางเบ็ดไว้..จับปลาได้หลายตัว..เอาไปทำกับข้าวเย็นนี้ดีไหม..”

ฟ้าชะงัก..มองเห็นถุงใส่ปลา..ซึ่งยังดิ้นกระแด่ว ๆ น่าสงสาร…

“..นี่อะไรกันคะ..ปลาพวกนี้..”

“..ก็บอกแล้วไงว่าพี่กับไอ้กิวางเบ็ดไว้..ถ้าไม่สะดวก..พี่จะช่วยน้องฟ้าทำก็ได้นะครับ..”เอกทำท่าเจ้าชู้เต็มที่..

จิตใต้สำนึกของฟ้าเกิดปฏิกริยาบางอย่าง…พะอืดพะอม..และจะอ้วก..

“..เรามีเนื้อหมูเนื้อไก่ที่เตรียมมาก็พอแล้วนะคะ..”ฟ้าพูด..

“..อ้าว..ปลาพวกนี้..ถ้าย่างให้หอม..น้องฟ้าทำน้ำจิ้มอร่อย ๆ ..กินกับข้าวสวยร้อน ๆ ..อร่อยมากเลยนะครับ..”เอกพยายามพูด..พี่กิโบกมือ..

“..เอางี้นะ..ฟ้า..พี่อยากให้ฟ้าชำแหละและบั้งปลาให้สวย..คืนนี้แคมป์ไฟ..เราจะเอาปลาไปย่างอังให้หอม..ทำน้ำจิ้มอร่อย ๆ ..แล้วจะได้บรรยากาศค่อนข้างมากทีเดียว..”

ปลายังคงดิ้นกระแด่ว..ตัวโตและเป็นปลาที่ฟ้าไม่รู้จัก..และเหมือนจะยังไม่รู้ชะตากรรม…

“พี่กิ..พี่ชอบทำร้ายสัตว์ขนาดนี้เชียวหรือคะ..”ฟ้าหงุดหงิด..

“.อะไรกันฟ้า..มันเป็นอาหารนะ..ไม่เคยหรือไง..ตั้งแคมป์..ตกปลา..ทำอาหารกินกันสด ๆ ..อร่อยจะตาย..”พี่กิพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง…

ฟ้าบอกไม่ถูกว่าทำไมถึงเกิดอาการรังเกียจพี่กิขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก…

ซีมรีบพูดขึ้นว่า..

“…จะให้ฟ้าทุบหัวปลา.ชำแหละปลาสด ๆ ..ฟ้าคงทำไม่ได้หรอกพี่กิ..อย่าว่าแต่ฟ้าเลย..ซีมก็ทำไม่ลง..สงสารมัน..”

พี่กิทำหน้าเหวอ..ลืมไปว่าเรื่องพวกนี้..ผู้หญิงอย่างซีมไม่น่าจะชอบ..และฟ้าก็คงเป็นเหมือนซีมเช่นกัน..

“..งั้นเอางี้..เดี๋ยวให้ไอ้อู๊ดมันทำก็แล้วกัน..น้องฟ้าไม่ต้องทำก็ได้นะครับ..”

“..เดี๋ยว..”เสียงฟ้าพูด.. “..ฟ้าจะทำค่ะ..ไม่ต้องห่วงนะคะ..วางไว้นี่แหละค่ะ..เดี๋ยวเสร็จอาหารที่ต้องทำแล้ว..ฟ้าจะจัดการกับปลาพวกนี้เอง…”

ซีมดูจะประหลาดใจ..แต่ฟ้าก็ยิ้ม..พยักหน้าให้..

“..ขอฟ้าทำงานก่อนนะคะพี่ ๆ …”

เอกทำท่าจะอยู่ช่วย..แต่สายตาฟ้าทำให้พี่กิรีบดึงตัวเอกออกไป..ซีมก็จะออกไปด้วย..แต่ฟ้าก็ดึงแขนไว้..

“..ถ้าไม่รีบไปไหน..ก็คุยกันก่อนนะซีม..ฉันอยากจะคุยกับแก..ประสาผู้หญิง..”

คำว่าประสาผู้หญิง..ก็เหมือนกับไล่พี่กิกับพี่เอกกลาย ๆ …ทำให้สองหนุ่มต้องเดินออกมา..แต่พี่กิก็อดสำทับไม่ได้..

“..อย่าลืมอาบน้ำนะซีม..เดี๋ยวหกโมงเราจะชุมนุมกัน..ที่ลานรอบกองไฟ..และจะกินข้าวกันหนึ่งทุ่ม..”

พูดเสร็จก็รีบเดินออกมาเพราะรู้สึกถึงบรรยากาศมาคุของฟ้า..และไม่เข้าใจตัวเองว่าไปทำพลาดตรงไหน..

ถ้าจะเป็นแค่ทำปลา..มันคงไมใช่มั้ง..ไม่น่าซีเรียดกับเรื่องแค่นี้..

อารมณ์ฟ้าไม่ดีเลย..จนซีมอดถามไม่ได้..

“..แกเป็นอะไรไปวะฟ้า..”

“..ไม่รู้..ทำไมหงุดหงิดจังวะ..อิแฝดน้อง..บอกหน่อยได้ไหม..ฉันเป็นอะไรไป..”

ฝนที่ลอยอยู่..อดถอนหายใจไม่ได้..

“..เข้าใจแล้ว..ทำไมแกถึงไม่ยอมรับพรสวรรค์สมัยเป็นนางฟ้ามาใช้ตอนเป็นมนุษย์..แต่มันก็เป็นพรสวรรค์นะอิแฝดพี่..”

“..ฉันไม่เข้าใจ..ทำไมถึงหงุดหงิด..”ฟ้าถอนหายใจ.. “..แถมยังรู้สึกเกลียดอีพี่กิแบบไม่รู้สาเหตุด้วย..ทั้งที่ก่อนหน้านี้..ฉันคลั่งเขาจะตาย…”

“..เค้าจับปลามาให้แกทำอาหาร..แกก็โกรธแล้วหรือไง..”ซีมอดถามไม่ได้.. “..แต่ก็นะ..แกก็รับปากเขาไว้แล้วว่าจะทำให้เขา..แล้วจะยังไงต่อล่ะ..”

“..ฉันไม่ได้บอกว่าฉันจะทำอาหารนี่นะ..แค่บอกว่า..จะจัดการกับปลาพวกนี้เอง..”ฟ้าเดินไปที่ถังน้ำ..ตักน้ำมารด ๆ ปลาในถุง.. “..ดูสิ..ยังไม่ตายซักตัว..อดทนก่อนนะน้องปลา..”

ซีมอ้าปากค้าง..

“..นี่แกจะ..”

“..ฉันจะเอาปลาไปปล่อย..”

“..เฮ้ย..พี่กิจะโกรธเอานะ..”

“..ฉันไม่สนใจ..หรือแกสนใจด้วยวะซีม..”ฟ้าพูด… “..มันน่าสงสารจะตาย..ใครจะทำมันลง..ถ้าจะต้องทำอาหารจากสัตว์เป็น ๆ พวกนี้ล่ะก็..ใจฉันคงไม่หินพอหรอกนะซีม..”

“..แล้วแกไม่กลัวว่า..”ซีมทวนคำ..แต่แล้วก็ยิ้ม..เพราะแววตาฟ้าไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปเมื่อพูดถึงพี่กิ..

“..ฉันชอบพี่กิไปได้ยังไงวะ..ถ้ารู้งี้อะนะ..”ฟ้าส่ายหน้า.. “..ชอบตกปลา..ทำร้ายสัตว์..นี่นิสัยเค้าจริง ๆ หรือ..”

ฝนที่ลอยอยู่ใกล้ ๆ ..อดนึกถึงสิ่งที่ตัวเองรู้มาไม่ได้..สมัยที่ยังเป็นนางฟ้าบนสวรรค์..อยู่ร่วมกันทั้งอานาและป้าวิส..

นางฟ้าทั้งสองจะต้องไปทำงานตามปรกติ..ป้าวิสไปเป็นนางฟ้าที่ช่วยให้ทำอาหารอร่อย..อานาเป็นนางฟ้าแห่งกวี..

และวันนั้น..หลังจากที่อานาป้าวิสกลับมาจากทำงานเข้าสู่วิมาณเก่า ๆ ส่วนตัวของทั้งสอง..สีหน้าป้าวิสดูเศร้าอย่างบอกไม่ถูก..จนอานาอดถามไม่ได้..ว่ามีอะไรหรือ…

“..ฉันไม่อยากจะเป็นนางฟ้าแห่งการทำอาหารอีกแล้ว..อิแฝดน้อง..”

“.ทำไมล่ะแก..”

“..วันนี้..ฉันเห็นเค้าเชือดปลา..ฆ่าปู..เผากุ้ง..ทำกันสด ๆ ..”ป้าวิสทำท่าเซ็ง.. “..นี่ต้องไปทำร้ายสัตว์เป็น ๆ เพื่อให้อาหารอร่อย..มันรับยากจริง ๆ ..”

ป้าวิสถอนหายใจ..

“..ฉันต้องดูภาพพวกนี้ไปอีกนานเท่าไหร่..”

“..สัตว์พวกนี้มันเป็นอาหารมนุษย์อยู่แล้วไม่ใช่หรือไงแก..”อานาพยายามปลอบพี่สาว..

“.แต่แกก็รู้ว่าพวกเค้ามีชีวิต..มีวิญญาณ..”ป้าวิสน้ำตาคลอ.. “..สงสารพวกมันว่ะ..นี่ถ้าหากฉันไม่ต้องทำงานแบบนี้นะ..จะดีมาก ๆ เลย..”

“..ไม่ทำงานจะเอาเงินเดือนสวรรค์ที่ไหนกินล่ะแก..นางฟ้าอย่างพวกเรา..เงินเดือนโคตรน้อยเลย..เฮ้อ..ฉันคงหาเลี้ยงแกคนเดียวไม่ไหวหรอกนะ..”อานาพูด..

“..แค่บ่นให้ฟังน่ะ..เนอะ.มันเลี่ยงยากเนอะ..”น้ำตาป้าวิสยังคงรื้น  ๆ …เพราะภาพติดตาที่พบเห็น.. “..เวรกรรม..นี่ต้องมาประจำร้านอาหารทะเลกี่ปีก็ไม่รู้..แต่ก่อนประจำร้านข้าวแกง..ร้านขนม..ไม่เคยเจออะไรแบบนี้เลย..”

“..แกก็ไปทำเรื่องบอกผู้ใหญ่ก็ได้นี่ว่าไม่อยากทำงานที่ร้านอาหารทะเล..”

“..โอยไม่ได้หรอก..ฉันไม่เหมือนแกนี่อิแฝดน้อง..นางฟ้าฝ่ายทำครัวมีเท่าไหร่ก็ไม่พอ..เพราะคนเปิดร้านอาหาร..ทำอาหารกันเยอะและทำกันทุกวัน..ไม่เหมือนแกนี่..ใครจะไปคิดแต่งบทกลอนอะไรทุกเมื่อเชื่อวัน..เลยมีเวลาไปจู๋จี๋กับซีม..”

“..แขวะกูจังนะมึง..”อานาบ่น..

ป้าวิสผลักหัวน้องสาว..อารมณ์ดีขึ้นเมื่อได้ระบายกับอานา…

และนั่นเป็นความทรงจำที่อานารับรู้..

นี่คือสาเหตุว่าทำไมป้าวิสเมื่อมาจุติเป็นฟ้า..แม้จะเป็นนางฟ้าแห่งครัวมาก่อน..ถึงไม่ยอมใช้พรสวรรค์เหล่านี้เลยสักครั้งก่อนหน้านี้..นั่นเป็นเพราะ..ป้าวิสไม่ต้องการจะเห็นภาพที่ตัวเองไม่อยากเห็น..ฆ่าสัตว์เป็น ๆ เพื่อเอามาทำอาหาร…

และจิตที่หดหู่กับเรื่องพวกนี้..ก็ส่งผลต่อเนื่องได้มากมายเหมือนกัน…

เสียงเคาะขวดดังขึ้น..ซีมเงยหน้า..มองเห็นชายคนหนึ่ง..มีหนวดเป็นไรที่ริมฝีปาก..ผมกระเซิง..สีหน้าสดชื่นรื่นเริง..ไม่หล่อระดับพี่กิ..เดินมายังส่วนทำครัวของแคมป์…

ฟ้ายิ้มเล็กน้อย..ซีมสบตาฝน..นี่ใช่ไหม..คนที่เธอว่า..

นายคนนั้นเคาะขวดเป็นจังหวะ..ใช้ตะเกียบไม้เคาะ..และถามว่า..

“..นี่เธอ.มีขวดแก้วแบบนี้สักเจ็ดแปดใบไหม..”

“..นายจะเอาไปทำไม..ค้น ๆ ดูน่าจะได้อยู่นะ..วัต..”

ฟ้าพูด..วัตหัวเราะ

“..ขวดพวกนี้..ถ้าใส่น้ำในปริมาณที่ต่างกัน..วางเรียงและตีด้วยตะเกียบ..ก็จะเป็นเครื่องดนตรีที่ชวนทึ่งนะ..”

“..ดนตรีขวดน้ำงั้นหรือ..”ฟ้าอุทาน..

“..พี่กิให้เตรียมโชว์หนึ่งโชว์..แบบเอาให้ชาวทริปสนุก..ฉันคิดโชว์ของฉันแบบนี้ได้นี่แหละ..”วัตขมวดคิ้ว.. “..เอ๋..เธอชื่อซีมใช่ไหม..”วัตเหมือนจะนึกได้ว่า ณ จุดนี้ไม่ได้มีแต่ฟ้าคนเดียว..

ซีมยิ้ม..วัตพูดว่า..

“..ใครเค้าบอกว่า..เธอเป็นเบี้ยนกับฟ้า..จริงหรือเปล่าเนี่ย..อิมิ้นท์อิพลอยมันบอกฉัน..”

“..นายเชื่อพวกนั้นหรือเปล่าล่ะ..”

“..ฉันไม่เชื่อใครหรอก.โดยเฉพาะการเมาท์มอยแบบนี้..ถ้าจะเชื่อ..มันก็ต้องรู้ด้วยตัวเอง..”

ปลาในถุงดิ้นจนน้ำกระจาย..วัตขมวดคิ้ว..

“..นั่นอะไรน่ะ..”

ฟ้ารีบพูดขึ้นเหมือนหยั่งเชิงเล็กๆ..

“..พี่กิกับพี่เอกเอาปลามาให้..บอกว่าวางเบ็ดได้..ให้ฉันทำอาหารน่ะ..พี่กิจะให้บั้งแล้ววางอังกองไฟช่วงกลางคืน..ได้บรรยากาศดี…”

วัตนิ่ง…ก่อนจะส่ายหน้า..

“..บ้าหรือเปล่า..นี่มันอุทยานแห่งชาตินะ..จะมาจับปลาในแหล่งน้ำในอุทยาน..กล้าไปหรือเปล่า..”

ฟ้ากับซีมสบตากัน..

“..หือ..”

“..เอาไปปล่อยเหอะ..ถ้าเธอไม่เอาไปปล่อย..ฉันจะเอาไปปล่อยเอง..นี่มันผิดกฏ..แต่ต่อให้ไม่ผิดกฏ..การทำแบบนี้..มันโคตรจะน่าเกลียด..ถ้าพวกพี่เค้าถามว่าปลาไปไหน..ก็บอกก็แล้วกันว่าฉันเอาไปปล่อย..”

“..แล้วนายไม่กลัวพี่กิกับพี่เอก…เค้าจะ..”ฟ้าถาม..

“..เป็นรุ่นพี่ประสาบ้าอะไร..มาสอนให้น้องทำผิดกฏ..อุทยานนะฟ้า..อุทยานแห่งชาติ..และนี่เราเป็นค่ายทริปอนุรักษ์ธรรมชาติ..วางเบ็ดตกปลาเอามาทำกินแบบนี้..ทำเข้าไปได้ยังไง..”

ฟ้าใจเต้นแรง..จับมือวัตอย่างลืมตัว..

วัตขมวดคิ้ว..

“..มีอะไรหรือเธอ..”

“..เราไปด้วยกัน..วัต..”ฟ้าไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อนกับใครหน้าไหนทั้งสิ้น…

“..แล้วเธอไม่กลัวพี่กิจะโกรธหรือไง..”วัตถาม..ซีมอดหัวเราะและพูดขึ้นไม่ได้..

“..เมื่อกี้ฟ้ามันยังบ่นเลยนะ..ว่าไม่ชอบ..และจะเอาปลาไปปล่อย..ฟ้ามันไม่ได้รู้กฏอุทยานอะไรหรอก..แต่มันสงสารปลาน่ะ.วู้ว์…ทำไมคู่สร้างคู่สมอย่างนี้วะฟ้า..”

ฟ้าหันมาทางซีม..

“..คู่สร้างคู่สมบ้าอะไร..มโนใหญ่แล้วนะแกน่ะ..”

วัตชะงักกับคำหยอกล้อของซีม..แต่ก็เสไปถามอีกเรื่อง..

“..ตกลง..พวกเธอไม่ใช่เบี้ยนกันอย่างที่เค้าว่าใช่ไหม..”

“..ถ้าใช่แล้วยังไงไม่ใช่แล้วยังไง..”ซีมหัวเราะ..

พูดแบบนี้..วัตเหมือนมีสีหน้าประหลาด…

แต่หารู้ไม่ว่า..ซีมซึ่งไม่เคยพูดโกหก..นึกถึงสถานการณ์ในวันข้างหน้า..ถ้าหากวัตมาเห็นฟ้าซึ่งฝนครองร่างอยู่จะมาจู๋จี๋กับเธอ..จะเป็นอย่างไร..

ซีมไม่กล้าพูดออกมาว่าไม่ใช่..เพราะถ้าหากวัตเจอกรณีแบบที่ฝนยืมร่างฟ้า..วัตจะได้ไม่คิดว่าซีมโกหก.

คนอย่างซีมซึ่งเป็นนางฟ้าเฝ้าต้นไม้สัจจะในอดีต..ไม่เคยพูดโกหกแม้แต่ครั้งเดียว..การตอบโดยการยิงคำถามจึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด..แม้แต่จะให้คนเข้าใจว่าซีมโกหก..ซีมก็ไม่ยอมแล้ว..

แต่วัตก็เข้าใจไปแล้วว่า..ไม่ใช่..ซึ่งก็ถูกต้องเหมือนกันแหละ..

ฟ้ากระแอมเบา ๆ ..

“..ถ้าจะเอาปลาไปปล่อย..ก็อย่าช้าเลย..เดี๋ยวเสร็จแล้วจะหาขวดตามที่ต้องการให้…”

วัตพยักหน้า…สีหน้าฟ้าดูมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก..ซีมยิ้มให้ฟ้า..พูดขึ้นว่า..

“..ฉันคงไม่ไปกับแกนะฟ้า..ไปกับ..เอ้อ..”

วัตอดพูดไม่ได้..

“..วัตครับ..”

“..เอ้อ..ไปกับวัตสองคนก็แล้วกันนะแก..”

ทั้งฟ้าทั้งวัตช่วยกันหิ้วถุงปลา..และเดินออกไปด้วยกัน…

ซีมเห็นฟ้าสบตากับวัต..และวัตก็ดูมีท่าทีแปลก ๆ ..ก็ยิ้มน้อย ๆ ..ก่อนจะหันมาทางนางฟ้าอานาซึ่งลอยอยู่ไม่ห่าง…    

ฝนพูดขึ้นว่า…

“..เค้ามีสายใยกันมาจากอดีต…”

“..ซีมว่า..นายคนนี้ดีกว่าพี่กิตั้งเยอะ..”

“..ให้มันมีความสุขกะเขาซะทีนะ..แม้ว่า..”ฝนหรืออานาน้ำตารื้น..

“..มีอะไรหรือฝน..”

“..ไม่มีอะไรหรอก..แค่คิดถึงอนาคตน่ะ..”

ซีมคิดเอาเองตามประสา..ใช่สิ..ถ้าวัตมาจีบฟ้าจริง ๆ ..คงจะยุ่งยากน่าดูเกี่ยวกับเรื่องราวความสัมพันธ์..เพราะฝนต้องใช้ร่างฟ้าด้วยสินะ…

แต่ซีมไม่รู้หรอกว่า..สิ่งที่ฝนน้ำตาซึม..นั่นคือ..สิ่งที่เธอเห็นจากผังชะตากรรม…

วันพรุ่งนี้..อดีตนางฟ้าภาวิสหรือป้าวิส..จะต้องสละร่างตัวเองให้น้องสาวตามที่ตั้งใจไว้…และนั่นคือสิ่งที่ทรมาณใจสำหรับนางฟ้าอานาเป็นที่สุด……

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น