รักลั้นลา..นางฟ้าฝาแฝด (อานาซีม)(ป้าวิส) แฟนฟิค yuri

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 4,947 Views

  • 11 Comments

  • 89 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2

    Overall
    4,947

ตอนที่ 1 : ฝาแฝดที่เป็นนางฟ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 606
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 มิ.ย. 59


วันนี้...ฟ้าบอกตรง ๆ ว่าไม่ชอบเอาเสียเลย.

จะให้ชอบได้อย่างไร...เพราะเธอนั่งแท็กซี่ที่สุดสวิงริงโก้มากกว่าดาราที่ชื่อเฟี้ยวฟ้าวซะอีก…

ฮือ ..ๆ กูเมารถ..รู้ไหมลุงคนขับ…

คนขับรถดูมีความสุขกับการขับอย่างเมามัน….ฟ้าก็หัวสั่นหัวคลอนใกล้อ้วกเป็นคนแพ้ท้องเต็มทีแล้ว..

“...อ้าว..หนู...อายุยังน้อยไม่น่าจะท้องจะไส้เลย..”ลุงคนขับเปรย

ฟ้าค้อนปะหลับปะเหลือก...ลุงคนขับแกดูจะพูดจาปะเลอะปะเต๋อไปหน่อย…

“..ท้องเทิ้งอะไรคะ...รถลุงยังกะเหล้าเตกิล่า..หนูเมารถลุงนี่แหละ...”

“..แหม...ก็ไปนั่งตรงนั้นทำไมล่ะ...ลุงบอกแล้วให้นั่งข้างลุงก็ไม่เอา..”

เสียงหัวเราะกวน ๆ ดังขึ้นด้านที่นั่งข้างคนขับ…

ฟ้าแหยะปากใส่คนที่นั่งหน้าและทำหน้ากวนที่ใส่รองเท้า...

ลุงคนขับมองสีหน้าของฟ้าจากกระจกส่องหลัง…

“...เอา ๆ ก็ได้..ๆ .ลุงจะเปิดเพลงให้ฟังนะ..”ลุงคนขับดูใจดี..และรีบเปิดเครื่องเสียงบนรถ…. “..นี่รถลุงเอง..ไม่ใช่รถเช่า...ลงเครื่องเสียงระดับสิบกระโหลก….ฮ่าฮ่าฮ่า….”

เครื่องเสียงสิบกระโหลกกระหึ่มไปทั้งรถ..เป็นเพลงที่ขัดกับหน้าตาคนขับเป็นที่สุด…

ฟ้าแทบจะบ้าตาย…

“..พอเถอะค่ะลุง..ฟ้าจะอ้วกอยู่แล้ว..บ้าชะมัด...ฟังเพลงมัม ลาโคนิค..โอย...รับไม่ได้...”

แต่ลุงกลับหัวเราะ...เพลงของมัมลาโคนิคทำให้ฟ้าแทบจะบ้าตาย...จนได้ยินเสียงจากเบาะหน้า…

“..ชั้นว่าเพราะดีออก..แก...”

“...ไม่เพราะ ๆ ๆ ๆ ...อิแฝด..มุงไม่ต้องตอกย้ำ...”

ลุงคนขับหันมามองฟ้างง ๆ …

“..ง่า..เมื่อกี้..พูดกับใครหรือหนู...”

ฟ้าทั้งตกใจ..และทั้งพะอืดพะอม…

“..พูดกับแม่ย่านางประจำรถค่ะลุง..โอย..ขับดี ๆ หน่อยน้าลุง...ขอร้องล่ะ….”

ลุงคนขับหัวเราะเบา ๆ ….เหมือนดีใจที่แกล้งฟ้าได้….

แต่ลุงไม่มีทางรู้หรอกว่า..ทำไมฟ้าถึงต้องมานั่งเบาะหลังให้รถเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาอยู่อย่างนี้…

เพราะก่อนจะขึ้นแท็กซี่...อะไรที่มากับฟ้าพูดขึ้นว่า..

“...ชั้นจะนั่งเบาะหน้านะแก...”

ประตูยังปิดอยู่..แต่ฟ้าก็เห็นอะไรที่หน้าเหมือนเธอไปนั่งยิ้มข้างคนขับแล้ว…

ฟ้าเลยต้องนั่งเบาะหลัง...และรับการโยกคลอนของรถที่ลุงคนขับเหมือนตั้งเป้าหมายว่าจะจัดการกับคนนั่งด้านหลังทุกคนราวกับเป็นการบูชายัญ…

แต่ลุงคนขับให้ตายก็คงไม่เห็นข้าง ๆ ว่ามีอะไรนั่งอยู่ด้วย…

ไม่มีใครเห็นแน่นอน..นอกจากฟ้าคนเดียว…

ใช่..หญิงสาวที่หน้าตาเหมือนฟ้าไม่มีผิดเพี้ยน...เพิ่มเติมคือกวนทีนเป็นที่หนึ่ง..ฝาแฝดที่ฟ้าอยากจะเรียกว่าอิแฝดนรก….

ใช่..แฝดของเธอ...แฝดที่ไม่มีใครมองเห็น….นอกจากฟ้า….


…..

ในที่สุด..รถก็มาถึงที่หมาย..มหาวิทยาลัยที่ฟ้าเรียนนั่นเอง…

ฟ้าสะโหลสะเหลลงจากรถ..ร่างเร้นลับของฝาแฝดคนน้อง..ก็เดินตาม…

“...แกดูไม่ดีเลยนะวิส...”

“..บอกกี่ครั้งกี่หนแล้ววะ...โลกของฉัน..แกต้องเรียกชื่อฉันในโลกนี้….”

“..เออ...ลืมตัวไป..ลืมทุกทีแหละ...”

“..แล้วโลกนี้..แกก็ชื่อฝน..ไม่ใช่อานา….”

“..เออ..เข้าใจแล้ว...”ฝาแฝดดูเหนื่อยหน่ายหัวใจ.. “..ว่าแต่แกมามหาวิทยาลัยทำไมวะ..วันเสาร์ไม่ใช่หรือ..ไม่น่าจะมีเรียน..”

“..ชั้นมันนักศึกษารุ่นใหม่เว้ย..ฝน...วิชาการเจนจบ..เติมครบด้วยกิจกรรม...”ฟ้าดูภูมิใจไม่น้อย… “.วันนี้ประชุมชมรมว่ะ...”

“..ไม่เข้าใจ...แต่ก็เอาเหอะ..ยังไง..ฉันก็อยู่กับแกอยู่แล้ว...”ฝาแฝดต่างมิติยักคิ้ว… “..ว่าแต่แกทำชมรมอะไรวะ..หน้าตาอย่างแก..เห็นมีดีอยู่อย่างเดียวคือกิน..แค่นั้นจริง ๆ ..”

“..นี่ ๆ อิแฝด..ถ้าจะมาด้วยก็อย่าปากมาก..แล้วตอนประชุมเนี่ย..ห้ามคุยกับฉันนะเว้ย...ถ้าแกเผยอปากคุยให้ฉันเสียสมาธิแม้แต่นิดเดียว..คืนนี้..แกต้องไปนอนนอกห้อง...”

“..เออ..แหม...ดุชะมัด..พี่กูเนี่ย...”

ฟ้าเดินไปตามทางเดิน...แล้วก็ใจหายวาบกับแตรรถที่บีบไล่หลัง...บีเอ็มคันหรูผ่านหน้าไปแว้บ...ฟ้ากำหมัด..ทำท่าจะยกนิ้วกลาง..แต่ก็เปลี่ยนใจ..แค่ด่า…

“..อิห่าน..ขับรถไม่ดูคนสวยเลยนะมึง..อิแมวน้ำ..อิแรคคูณ..อิหมีแพนด้า...”

ฝนหัวเราะเสียงดัง…

“..เอ๋า..มึงด่าซะน่ารักเลยนะอิพี่แฝด...”

“..ไม่ได้..เดี๋ยวเสียภาพ...”

รถบีเอ็มจอด..เล่นเอาฟ้าใจคอไม่ดี..ไม่อยากจะมีเรื่อง…

“..ฝน..เฮ้ย..มันจอดทำไมวะ...”

“...กุจะไปรู้เรอะ...แต่คงไม่ใช่เพราะมุงสวยหรอกนะ...”

ประตูรถเปิดออก...หญิงสาวสูงระหงหน้าตาดูนิ่ง ๆ ..ดวงตาเหมือนเศร้า ๆ ..ออกมาจากรถ..

ฟ้าทำหน้าเหมือนกังวล..แหงล่ะ..ตัวเท่าลูกหมา..ยัยคนนี้ดูจะสูงกว่า..ท่าทางแข็งแรงกว่า..และ..

เออ..สวย..แต่ก็นะ..คงไม่สวยไปกว่ากูหรอก..ฟ้าคิด…

“ขอโทษนะคะ..”เสียงหญิงสาวคนนั้นเอ่ยปาก… “..ขอโทษจริง ๆ เมื่อกี้ไม่ได้มองทาง..มัวเล็งดูอยู่ว่าห้องประชุมชมรมท่องเที่ยวไปทางไหน...เจ็บไหมคะ..”

ฟ้าเห็นอีกฝ่ายทำตัวดี..แต่โดยอุปนิสัยกวน ๆ เป็นทุนเดิม..กลับปั้นหน้าไม่พอใจ…

“...โชคดี..ไม่ชนบั้นท้าย...ไม่งั้น..ก้นเบี้ยว..ฉันคงไม่ปลื้มเท่าไหร่หรอกย่ะ...”

“..แล้วชนตรงไหนหรือเปล่าคะ..”

“...ชน..ชนดังเปรี้ยงเลย...”เสียงฝาแฝดต่างมิติอุทาน… “..โดนหัวใจพอดี..เฮ้ย...แก..วิส..ฉันชอบยัยนี่ว่ะ..สวยชะมัดเลย..น่ารักโคตร ๆ ...”

ฟ้าหันไปทางฝาแฝดที่ไม่มีใครในโลกมองเห็นนอกจากเธอ…

“...อิห่าน..มุงเบี้ยนหรือไงวะเนี่ย..”

เสียงฟ้าไม่ใช่ค่อย ๆ ..ท่าทางรำคาญทำให้อีกฝ่ายหนึ่งดูตกใจไม่น้อย…

“...อะไรเบี้ยวหรือคะ...เจ็บตรงไหนบอกได้น้า...แต่จำได้ว่าไม่ได้ชนนี่นา...”

“..ป้าวิส..แก..แกขอชื่อ..เบอร์โทร...ขอทุกอย่างที่ขอได้ให้ฉันหน่อยได้ไหมแก...”ดูแฝดต่างมิติจะกระดี้กระด๊าเป็นพิเศษ….

“..ไม่เอาเว้ย.บอกแล้วว่าโลกนี้..ฉันชื่อฟ้า..ไม่ใช่ป้าวิส...”

“..เออ..นั่นแหละ ๆ ..นะนะนะ..คนดี..พี่สาวสุดที่รัก...ช่วยหน่อยนะ...”

ฟ้าส่ายหัว…

“..แกจะบ้าแล้วหรือไง..ขอแล้วจะทำอะไรได้..เห็นเค้ายังไม่เห็นแกเลย..อิบ้า..”

ฟ้าด่าฝาแฝดคนน้อง..แต่สาวคนหน้ากลับมองดูงง ๆ ...เข้าใจว่า..คนที่คุยด้วยสงสัยกินเห็ดเมาเข้าไป..ไม่น่าจะกินแบบยำ..น่าจะแกงมากกว่า..แต่...ถ้ากินแกงเห็ดเมาจนประสาทหลอน..ป่านนี้..คงนอนโรงพยาบาลไปแล้ว..ยัยนี่มันคุยบ้าอะไรอยู่ได้คนเดียว….

“..เอางี้นะคะ..ถ้าไม่เป็นไรมาก...ขอตัวก่อนนะคะ...”สาวสวยตาเศร้าทำท่าจะหันหลังกลับ…

ฝนแฝดนรกรีบผลักร่างฟ้าไปหาหญิงสาวอย่างแรง….ฟ้าใจหาย...ในโลกนี้...มีแต่ฟ้าเท่านั้นแหละ..ที่คุยกับฝนได้..ไม่ใช่แค่คุย...ทั้งสัมผัส..ทั้งทำอะไรได้ทุกอย่างเหมือนคนหนึ่งทำกับอีกคนหนึ่ง….

ร่างของแฝดผู้พี่คะมำไปหาหญิงสาวตรงหน้า…

และแฝดคนน้องก็ทำในสิ่งที่ฟ้าไม่เคยชอบใจเลย….

ร่างของฝนที่ไม่มีใครเห็นทาบทับร่างฟ้า...กลายเป็นหนึ่งเดียว…

และเวลานี้..ฟ้ากลายเป็นฝน...อานา..อยู่ในร่างป้าวิส…

“..ว้าย..”..เสียงหญิงสาวอุทาน...แต่เหมือนฝนในร่างฟ้า..จะรีบประคองไว้…

สัมผัสที่อบอุ่น…

ความรู้สึกบางอย่างซาบซ่านขึ้นอย่างบอกไม่ถูก….

หญิงสาวหลังจากตั้งหลักได้..ก็หันขวับ...สีหน้าเคือง ๆ ..แต่แหม..ทำไมน่ารักอย่างนี้หว่า….

อยากเห็นสีหน้าขุ่นเคืองของเธอแบบนี้ไปนาน ๆ จริง ๆ …

ลมหายใจอุ่น ๆ ..ทำให้หญิงสาวดูเก้อเขินพิกล…

“.ขอโทษนะ..เราลื่น..รองเท้ามันลื่น...คือ...พื้นมันเหมือนจะหมดอายุแล้วน่ะ...”ฝนในร่างฟ้าพูด…

“..มะ..ไม่เป็นไร...”หญิงสาวเห็นสายตาอีกฝ่ายก็อดหลบตาไม่ได้…

“..เราชื่อ..อานา...”ฝนพูด.. “..เอ้อ..เรียกฝนละกันนะ...”

“...อะ.เราชื่อซีม..โทษที..เรารีบ..เราสายแล้ว..ต้องไปประชุมที่ชมรมท่องเที่ยว...”

หญิงสาวที่สูงกว่ารีบก้าวฉับ ๆ ขึ้นรถบีเอ็ม..ก่อนจะขับออกไป…

สีหน้าของฝนดูจะเคลิ้มพิกล...จนร่างที่ไม่มีใครเห็น..หลุดจากร่างของฟ้าอย่างไม่รู้ตัว….

“..เพี้ยะ..”เสียงตบหัวดังขึ้น..ฝนหันไปหาพี่สาวฝาแฝด..ครางอู้..

“..อิบ้า..มือหนักชะมัด...”

“..เมื่อกี้เล่นอะไรวะ..มาเข้าร่างเฉยเลย..ไม่เอานะเว้ยฝน...แล้วแกไปแนะนำแบบนั้นก็แย่สิวะ..”

“..แหม..นิดหน่อยน่า..ว่าแต่..แกจะไปประชุมที่ชมรมไหนล่ะวิส...”

“...แม่ม..บอกกี่ทีแล้วว่าให้เรียกว่าฟ้า..นี่มันโลกฉันนะเว้ย...”

“..เออ..เข้าใจ..ว่าแต่แกจะไปที่ไหน...แกไปสมัครชมรมท่องเที่ยวเหมือนซีมได้ป่าววะ...”

“..แกจะบ้าแล้วหรือไง..ทำไมต้องสมัครล่ะ.ก็ที่ฉันจะไปประชุมเนี่ย..มันก็ชมรมท่องเที่ยว...เข้าใจยัง..”

แฝดน้องที่ไม่มีใครเห็นชะงัก…

“...จริงดิ..”

“..เออ..”

“..แล้วแกจะยืนเซ่ออยู่ทำไมล่ะ..รีบไปประชุมเร็วเข้าดิ..ไปหาที่นั่งใกล้ ๆ น้องซีมเลยนะ...รีบด่วน...”

ฟ้าเท้าสะเอว…

“..แล้วไงต่อ...นี่ ๆ อิผีเบี้ยน..ตกลงแกชอบผู้หญิงได้ไงวะเนี่ย..”

“..เลิกมาพูดว่าฉันเป็นผีได้แล้ว..ฉันไม่ใช่ผี..แกก็รู้นี่ฟ้า...”ดูฝนจะหน้าหงิก..คนเรา.เออ.หรือไม่ใช่คนก็ตาม..ย่อมมีอะไรที่ตัวเองเกลียด..ไม่อยากฟัง...และสิ่งที่ฝนไม่อยากจะฟังมากที่สุด..ก็คือคำว่า..ตัวเองเป็นผี…

ฟ้าเหมือนจะรู้สึกตัวว่าพลั้งปาก…

“..เฮ้ย..อิแฝด..ขอโทษ...”

ฝนน้ำตาคลอ…

“..แกจะให้ฉันเป็นผีให้ได้ใช่ไหมวะฟ้า...ผีเบี้ยนด้วย...”

“..ขอโทษ..”ฟ้าสีหน้าไม่ดีเหมือนกัน.. “..ไม่ได้ตั้งใจ...ฉันรู้.แกไม่ใช่..ทั้งที่ทำอะไรดูจะเหมือนผีขนาดไหน..แกก็ไม่ใช่...เออ..จะให้ทำอะไรเพื่อขอโทษก็บอกแล้วกัน...”

“..ตั้งแต่เด็ก..แกก็รู้..ว่าคำไหนที่ฉันเกลียด...แกรับปากว่าจะไม่พูด..แต่แกก็พูด...โคตรเสียใจเลยว่ะ..”ฝนคอตก.. “..แกไปประชุมเถอะ..ขอไปเตร็ดเตร่แถวนี้ก่อน..เดี๋ยวดีขึ้นแล้วจะไปหา...”

“..เฮ้ย..ฝน..อานา..ขอโทษจริง ๆ ...”

ฝนพึมพำคนเดียวว่าผีเบี้ยน...ก่อนจะเดินหายไปจากที่นั่น…

ฟ้าเซ็งเป็ด...รู้สึกผิดที่ไปเรียกน้องแบบนั้น...ใช่..แฝดคนน้องเกลียดคำนี้มาก..มากที่สุด…

ฟ้าเดินไปทางห้องประชุมที่ชมรมท่องเที่ยวจองไว้...สีหน้าไม่สู้ดี...หวนนึกถึงอดีต…

อานา...แกโกรธฉันใช่ไหมวะ...ขอโทษ...ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ….

ใช่..แกไม่ใช่ผี...แต่แกคือเทพธิดา..

เทพธิดาของฉัน….


...เท่าที่จำความได้..ฟ้าเห็นฝนมาตั้งแต่เด็ก..เห็นตั้งแต่ยังทารก…

ตอนนั้น..ฝนดูจะโตกว่าทารกอย่างฟ้า..เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ น่ารัก…

ไม่มีใครรู้หรอกว่า..ในโลกนี้..จะมีเด็กผู้หญิงอย่างฝนอยู่…

ทุกครั้งที่ฝนมาเล่นกับฟ้า..เหมือนพี่เล่นกับน้อง..เด็กน้อยฟ้าจะอารมณ์ดี...หัวเราะเอิ๊กอ๊าก...และฝนก็จะคอยจุ๊ย์ปาก..บอกว่าเงียบ..อย่าบอกใคร…..

และฟ้าก็เห็นฝน..คุยกับฝนเรื่อยมา..

จนวันหนึ่ง..วันที่ฟ้าโตพอจะรู้เรื่อง...ฝนที่เดิมโตกว่า..ก็เริ่มทำให้ฟ้าเห็นว่า..ทั้งสองโตเท่ากัน...และฝนก็ตอบในสิ่งที่ฟ้าอยากจะรู้..

“.ตกลง..ฝนเป็นใคร...”ฟ้าถาม.. “..ทำไมมีแต่เราเห็นแกล่ะ...แกเป็นผีเหรอ...”

ฝนหน้าตาไม่ดี..

“..อย่าเรียกแบบนั้นนะ..โกรธ..โกรธมากด้วย..ฉันไม่ใช่ผี..ฉันเป็นน้องฝาแฝดแก..”

“..หือ..น้องฝาแฝด..”

“..เราเป็นเทพธิดา...ลงมาจุติเป็นมนุษย์เหมือนกัน...คือหนีเขามา...”

“..เอ๋..หนีเหรอ...”

“...แนว ๆ นั้น...แต่โดนจับได้...และฉันให้แกมาเกิด..ส่วนฉัน..โดนจับไปรับโทษ...”ฝนถอนหายใจ.. “..แล้วเค้าก็ทำโทษให้ฉันมาอยู่กับแกในสภาพนี้...กลับไปไม่ได้..ต้องอยู่กับแกจนกว่าแกจะตายนั่นแหละ...”

“..ตกลงแกกับฉันเป็นนางฟ้าใช่ไหม...”

“..คล้าย ๆ แบบนั้น..มนุษย์เรียกที่ ๆ เราจากมาว่าสวรรค์..ความจริง..มันก็แค่มิติทับซ้อนกับมิติโลก..นางฟ้าเหรอ..มนุษย์อาจจะเรียกเราแบบนั้น..แต่นางฟ้าจริง ๆ แม่ม..โคตรห่วยน่าดู..เสกของ..เนรมิตรโน่นนี่ก็ไม่ได้...ก็แหงล่ะ...มิติที่แกเคยอยู่..มันก็ดูจะไม่ต่างจากที่นี่เท่าไหร่...แล้วเราสองคนก็ดันนึกสนุกจะลงมาเกิด.ลืมไปว่า..ตอนนั้นที่สวรรค์..ดันมีกฏอัยการศึก...เพราะมีการแย่งชิงอำนาจกัน..และในที่สุด..สวรรค์ก็ถูกปกครองโดยค.ส.น..คือกลุ่มที่คืนความสุขให้นางฟ้า...”ฝนเล่าโดยที่ไม่เกรงว่าคนแต่งนิยายจะถูกจับไปปรับทัศนคติแม้แต่น้อย..

ฟ้าหัวเราะตาใส…

“..ตกลง..ยังไงกันเนี่ย..เราเป็นฝาแฝดกันใช่ไหม..”

“..ใช่..โลกนั้น..ที่มนุษย์เรียกว่าสวรรค์..ฉันชืออานา..แกชื่อภาวิส..แต่ใคร ๆ เรียกแกว่าป้าวิส..คงเห็นว่าแกเหมือนป้ามั้ง….”

“..อานา..ป้าวิส..ตลกดีนะเนี่ย..”

“ตอนเรามาเกิด..เรามาเป็นจิตวิญญาณ...และก็เกิดในท้องแม่เหมือนกัน...พ่อกับแม่ตั้งชื่อเราแล้วล่ะ..ว่าฟ้ากับฝน..แต่เผอิญ..จิตเราโดนพบเห็นจากเจ้าหน้าที่ค.ส.น...ซึ่งเขาห้ามนางฟ้าจุติในช่วงนั้น...โอย..แกคงจำไม่ได้หรอก..เพราะกฏสวรรค์คือ..ใครจุติ..จะโดนลบความจำ..แต่ฉันไม่ได้จุตินี่หว่า...”

“..สนุกดี..แล้วไงต่อ..”

“..เฮ้ย..ไม่สนุกนะแก...ทีนี้..คือเราเป็นแฝดใช่ปะ..แถมยังดันรักกันมากอีก...เค้าเลยลงโทษ..พรากเราจากกันในเชิงกายภาพ..ให้แกจุติต่อไป...ส่วนฉัน..ก็ต้องกลายเป็นนางฟ้าตกสวรรค์..ต้องอยู่กับแกจนแกตายถึงจะหมดโทษ...เซ็งชะมัด..”

“..น่าเห็นใจ..แต่ทำไมเค้าเลือกฉันจุติล่ะ..แทนที่จะเป็นแก...”

“..เค้าบอกว่า..คนจุติจะเจ็บปวดจากชะตากรรมน้อยกว่า..เออ..ชั้นก็..เป็นน้องแกนี่..แกเคยแบ่งบะหมี่สวรรค์ให้ฉันกินบ่อย ๆ ..แถมจะทำอะไรก็นึกถึงฉันก่อนเสมอ..กินไอติมสวรรค์..แกก็ให้ฉันกินคนเดียว..อารมณ์น้องที่อยากตอบแทนพี่มั้ง..ฉันเลยให้แกเกิดเป็นมนุษย์..ก็แค่นั้น...จำได้เลย...แกให้ฉันกินทั้งส้มตำสวรรค์..ไก่ย่างสวรรค์...คาปูชิโน่สวรรค์...คือเราฐานะยากจนในสวรรค์ใช่ปะ..ของมีชุดเดียวแต่แกให้ฉันหมดเลย...”

“...เออ..จำไม่ได้หรอกนะ..แล้วพวกเนื้อสวรรค์..ชิงช้าสวรรค์มีบ้างไหม...หมูสวรรค์อีก"

“..แกเล่นมุกแล้ว..บ้าชะมัด...”อานายู่จมูก… “..จำได้เลย..ตอนจิตแกถูกปล่อยให้กลับมาอยู่ในร่างเด็กในครรภ์อีกครั้ง….ร่างฉันก็ค่อย ๆ หายไป..พ่อกับแม่ก็เข้าใจผิด..คิดว่า..อุปทานที่มีลูกแฝด...ฉันแทบจะร้องไห้..”

“...เอาน่า..ยังไง..ฉันก็อยู่กับแกจนฉันตายนั่นแหละ...”

“..เออ..ใช่..แกคงทิ้งฉันไม่ได้หรอก..ยังไงก็หาแกจนเจอจนได้..ฉันเป็นนางฟ้านี่หว่า...”

“...แกควรจะชื่อนางฝนมากกว่า...เพราะฟ้าเป็นชื่อฉัน...”ฟ้าหัวเราะ.. “..ฉันคงทิ้งแกไม่ได้..แต่แกดิ..แกอย่าทิ้งฉันนะเว้ย...”

“..ไม่ทิ้งหรอกน่า...”

สองพี่น้องกอดคอกันหัวเราะ….


ย้อนกลับมาสู่เหตุการณ์ปัจจุบัน...

ฟ้านึกถึงอดีต..ก็อดมองหาน้องสาวไม่ได้..

หายไปไหนวะ...

แกเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าแกจะไม่ทิ้งฉัน..ฝน..อานา...

ฟ้าหงุดหงิดถึงความปากพล่อยของตัวเอง..เออ..ใช่..อยู่กันมาป่านนี้..รู้ดีว่า..น้องสาวนางฟ้าคนนี้..นางขี้น้อยใจ..ขี้งอน..ขี้บ่น..สารพัดสารพัน..จริง ๆ ก็ไม่ต่างจากเราหรอกวะ...

เออ..งอนคงงอนไม่นานมั้ง...

ฟ้ารีบมาที่ห้องประชุม..ที่ชมรมท่องเที่ยวจองไว้สำหรับประชุมสมาชิกใหม่..ประชุมทำไมก็ไม่รู้..รู้แต่ว่า..เขาให้ประชุมก็มาประชุม..เพิ่งสมัครเข้าชมรมเมื่อวาน..เห็นว่ามีอะไรน่าสนุกให้ทำเยอะแยะ..ก็เลยลองสมัครดู

ฟ้ามองนาฬิกาในไอโฟน..ได้เวลาพอดี...

ตัวเองทักทายเพื่อนที่รู้จัก..และไม่ช้าก็ปร๋อไปนั่งในห้องประชุมอีกแล้ว...

พอนั่งได้..วางชีทที่พี่ ๆ เขาแจกบนโต๊ะข้างหน้า..สายตาก็เหลือบไปเห็น...กร๊าก...พี่กิ..

พี่กิ..พี่ชมรมที่เป็นแรงบันดาลใจให้ฟ้าสมัครเข้าชมรม..หล่อม้วกกกก..รู้ปะ..ทำไมใคร ๆ ถึงเรียกว่าพี่กิ..จริง ๆ เค้าชื่อพี่เชษ...แต่หน้าตาเหมือนซงจุงกิขนาดนั้น..ใคร ๆ เลยต้องเรียกว่าพี่กิ..ให้มันดูอปป้าซะหน่อย..

ฟ้านั่งมองหน้าพี่กิจนเคลิ้ม...กึ๋ย ๆ ...หล่อชะมัด..ล่ำด้วย..ขาวด้วย..โคตรเท่...

พี่กิยิ้มให้ฟ้า..เพราะจำได้ว่าท่าทางเอ๋อ ๆ ..ใส่แว่นดูยังกะป้า..ก็แหง..ป้าวิสนี่นะ...ยัยนี่เข้ามาทำเงอะ ๆ งะ ๆ ก็เลยชวนคุยให้คุ้นเคย..แค่ชวนคุยแป๊บเดียว..ฟ้าก็รีบคว้าใบสมัครมากรอก..กลายเป็นสมาชิกชมรมอย่างไม่ยากไม่เย็นจนเกินไปนัก...

เพียงเพื่อจะมานั่งเคลิ้มตรงนี้...

ฟ้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อพี่กิจำได้และยิ้มให้..พี่กินี่ไม่ใช่ธรรมดานะ..เป็นรองประธานชมรมซะด้วย..เอาวะ..ชมรมท่องเที่ยวจะให้กูไปขึ้นเหนือล่องใต้ที่ไหน..กูขอไปกับพี่กินี่แหละ...

“...ตรงนี้มีคนนั่งยังคะ..”เสียงที่คุ้น ๆ ดังขึ้น...

ฟ้าชะงัก..หันไปตามเสียง..นั่น..ยัยคนตาเศร้า..สวยซึ้ง..ขับรถบีเอ็ม..มายังไงหว่า...

ฟ้ายิ้มแหย..ดูซีมจะเก้อเขินเล็กน้อย...ฟ้าพยักหน้า..เชื้อเชิญอย่างไมตรี..

“..นั่งสิ..ซีม..”

“..อะ..ขอบใจนะ..”ซีมนั่งลง..ท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ ..แหงล่ะ..คงเป็นคนใหม่ของชมรมเหมือนกับเธอนั่นแหละ...เอ..ว่าจะทำอะไรน้า..อ้อ..ใช่..

ฟ้านึกถึงฝน..ยัยแฝดนางฟ้าข้ามมิติของเธอ..รีบหยิบไอโฟน..และถามว่า..

“..แลกไลน์กับเราได้ไหมซีม..”

“..แลกไลน์..”ดูซีมจะงง ๆ หน่อย ๆ ..

“..ช่าย..เราจะไปให้..เอ่อ..ไม่ใช่ ๆ ๆ ..เราจะเก็บไว้เอง..”

“...เก็บไว้..”ซีมดูงง ๆ ..แต่ด้วยความที่เป็นคนดูน่ารัก..ก็หยิบไอโฟนขึ้นมา.. “..เอ่อ..อานา..ใช่ไหม..ฝน..เธอไม่โกรธเรานะ..ที่ขับรถเฉี่ยวเธอน่ะ..”

อานา...ฝน..ชิกหายล่ะสิ..อิแฝดผี..(อุ๊บ..!!)...อิแฝดน้อง..มันไปแนะนำตัวเป็นตัวมันเองนี่หว่า..

“...มะ..มะไม่โกรธ..”

“..อือ..ขอบคุณนะที่ไม่โกรธ..เราชอบเอ๋อ ๆ เหม่อ ๆ ..แบบนั้นแหละ...”

ฟ้าหัวเราะเบา ๆ ...หลังจากยิงบาร์โค้ด..แลกไลน์กันเรียบร้อย..ฟ้าก็ส่งสติ๊กเกอร์ยิ้มให้เป็นการทักทาย..แต่ดูเหมือนซีมจะแปลกใจมากขึ้น..เมื่อเห็นหน้าจอ...

“..ฝน..แล้ว..ฟ้ารารี่นี่ใครเหรอ..”

“..ก็..ก็...เออ..”ฟ้าเริ่มไปไม่เป็น..

พอดี..พี่กิเดินมาทางนี้..ถือกะบะใส่น้ำและขนม..ยิ้มเชื้อเชิญสองสาว...

“...ขนมคนละห่อ..น้ำคนละแก้วนะครับน้อง..”พี่กิยิ้มหวานจริง ๆ ..ฟ้าใจสั่น..ลุกลี้ลุกลนหยิบขนม

ก่อนจะสบตาพี่กิ..นิดนึง..

“..น้ำอะไรดีครับ..โค้ก..น้ำเขียว..น้ำส้ม..”

“..นะ..น้ำส้มค่า...”ฟ้าประหม่าอย่างบอกไม่ถูก...

พี่กิวางแก้วน้ำส้มให้..ก่อนจะหันมาหาซีม..และตาเป็นประกาย..

“..น้ำส้มเหมือนกันหรือเปล่าครับน้อง..”

“..โค้กดีกว่าค่ะ..”ซีมดูจะไม่ใส่ใจคนตรงหน้าเท่าที่ควร..

พี่กิยิ้มหวาน..ยกน้ำให้สองแก้ว..

“..สำหรับน้องพี่ให้สองแก้วเลย..ขนมไหมครับ..”

“..ค่ะ..”ซีมยังคงซึม...

พี่กิหยิบขนมให้..ก่อนจะพยายามสบตาสาวตาเศร้า..แต่เหมือนซีมจะไม่สนใจ...

ฟ้ารีบพูด..

“..ขอสองถุงได้ไหมคะ..พี่กิ..”

“..อ๋อ..ได้สิ..หยิบไปเลย..”พี่กิไม่รู้หรอกว่าฟ้ากำลังหาเรื่องจะมีปฏิสัมพันธ์...

ฟ้าลนลานหยิบ..แต่ก็ปัดแก้วน้ำของซีมหกไปแก้วหนึ่ง...ซีมสะดุ้งเล็กน้อย...พี่กิรีบวางกะบะขนม..และหาผ้ามาเช็ดให้...สายตาพี่กิดูแปลก ๆ แฮะ...

ฟ้าช่วยพี่กิเช็ดน้ำหก..รู้สึกใจสั่น ๆ พิกล..แต่อารมณ์เก้อเขินก็หมดไปทันที..เพราะมีเสียงดังขึ้นข้างหู..เป็นเสียงที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากเธอ..

“..โห..แกทำดีมากเลยฟ้า..”

ฟ้าเหลียวไปตามเสียง..แต่ไม่ทันจะทำอะไร..ก็มีเสียงชะแว้บ...ตามด้วยเสียงพูดในคำที่เธอไม่ชอบ..

“..ยืมร่างหน่อยนะพี่สาว...”

หมด..หมดกัน...นี่ไม่รู้หรือไงวะว่ากำลังจะอ้อยพี่เค้าอยู่เนี่ย...

เหมือนเดิม..เงาร่างที่คล้ายกันทาบทับ...

และ..

“..พี่คะ..หนูจัดการให้เองค่ะ..”เสียงที่คล้ายกันจนแยกไม่ออกของฝนดังขึ้นจากปากฟ้า..

ฝนในร่างฟ้าดึงทิชชู่ออกจากกระเป๋า..แล้วเช็ดให้ซีม...เจ้าตัวหันมายิ้มขอบคุณ..ฝนรีบหยิบแก้วน้ำอีกแก้วมาวางไว้ให้...

“..ขอบคุณนะคะพี่..ไปทางอื่นได้แล้ว..น้องจะคุยกัน..”

พี่กิดูงง ๆ ..แต่ก็ถือกะบะขนมไปทางอื่น...แต่ก็อดเหลียวหลังมองซีมไม่ได้..

เวลานี้..ฝนกลับมาแล้ว..

อานายิ้มกรุ้มกริ่มพิกล...

ซีมเห็นฝนแกะขนมให้..ก็หันมายิ้มขอบคุณอีก..

“..เรายังไม่หิวนะฝน..เออ...ใช่..เมื่อกี้แลกไลน์กัน..ทำไมไลน์เธอมันขึ้นเป็นชื่อฟ้ารารี่อะไรก็ไม่รู้..”

ฝนคว้าไอโฟนของฟ้า..เอียงคอไปหาซีม..

“..อ๋อ...คือ...เราชอบรถเฟอรารี่...แต่ก็ไม่อยากจะให้มันเป็นรถเฟอรารี่จริง ๆ ..ก็เลยตั้งชื่อว่าฟารารี่แทนไง..”ฝนพยายามถูไถจนได้..แต่ก็ยอมรับว่ากว่าจะไถลได้ขนาดนั้น..ก็เจ็บสีข้างพอสมควร...

“..รถในฝันเหมือนกันนะเนี่ย..”ซีมหัวเราะ..

อานาในร่างป้าวิสมองสาวตรงหน้าอย่างเคลิบเคลิ้ม..ซีมรู้สึกตัวว่าถูกมอง..ก็สบตา..

ฝนคิดในใจ..

“..อย่านึกนะว่า..ที่มาจากสวรรค์..จะไม่เอาอะไรติดตัวมาด้วย..มีดีเหมือนกันล่ะน้องสาว..”

นางฟ้าที่เสก..หรือเนรมิตรอะไรไม่ได้..ก็ใช่นะ..แต่นางฟ้าก็มีอะไรที่เหนือกว่ามนุษย์อยู่เช่นกัน..

เช่นความสามารถทางจิต...

ฝนทอดสายตาที่ดูนุ่มนวล..แต่ดูทรงพลัง..อำนาจจิตนางฟ้าแผ่ออกมา...ทำให้ซีมรู้สึกแปลก ๆ …

หัวใจเต้นแรงผิดปรกติ...เขินอาย..และหน้าแดง...

“..ซีมทำไมถึงมาสมัครชมรมนี้ล่ะ..”อานาถาม...

“..คือ..คือเราชอบเที่ยว..”

“..เหมาะเลย..เราก็ชอบ..”ฝนยิ้มหวาน...แต่หารู้ไม่ว่า..ฝาแฝดคนพี่ที่รับรู้ทุกประการแต่ทำอะไรไม่ได้..ร่ำร้องอยู่ภายใน.. “..กูชอบนอนอืดอยู่กับบ้าน..ดูซีรี่ส์เกาหลีแล้วแดกขนมเว้ย... ที่มาสมัคร..เพราะกูชอบพี่กิ..”

“..ดีจัง..เราอยากเที่ยวกับชมรม..เพราะน่าจะสนุกกว่าเที่ยวคนเดียว..”ซีมเริ่มสบตากับฝนมากขึ้น..

“..เนอะ..เราจะได้ไปกับซีมด้วย..ไปไหนไปกันเนอะ..”ฝนรีบสร้างความป๋าด้วยการคว้ามือซีม..และฟอร์มเฉไฉพูด.. “...มือนุ่มดีนะ..นี่ถ้าเค้าให้ทำงานยกโน่นแบกนี่..ซีมจะไหวไหมเนี่ย..”

ซีมหัวเราะเบา ๆ ..

“..อย่าคิดว่าเราอ่อนแอสิฝน...”

“...แหม..ฟอร์มดูคุณหนูจะตาย..แต่ไม่เป็นไรนะซีม..ถ้ายังไง..เราจะช่วยซีมเอง..เราแข็งแรง..”ฝนเริ่มโชว์พาว..ในขณะที่พี่สาวร่ำร้องอยู่ภายใน.. “..กูอ่อนแอเว้ย..กูไม่ชอบลำบาก..”

“..เออ..ใช่..เสร็จแล้วฝนจะไปไหนต่อ..”

“หือ..”..ป๋าอานาหรี่ตาเลิกคิ้ว.. “..มีอะไรหรือ..”

“..เปล่า ๆ ..ไม่มีอะไร..แต่ดูฝนจะคุยสนุกดีนะ..เลย..เอ้อ..อยากจะ..จะทำความรู้จักมากกว่านี้..”

ฝนอมยิ้มในใจ..จิตนางฟ้าทำงานแล้วสินะ..ฮ่าฮ่าฮ่า...

“..ไปดิ..จะพาไปไหนไปได้เลย..เราอยากนั่งบีเอ็มเหมือนกัน...เอางี้นะ..เราเลี้ยงซีมเอง..โอเคไหม..”

“..จะดีหรือ...”

“..ก็ขับบีเอ็มให้นั่งแล้วนี่นะ..”ฝนหัวเราะ...ในขณะที่ฟ้าอยากจะด่าแต่ด่าไม่ได้..มีแต่จะรำพึงในใจ.. “..ใช้เงินกูเกลี้ยงแหง..อิแฝด..หมดกัน..”

แต่ฝนหรือนางฟ้าที่ชื่ออานา..คงหารู้ไม่ว่า..แม้จะเป็นนางฟ้า..แต่ก็ตกสวรรค์มา..แถมยังไม่ได้โชคดีไปกว่ามนุษย์สักเท่าไหร่หรอก..

หญิงสาวสองคนเห็นฝนในร่างฟ้าก็ถลาเข้ามา..

“..เฮ้ย..ฟ้า..แกก็เข้าชมรมนี้ด้วยหรือวะ..”

ฟ้า..

ให้ตายสิ..อิสองตัวนี่..ฝนแทบจะแผดเสียงด่า..

ฝนจำได้..ทุกที่ที่ฟ้าไป..ฝนจะไปด้วย..และอยู่ด้วยเสมอ..

พลอย..มิ้นท์...เพื่อนของฟ้า..

ซีมสีหน้าพิกล..

“..เมื่อกี้ว่าไงนะ..เธอไม่ได้ชื่อฝนเหรอ..”

“..เอ๋า..”..พลอยอุทาน.. “..ไหงแกไปอำเขางั้นล่ะวะฟ้า..”

ซีมเม้มปาก..ลุกขึ้น..

“..นี่อำเราทำไม..แกล้งอะไรเรา..เกิดอะไรขึ้น..อยากเห็นเราเป็นไอ้โง่ใช่ไหม..ตกลงบอกมา..ว่าเธอชื่ออะไรกันแน่..ฝนหรือฟ้า..แล้วถ้าชื่อฟ้า..เธอจะอำเราไปทำไม....”




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น