Love story เรื่องลับ(รัก)ฉบับทูตสวรรค์

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ก.ย. 56

บทนำ


            ในที่สุดวันที่พระจันทร์เต็มดวงก็มาถึง การรอคอยของใครบางคนที่พร้อมจะกลายร่างเป็นหมาป่าเพื่อขย่ำแมว (?) เป็นอาหารได้สิ้นสุดลง

ร่างบางมองไปที่พระจันทร์อย่างจดจ่อพร้อมกับอ้าปากแล้วร้องเสียงดังลั่น!!

                โบ้ววววว!!!

                เย้ยยย! ตลกแล้ว! นี่ไม่ใช่นิยายแฟนตาซีนะกลายรงกลายร่างบ้าบออะไรกันล่ะ T^T ฉันกำลังขอพรอยู่ต่างหากเล่า แล้วไอ้โบ้วนั่นอะไร ฉันคนนะไม่ใช่หมา - -

                “เจ๊ฮะ เมื่อไหร่เจ๊จะกลายร่างสักที ผมเห็นเจ๊พึมพำตั้งแต่เช้าแล้วนะฮะเด็กชายตัวเล็กๆ พูดขึ้น ไม่ๆ... ไม่หรอกหมอนี่ไม่ได้ตัวเล็กเลย ตัวเท่าช้างเลยต่างหาก - - ถ้าใครบอกว่าน่านน้ำตัวเล็กนี่ก็ตาบอดละเต็มทีละ!

                แล้วไอ้กลายร่างนี่อะไร ฉันบอกแล้วไงว่าฉันขอพร!

                “แล้วนายมาจุ้นจ้านอะไรฮะน่านน้ำ อีกอย่างพี่ไม่ได้จะกลายร่างด้วยพี่กำลังขอพรต่างหากล่ะ! แล้วก็ที่พี่พึมพำน่ะพี่บ่นต่างหาก ชิ!” พูดพร้อมกับจิ้มหน้าผากกลมๆ นั่นอย่างหมั่นไส้

                ขอพรเหรอฮะ? ทำไมไม่ขอผงหอมสีเขียวล่ะครับ -.-” คนตัวอ้วนพูดอย่างซื่อบื้อ จริงๆ เลยนะหมอนี่!

                “พี่หมายถึงพรจากพระจันทร์น่ะ นายคงไม่รู้จักหรอกมาจากกอไผ่ก็งี้แหละ L

                “จะ...เจ๊กำลังจะบอกว่าผมถูกเก็บมาเลี้ยงเหรอฮะ T^T”

                แล้วคนตัวเล็กกว่าฉันก็เริ่มเบะหน้าเหมือนจะร้องไห้ อ้าว - -^ ฉันเปล่าทำเด็กร้องไห้นะ (ยกมือขึ้นสองข้าง)

                เจ๊ล้อเล่นครับๆ ไม่ร้องนะคร้าบบบบพยายามแหกปากปลอบ

                ไม่ชอบปลอบเด็กอ่ะ ชอบเป็นปอบกินเด็กมากกว่า ไม่ใช่ละ! อันนั้นตลกไปมุกแป๊กใช่ไหม รออยู่ค่ะ... ก้อนหินพร้อมใช่ไหมคะ? ปาเลยค่ะเต็มที่ -..-

                เลิกเล่นเถอะ เดี๋ยวไม่ได้ขอพรเสียที

                ไม่ร้องหรอกครับ ผมแข็งแรงจะตายไปแล้วคนตัวอ้วนก็ยิ้มกว้างจนตาแทบหายไปกับไขมันที่กระจุยกระจายกางเกงในหายเหลือแต่เกงใน -.- ไปกันใหญ่แล้วฉัน

                “จ้ะพี่รู้ ว่าแต่นายอยากจะมาขอพรกับพี่มั้ย?’’ คนตัวอ้วนพยักหน้าหงึกหงัก งั้นเริ่มเลยดีกว่าเดี๋ยวจะไม่ทันฤกษ์...น่านน้ำพร้อมยังครับ?

                คนตัวอ้วนพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะพนมมือตามฉัน ฉันค่อยๆ หลับตาลงพร้อมๆ กับที่คนข้างๆ ก็ทำเช่นกัน สาเหตุที่ทำให้ฉันมานั่งทำอะไรที่ดูจะงมงายอย่างนี้ก็เพราะ...

                ความรัก...

                ฉันแอบชอบรุ่นน้องที่โรงเรียนคนหนึ่ง >_<! แบบว่ามันก็ออกจะโรแมนติกมากเลยอ่ะ พอดีว่าวันนั้นฉันต้องรีบกลับบ้านแล้วพอดี๊พอดี -.- ฝนตกค่ะแม่เจ้า ฉันเลยต้องวิ่งฝ่าฝนเพื่อจะไปขึ้นรถเมล์กลับบ้าน เท่านั้นแหละค่ะ!!

                ล้มค่ะล้ม ไม่ใช่ว่าเขามากางร่มให้หรอกค่ะ =_= แล้วไอ้ตอนล้มน่ะเขาก็เดินเข้ามาช่วย ก็ตอนนั้นแหละค่ะที่แอบชอบ >_<! จนกระทั่งได้มารู้อีกทีว่าเขาเหมือนจะไม่ค่อยยุ่งกับผู้หญิงเพราะย้ายมาใหม่แล้วก็ไม่ค่อยคบเพื่อนผู้ชายเท่าไหร่ หลายคนบอกว่าเขานิสัยไม่ดี บางคนก็บอกว่าหล่อแล้วหยิ่ง บ้างก็ว่าไปต่างๆ นานาว่ากินเหล้าบ้างอะไรบ้างเยอะแยะแต่ฉันไม่เชื่อหรอก -3-  

                ฉันเป็นคนไม่ค่อยจะเชื่ออะไรที่ได้ยินจากปากคนอื่นเท่าไหร่นักเพราะบางทีประสบการณ์มันสอนหลายๆ อย่าง ฉันเคยเจอประเภทที่ว่าหน้าไหว้หลังหลอก ทำกับเรานี่อย่างกับเจ้าหญิงพอลับหลังเอาเราไปเล่าจนเสียๆ หายๆ ซึ่งก็ไม่ได้รู้อะไรจริงแต่ก็เอาไปพูด

                ช่างเถอะพูดไปก็ดูเหมือนจะดราม่าเข้าเรื่องของน้องเขาต่อดีกว่า

                อีกอย่างที่เรียกว่าน้องเขาก็เพราะชื่อฉันก็ยังสืบไม่ได้เลย =_= ปัดโถ่ก็คนมันไม่กล้าบอกใครนี่ ถ้าบอกเพื่อนนะพวกนั้นต้องเอามาล้อแหงๆ ไม่เอาหรอก = =^

                แล้วหลังจากที่เขามาช่วยฉันวันนั้นฉันก็เฝ้ามองเขามาตลอด ไปกินข้าวก็ไปนั่งใกล้ๆ เวลาไปเรียนก็พยายามจะเดินผ่านหน้าห้องให้เขาเห็นหน้าแต่แบบ...แทบไม่ชายตาแลอ่ะ T^T ด้วยเหตุนี้ฉันก็เลยต้องมาขอพรไงล่ะ

                ส่วนเจ้าน้องชายนั้นฉันไม่รู้หรอกนะว่าจะมาขอพรอะไรแต่เห็นช่วงนี้ชอบเอาแต่เหม่อดูทีวี สงสัยแอบชอบดารา =_= เด็กหนอเด็ก

                ฉันค่อยๆ ตั้งสติก่อนจะนึกถึงหน้าของเขาตามที่อ่านมาจากหนังสือจนกระทั่งได้ยินแม้เสียงยุงบินผ่านและกลิ่นของหมอน้อยที่ไม่ได้อาบน้ำให้มันมาเกือบสองอาทิตย์

                เหม็น... -_-^

                อะแฮ่มๆ ตั้งสติๆ เอาล่ะ...

                ฉันอยากจะขอพระจันทร์ให้ทำยังไงก็ได้ให้เขาหันมาชอบฉัน!/ผมอยากจะขอพระจันทร์ให้ส่งอุลตร้าแมนมาช่วยผมจีบเด็กผู้หญิงข้างบ้านด้วยเถอะครับ

                เงิบค่ะพี่น้อง -_- ไอ้อุลตร้าแมนของนายนี่อะไรยะ นายจะเอามาต่อสู้กับยัยช้างข้างบ้านนั่นเรอะ =[]=^!!

                แล้วฉันก็ลืมตาขึ้นก่อนจะหันหน้าไปมองน้องชายตัวเองที่ตอนนี้ก็มองมาทางฉันเหมือนกัน

                อุลตร้าแมน? นายบ้าหรือไงน่านน้ำ บ้านนายสิเอาอุลตร้าแมนมาจีบสาว

                “บ้านพี่น่ะเหรอครับ o.o” เถียงหน้าตาใสซื่อ! หมั่นไส้นัก!

                “อย่าเถียงพี่ - -^ เอาล่ะ เรามานับเวลาถอยหลังรอกันพี่กว่าว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า

                ฉันกับน้องชายนั่งแปะลงกับพื้นก่อนจะโซ้ยบะหมี่ บ้า! ไม่ใช่แล้วนั่งตบยุงต่างหากอันนี้เรื่องจริงไม่ใช่ล้อเล่น ยุงเยอะมากค่ะ ไอ้พวกก่อโรคไข้เลือดออกเนี่ย เบื่อจริงๆ เลย L

                จากหนังสือที่ฉันอ่านมาเขาบอกว่าถ้าขอพรเสร็จให้นั่งรออีกหนึ่งชั่วโมง ห้าวินาที แล้วห้าวินาทีนี่แหละถ้าเราไม่มองพระจันทร์พรที่เราขอจะไม่เป็นจริงและถ้าเป็นจริงพระจันทร์จะส่องแสงสว่างมากๆๆๆ

                ว้ายยยยยย! ตื่นเต้นอ่ะ -..- จั๊กจี้หัวใจจังเลยยยยยยย

                แล้วเวลาก็ล่วงมาเกือบชั่วโมง ฉันและน้องชายจ้องไปที่พระจันทร์อย่างลุ้นระทึกและเราก็เอ่ยออกมาพร้อมกันเมื่อถึงเวลา

                ห้า... สี่... สาม... สอง... หนึ่ง...

                ตู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!

to be continued

Rn'lingpheak (อ่านว่า อาร์เอ็นลิงเผือก ไม่ใช่ลิงเปี๊ยกนะ - -^)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Kana3 (@kanaeiei33) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กันยายน 2556 / 20:44
    มาแต่งต่อน่ะค่ะไำรเตอร์ๆ
    #1
    0