ดินเนอร์ไม่เผลอจิ้น(แบทเบลล์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 843 Views

  • 4 Comments

  • 6 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    843

    Overall
    843

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
เมื่อหนึ่งในคู่จิ้นสุดฮอทอย่างเบลล์(เบลล์ฝน) เจอกับหนึ่งในคู่เรียลสุดฟินอย่างแบท(เนเน่แบท) ดินเนอร์และบทสนทนาที่มีความหมายต่อทั้งสองจะเป็นอย่างไร


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 เรา เล่นทวีต และทวิตนี้ที่เรารีทวีต..มันทำให้เราต้องมาแต่งเรื่องสั้น ดินเนอร์ไม่เผลอจิ้นขึ้นมา 


ไม่มีอะไรมากหรอก..ทั้งหมดเกิดจากความหงุดหงิดเกี่ยวกับ เนเน่ แบท ที่ยังไม่ลงเอยกันสักที และเผอิญชอบเบลล์ด้วย..เลยเอาทั้งสองมาแต่งเป็นนิยาย 

ไม่รู้จะชอบหรือเปล่านะ..แต่มันมาจากความต้องการที่จะให้เนเน่แบท กลับมาคืนดีกันอีกครั้งจริง ๆ 

ถ้าพวกเธอจะคืนดีกันได้..เราก็คงดีใจ..

และคนแฟน ๆ เนเน่แบทก็คงดีใจไปด้วย

อยากให้กลับมาหากันจัง...

ส่วนเบลล์ ..ฝน..ถ้าเป็นจริงก็คงดี..แต่เรือคงล่มไปแล้วล่ะ..แก้ไม่ได้แล้ว

...คิดว่า...จิ้นเอาสนุก ๆ แล้วกันสำหรับคู่นี้นะ..

ลุ้นคู่เรียลดีกว่า...

ขอบคุณที่ตามอ่านนะคะ...เรื่องสั้นเรื่องนี้ถือว่าลงสลับตอนนิยายเรื่องอื่น ๆ ยังหัวตื้อหัวตันแต่งไม่ออกก็แล้วกันค่ะ..


จันทร์อรุณ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 20 ก.ย. 59 / 13:29

บันทึกเป็น Favorite


          
       
CR:IG@nnnnae & @sakodroy
*********************************************************************************
       เบลล์ขับรถเข้ามาในมธ.รังสิต..

และมือถือยังคงเปิดอยู่..

ไอโฟนอยู่ที่วางโทรศัพท์ที่ติดกระจกอยู่..และกำลังเปิดสายคุย..พร้อมกับขับรถไปด้วย...

“..พี่ฝน..ตกลงไม่ว่างอีกแล้วใช่ไหม..”

น้ำเสียงของสาวหน้าคมดูหงุดหงิด...

เสียงอีกฝ่ายดังจากสปีคเกอร์โฟน

“..พี่ติดซีรี่ส์นะเบลล์..ตอนนี้ไม่ว่างกันทุกคน..ทั้งปันปัน..โอบ..”

“..แต่พี่ฝนนัดเบลล์แล้วนะ..”สีหน้าของสาวตาโตหน้าคมดูจะไม่ดีเท่าไหร่...

“..เบลล์เที่ยวกับเหนิงไปก่อนก็ได้...”

“..พี่คะ..”เบลล์เสียงเครียดขึ้น.. “..เหนิงมันเพื่อนนะพี่..”

“..อ้าว..ก็เพื่อนสิ..ไม่ดีหรือไง..”

“..แต่..หนูไม่ได้ต้องการแค่เพื่อนนี่พี่ฝน..”เบลล์ทำเสียงเหมือนโวยวาย..เล่นเอาอีกฝั่งทำท่าเหมือนไปไม่เป็น..

เบลล์เองก็รู้สึกตัวว่าพูดอะไรออกไป..รู้สึกทั้งเขิน..ทั้งแย่..ไม่น่าเลย..

พี่ฝนจะว่ายังไงบ้างล่ะเนี่ย..ที่พูดออกไปอย่างนั้น..

อีกฝั่งเงียบไปพักใหญ่..แต่เบลล์รู้ว่าพี่ฝนยังไม่วางสาย..

เบลล์เองก็ไม่รู้จะพูดอะไร..

“..เบลล์..เบลล์ต้องการอะไร..”เสียงอีกฝ่ายอ่อนลง.. “..จากพี่..กันแน่..”

เสียงเหมือนบางลง..จางลง...

สีหน้าเบลล์เหมือนจิกไปข้างหน้าทั้งที่ไม่มีกล้อง..ไม่มีอะไร..นอกจากกระจกรถ..

“..ต้องการให้พี่ฝนรักษาสัญญา..ไปเที่ยวกันตามที่เรานัดกันไว้..”

สาวหน้าคมพูดอ่อย ๆ ..

“..เบลล์..”เสียงอีกฝ่ายดูจะนิ่งมากขึ้น..เหมือนพยายามจะนิ่ง.. “..เราเป็นแค่คู่จิ้นกันนะ..”

จิ้นเหรอ..

น้ำตาไหลออกมา..แต่ไม่ว่าใครก็ไม่มีทางรู้..แม้แต่คนที่พูดด้วยทางโทรศัพท์คนนี้...

ใช่..เรามันเป็นแค่คู่จิ้นใช่ไหม..

คู่จิ้นก้อยดาว..จากซีรีส์ฮอร์โมน..แต่มันก็จบไปตั้งนานแล้ว..ขนาดฉายไปสองรอบ..ก็จบรอบที่สองไปนานแล้วด้วย..

นับวัน..คงมีคู่จิ้นใหม่ ๆ เข้ามาให้คนสนใจ..และความเป็นก้อยดาว..ก็คงหายไปกับกาลเวลา..ลืมเลือนกันไปตามธรรมชาติของคนยุคนี้..ที่เปลี่ยนแปลงอะไรง่าย ๆ ...

แต่พี่ฝนรู้ไหมว่า..อะไรในใจเบลล์ที่ไม่เคยเปลี่ยน..

พี่ฝน..พี่ฝนรู้ไหม..ว่าสำหรับเบลล์แล้ว..เราไม่ใช่แค่นั้น..

ไม่ใช่จริง ๆ ..ไม่ใช่..ไม่ใช่..

“..แค่นี้ก่อนนะพี่ฝน..เบลล์จะถึงงานแล้ว..”

เสียงตัดบทที่แปร่งปร่า...ไม่ว่าคนโง่ที่สุด..ก็รู้ว่า..มันไม่ใช่มีความหมายตามที่พูดแค่นั้น..

แต่ระคนไปกับความรู้สึกที่บอกไม่ถูก..น้อยใจ...เสียใจ..หรืออะไรดี...

“..เบลล์..”อีกทางหนึ่งเหมือนจะมีความรู้สึกในทีเหมือนกัน..คือห่วงใย.. “..เป็นอะไรไป..”

“..พี่ฝน..แค่นี้ก่อนนะ..เบลล์ทำงานก่อน..”

“..เบลล์..พี่ขอโทษ..พี่ไม่ได้หมายความว่า..”..แต่เบลล์ตัดสายไปแล้ว..

และใช้หลังมือเช็ดน้ำตา..

บ้าชะมัดเลย..ร้องไห้ทำไมวะ..พี่ฝนก็พูดถูก..เรามันแค่คู่จิ้น..ที่ตอนนี้..คนคงเลิกจิ้นกันไปแล้วล่ะ..ก้อยดาวมันไม่มีแล้ว..มันไปพร้อมกับค่ายจีทีเอชนั่นแหละ..ตอนนี้เป็นจีดีเอชไปแล้ว..

พี่ฝน..พี่ฝนรู้ใช่ไหม..เราคือคู่จิ้น..ใช่..คนอื่นเค้าจิ้น..แต่พี่ฝนไม่นึกบ้างเลยหรือว่า..เราก็จิ้นเหมือนกัน..

จิ้นกับพี่..

จิ้นจนไม่รู้จะรู้สึกยังไงแล้ว..

รู้ไหมว่าทำไมเบลล์ถึงทำตัวบ้า ๆ บอ ๆ ..ต๊อง ๆ ..คิดว่าคนสวย ๆ อย่างเบลล์อยากให้ใครมองว่าต๊องหรือไง..พี่ฝนรู้ไหม..ที่เบลล์ทำแบบนี้..เพียงเพราะรู้ว่า..พี่ฝนชอบ..พี่ฝนมีความสุข..พี่ฝนพอใจที่เบลล์เป็นแบบนี้..

นี่คือที่มาของทุกอย่าง..เราเป็นได้แค่นั้นใช่ไหม..คู่จิ้น..

เบลล์เช็ดน้ำตา..แต่การเช็ดน้ำตาในขณะขับรถ..มันก็คือความประมาทอย่างหนึ่ง..

เบลล์ร้องเหวอเมื่อเห็นรถคันหนึ่งพุ่งเข้ามา..ตายห่าน..นี่กินเลนไปอีกเลนได้ยังไงเนี่ย..

เบลล์หักพวงมาลัยหลบ...รถสองคันแฉลบถากกันเล็กน้อย..แต่ก็เพียงพอที่จะให้เสียหลัก..และปีนขึ้นฟุตบาท...

บ้าชะมัดเลย..เบลล์คิด..แต่เราผิดนี่นะ..

สำนึกของเขมิศรายังคงเป็นสำนึกของคนดีอยู่..รีบลงจากรถ..เดินไปหาคู่กรณี..

เพียงเพื่อจะเห็นคนขับรถคันนั้นลงมาด้วยสีหน้าดูหงุดหงิด..

แต่ก็ผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าตาจริง ๆ ของอีกฝ่าย..

“..เอ๊ะ..ก้อย..”เธอพูดเสียงเหน่อเล็กน้อย..

เบลล์ชะงักเมื่อมีคนทักถึงตัวละครที่สร้างชื่อให้ตัวเอง..พิจารณาอีกฝ่ายอย่างตื่น ๆ ทึ่ง ๆ ..

ผิวขาว..ใส่ฟันเหล็ก..หน้าเรียว..บอกได้คำเดียวว่าน่ารักอย่างบอกไม่ถูก..

คุ้นนะสำหรับคน ๆ นี้..แต่นึกไม่ออกว่าใคร..

ทำไมขาวแบบนี้ล่ะ..ว่าปันปันขาวแล้วนะ..คนนี้ขาวมากกว่าอีกหรือ..บอกยาก..

แต่ทำไมถึงมีเสน่ห์จริง ๆ ..

“..ขอโทษนะคะ..หนูผิดเองค่ะพี่..ขับรถเหม่อไปหน่อย.พี่ไม่เป็นไรนะคะ..”เบลล์รีบขอโทษ

อีกฝ่ายรู้สึกพึงพอใจในท่าทีที่อ่อนน้อม..ยอมรับผิดแต่โดยดี..และไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนมีชื่อเสียง...

“..น้องเป็นไรมากไหมคะ..”

“..ไม่เป็นไรค่ะพี่..ขอโทษนะคะ..”เบลล์รีบไปจับตามเนื้อตามตัว.. “.ไม่เจ็บนะคะ..”

แต่เบลล์ก็สังเกตได้ถึงดวงตาที่ดูหม่นเศร้าของอีกฝ่าย...

“..พี่ก็ขับรถเหม่อด้วยแหละ..ไม่เป็นไรนะ..”อีกฝ่ายยิ้มให้..ทำให้เบลล์รู้สึกว่าโลกสดใสขึ้นมาชั่วขณะ.. “..น้องที่เล่นเป็นก้อยในฮอร์โมนใช่ปะ..พี่นี่แฟนก้อยดาวเลยนะ..”

เบลล์ยิ้มเมื่อมีคนจำได้..แต่ก็หม่นเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยถึงดาว..

มันก็แค่คู่จิ้น..คิดอะไรมากวะแก..เบลล์พยายามบอกกับตัวเอง..

สีหน้าและแววตาหม่นหมองทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่า..มีอะไรผิดปรกติแน่..

“..เป็นอะไรไปหรือเปล่าคะน้องก้อย..”

“..นั่นตัวละครในซีรี่ส์นะคะพี่..เรียกหนูว่าเบลล์ดีกว่า..”เขมิศราพยายามฝืนยิ้ม..

“..อะค่ะ..น้องเบลล์..น้องไม่เป็นไรนะคะ..”

“..ค่ะ..ขอโทษอีกครั้งนะคะพี่..”

หญิงสาวผิวขาวหน้าเรียวฟันเหล็กมองไปที่รถของคู่กรณี..ที่ปีนฟุตบาท..เบลล์หัวเราะเขิน ๆ เมื่อนึกถึงการขับรถที่ไม่ค่อยจะได้เรื่อง...

“..เดี๋ยวหนูจะไปงานที่ตึกกิจกรรมนะคะ..”เบลล์พูด..

หญิงสาวพยักหน้ายิ้ม ๆ ...

“..ไปเถอะค่ะ..พี่ไม่เป็นไร..ว่าแต่..”หญิงสาวผิวขาวนิ่งชั่วครู่..จนเบลล์ไปที่รถตัวเอง..ก่อนจะหันมายิ้มแหย..

“..ฮ่าฮ่าฮ่า..ท่าจะไปไม่ได้แล้วล่ะค่ะ..”

เพราะรถของนักแสดงสาวที่ดังจากซีรีส์ฮอร์โมนไม่ใช่แค่ปีนฟุตบาทเท่านั้น..แต่ยังจะชนเสาไฟฟ้าอีก..ส่วนหน้ายู่ยุบเข้ามาอย่างเห็นได้ชัด...

หญิงสาวผิวขาวฟันเหล็กได้แต่ยิ้ม..

“..งั้น..พี่ไปส่งก็แล้วกัน..”

“..จะดีหรือคะ..”..เบลล์ดูเกรงใจ..

“..ไม่เป็นไรหรอกน่า..เอาเป็นว่า..คิดว่าพี่เป็นแฟนคลับแล้วกัน..”

เบลล์เห็นอีกฝ่ายมีน้ำใจ..และท่าทางใจดี..ก็ยิ้มอย่างดีใจ..แต่ก็อดถามไม่ได้..

“..พี่ชื่ออะไรนะ..หนูว่า..หนูก็คุ้นพี่นะ..”

“..เหรอ..พี่คงไม่ดังเท่าเบลล์หรอกนะ..”หญิงสาวนิ่งไปชั่วครู่.. “..พี่ชื่อแบทค่ะ..”

 

......

หลังจากเอาข้าวของในรถที่จำเป็น..พร้อมกับโทรบอกประกัน..และบอกพ่อ..แน่ล่ะ.พ่ออาจจะเอ็ดตะโรเล็กน้อย.แต่ก็เหมือนจะให้สั่งให้ลูกน้องมาจัดการรถให้..

เบลล์ก็ได้ขึ้นมานั่งคู่กับแบทเรียบร้อยแล้ว...

แบทขับรถให้ท่าทางเหมือนอารมณ์ดี..แถมยังยื่นขนมให้ด้วย..

พอได้ของกิน..อารมณ์ที่ขุ่นมัวของเบลล์ก็เริ่มดีขึ้น...

“..เผอิญมาหาเพื่อนในธรรมศาสตร์พอดี..”แบทพูดพลางยิ้มพลาง.. “..แต่ก็ไม่ค่อยได้เข้ามาในนี้หรอกนะ..พี่เรียนม.กรุงเทพ..เบลล์บอกทางพี่ก็แล้วกัน..ว่าแต่จะไปทันงานของเบลล์ไหมล่ะ..”

“..ทันค่ะทัน..”เขมิศราพูดพร้อมกับเคี้ยวขนม.. “..แต่หนูคุ้นพี่จริง ๆ นะคะ..พี่เป็นดาราหรือเปล่าเนี่ย..”

“.ไม่ใช่หรอกค่ะ..”แบทยังคงยิ้ม.. “.แต่ช่างมันเถอะ..พี่อาจจะมีชื่อเสียงในวงแคบ ๆ น่ะ..”

“..แล้วพี่จะไปไหนต่อคะเนี่ย..”เบลล์ถาม.. “..ถ้าไม่รีบนะ..รอเบลล์ทำงานสักครึ่งชั่วโมงนะคะ..เดี๋ยวจะพาพี่ไปเลี้ยงข้าว..เป็นการขอโทษและขอบคุณไปในตัว..”

“..บ้า..เกรงใจ..”แบทหัวเราะ.. “..ไม่เป็นไรหรอกค่ะ..”

เบลล์เหมือนจะไม่ยอม..จับมืออีกฝ่าย..

“..นะคะ..นะ..เบลล์จะได้สบายใจ..”

“..พี่..เอ่อ..พี่มีธุระ..”

“..ถ้าจริงเบลล์ก็ไม่ว่าหรอกค่ะ..แต่พี่อึกอัก..แปลว่าเกรงใจเบลล์แน่เลย..”เขมิศรายิ้มเจ้าเล่ห์..

รู้สึกว่ามือของอีกฝ่าย..ดูจะเย็น ๆ พิกล..และไม่รู้ว่าเบลล์คิดไปเองหรือเปล่า..ที่อีกฝ่ายเหมือนจะหน้าแดงนิด ๆ ..

เอ๋..แปลกจริง ๆ ..ทำไมต้องเขินด้วยหว่า..ก็ผู้หญิงเหมือนกันนี่..สาวสวยหน้าคมคิด..

“..เอ่อ..แหม..”อีกฝ่ายดูจะเก้อเขินอยู่บ้าง.. “..เล่นในซีรี่ส์..เบลล์เป็นเลสเบี้ยน..ชีวิตจริงจะเป็นหรือเปล่านี่..”

อ่อ..ท่าทางจะคิดว่าเราเป็นเลสน่ะเอง..ฮ่าฮ่าฮ่า...เบลล์หัวเราะในใจ..

“..พี่คะ..เบลล์ก็เล่นมาหลายเรื่องแล้วนะ..เป็นผียังเคยเลย..เป็นเลสเบี้ยนแค่เรื่องเดียวเอง..”

“..แต่มันก็ดังมากนะ..เบลล์เป็นไอดอลไปเลยรู้ป่าว..”

“..แหม..จริง ๆ มันก็แค่..”เบลล์กลืนน้ำลายอย่างยากเย็น..

ปากอยากจะบอกว่า..มันแค่คู่จิ้นกับพี่ฝนให้คนเข้าเคลิ้ม ๆ กันไปแค่นั้นแหละ..แต่ทำไมมันพูดไม่ออก..

นึกถึงสาวหน้าหมวยผิวขาวตัวเล็กคนนั้น..ทำให้พูดไม่ออกทุกที..

พี่ฝน..พี่คิดว่าเราแค่คู่จิ้น..และไม่เคยรู้สึกอะไรเลยใช่ไหม...

“..เบลล์ชอบผู้ชายค่ะพี่..”เบลล์กลั้นใจตอบ..

แบทหัวเราะ..

“..พี่ก็คิดแบบนั้นนะ..แต่ก็อดเขินเบลล์ไม่ได้..เบลล์เป็นผู้หญิงที่หล่อมากรู้มั้ย..”

“..แต่พี่ก็น่ารักนะคะ..ถ้าเบลล์เป็นเบี้ยนจริง..เบลล์คงจีบพี่แน่ ๆ ..พี่น่ารักกว่าดาราซะอีก..”

“..จริงเหรอ..”แบทเขินอีก..

เขมิศรานึกว่าไม่มีอะไรมาก..เลยแหกปากร้องเพลงที่ตัวเองเป็นนางเอกมิวสิคมาแล้ว..

“..ดูรวม ๆ ช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน..ไม่อยากเขินฉันพูดจริง ๆ ..”

เสียงร้องเพลงของเบลล์นั่นเป็นที่เลื่องลือไปทั่วทุกสารทิศอยู่แล้ว..แบทแรก ๆ ก็ดูจะเคลิ้มนิด ๆ ..แต่พอฟัง ๆ ไป..กลับขำซะนี่..

แบทอดหันมามองหน้าคม ๆ ของหญิงสาวคู่กรณีที่รู้สึกจะสนิทสนมกันเร็วไปหน่อยคนนี้ไม่ได้..

เธอเทขนมเข้าปาก..แต่ก็ร้องเพลงเหมือนไม่ใส่ใจใคร..ดูตลก..ดูไม่ห่วงสวย..พยายามมองแบทอย่างใส่ใจ..เหมือนอยากจะทำให้คนที่อยู่รอบข้างอารมณ์ดี..

แบทสบตาเบลล์โดยบังเอิญ..ก่อนจะยิ้ม..แล้วเปิดเครื่องเล่นเพลงในรถ..เป็นเพลงเดียวกับที่เบลล์ร้อง...

เล่นเอาเขมิศราถึงกับเบรคทันที..

“..โห.พี่..นี่เสียงหนูมันทารุณหูพี่ขนาดที่ต้องเปิดเอาเสียงต้นฉบับเลยหรือไงคะเนี่ย..”

แบทหัวเราะ...

“..นี่ตกลงพูดเล่นหรือพูดจริง..ที่ว่า.ถ้าเป็นเบี้ยนจะจีบพี่..”

“...พูดจริง ๆ นะคะพี่..”เบลล์ตาโต.. แต่แล้วก็รีบปกป้องตัวเอง.. “..แต่เบลล์ชอบผู้ชายนะคะ..”

“..งั้น..เป็นผู้หญิงที่ชอบผู้หญิงให้พี่สักวันไหมล่ะ..เป็นการไถ่โทษที่ขับรถจะชนพี่..”แบททำหน้าเหมือนหยั่งท่าที..

เล่นเอาเขมิศราไปไม่เป็น...

“..เดี๋ยว ๆ ๆ .พี่คะ..พี่..”

“..ใช่..พี่ชอบผู้หญิง..เข้าใจหรือยังล่ะ..”แบทหลบตาอีกฝ่ายเมื่อพูดคำนี้อออกมา...

เบลล์อ้าปากค้าง...

ก่อนจะฉุกคิดอะไรได้..ใช่..ชื่อเสียงของผู้หญิงคนนี้..ก็มีคนรู้จักไม่น้อยเหมือนกัน..เพียงแต่เธอไม่ใช่ดาราเหมือนเบลล์..แต่เป็นเนตไอดอล...

เบลล์รู้แล้วว่าคนที่อยู่กับเธอคนนี้คือใคร....

“..หรือว่า..พี่คือ..พี่แบท..แบทเนเน่..”

แบทถอนหายใจยาว...

“..คงไม่มีอีกแล้วล่ะนะ..มันไม่มีอีกแล้ว...”

น้ำตาใส ๆ ไหลออกมารื้น ๆ ..มากพอจะทำให้เบลล์รู้สึกเห็นใจ...

“..พี่แบท..กินข้าวเย็นกับเบลล์นะคะ..ขอร้อง..”เบลล์พูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ.. “..รับปากนะ..กินข้าวกับเบลล์.”

แบทยิ้มเล็กน้อย..

“..เบลล์จะเลี้ยงข้าวพี่ทำไม..แค่รถเฉี่ยวกันนิดเดียว..ไม่ต้องทำอะไรแบบนี้ก็ได้..”

เขมิศราแม้จะต๊อง..บ้า..ขี้กลัว..และมีอะไรที่ดูจะโก๊ะ ๆ หลายเรื่อง..แต่มีเรื่องหนึ่งที่ไม่ว่าใครคงไม่เห็นมุมแบบนี้จากเธอบ่อยนัก...

มุมของความเป็นคนแมนคนหนึ่ง..ขี้สงสาร..เห็นอกเห็นใจคนอื่น ๆ ...

“..เมื่อกี้พี่บอกเบลล์ใช่ไหม..เป็นผู้หญิงที่ชอบผู้หญิงให้พี่หนึ่งวันจะได้ไหม..ได้ค่ะ..เบลล์เป็นให้..”

ก่อนที่เบลล์จะพูดออกมาว่า..

“..พี่เลิกกับพี่เน่แล้วใช่ไหมคะ..”

 

.....แบทเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงอยู่ในกลุ่มผู้ชมบริเวณตึกกิจกรรมของธรรมศาสตร์รังสิตนี้ได้อย่างไร..

แต่สายตาที่ดูจริงใจ..ทำให้แบทเองไม่กล้าจะปฏิเสธเด็กสาวรุ่นน้องผิวคล้ำคนนี้...

เบลล์มาถึงตึกกิจกรรม..ก็รีบไปรายงานตัว..และไม่ช้าก็ปรากฏตัวบนเวที..พูดคุย..ให้สัมภาษณ์..และร้องเพลงที่เสียงเพี้ยน ๆ ...ทำให้คนสนุก..ตลกไปกับความโก๊ะไม่รู้จบของเธอ..

“..ช่วยกันหน่อยนะค้า..นี่เสื้อสวย ๆ ..ซื้อคนละตัวสองตัว..ช่วยหาทุนให้กิจกรรมค่ายอาสา...”เบลล์พูดบนเวที.. “..ถ้าไม่ซื้อ..เดี๋ยวเบลล์จะร้องเพลงอีกเพลงนะคะ..”

เสียงหัวเราะดังขึ้น...เบลล์มีมุกเสมอ..แม้จะจิกกัดตัวเองเพื่อให้คนขำก็ตาม...

แบทนั่งฟัง..แต่ก็เห็นเบลล์มองมาที่เธอเป็นระยะ ๆ ...ยักคิ้วหลิ่วตา..จนคนดูซึ่งเป็นชาวธรรมศาสตร์อดงุนงงไม่ได้..

มีบางคนซุบซิบ..

“..นั่นแบทที่เค้าเป็นแฟนกับเนเน่นี่..ทำไมรู้จักกับเบลล์ได้..”

“..ตกลงเบลล์เป็นเบี้ยนจริง ๆ หรือ..นึกว่าเป็นแค่ในซีรี่ส์..”

“..โห..นี่ถ้าเค้าคบกันนะ..ข่าวใหญ่แหง..เลสตัวแม่กับไอดอลเลสในซีรี่ส์..”

ฯลฯ...

แบทแม้ไม่ตั้งใจฟัง..แต่เสียงก็ลอด ๆ เข้าหูตลอด...

ชักจะเบื่อหน่าย..คนสมัยนี้..ช่างหาเรื่องเมาท์กันได้ตลอดเวลา..ทำให้รู้สึกกดดันได้ตลอดเวลาเช่นกัน..

แบทหลบคนออกมา..และตรงไปที่รถ...เปิดประตู..นั่งที่ตำแหน่งคนขับ..

เอนเบาะ..เปิดเพลง..

แต่ก็อดมองอะไรบางอย่างไม่ได้..

แหวนที่วางไว้..นั่นคือแหวนคู่ที่ทำและใส่ด้วยกันกับเนเน่...

แบทถอดมันและวางไว้ในรถ..แม้จะไม่ใส่..แต่ใครจะรู้..ว่ามันอยู่ตรงคอนโซลรถอย่างไม่มีใครสังเกต..และเหมือนแบทจะพยายามมองมันบ่อย ๆ ..เพียงเพื่อนึกถึงใครบางคนที่มีความหมาย...

ก่อนจะหยิบโทรศัพท์..และเปิดแกลลอรี่..

ภาพที่เห็นในจอไอโฟน..เป็นภาพที่มองแล้วให้ความรู้สึกหลากหลาย..

สุข..ทุกข์..เจ็บปวด..แต่ก็คิดถึง...

อยากอยู่คนเดียว...ในใจของแบทคิด..ไม่ได้สิ..อยู่คนเดียวต้องบ้าแน่นอน...ต้องไม่อยู่คนเดียวถึงจะถูก..

นึกถึงเพื่อนร่วมแก๊งค์..พวกมันก็ไม่ค่อยจะว่างกันเลย..ไม่อยากกวนพวกมันเลย...

แต่ถ้าจะอยู่กับเบลล์น่ะหรือ..น้องเค้าเป็นดารา..มีชื่อเสียง..แค่มาดูในงานนิด ๆ หน่อย ๆ ..คนก็ยังเมาท์กันขนาดนี้..อย่าไปทำให้น้องเขาถูกสังคมกดดันเลยดีกว่า...เขามีอนาคตของเขา..

แบทยิ้ม..เก็บมือถือ..

“..ขอโทษนะเบลล์..ที่ผิดสัญญา..”

เอื้อมมือสตาร์ทรถ..เข้าเกียร์...และ..

ก่อนที่จะเหยียบคันเร่งให้รถออกตัว..

ร่างหนึ่งก็ถลันเข้ามาขวาง..หน้าตาดูจะเครียด..และโกรธ..อารมณ์ไม่ดี..

แบทใจหายวาบ..รีบเหยียบเบรค.

ยัยน้องหน้าคม..ผิวคล้ำ..ตาโต..แต่ก็ดูต๊อง​..โก๊ะ..ตลก ๆ คนนั้น..

เบลล์รีบถลันเข้ามาเปิดประตู...โวยวายเสียงดัง..

“..พี่แบท..พี่ทำยังงี้ทำไม..ไหนว่าจะไปกับหนู..”

“.ขอโทษ..พี่..”แบทไม่รู้จะพูดอะไรดี... “..เบลล์ไม่ต้องดูแลพี่ขนาดนั้นก็ได้..พี่ไม่ได้โกรธเรื่องที่เบลล์ขับรถแบบนั้นเลยนะ..ไม่โกรธจริง ๆ ..”

“..แต่เบลล์รับปากพี่แล้วนะคะพี่แบท..ว่าจะเป็นผู้หญิงที่ชอบผู้หญิงให้พี่หนึ่งวัน..”

เบลล์ขึ้นมานั่งบนรถโดยถือวิสาสะ...

“..ไปค่ะ..ไปกินข้าวกัน..”

“..อ้าว..แล้วงานเบลล์..”

“..ไม่รู้ล่ะค่ะ..เห็นพี่เดินออกมา..เบลล์ก็กระโดดลงเวทีมานี่แล้ว..”เบลล์ทำเสียงเครียด.. “..ช่างเหอะ..กิจกรรมช่วยค่ายอาสานิดหน่อย..เค้าเห็นว่าเบลล์มาช่วย..ก็คงดีใจตายแล้วล่ะ..”

เขมิศราจับมือที่กุมเกียร์รถของแบท...

และหันมามองหน้า..ทำตาวิ้ง ๆ ..

พยายามทำตลก..ทำให้อีกฝ่ายหัวเราะในจริตจะก้านที่ดูยังไงก็เข็นไม่ขึ้น..

เอาดีเรื่องนี้ไม่ได้เลยนะเบลล์..ตั้งแต่ตอนเล่นฮอร์โมนแล้ว..เลิฟซีนได้เด็กน้อยมาก ๆ ...

แบทไม่เข้าใจว่าทำไมริมฝีปากตัวเองถึงได้มีรอยยิ้ม..

ตลก..ขัดเขิน..แต่แบทก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่อยู่ลึกลงไปในนั้น..

ความจริงใจ..

จริงใจ..เหมือนใครนะ..แบทพยายามไม่เชื่อมโยงกับใครคนนั้นที่ตาโตไม่แพ้เบลล์..แต่ขาวกว่า...

เบลล์ทำท่าเหมือนเบลล์คนแมน..แต่พอเห็นอีกฝ่ายจ้องกลับด้วยสายตาที่แปลกประหลาด..ก็รู้สึกแหยง ๆ ..คลายมือออกจากมือของอีกฝ่าย...

แต่แบทก็พูดขึ้นว่า..

“..จับมือพี่ต่อสิเบลล์..”

“..แต่พี่หน้าตาแบบนี้..”

“.ทำไม..พี่ดุหรือไงเบลล์..”

“..ไม่ใช่อะ.พี่ดูจริงเกินไป.วันนี้เบลล์จะโดนพี่ข่มขืนป่าววะเนี่ย..”

แบทหัวเราะ..

“..บ้า..พี่ไม่ได้บ้ากามนะเบลล์...”

“..แต่ก็นะ..กลัว..”

“..กลัวทำไมล่ะ..”แบทยิ้ม.. “..เป็นแฟนกันวันเดียวไม่ใช่เหรอ..”

“..อ้าว ๆ ๆ ..ยังไม่ได้เป็นแฟนนะพี่แบท..แค่เป็นผู้หญิงที่ชอบผู้หญิงให้พี่เฉย ๆ ..”

แบทหัวเราะเบา ๆ ..

“..ถามจริง ๆ เถอะนะ..คิดยังไงถึงจะมาเลี้ยงข้าว...คงไม่ใช่แค่จะชดเชยที่ขับรถทำให้พี่ตกใจแค่นั้นมั้ง..”

สาวหน้าคมและหล่อมาก ๆ คนนั้นมองมาที่หญิงสาวที่ได้ชื่อว่าค้างคาว...

ก่อนจะถอนหายใจ..

“..พี่ทำให้เบลล์แค่รู้สึกถึงใครบางคนเท่านั้นแหละ..”

“...หือ..”แบทดูงุนงง.. “..ผู้หญิงใช่ไหม..คนนั้นน่ะ..”

เบลล์พยักหน้า...แบทอดถามไม่ได้..

“..เค้าเหมือนพี่นักหรือไง..”

“..ก็..ไม่เหมือนทีเดียวหรอก..แต่เค้าขาว..ผอมกว่าพี่..ตัวเล็กกว่าพี่...”

แบทดูงง ๆ ...แต่แล้วก็ยิ้ม..

“..คงไม่เหมือนหรอกนะ..แต่นะ.เบลล์ก็ทำให้พี่นึกถึงเค้าคนนั้นของพี่เหมือนกัน..”

เบลล์เอียงคอ..

“..เค้าเหมือนเบลล์หรือเปล่าล่ะพี่แบท..”

“..ไม่ได้คล้ำแบบเบลล์หรอก..แต่ว่าตาเขาโตเหมือนเบลล์..ขาวกว่า..ชอบทำอะไรตลก ๆ ..เพียงแต่เค้าตลกไม่เหมือนเบลล์แค่นั้นแหละ..ทะลึ่งมากกว่าเบลล์นะ..”

ต่างคนต่างก็จ้องหน้ากัน...

ต่างก็นึกถึงใครบางคนของแต่ละคน...

ไม่หรอก..เธอแทนเค้าไม่ได้..ทั้งเบลล์และแบทต่างก็คิด...

ไม่มีใครแทนใครได้หรอก..อย่างมาก..ก็แค่ทำให้นึกถึงได้บ้างแค่นั้นแหละ....

 

.....ร้านอาหารที่เบลล์พาแบทมาเลี้ยง..เป็นร้านที่ดูดี..เปิดเพลงเบา ๆ ..และอาหารอร่อย..

ขึ้นชื่อว่าอาหาร..ยังไง..เบลล์ก็ชอบอยู่แล้ว..แม้จะเป็นคนเลี้ยงอีกฝ่ายก็ตาม..

เขมิศราอดนึกถึงใครบางคนคนนั้นไม่ได้...

คนที่อยู่ตรงข้าม..ตรงหน้านี้..ขาวเหมือนกัน..ขาวจนทำให้นึกถึงได้..

“..พี่แบท..ถามจริง ๆ ..พี่เลิกกับแฟนอย่างที่เบลล์เคยได้ยินข่าวหรือเปล่า..”สาวหน้าคมถาม..พร้อมกับไม่ให้เสียเวลาเปล่า..ใช้ส้อมจิ้มไก่ทอดกินอย่างอร่อย...

แบทไม่อยากตอบคำถามนี้เลย...ได้แต่นิ่ง..

เบลล์แทะไก่..แต่ก็มองหน้าอีกฝ่าย...

และแบทก็ใช้วิธีถามกลับแทนที่จะตอบในสิ่งที่ไม่อยากตอบ...

“..แล้วเบลล์ล่ะ..เค้าคนนั้น..ทำให้เบลล์รู้สึกแย่ใช่ไหม..”

เบลล์หลบตาคนที่อยู่ตรงหน้า...

“..มันก็แปลกนะคะ..กับคนบางคน..ทำไมเขาถึงมีความสำคัญกับเราทั้งที่..เราไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนั้นเลย..”

“..เบลล์หมายถึงฝนใช่ไหม..คู่จิ้นของเบลล์เองใช่ไหม..”อีกฝ่ายยิงตรงด้วยเสียงเหน่อ ๆ ในลำคอ...

สีหน้าเขมิศราดูจะอึดอัด...

“..อย่าเล่นแบบนี้สิคะพี่แบท...ไปไม่เป็นเลยนะ..”

“..แปลว่าใช่ใช่ไหม..”แบทหัวเราะเบา ๆ ... “..นึกอยู่เหมือนกันแหละว่าน่าจะใช่..ตอนพวกเธอเล่นฮอร์โมนกัน..มันดูจริงจนน่าตกใจ...”...

สาวผิวคล้ำที่ปรกติชอบกิน..แต่ก็กินอะไรแทบไม่ลงตอนนี้...

“...พี่กับพี่เนเน่มีอะไรกันหรือเปล่าล่ะคะ..”เบลล์เลี่ยงที่จะพูดเรื่องของตัวเอง..โดยการยิงคำถามไปที่จุดเปราะบางของอีกฝ่าย..

แบทถอนหายใจ..

“..พี่ไม่อยากมี..ไม่ได้อยากให้มีอะไรเลย..แต่ก็นะ..คนเรา..พี่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไม..เรื่องบางเรื่อง..มันทำให้เค้าโกรธหรือไม่พอใจได้ขนาดนั้น...”

“..บางที..เพราะเขาอาจจะรู้สึกกับเราพิเศษกว่าคนอื่นหรือเปล่าคะ..”เบลล์คิดถึงตัวเอง..ใช่..สำหรับพี่ฝน..เบลล์รู้สึกพิเศษ..จนบางทีก็รู้สึกหงุดหงิด..หากอีกฝ่ายมีท่าทีเหมือนไม่ใส่ใจตนเอง...

อีกฝ่ายติดงาน..ก็ใช่อะนะ..แต่สำหรับเขมิศราแล้ว...ทำไมเหมือนไม่อยากจะเข้าใจอะไรแบบนี้เลย..

ทั้งที่ตัวเองก็ทำงานไม่ได้ต่างไปจากพี่ฝน...

แบทเองก็นึกถึงสาวน้อยตาโต..ท่าทางทะเล้น..ทะลึ่ง..แต่ก็มีเสน่ห์จนอดใจที่จะรักไม่ได้..

ตัวเองต้องใช้หลังมือป้ายหางตา..ทำไมมันอดไม่ได้ทุกทีนะ..น้ำตามันคอยจะไหลอยู่เรื่อย..

แต่ทิชชู่ก็ถูกยื่นให้

แบทรับมาเช็ดน้ำตา..ก่อนจะฝืนยิ้ม..

“..แย่จังนะ….”

“..พี่แบทคะ..วันนี้..เอาเป็นว่า..เรามีกันสองคนแค่นั้นดีไหม..เบลล์อยากให้เราทิ้งทุกอย่างที่มันแย่ ๆ ไว้ข้างนอก..”

“..ถ้าทำได้อย่างที่เบลล์ว่า..มันก็คงดีหรอกนะ..แต่เบลล์ก็น่าจะรู้นี่..บางอย่างต่อให้พยายามทิ้ง..แต่ใจเรามันเหมือนถังขยะข้ามมิติ..ทิ้งไปยังไงก็ยังย้อนกลับมาเก็บไว้เหมือนเดิม..”

เบลล์นิ่ง..จริงของแบท..เธอก็คงทิ้งมันไม่ได้เหมือนกัน..

สายตา..คำพูด..รอยยิ้มของฝน..ทำไมมันถึงทิ้งไม่ได้สักทีนะ..

“..พี่แบท..เรามาเล่นเกมกันดีกว่า..”เบลล์พยายามหาเรื่องให้อีกฝ่ายสนุก..แต่เหนืออื่นใด..ตัวเองก็ต้องการหาอะไรสักอย่างมาทำคลายเครียดด้วย..

แบทดูจะฉงนกับเด็กสาวที่อ่อนวัยกว่า..แต่ดูกระตือรือร้น..และเหมือนจะหาอะไรสนุก ทำให้บันเทิงอยู่ได้เรื่อย

“..เกมอะไร..”

“..ถ้าหากเรานึกถึงใครคนที่ทำให้เรารู้สึกไม่ดี..จะต้อง..เอ่อ..ดื่มโค้ก..”

“..นี่..ทำแบบนั้นไม่สนุกหรอกนะเบลล์..”แบทหัวเราะเบา ..โบกมือเรียกพนักงาน..

ไม่ช้า..เตกิล่าก็ถูกนำมาเสิรฟ..

“..เตกิล่าช็อตสนุกกว่านะ..”

แบทยิ้มอย่างมีความหมาย..

เบลล์กลืนน้ำลาย..

“..พี่..หนู..หนูไม่ดื่มเหล้า..”

“.เอ๋า..ไม่ดื่มยิ่งต้องเล่นเลย..มันจะได้บังคับให้เราไม่นึกถึงใครคนนั้นได้ดีที่สุด..”

“..แล้วเราจะตรวจสอบได้ยังไงล่ะคะ..อย่างสมมติพี่นึกถึงคน นั้นของพี่..แล้วหนูจะรู้ได้ยังไง..”

“..นึกถึงจะพูดถึง..หรือแสดงออกอย่างใดอย่างหนึ่ง..”แบทหัวเราะ.. “..แต่ต่อให้ไม่แสดงอะไรออกมา..แต่พี่ว่าพี่ซื่อสัตย์กับตัวเองพอนะ..แต่เบลล์จะซื่อสัตย์ต่อตัวเองเหมือนพี่ได้ไหมล่ะ..”

เบลล์นิ่งงัน..

ซื่อสัตย์หรือ

เหมือนพี่แบทจะรู้เลย..ว่าปรกติ..เราชอบเล่นขี้โกง..โดยเฉพาะเกมต่าง ..แต่ก็ไม่ได้อะไรมากไปกว่าโกงเอาขำ ..สนุก .ไม่ได้อยากจะโกงจริง..

สงสัยต้องปรับตัวเองสักนิด.เพราะเล่นไปเล่นมา..จะเป็นคนขี้โกงไปจริง แล้ว..ฮ่าฮ่าฮ่า..

 

….เบลล์พยายามหาทางคุยโน่นคุยนี่ให้แบทตลก..แต่เหมือนอีกฝ่ายก็ยิ้มและขำเล็ก เป็นระยะ..นิสัยแบทจริง เป็นคนขี้อาย..ยังไงก็ยังขี้อายอยู่นั่นแหละ..

แต่พอเพลงเพลงหนึ่งขึ้นคลอเบา ..ทั้งแบททั้งเบลล์ต่างก็นิ่ง

นี่มันเพลงคนฟั่นเฟือน..เพลงเก่าที่เอามาร้องใหม่นี่..

“..ไม่อยากรู้ว่าตัวเองเป็นใคร..ไม่อยากรู้ว่าเคยนอนร้องไห้..”

น้ำตาแบทไหลพรู..ก่อนจะคว้าขวดเตกิล่าเทเข้าที่แก้วเป๊ก..และยกขึ้นดื่มพรวด..

เบลล์มองหน้าแบท..

“..พี่คะ..”

“..พี่คงทำไม่ได้หรอกนะ..ที่ฟังเพลงนี้แล้วจะไม่นึกถึง..”แบทป้ายน้ำตา.. “..พี่ซื่อสัตย์กับตัวเองเสมอ..”

สีหน้าของเบลล์เองก็ดูจะยุ่งยากใจ..

แบทยิ้ม..น้องคนนี้น่ารักดีแฮะ..เล่นละครเก่ง..แต่พอในชีวิตจริงกลับไม่เนียนเหมือนตอนที่เล่นเป็นก้อย..หรือผีชบาเลยจริง

แบทเทเตกิล่าลงในแก้วช็อตตรงหน้าเบลล์..

และมองหน้าสาวตาคมอย่างมีนัยสำคัญ..

“..เบลล์..พี่บอกแล้วนะ..ถ้าคิดถึง..หรือนึกถึง..เราจะแสดงอะไรอออกมาสักอย่าง..”

เบลล์ถอนหายใจ..

“..ค่ะ..”

เตกิล่าในแก้วช็อตถูกยกขึ้น..และเบลล์ก็หลับหูหลับตาเทมันเข้าลำคอ..

“..อึ๋ยย์…”..เบลล์ร้อง.. “..โห..พี่แบท..รสชาติมันยังกะกินแอลกอฮอลส์ใส่แผล..”

“..งั้นก็อย่านึกถึงเค้าอีก..ได้ไหมล่ะ..”แบทหัวเราะ..

เขมิศราไม่คิดเลยว่าตัวเองจะรู้สึกวูบวาบได้ขนาดนี้..

“..ค่ะ..ไม่นึกถึงอีก..”

ตัวเองอดแลบลิ้น..และก็เนียนทำท่าตลก ไปด้วย..ทั้งที่จริง ..รู้สึกเต็มทีกับรสชาติเหล้าขาวต่างประเทศ..

นึกถึงพี่ฝนอีกแล้ว..พี่ฝนเคยบอกว่าเบลล์ควรหัดกินเหล้าไว้บ้าง..ไม่ต้องมาก..แต่ต้องหัด..เพราะจะได้รู้และดูแลตัวเองได้..

พี่ฝน..พี่ฝน..

อาการเหม่อเล็ก ทำให้แบทหัวเราะ..

“..แหม..ไม่ทันขาดคำเลยนะ..”

ว่าแล้วก็รินเตกิล่าให้..

เบลล์ยิ้มแหย..เหมือนพี่แบทจะรู้ใจเลยนะเนี่ย..

“..เบลล์คิดถึงคนอื่นนะคะ..คนที่เคยสอนให้เบลล์กินเหล้า..”

“..อย่ามาเนียน..ถ้านึกถึงคนอื่น..คงไม่ซึมแบบนี้หรอกนะ..”แบทพูดเหมือนเจนโลก..

เบลล์ถอนหายใจ..จำใจหยิบเตกิล่าขึ้นมา..และซดพรวดเดียว..หน้าเหยเกชอบกล..

ความร้อนวูบวาบขึ้นจากท้องน้อย..แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

หน้าเบลล์แดงระเรื่อ

สาวน้อยตาโตคนนี้..ถ้าหากผิวขาวกว่านี้นะ..ขาวกว่านี้นะ..หน้าแดงแบบนี้นะ..วันเกิดเราที่ผ่านมา..เค้าก็กินเหล้า..และหน้าแดงประมาณนี้แหละ..

แบทถอนหายใจ..รินเตกิล่าและกระดกเข้าปาก..

บ้าชะมัด..นึกถึงทำไมนะ..

“..โห..พี่แบท..พี่..”

“..พี่ก็อดนึกถึงเค้าไม่ได้หรอกเบลล์..แล้วก็..”บ้าชะมัด..ทำไมถึงยิ่งนึกถึงวะ..ว่าแล้วก็รินและเทใส่ปากอีก..

เบลล์มองดูหญิงสาวตรงหน้าอย่างเห็นใจ..

แบทเทเหล้าและกินอีก

ยิ่งกินทำไมถึงยิ่งนึกถึงนะ..

เบลล์รีบคว้าขวดเตกิล่า..

“..ไม่เอาแล้วพี่แบท..พอเถอะ..พี่..”

หน้าแบทแดงซ่าน..ทำให้นึกถึงพี่ฝน..พี่ฝนก็ขาวประมาณนี้แหละ..แต่ก็เคยหน้าแดงประมาณนี้ให้เราเห็นด้วย..

เบลล์ลืมตัว..เทเหล้าและดื่ม

เราก็ยังทำไม่ได้..พี่ฝน..เบลล์ลืมพี่ไม่ได้หรอก..

แบทผวาเข้ารินเตกิล่า..และดื่มอีก..ดื่มอีก..

เบลล์ก็เช่นกัน..

จนทั้งสองผวาเข้าซบกัน..

เบลล์กอดแบทไว้..

“..พี่ฝน..พี่ฝน..เบลล์ไม่อยากให้พี่ทำแบบนั้นกับเบลล์..อยากให้ใส่ใจเบลล์บ้าง..”เสียงกระซิกดังมาจากสาวผิวคล้ำตาคมคนนั้น..

ส่วนแบท..ก็หอมซอกคอของอีกฝ่าย..

“..เน..เราไม่ไหวแล้วนะ..เราคิดถึงเธอ..คิดถึงมาก..เน..ให้โอกาสเราอีกได้ไหม..”

“..พี่ฝน..”เสียงเรียกเหมือนละเมอดังมาจากปากของสาวเข้มตาโต..

“..เน..”..เหมือนมีการเรียกตอบกลับจากสาวผิวขาวหน้าเรียวสวยเสียงเหน่อคนนั้น..

ทั้งสองเหมือนมองกัน..และเคลิ้มกับคนตรงหน้า..เหมือนเป็นใครอีกคนที่ต่างคนต่างคิดถึง

ใบหน้าแดงเรื่อร้อนผ่าวจากเหล้าเตกิล่า..

ความรู้สึกต่างฮือโหม

ทั้งสองเข้าใกล้..ลมหายใจอุ่นระอุ..หน้าร้อนผ่าว..

และทั้งสองก็จับแก้มกัน

ก่อนที่จะประกบปาก..สำนึกบางอย่างทำให้แบทผละออก..เบลล์ก็สะดุ้งเช่นกัน..

“..พี่แบท..”

“.เบลล์..”

ต่างคนต่างก็สะบัดหัว..

เบลล์อดถอนใจไม่ได้..

“..สงสัยเมาแฮะ..บ้าชะมัด..ทำไมถึงเป็นแบบนี้..”

“..เบลล์..ขอโทษนะ..”แบทดูจะสลด..

“..ฮะฮะฮะ..เมาแย่เลย..พี่นี่ไม่ต้องซื่อสัตย์กับตัวเองเยอะขนาดนั้นก็ได้นะ..”

“..นั่นสินะ..”แบทถอนหายใจ.. “ทำไปก็ไม่เห็นมีอะไรดี..”

“…แต่เบลล์ว่า..พี่ก็น่ารักนะคะ..ที่ตรงไปตรงมากับความรักขนาดนั้น..พี่ยังคิดถึงพี่เนอยู่ใช่ไหม..ทั้งที่เลิกกันแล้ว..”..เบลล์อดถามตรง ไม่ได้..

“..เลิกหรือ..”ร่างบอบบางผิวขาวคนนั้นซึมไป.. “..ไม่เคยคิดจะเลิกเลยนะ..ไม่เคยเลย..”

“..เอ๋..”เบลล์ดูงุนงง..

“..เค้าต่างหากล่ะที่เลิก..”แบทเช็ดน้ำตา.. “..ใช่..พี่อาจจะทำอะไรแย่ ไป..แต่..ถ้าจะพูดถึงความรัก..ความรู้สึก..พี่ไม่เคยเปลี่ยน..”

“..พี่นี่ชัดเจนจริง นะคะ..พี่นี่ดีกว่าหนูตั้งเยอะ..”เบลล์อดนึกถึงคู่จิ้นของเธอคนนั้นไม่ได้อีก..

“..ดูเหมือนจะชัดเจน..แต่ก็นะ.จะมีประโยชน์อะไรที่เรารั้งเค้าไว้ไม่ได้..”

“..เบลล์ว่า..เหมือนพี่ยังขาดอะไรไปนะคะ..”เด็กสาวขวัญใจวัยรุ่นนิ่งคิด..

แบทรินเตกิล่าอีก..เบลล์มองพร้อมทั้งส่ายหน้า..

“..พอเถอะพี่แบท..”

“..พี่ยังไงก็ยังรักเค้า..เนเน่..พี่รักเค้ามากนะ..”

“..ถามตรง นะคะ..พี่เคยไปบอกพี่เนเค้าหรือเปล่า.ว่าพี่รักเค้า..”

แบทก้มหน้า..จิบเหล้าบาง ..อย่างน้อยเบลล์ก็ดีใจที่แบทไม่เทพรวดเดียวแบบที่เคยทำ

“..เค้าควรจะรู้อยู่แล้วนะเบลล์..ว่าพี่รักเค้าแค่ไหน..รักมากแค่ไหน..”

“..นั่นแหละค่ะ..พี่ไปบอกเค้าหรือยัง..เจอหน้าเค้า..จับมือเค้า..มองหน้าเค้า..บอกคำว่ารักเค้าอย่างที่บอกกับเบลล์เวลานี้..”

“..เบลล์..พี่..”

“..บางที..นี่อาจจะเป็นสิ่งที่พี่ยังไม่ได้ทำก็ได้นะคะพี่แบท..”เบลล์ยิ้มให้หญิงสาวที่ชื่อเหมือนจะแปลว่าค้างคาวคนนี้..

“..พี่..พี่กลัวคำตอบ..คำตอบที่พี่กลัว..คือ..เค้าจะปฏิเสธ..เบลล์..มันคงเจ็บปวดไม่น้อยนะ..ถ้าเราตั้งใจจะบอกความรู้สึกภายในใจที่ไม่มีวันเปลี่ยนของเรา..และพี่คงทนไม่ไหวหากเขาจะไม่สนใจ..”

เบลล์จับมือแบทขึ้น..มองหน้าอีกฝ่าย..ด้วยสายตาที่ดูหล่อผิดไปจากผู้หญิงทั่วไป..

แบทอดหวิวกับสายตาเข้มคมนั้นไม่ได้..เน..เธอก็สดใสแบบนี้แหละ..ใช่ไหม..

“..เบลล์เชื่อนะคะพี่..แม้ว่าเขาจะไม่สนใจ..แต่พี่จะยอมรับมันได้ดีกว่านี้..เพราะเราได้แสดงออกมาอย่างดีที่สุดแล้ว..ความรักก็คงไม่ต่างจากทุกเรื่องที่เราต้องเต็มที่กับมัน..แล้วหากว่าไม่ประสบผลสำเร็จ..เราจะไม่รู้สึกเสียใจมากนัก..สิ่งที่พี่ควรจะเสียใจ..คือการที่พี่ยังไม่ทำอะไรเต็มที่ต่างหากล่ะ..”

เบลล์ถอนหายใจ..ปล่อยมือ..นึกถึงคนบางคน..คนที่มีความหมายกับเธอ..

“..พี่ทำให้เบลล์คิดได้เหมือนกันนะคะ..ขอบคุณนะคะพี่แบท..”

“..คิดหรือ..”แบทอดถามไม่ได้.. “เบลล์คิดอะไรอยู่หรือ..”

“..คิดว่า..เบลล์ทำเต็มที่หรือยังสำหรับพี่ฝน..”เบลล์เหมือนจะไม่กลัวที่จะพูดชื่อนี้อีก.. “..เบลล์นี่บ้าชะมัด..รู้สึกกับพี่เขา..แต่ทำไมถึงกลัวโน่นกลัวนี่ก็ไม่รู้..แย่กว่าพี่อีกนะพี่แบท..พี่ซื่อสัตย์กับตัวเอง..แต่แค่ทำได้ไม่สุด..แต่สำหรับเบลล์..กล้าจะซื่อสัตย์กับตัวเองก็ยังไม่กล้าเลยด้วยซ้ำ..แย่ชะมัดนะ..”

แล้วสาวตาคมก็ป้ายหางตาตัวเอง

ในขณะที่แบทเองก็นิ่งคิด..

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา..ตัวเองก็เขินและขี้อายเกินกว่าจะบอกออกมาตรง ว่ารักเนเน่ขนาดไหน..โดยเฉพาะในวันที่อีกฝ่ายแง่งอน..ระอากับความเฉยชาของตัวเอง..

ทำอะไรก็ไม่ค่อยอยากจะบอก..เขาเลยน้อยใจ..และเมื่อมันสะสมมากขึ้น..มันก็คงระเบิด

แต่จริง เรารักเค้ามาก..คิดถึงเค้ามาก..อยากอยู่ใกล้ชิดที่สุด..

แต่ในวันที่ควรจะบอกเค้า..แสดงให้เค้ารู้..ทำไมเราถึงไม่ทำนะ..

จนกระทั่งเค้าทนไม่ไหว..บอกเลิกไป..แต่ก็นะ..เราก็ไม่กล้าเผชิญหน้ากับเค้า..ง้อเค้าตรง ดี ..

แค่ไปบอกว่ารักขอโทษ..และจะพยายามทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น..มันยากนักหรือไงวะ

แบทน้ำตาซึม..

เบลล์เองก็นึกถึงคู่จิ้นคนที่มีความหมายกับเธอที่สุด..

ใช่..มัวแต่บิดไปบิดมา..พยายามจะปฏิเสธ..พยายามจะไม่ยอมรับ..ไม่อยากจะมีแฟน..แต่ก็นะ..ต่อให้มีแฟนได้..แต่มีแฟนเป็นผู้หญิง..มันจะยอมรับได้หรือ..

หัวใจล่ะ..ไม่อยากจะบอกเลย..โคตรแคร์..โคตรอยากอยู่ใกล้..อยากกอด..อยากเดินจูงมือ..อยากเป็นก้อยดาวในชีวิตจริงไม่ใช่แค่คู่จิ้นในซีรี่ส์..

ได้ยินไหมพี่ฝน..ได้ยินไหม..

จะได้ยินได้อย่างไรล่ะ..เราเคยบอกมันออกมาให้พี่เค้ารู้หรือเปล่า..ก็ไม่เคยซักที..

เบลล์ก็น้ำตาซึมเช่นกัน..

เหมือนแบทจะรู้ว่าอีกฝ่ายก็มีความรู้สึกไม่ต่างกัน..

“..เปลี่ยนเกมได้ไหมเบลล์..พี่อยากจะเล่นอีกเกมมากกว่า..”

เบลล์ซึม..มองขวดเตกิล่าตรงหน้า..

“..เกมอะไรคะพี่แบท..”

“..กินเตกิล่ากันคนละแก้ว..แก้วสุดท้าย..”

“..หือ..”

“..พอกินเสร็จ..ให้เรานั่งทบทวนดูว่า..อะไรที่เราควรทำ..แต่ยังไม่ได้ทำบ้าง..”

เบลล์พยักหน้า..

“..แล้วจากนั้น..”แบทยิ้มออกมา.. “..ถ้ารีบทำได้ให้รีบทำเสียให้เสร็จ..”

แบทรินเตกิล่าลงในสองแก้วช็อต..ทั้งที่อยู่ตรงหน้าเธอ..และตรงหน้าเบลล์..

“..และถ้ายังทำตอนนี้ไม่ได้..เราควรจะทำให้เสร็จได้เมื่อไหร่ให้เร็วที่สุด..”

แบทยกแก้วเตกิล่าขึ้น..เบลล์เองก็เช่นกัน..

ต่างชนแก้ว..และกลั้นใจ.เทพรวดลงลำคอ..

ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะ

แทบจะไม่ต้องคิด..แบทหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา..

“.พี่รู้แล้วว่าพี่ควรจะทำอะไร..ขอบคุณนะเบลล์..”แบทยิ้มให้..

เบลล์เองก็ดูลังเล.นิ่งคิด..ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเช่นกัน..

เบลล์ได้ยินเสียงอีกฝ่ายพูดกับโทรศัพท์..

แต่แม้จะไม่ได้ยิน..เพราะแบทพูดเสียงแผ่วเบา..แต่เบลล์ก็รู้ว่า..แบทพูดโทรศัพท์กับใคร..

เหมือนดวงตาของอีกฝ่ายจะเป็นประกายมากขึ้น

นี่คงทำเต็มที่แล้วใช่ไหม..ใช่..เต็มที่ของคนบางคน..คือการบอกออกมาตรง นี่แหละ..ข่มกลั้นความกลัว..ความกังวล..และบอกตัวตน..บอกความรู้สึกของตัวเองออกมา..

ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร..มันน่าจะดีกว่าเดิม..ไม่ว่าผลของมันจะเป็นไปตามที่ต้องการหรือไม่..แต่มันต้องดีกว่าเดิมสิ..

เบลล์ถอนหายใจ

ก่อนจะนิ่งเล็กน้อย..โทรศัพท์เหรอ..ยากมั้ง..เราไม่เหมือนพี่แบทพี่เน่..ป่านนี้ไม่รู้ว่าพี่ฝนยังทำงานอยู่หรือเปล่า..

เบลล์ตัดสินใจเปิดไลน์พิมพ์ข้อความในสิ่งที่อยากจะพูดทั้งหมด..

ก่อนจะกลั้นใจ..กดส่ง..

นานจนเบลล์เครียด..อีกฝ่ายก็เหมือนจะอ่านแล้ว..

และสติ๊กเกอร์รูปหน้ายิ้มก็ปรากฏขึ้น..

เบลล์เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายหนึ่ง..หลังจากที่เห็นข้อความที่ตามมาอีกหลายข้อความ..

แบทก็ยิ้มให้เบลล์..ก่อนจะลดโทรศัพท์จากหู..

สายตาของแบทมีรอยยิ้มที่อบอุ่น..

ของเบลล์ก็เช่นกัน….

ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวพี่นะเบลล์..”

เบลล์เองก็หัวเราะ..

“..ขอบคุณที่มากินข้าวกับเบลล์นะคะพี่แบท

ทั้งสองหัวเราะสดใสขึ้นพร้อม กัน….

….จบ


ปล.บางครั้ง การได้คุยอะไรกับใครสักคนที่มีความรู้สึกที่คล้ายกัน แม้จะเป็นมิตรภาพชั่วคราว แต่ก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาได้เหมือนกัน



 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ จันทร์อรุณ จากทั้งหมด 17 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 หลังเขา
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 11:53
    ดีค่ะถ้าเราได้ลองพยายามทำทุกอย่างให้เต็มที่แล้ว

    ไม่ว่าผลสุดท้ายจะออกมาเป็นเช่นไรเราก็คงจะไม่เสียใจ

    ที่ได้ลองพยายามดีกว่าเสียใจที่ไม่ได้ทำ

    ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆนะคะ

    #4
    1
  2. วันที่ 21 กันยายน 2559 / 01:45
    ชอบมากค่ะ ถ้าได้ทำดีที่สุดแล้วไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไรเราจะไม่ต้องมาเสียใจทีหลังที่ตอนมีโอกาสไม่รู้จักทำให้ดีที่สุด
    #3
    1
    • 21 กันยายน 2559 / 11:56
      ขอบคุณนะคะที่ได้อะไรจากฟิคที่เราต้องการบอกค่ะ
      #3-1
  3. วันที่ 20 กันยายน 2559 / 22:27
    ฟิคอาจจะไม่มีใครอ่านเท่าไหร่ แต่สำหรับเรา ไม่มีอะไรดีใจไปกว่า เนเน่แบท รีเทิร์น ปลื้มมากที่พวกนางกลับมา เราแทบจะหายไข้
    #2
    0
  4. #1 จันทร์อรุณ (@rashy18) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 13:17
    บางครั้ง การได้คุยอะไรกับใครสักคนที่มีความรู้สึกที่คล้ายกัน แม้จะเป็นมิตรภาพชั่วคราว แต่ก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาได้เหมือนกัน
    #1
    0
พิมพ์เลขที่เห็น