The secret of times ตอนพิเศษ...ออย..

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 431 Views

  • 1 Comments

  • 8 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    0

    Overall
    431

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

เรื่องราวของสาวน้อยที่อ่านเวลาได้ และเป็นเด็กอัจฉริยะ มีเพื่อนรุ่นพี่อย่างดาว ก้อย รุ่นเดียวกันอย่างขนมปัง เรื่องราวเบา ๆ อ่านสบาย ๆ


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เราจะบอกว่า  เรากำลังคลั่ง

ไม่คลั่งได้ไงล่ะ เราเห็นรูปน้องฟรัง นรีกุล  หรือ  ออย ในเรื่องฮอร์โมน ในลุคใส่แว่น ถือปากกา ท่าทางเอ๋อ  ๆ  น่ารักมาก จากอินสตราแกรม 

รูปเดียวเท่านั้น  เรากำลังคิดเรื่อง The Code ว่าจะแต่งต่อ เพราะกำลังสนุก นิยายที่เราอยากจะเรียกมันว่า มูวิ่ง โนเวล เพราะเน้นเขียนให้เห็นภาพที่เหมือนคอมมิค  หรือมังงะแบบผู้ชาย ๆ  แต่ไม่มีภาพเลย  ใช้ภาษาสร้างภาพอย่างเดียว 

กำลังจะสร้างนิยายแนวใหม่ซะหน่อย เห็นน้องฟรังลุคนี้  เราแต่งต่อไม่ได้เลย

ออยของเราก็มี ในเรื่อง the secret of times เราก็มีออยของเรา และออยของเรา แม้จะใช้ออยฮอร์โมนเป็นต้นแบบ ...แต่เราก็ใส่ความเป็นออยของเราจนไม่ใช่ออย ฮอร์โมน แล้ว

ออยของเราอ่านเวลาได้ เป็นเด็กจีเนียส  ... เราใช้น้องฟรังเป็นต้นแบบ ...แต่ออยของเราฉลาดเกินไป  เพราะเราชอบเรื่องแนวเหนือจริง...

จะบอกว่า พอเห็นน้องฟรังลุคเนิร์ด ใส่แว่น ... แทบจะตายเลย ...ตัวจะแตก  ...เราบอกตัวเองว่า  ...นี่แหละ  ออยของเรา ไม่ใช่ออยฮอร์โมน

เรื่องแอ๊คชั่น แบบ The Code เขียนต่อไม่ได้เลย  เพราะภาพนี้ภาพเดียว  น้องฟรังนะน้องฟรัง..ทำไมน่ารักแบบนี้  

ไม่เขียนเรื่องออยคงไม่หายคัน ...ไม่หายบ้า...ไม่หายคลั่งแน่

เปิดเรื่องใหม่เลย...เอาแค่เรื่องสั้นก็พอนะ 555

โครงเรื่องก็ยังไม่มี  เอาล่ะ เดี๋ยวก็มีเอง ตอนนี้  ขออย่างเดียว  ต้องเขียนออยของเราออกมาก่อน  ...เป็นออยที่ไม่เกี่ยวกับตัวละคร the secret of times เลยก็แล้วกัน  แต่ยังมีดาวก้อย และขนมปังอยู่ด้วย ยังไง ออยยังมีความสามารถที่มาจากเรื่องนั้นครบเครื่องอยู่

เราเขียนแบบไม่หวังอะไรมาก  ขอเขียนแบบติ่งที่แทบละลายกับลุคเนิร์ดของน้องฟรัง...ก็แล้วกัน...

ปล.เราใช้อิมเมจ..เดอะวอยซ์ 3 มาเปลี่ยนเป็นตัวละครเจเปค เพราะเราก็ชอบลุคเนิร์ดของน้องเขาเหมือนกันจ้า...

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 20 ธ.ค. 57 / 20:02

บันทึกเป็น Favorite


                             

ความสุขของออยในยามว่างอาจจะไม่เหมือนเด็กทั่วไป...

เธอมีความสุขกับการคิดโน่นคิดนี่..เขียนโน่นนี่นั่น...เรื่องบางเรื่องก็ไม่รู้จะเอามาคิดทำไม..แต่ก็นั่นแหละ..ถ้าออยไม่เป็นแบบนี้ คงไม่ได้ชื่อว่าอัจฉริยะสินะ...

ออยกำลังศึกษาหมากรุก ...และกำลังเปรียบเทียบกับแพทเทิร์นการคิดวิเคราะห์ในการหาตัวคนร้ายในนิยายนักสืบ...เอ่อ...ถามจริง ๆ เถอะ...มันสนุกตรงไหนเนี่ย...

ออยสนุกเพราะเธอเห็นจุดร่วมที่เหมือนกันของหมากรุก..และการเดินเกมฆาตกรรมของฆาตรกร..

ดร.ฮันนิบาล เล็คเตอร์...ฆาตรกรโรคจิต ..ก็ดูจะมีวิธีคิดที่ไม่ผิดเพี้ยนไปจากกรอบของการเดินหมาก...

วิธีการที่ออยกำลังสนุกกับมันอยู่เวลานี้..สามารถเขียนเป็นสมการอธิบายออกมาเป็นภาษาคณิตศาสตร์ได้หลายหลากสมการอยู่เหมือนกัน...

แม่คุณเอ๊ย..ขออะไรที่มันง่าย ๆ หน่อยได้ไหม...

ออยนั่งอินกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ...คือ สมุดที่เขียนจนเปรอะ ...หนังสือหลายเล่ม..และคอมพิวเตอร์...

จนกระทั่งมือถือดังขึ้น...

ออยมองลอดแว่นตา..ปรกติ ออยไม่ใส่แว่น..แต่ถ้าอยู่ในภวังค์ครุ่นคิดมาก ๆ แบบนี้..แว่นตาดูจะจำเป็นไม่น้อยเลยทีเดียว....

ออยรับโทรศัพท์

..เฮ้ย ยัยเนิร์ด แกลืมหรือเปล่า...

เสียงของก้อย..รุ่นพี่ที่กลายเป็นเหมือนรุ่นเดียวกันไปแล้ว...

"ลืมอะไรฮะก้อย ...เรากำลังยุ่ง..มีอะไรหรือเปล่า"

...ยัยเนิร์ด..วันนี้ ...ดาวมีงานรับรางวัลประกวดนิยาย..แกจำไม่ได้หรือ...

ออยอุทานเบา ๆ

"เออ ใช่ ...โทษทีก้อย ลืมไปเลย"

...แกรีบมาเลยนะ..ไม่งั้น ยัยดาวมีโกรธ...แกรู้ฤทธิ์ยัยดาวดีไม่ใช่รึ...

"อะจ้ะ..ลืม ๆ ๆ "

ออยวางสาย ปิดสมุดอย่างเสียดาย...แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยมาสนุกต่อ...

งานของดาวสำคัญมาก ๆ เสียด้วยสิ ..ไม่ไปคงไม่ดีเท่าไหร่...

 

...หอประชุมในศูนย์การประชุมแห่งชาติ...วันนี้ ...ดาวดูดีใจเป็นพิเศษ...

จะไม่ให้ดีใจได้ยังไง..เพราะดาวเป็นเด็กสาวช่างฝัน...ความสุขอยู่กับการเขียนนิยาย...แต่ก็ไม่เคยคิดว่า..วันนี้ ..สิ่งที่ทำมาจะกลายเป็นผลสำเร็จให้ชื่นใจ

แม่ของดาวดูดีใจมากเป็นพิเศษ...พ่อดาวก็ยิ้มภูมิใจ...แน่นอน...คนพิเศษอย่างก้อยก็ยิ่งมีความสุข...

เวลานี้ ...การยอมรับในตัวก้อยว่าเป็นคนพิเศษ...มีมากจนก้อยจะเป็นลูกอีกคนไปแล้ว...

ออยปรากฏตัวขึ้นในงาน...ใส่แว่นเป็นยัยเนิร์ดจริง ๆ ...เพราะเธอหาคอนแทคเลนส์ไม่เจอ...

ปรกติเป็นคนสายตาสั้นอยู่แล้ว...คนที่ขลุกอยู่แต่กับหนังสือ..คอมพิวเตอร์..คิดโน่นคิดนี่เป็นปรกติ...สายตาสั้นคงจะไม่แปลกเท่าไหร่

มีมือมาจับบ่าด้านหลัง...

ออยหันขวับ...

อีกฝ่ายดูจะตกใจ..

"ขอโทษทีครับ...ทักคนผิด..นึกว่าเพื่อน.."

ออยยิ้มรับเจ้าหนุ่มหน้าตาดีขาวตี๋คนนี้..

"ไม่เป็นไรค่ะ"

เด็กหนุ่มเพ่งดูออยชั่วขณะ..

"เอ๊ะ..ดูเหมือนเธอจะเป็น..."

ออยเวลานี้...เป็นที่รู้จักของใครหลาย ๆ คน ถ้าจะมีใครจำได้บ้างจะไม่แปลกเท่าไหร่..

ออยยิ้ม..ไม่ทราบว่า..เด็กหนุ่มคนนี้เป็นใครมาจากไหน ..รู้จักเธอในฐานะไหน...

"ว้าว ...เด็กอัจฉริยะของโรงเรียน...เราอยู่ 5/3 นะเราชื่อบาส.."

ออยจำไม่ได้หรอก...แม้จะอยู่โรงเรียนเดียวกันก็ตาม...

ออยสังเกตว่า..เขาท่าทางจะสนใจเธอแบบกระทันหันขึ้นมาแล้ว..สังเกตจากแววตาที่มองตาไม่กระพริบ..

แต่ออยไม่เคยสนใจเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว...ได้แต่ยิ้มรับ...

"ว่าง ๆ ทักกันบ้างก็แล้วกันนะ"ออยพูด...

ในขณะเดียวกันสาวแว่นอีกคนเดินมาทางนี้...

"บาส..เราอยู่นี่.."

สาวคนนี้ใส่แว่น..ผิวขาว..สูงไล่เลี่ยกับออย..แถมชอบยืนหลังค่อมคล้ายกัน..ก็ไม่แปลกที่บาสจะทักคนผิด...

บาสทักทายสาวแว่น...เธอมองออยอย่างสงสัยใจ...

"อ๋อ..เราทักผิดคนน่ะ ...เรานึกว่าเค้าเป็นเจเปค..แต่เผอิญจำได้ว่าเค้าเป็นเด็กอัจฉริยะของโรงเรียนเรา...คนที่เราเคยคุยให้ฟังไง..."

หญิงสาวนามเจเปคพยักหน้า..ยิ้มรับออย...

"เจเปคค่า.."

"เอ๋..."ออยเหมือนคุ้น ๆ "คล้ายกับ...นักร้องเสียงดีที่ได้รองแชมป์ เดอะซาวด์..."

บาสหัวเราะ..

"ใช่แล้ว...เจเปคมาร้องเพลงในงานนี้แหละ...เปิดตัวหนังสือของตัวเองด้วย..."

"โห...ยอดเลย..."ออยดูดีใจ " เดี๋ยวเราคงได้ดูเธอร้องเพลงนะเจเปค..เราชื่อออยนะ..เพื่อนเราคนนึงวันนี้ได้รางวัล..เลยมายินดีกับเพื่อนน่ะ.."

เจเปคยิ้มรับ...ออยขอตัว...เดินออกมา...เจเปคเห็นบาสมองตามก็อดยิ้มแปลก ๆ ไม่ได้...

"แกชอบออยใช่ไหมบาส.."

"แหม...ดักทางถูกซะแล้ว...สาวแว่นนี่มันน่ารักจริง ๆ ไม่ยักรู้..."

"ชั้นก็สาวแว่นนะแก..."

"ก็เคยชอบแกไง..แต่แกไม่เล่นด้วย..ไม่งั้นก็มีแฟนเป็นสาวแว่นไปตั้งแต่ต้นแล้ว..."บาสหัวเราะ..."แต่สงสัยจีบยากว่ะ..อย่างแก ..ชั้นจีบไม่ได้เพราะแกมุ่งมั่นในทางของแกจนไม่อยากจะมีแฟน...ส่วนออย..รายนี้ก็จีเนียสไป..สงสัยตามความคิดไม่ทัน..."

"ถ้าแกอยากจีบจริง..มันก็ไม่มีปัญหาหรอกน่า...เพียงแต่เค้าจะสนแกหรือเปล่านั่นอีกเรื่อง"

"แล้ว...ทำไมแกไม่สนชั้นล่ะ"

เจเปคอมยิ้ม...

"โทษทีว่ะบาส...แกมีดีอย่างเดียว..คือหน้าตาเท่านั้นเองว่ะ..."

บาสหัวเราะ..

"ตกลงจะจีบแกให้ได้ ต้องร้องเพลงให้ได้อย่างแกสินะ.."

"บ้า...ใช่ที่ไหนล่ะ...แกไม่ทำให้เราสะดุดไปกับแกแม้แต่นิดเดียว...มันก็เลยไม่อยากคบ...เอาน่า...เป็นเพื่อนกันดีที่สุดแล้ว..เราดีใจที่เป็นเพื่อนแกมากกว่านะ..."เจเปคพูดไปก็รู้สึกหวิว ๆ ไป

"นั่นสิ ..เราคบกับเธอแบบเพื่อน...กลายเป็นว่า ...รู้สึกโอเคมากเลยว่ะเป็ค"

บาสนึกถึงหลายเดือนก่อนที่เจอเจเปคครั้งแรก...รู้สึกสะดุดตากับท่าทางที่ดูพิเศษ..ใส่แว่นดูเนิร์ด ๆ ...เขาไม่ใช่คนที่จะมาคาราคาซังคิดมากอะไร..ก็เดินไปคุยด้วยเลย...อาศัยที่คุยสนุก..เลยตีสนิทไม่ยาก...

แต่ก็เป็นได้แค่เพื่อนกระมัง..เพราะเจเปคไม่ได้สนใจเขาเกินไปกว่านี้...และยิ่งคุยด้วยมากขึ้น..บาสกลับรู้สึกดีที่ได้เป็นเพื่อนกับเจเปค...

ยิ่งเห็นว่าเจเปคมีความมุ่งมั่นในสิ่งที่ตัวเองรัก..บาสก็ให้กำลังใจ...ทั้งสองเลยคบกันในฐานะเพื่อนที่ดีเรื่อยมา...

เวลานี้ถ้าจะให้ไปจีบเจเปคเป็นแฟนอีก..คงไม่ได้แล้ว..แต่ก็ยอมรับว่า...เจเปคกับบาสก็สนิทกันจริง ๆ...และเมื่อเจเปคประกวดร้องเพลงที่ให้โหวตจากผู้ชมทางบ้าน...บาสก็ได้แต่ระดมเพื่อน ๆ มาช่วยโหวตให้เจเปค..

แม้จะไม่ชนะเลิศ..แต่เจเปคก็ดูจะดีใจแล้วที่มาถึงขนาดนี้...

สำหรับออย..ถ้าคบได้มากกว่าเพื่อน..ก็น่าจะดีนะ ..แต่จะไหวหรือเปล่าหว่า...

เจเปคแอบมองเพื่อนที่พยายามมองตามออย..รู้สึกแปลก ๆ ไปเหมือนกัน...

ที่ผ่านมา...บาสเจตนาชัดเจนที่อยากจะคบเธอเป็นแฟน...แต่เจเปคก็ปฏิเสธ...เมื่อคุยในฐานะเพื่อนก็รู้สึกดี...แต่วันนี้ ..รู้สึกหงุดหงิดแปลก ๆ ที่บาสสนใจออย...

บ้า...หรือเราชอบมันวะ...มันเพื่อนเรานะเว้ย...

เจเปคอาจจะเก่งในการตีความบทเพลง ...และถ่ายทอดมันออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม..แต่สิ่งหนึ่งที่เธอไม่เคยจะตีความได้เลย..คือหัวใจตัวเองนี่แหละ....

ทำไมที่ผ่านมาไม่เคยหงุดหงิดแบบนี้เลย...ให้ตายสิ...

 

....ออยเจอก้อยกับพ่อแม่ดาวจนได้...ส่วนดาว...กำลังซักซ้อมคิวกับผู้จัดรายการ...ในการขึ้นเวทีไปรับรางวัล

ออยนั่งที่นั่งคนดู...ก้อยกับแม่ดาวนั่งข้าง ๆ

"พลาดไปนิดเดียว...ไม่งั้นชนะเลิศไปแล้วนะ..."แม่ดาวพูดอย่างภูมิใจ .."ดาวบอกแม่ว่าออยเป็นคนแนะให้ดาวเขียนนิยายเรื่องนี้ใช่ไหม..ดาวเลยได้รางวัล"

"ค่ะ..ออยมองว่า ..จริง ๆ ดาวเค้าเก่ง..แต่เค้าติดนิสัยชอบทำตามใจตัวเอง...บางที..การเขียนนิยายถ้าเลือกเรื่องได้ถูกต้อง..วางพล็อตได้ตรงใจคณะกรรมการ..ก็น่าจะได้รางวัลอะไรติดมือมาบ้าง.."

"รองชนะเลิศนี่ก็เก่งแล้ว...แม่ไม่คิดเลยว่าดาวจะทำได้ถึงขนาดนี้ ขอบใจมากนะออยที่ช่วยดาว..."

ออยยิ้มรับ ..ก้อยอดถามไม่ได้

"แกกำลังจะแนะให้ดาวเขียนเรื่องอะไรต่อไปอีกล่ะ"

"ฉันนั่งคิดเรื่องหมากรุก..กับการฆาตรกรรมโดยฆาตรกรโรคจิต..มันเข้ากันได้ดีนะ...เขียนเป็นสมการไว้ได้หลายแบบ..ฉันว่า..ถ้าดาวจะลองมาเขียนแนวพิศวาสฆาตรกรรมบ้าง..คงดีไม่น้อย..มันมีสูตรของมันอยู่ในเรื่องฆาตรกรรม..แค่ดาวใส่ปมเกี่ยวกับความรักเข้าไป..แล้วเดินตามสูตรที่ฉันเขียนสมการไว้..รับรอง..ดังระเบิดแน่.."

พูดจบก็นึกสนุกขึ้นมา..หยิบมือถือที่เอางานที่คิดไว้มาเปิดอ่าน...แม่ดาวจะพูดอะไรแต่ก้อยสะกิดไว้..

"แม่คะ..ถ้ายัยเนิร์ดบ้าอะไรขึ้นมาแล้ว...มันจะจมอยู่แต่เรื่องที่มันสนใจล่ะค่ะ...อย่าไปกวนมันดีกว่า"

"แปลกดีนะ...เพื่อนก้อยดาวคนนี้..."แม่อดยิ้มไม่ได้...

ออยเป็นแบบนี้จริง ๆ ...เวลานี้ก็นั่งก้มหน้าดูมือถือ..ที่ใส่งานที่เซฟไว้...คิดอะไรเรื่อยเปื่อย...

จนได้ยินเสียงเพลงที่หวานไพเราะ...ออยจึงได้เงยหน้าขึ้นมาดู...

เจเปคนั่นเอง...คิวงานบนเวที ...กลายเป็นคิวที่เจเปคต้องขึ้นไปร้องเพลงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้...

เสียงหวานแว่ว..ใส่อินเนอร์..ใส่อารมณ์...เพลงรักที่เจเปคร้อง...กลับรู้สึกหดหู่แปลก ๆ ...

ออยจ้องมองเจเปคร้องจนจบ..อัจฉริยะในโลกนี้..หลายคนชอบดนตรี..อย่างเช่นอัลเบิร์ต ไอนสไตน์...ซึ่งเป็นนักไวโอลินฝีมือดี..ออยไม่ถึงกับจะเล่นดนตรีเก่งอะไร..แต่เธอก็ชอบฟังเพลง...ออยรู้สึกว่า ..เพลงที่เธอฟัง..มันสามารถดึงจินตนาการแปลก ๆ ออกมาได้เสมอ..ตามความสามารถของผู้ถ่ายทอด..แม้ว่าจะเป็นเพลงเดียวกันก็ตาม...

ออยอดยกนาฬิกาขึ้นมองไม่ได้...ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน..แต่สะกิดใจกับเจเปคมากจริง ๆ ...

เมื่อมองนาฬิกา...ออยก็อดอุทานให้กับตัวเองไม่ได้...

ภาพจากการจ้องมองเวลาขึ้นมาเป็นฉาก ๆ ...

เห็นที..เธอคงจะต้องยุ่งกับเรื่องของชาวบ้านอีกแล้วสินี่...

 

...งานดำเนินไปอย่างน่าเบื่อ...สำหรับออยแล้ว..แม้จะเข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่าง..แต่ความสุขของเธออยู่กับการนั่งคิดอะไรคนเดียวมากกว่า...

ดาวรับรางวัล..ยิ้มแก้มแตก...เมื่อลงจากเวที..ทุกคนก็รุมล้อมดาว...ถ่ายรูปกันสนุกสนาน...โดยเฉพาะแม่ดาว..ดูจะมีความสุขมากกว่าดาวเองเสียอีก...

ดาวพยักหน้าให้ก้อยมาถ่ายรูปคู่...ยังไม่ลืมเรียกออยมาถ่ายด้วย...

ก้อยอยู่ด้านขวา..ออยด้านซ้าย...

ออยอดพูดไม่ได้

"แกสองคนน่าจะถ่ายคู่กันก่อนนะ..รู้สึกว่าเป็นส่วนเกินยังไงก็ไม่รู้"

ดาวยู่จมูก

"เอาน่า...แกจะว่าไปก็เพื่อนรักชั้นคนนึงล่ะ..แล้วอีกอย่าง...ไม่มีแก..ชั้นคงไม่ได้รางวัล..ไม่ใช่หรือไง"

"นั่นสินะ"ก้อยว่า"ไม่เห็นต้องคิดมาก"

"และอีกอย่าง...ชั้นถือรางวัลมีอซ้าย มือขวากอดก้อย...ทางขวาคือกำลังใจ..ทางซ้ายคือ กำลังความคิด...แมทช์ดีออกแก.."ดาวจิ้นวุ่นวายกระทั่งเรื่องถ่ายรูป...

ออยก็ได้แต่นิ่ง...

ในขณะนั้น..บาสเดินมาทางนี้..อดถ่ายรูปไว้ไม่ได้..จับภาพเฉพาะออยเท่านั้น...

บาสมองรูปในมือถือของตัวเอง..ถอนใจยาว..ปรกติออยไม่ได้ใส่แว่นมาเรียน...แม้ว่าเค้าจะรู้จักออยเหมือนคนอื่น ๆ ในโรงเรียน..แต่ก็ไม่ได้สะดุดอะไร..แต่พอออยใส่แว่นเท่านั้นแหละ...มันกลายเป็นสิ่งที่น่าสนใจขึ้นมาทันที...

เจเปคก็ใส่แว่น..เหมือนเขาจะชอบสาวแว่นมากเป็นพิเศษ...

ก็ได้แต่ภาวนาให้ใส่แว่นเรื่อย ๆ นะ..ออย..น่ารักดี...

 

...ไม่ว่าอะไร มักจะจบด้วยการกินและเลี้ยงฉลองเสมอ...

แม่ดาวเป็นคนเวอร์อยู่แล้ว..ครั้งนี้จึงจัดหนัก...ก้อยกับออยเลยลาภปากกันไปตาม ๆ กัน...

ก้อยอดมองออยไม่ได้

"แกนี่..ใส่แว่นดูดีกว่าใส่คอนแทคอีกนะ..."

ออยกำลังเคี้ยวปลาดิบ..ก็พยักหน้า

"มันรำคาญนิดหน่อยน่ะ...อย่างเวลากินของร้อน ๆ ...ฝ้ามันชอบจับที่แว่น..."

ดาวคีบแซลมอนป้อนเข้าปากก้อย...

"จริง ๆ ชั้นก็ชอบลุคเนิร์ดเหมือนกันนะออย...ชั้นจริง ๆ ก็ตาสั้น...แหม...เอาแต่แต่งนิยายขนาดนั้นคงตาปรกติล่ะนะ...แต่สำหรับชั้น..ใส่แว่นแล้วคงดูดีสู้แกไม่ได้อะ"

แม่ดาวสนับสนุน

"จริงนะออย...แม่เห็นหนูตอนใส่แว่นกับไม่ใส่แว่นแล้ว..ลุคใส่แว่นอย่างวันนี้ดูดีมากเลย..."

ออยรับคำชมอย่างเก้อเขิน...แปลกจัง...มีแต่คนชอบ...

สงสัยต้องใส่บ่อย ๆ ซะแล้วมั้ง...

ขณะนั้น ออยมองเห็นเจเปคกับบาสเดินเข้ามาในร้าน...ดูท่าทั้งสองคงจะมาหาอะไรกินในร้านอาหารญี่ปุ่นนี่เช่นกัน...

ข้อสำคัญ บาสเห็นออยแล้วด้วย...

เขาไม่ใช่คนชอบเก็บ...ชอบใครก็เข้าไปคุยเลย...ไม่มัวมานั่งเหนียมอายขาดความมั่นใจ...ไม่คิดมาก ไม่คาราคาซัง..รู้ผลแล้วก็จบ...

ส่วนมาก..ผลมักจะออกมาว่า..ผู้หญิงทุกคนอยากคบเขาเป็นเพื่อนมากกว่า...

แม้ผลลัพธ์มักจะเป็นแบบนี้..บาสกลับไม่เคยเสียความมั่นใจ...

แต่แปลก...หลายคนที่เขาชอบ..ส่วนใหญ่มักจะจบลงที่คำว่าเพื่อน...มีแต่เจเปคเท่านั้น ที่แม้ว่าจะจบด้วยคำนั้นไปแล้ว..แต่ก็กลายเป็นสนิทสนมกันใกล้ชิดกันมากกว่าเดิม...

เจเปคมองตามบาส...แม้จะพยายามฝืนยิ้มให้ออย..แต่ออยก็รู้สึกว่า เธอคงไม่ชอบใจนัก...

"เอ๋...นั่นเจเปคนี่..."ดาวอุทาน.."รองแช้มป์เดอะซาวด์ปีล่าสุด...ในงานเมื่อกี้..มีการเปิดตัวหนังสือเขาด้วยนี่นะ"

ก้อยมองตาม..

"เท่ห์ชะมัดเลย.."ก้อยชม.."เมื่อกี้ก็ลืมถ่ายรูปคู่"

"เราไปขอเค้าถ่ายรูปด้วยดีมั้ย.."ดาวให้ความเห็น...จะว่าไป..ดาวก็ชอบและเชียร์เจเปคเช่นกันในช่วงประกวด...

"เอาดิ..."ก้อยก็ชอบเจเปคเหมือนกัน

ออยไม่ทันได้พูดอะไร ...ก็ถูกสองสาวคู่จิ้นลากมาที่โต๊ะเจเปคกับบาสแล้ว...

ดาวกับก้อยทักทาย..พูดคุยกับเจเปค...ในขณะที่ออยนิ่ง ๆ และรู้สึกว่า ...บรรยากาศไม่ค่อยดีเท่าไหร่...

เพราะบาสมองเธอไม่วายตา...ส่วนเจเปค...แม้จะคุยกับก้อยดาว แต่ก็มองมาที่ออยกับบาสเป็นระยะ...

"เราเชียร์เธอและโหวตเธอด้วยเจเปค..."ดาวคุยใหญ่.."ใช่มั้ยก้อย...จำได้เลย..รีบโหวตแทบไม่ทัน.."

"ขอบคุณนะ..."เจเปคยิ้มรักษามารยาท "เราเห็นเธอรับรางวัลเมื่อกี้ ดีใจด้วยนะ"

"โอย ..เราแค่มีเพื่อนดี...เพื่อนเรามันช่วยเราเยอะ..."ดาวตบบ่าออย "นี่..ออย..เค้าคิดพล็อตเรื่องให้เรา..."

"เอ่อ...เหรอ...แล้วอีกคนล่ะไม่ช่วยอะไรเลยหรือ"

"ก็ช่วยให้กำลังใจไง"ดาวหัวเราะ "แฟนเราเองล่ะเจเปค คนเนี้ย.."

พูดจบก็กอดก้อยโชว์ซะหน่อย...

เจเปคอดยิ้มไม่ได้ สมัยนี้ การที่ผู้หญิงจะมีแฟนเป็นผู้หญิงก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

...ดาวพูดต่ออีกว่า...

"เธอใช้ความสามารถที่แท้จริงของตัวเอง...เก่งกว่าเรามากนะเจเปค"

"เราเองจะว่าไป ...ก็มีคนช่วยเยอะนะ...นักร้องเดี๋ยวนี้...กว่าจะร้องออกมาได้ต้องผ่านขั้นตอนมากกว่าสมัยก่อน..เป็นต้นว่า..ต้องเรียนแอ๊คติ้ง...ต้องเอาเพลงมาตีความ..มาออกแบบวิธีการร้องที่เป็นของตัวเอง"

แม้จะพูดกับดาว..แต่เจเปคมองบาสกับออยตลอดเวลา...

และตอนนี้ บาสเริ่มชวนออยคุยแล้ว...

"เราดีใจนะที่เจอเธออีก..."

"อือม์.."ออยเหมือนไม่รู้จะพูดอะไรดี...

"เธอเก่งนะ คิดพล็อตนิยายให้เพื่อนได้ด้วย"

"เราก็แค่คิด..แต่ดาวเขาถ่ายทอดได้ดี..เขาเก่งกว่ามาก"

ออยพูดแบบพยายามรักษามารยาทแค่นั้น...

คนที่สังเกตเห็นความผิดปรกติอีกคน..คือก้อย..

และเธอก็ช่างสังเกตจนอดถามไม่ได้

"ขอโทษนะ..เรียนที่เดียวกันใช่ไหม"

บาสพยักหน้า

"ครับพี่...ผมจำพี่กับพี่ดาวได้..พี่อยู่ม.6 "แล้วเขาก็แปลกใจ "แต่..เด็กม.6 กลับสนิทกับเด็กม.5 อย่างออยนี่ แปลกนะครับ"

"เราไม่ได้เรียกพี่เรียกน้องกันแล้ว..."ก้อยพยายามสังเกต.."ถ้าเรียนที่เดียวกันก็คงพอจะรู้นะว่าออยเค้าจะแซงไปเป็นรุ่นพี่ยังได้เลย ฮ่าฮ่าฮ่า"

บาสหัวเราะบ้าง...

ในขณะที่ออยเริ่มอึดอัดมากขึ้น...

บาสรุกต่อ..

"เราขอไลน์เธอได้ไหม..ออย.."

ไม่ให้ก็ใจดำ...ให้ไปเดี๋ยวก็เป็นเรื่อง...

เอาไงดีหว่า...

ก้อยรู้แล้วว่าบาสจะจีบออย..

แต่ก็รู้แค่นั้นแหละ...

ออยตัดสินใจยิงตรง...

"เราไม่อยากให้..."

"อ้าว ..ทำไมล่ะ"

"เราว่า ...ในขณะที่บาสกำลังจะขอไลน์เรา...ช่วยมองคนที่มาด้วยก่อนไหม"

"เอ๋า..เจเปคเค้าเพื่อนเรานะออย.."

"เราไม่คิดแบบนั้นนะ..."ออยหันมาทางเจเปค..ตอนนี้ แม้แต่ดาวก็รู้แล้วว่ามีอะไรผิดปรกติ...

"เราบอกตรง ๆ นะเจเปค..เรารู้ว่าเธอสับสน...แต่เราจะบอกอะไรให้...การสับสนมันเกิดขึ้นไม่นานหรอก..ถ้าเธอยอมรับมันตรง ๆ "

เจเปคนิ่งอึ้ง

"เราไม่รู้เธอพูดอะไร..."

"เธอรู้..แต่เธอไม่เคยยอมรับมันต่างหาก...เราคิดว่า...เธอแค่พูดออกมา...โอเค..ยอมรับไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ...อย่างน้อย ..มีเลเวลหน่อยก็ยังดี.."

ออยพูดจบก็พูดอีกว่า...

"เราไม่อยากให้เธอเสียใจน่ะที่ไม่ได้ทำอะไรออกมาเลย.."

แล้วออยก็ถอดแว่น...

"เพลงของเธอเพราะมาก..แต่วันนี้..มันแปลกมาก..เรารู้ดีว่าทำไมมันแปลก..."แล้วออยก็ร้องเพลงที่ออยร้องบนเวที..."ปรกติ...เดซิเบลตรงท้ายมันจะต่ำลงนิดนึง..แต่วันนี้..เธอตวัดเสียงขึ้นจากเดิมยี่สิบเปอร์เซ็นต์...เราคำนวณระดับความรู้สึกและอารมณ์ของเธอได้...เรารู้ว่ามันคืออะไรและหมายถึงใคร"

ออยหันมาทางบาส

"ลองมองคนใกล้ตัวก่อนนะบาส..เราบอกตรง ๆ ..เรามีสมการให้คิดอีกหลายสมการ...เรายังสนุกจนไม่อยากจะคิดเรื่องอื่นน่ะ..."

บาสตะลึง...อึ้งไปพักนึง...

ไม่ใช่เพราะออยพูดกับเขาแบบนี้ ..แต่เป็นเพราะเขาเพิ่งรู้ว่าคนใกล้ตัวคิดยังไงกับเขา...

ใช่ ...เจเปค...

และทำให้ก้อยกับดาวถึงกับอึ้งไปเหมือนกันเมื่อเจอเรื่องแบบนี้.....

 

....วันจันทร์ เช้า..ห้องเรียนม.5/1 ออยวันนี้ไม่ได้ใส่แว่น..และนั่งที่โต๊ะเรียนรอเวลาเข้าแถว...

ออยยิ้มรับขนมปังที่เดินเข้าห้องมา..และนนก็โบกมือให้ออยด้วย..นนมาส่งขนมปังที่ห้องเป็นปรกติ..เวลานี้ ..เหมือนความสัมพันธ์ของขนมปังกับนนเริ่มพัฒนาไปไกลขึ้นแล้ว...

"เปลี่ยนมากินขนมครกกับน้ำเฉาก๊วยมานานแล้ว ..เป็นไงบ้างล่ะปัง"ออยถามยิ้ม ๆ

"แกนี่่...ทำชั้นเขินอีกแล้วนะ"

"แกลืมขนมเบื้องไปหรือยัง"ออยถามจี้อีก

"บ้า..ไม่เคยคิดถึงมันนานแล้ว..ขนมครกก็อร่อยดีแกว่าไหม"

ขนมปังหัวเราะอย่างร่าเริง...

มีคนเข้ามาในห้องเรียน...บาสนั่นเอง...

ขนมปังมองดูบาส..ที่ตรงเข้ามาหาออย...

จนอดถามไม่ได้

"ออย แกไปหว่านเสน่ห์กับใครมาอีกเนี่ย"

ออยยิ้ม...มองดูนาฬิกาตัวเอง...

บาสพูดขึ้นว่า

"ออย..เรามาขอบใจเธอนะ"

"ขอบใจเราทำไม..."

"เราคบกับเจเปคแล้ว..."

"ดีใจด้วยนะ"

"เธอทำให้เรามองเจเปคอีกครั้งในฐานะคนที่เราชอบ..เราเพิ่งรู้ว่า บางทีผู้หญิงก็ปากไม่ตรงกับใจเหมือนกัน..แต่มันก็ดีอยู่อย่างนึงนะ..เพราะเราได้เรียนรู้ความรู้สึกของผู้หญิงมากขึ้น"

"จริง ๆ มันไม่มีอะไรหรอกบาส...เจเปคเค้าไม่ได้ชอบเธอในตอนแรก..แต่เมื่อคบไปนาน ๆ ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปได้..เธอต้องเข้าใจสถานภาพความสัมพันธ์ที่มันเฟล็กซิเบิ้ลของวัยรุ่นหน่อย..และมันก็มีสมการรองรับว่า..."

ขนมปังรีบอุดปากออย

"พอ ๆ ๆ แกทำให้ชั้นกับเค้างง..."

ออยดึงมือขนมปังออก..ยิ้มน้อย ๆ ให้

"ยังไง เราก็ต้องพูดตรง ๆ นะบาส..คงไม่ว่าอะไรเรานะ"

"ถ้าไม่พูดตรง ๆ วันนั้น เราคงงม ๆ อยู่นานเลยล่ะ...เราไม่คิดว่าเจเปคชอบเราตั้งแต่เมื่อไหร่..."

บาสยกมือถือขึ้น..

"เธอจะแลกไลน์กับเราได้หรือยัง"

"ได้สิ..เรายินดี...เราดีใจที่มีเพื่อนเพิ่มขึ้นอีกคน"

ออยสแกนบาร์โค้ดไลน์..เพื่อเป็นเพื่อนกับบาส..

ต่างคนต่างโบกมือให้กัน..ออยรู้สึกดีที่ได้ช่วยให้คนสองคนสมหวังอีกคู่หนึ่ง...

บาสออกไปแล้ว...ขนมปังอดถามไม่ได้

"แกไปประกอบวีรกรรมอะไรมาอีกหา..ยัยเนิร์ด"

"ขนมปัง..แกเรียกฉันเหมือนก้อยดาวเลยนะ"

"ก็มันใช่ตัวแกเลยนี่หว่า..."

ก่อนจะถามต่อไม่ได้

"นี่ ๆ แล้ว...แกตกลงจะไม่ชอบใครจริง ๆ เหรอ...ขนาดคุณนนท์..ที่ดูดีจะตาย..แกก็ไปปรับความสัมพันธ์ไม่เป็นแฟนซะแล้ว...ตอนนี้แกเสน่ห์แรงนะเว้ย...คนชอบตรึมเลย เป็นเนิร์ดที่มีคนชอบมากที่สุดในโลก แปลกว่ะ"

ออยยิ้ม ..ไม่ตอบ..และถามว่า

"แกว่า..ชั้นใส่แว่นดูดีกว่าคอนแทคหรือเปล่าวะปัง"

"อีนี่..ถามแปลกอีกแล้ว...แกน่ะจริง ๆ จะทำอะไรก็ดูดีทั้งนั้นแหละตอนนี้"

เสียงไลน์ดังขึ้น

บาสนั่นเอง...

ในไลน์เหมือนจะตอบคำถามทีเธอถามขนมปังเมื่อสักครู่นี้

"เราอยากให้เธอใส่แว่นเหมือนวันนั้นมากกว่า...เราว่าเธอน่ารักในลุคนั้นมากเลย...เราอยากจะมีเพื่อนเนิร์ด ๆ ที่ดูดีแบบเธอจริง ๆ "

ออยตอบไป

"อยากดูสาวแว่น..ดูเจเปคโน่น..555"

ออยเก็บมือถือ...ขนมปังยังคงมองเพื่อนอยู่....

"ตกลงแกยังไม่ได้ตอบฉันเลย..ว่าแกไปทำอะไรมา..."

"อ๋อ...เรื่องมันอย่างนี้นะ...มันมาจากเมื่อวันเสาร์ ..ฉันศึกษาแพทเทิร์นของหมากรุก..กับพฤติกรรมของฆาตรกรโรคจิต..แล้วก็ถอดมันออกมาเป็นสมการ....."

ขนมปังอุดหู...ตั้งแต่ออยเปิดตัวว่าเป็นจีเนียสนี่...ดูมันบ้าสมการมากกว่าเดิมจริง ๆ ...

แล้วขนมปังก็ยิ้ม...เมื่อดูเพื่อนที่พูดโน่นพูดนี่..อะไรก็ไม่รู้ของมัน..พูดแบบเนิร์ด ๆ ของมันนั่นแหละ...

แต่มันเป็นเนิร์ดที่น่ารักจริง ๆ ...

-จบ-

 

ปลเขียนเรื่อย ๆ เอาปล่อยอารมณ์เฉย ๆ จืด ๆ ไปหน่อยอย่าว่ากันน้า....

 


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ จันทร์อรุณ ณรัช จากทั้งหมด 23 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 new=older
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 17:25
    อยากอ่านแบบออยมีคู่อ่ะตอนนี้ 555
    #1
    2
    • 13 ธันวาคม 2558 / 02:24
      ของเรา..ออยก็มีคู่..แต่เป็นผู้หญิง..สนปะ..ฮ่าฮ่าฮ่า...
      #1-1
    • #1-2 new=older
      14 ธันวาคม 2558 / 17:03
      แก๊งสาวเกรียนหรอ อันนั้นก็ชอบบ
      #1-2