คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

122

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


122

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 ส.ค. 62 / 10:01 น.
OS | พี่ภูผา กับ น้องกวิน (END) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ส.ค. 62 / 10:01



[OS] One Day with พี่ภูน้องวิน




     ก็เหมือนวันธรรมดาทั่วๆ ไปวันหนึ่ง ที่ตื่นเช้าก็ยังคงกลิ้งตัวอยู่ที่เตียงไม่ยอมลุกออกมา

เพราะกลัวอากาศที่เปลี่ยนไปจากความอบอุ่นที่ได้ในรับภายในผ้าห่มผืนหนา

พอตัดสินใจลุกขึ้นมาได้ ก็เดินก้าวลงบันไดลงมาชั้นล่าง เพื่อทำกิจธุระยามเช้า

ได้แก่ ล้างหน้า แปรงฟัน ...อาบน้ำ?



     ไม่ต้องหรอก ก็วันนี้ไม่ได้จะไปข้างนอกนี่หน่า จะอาบน้ำให้เปลืองทำไมละ



     อาหารเช้าก็เป็นสิ่งสำคัญ ข้าวเช้าควรจะกินอะไรเบาๆ งั้นเหรอ 
...ไม่ล่ะ 

มื้อแรกของวันก็ต้องเต็มที่สิ ต้องออกแรงใช้พลังงานทั้งวันนะ ข้าวสักถ้วย กับข้าวอีกอย่างสองอย่าง ของหวาน 

หรือผลไม้ล้างปากด้วยดีไหมนะ ไม่ได้จะออกไปหาซื้อของหรอกนะ มีของเตรียมไว้ในตู้เย็นแล้วล่ะ

 

     เอาเป็นว่าข้ามการรับประทานอาหารเช้าสุดสำคัญของผมไปดีกว่า แต่เอ๊ะ ผมยังไม่ได้แนะนำตัวเลยนี่

 

 

 

 

     ผมภูผา ขอตัวหนาแล้วกันกลัวมองข้าม มนุยษ์ผู้ยังไม่คิดจะสมัครงานในเร็ววันนี้ 

อย่าเรียกว่าตกงานหรือว่างงาน ตีปากเดี๋ยวนี้ ผมแค่ยังมีความสุขกับการนอนบนเตียงนิ่ม ล้างหน้า แปรงฟัน 

และฮัมเพลงไปด้วย การกินอาหารเช้าที่พิถีพิถัน หรือกระทั่งการแพลนสิ่งที่จะทำในแต่ละวันที่มีเพิ่มขึ้นตลอดเวลา 

     

     ผมอาศัยอยู่ในซอยซอยหนึ่งที่ผู้คนส่วนใหญ่ทำงานช่วงเย็น และกลับช่วงเช้ามืด เป็นวัฏจักรเช่นนี้

ตั้งแต่ผมย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ๆ ช่วงกลางวันเลยเป็นซอยเงียบๆ อากาศสบายๆ เหมาะแก่การเดินเล่นถ้าคุณพกร่ม 

หรือสวมหมวกมาด้วยนะ



     แต่สำหรับคนติดบ้านแบบผม แค่คิดว่าต้องก้าวออกไปก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว ไม่ดีเลยนะ ว่าไหม?

บางทีก็ออกมาซื้อสะเบียงบ้าง เผื่อน้ำจะท่วม น้ำตาลขึ้น 

หรืออะไรก็แล้วแต่ที่คิดจะขัดขว้างการดำลงชีวิตแบบติดบ้านของผม

     กำลังคิดว่าผมมีเงินใช้หรือเปล่าเหรอ ผมมีนะ เรียกว่าพอมีกินมีใช้แบบไม่ฟุ่มเฟือยแล้วกัน

ได้มาจากไหน? ก็ธนาคารนะครับ แต่เลขบัญชีนี่เป็นความลับส่วนบุคคล 

บอกไม่ได้หรอก แต่คนโอนเงินมาให้น่ะนามสกุลเดียวกับผมเลย



                         คุณคิดว่าใครละ



                                        เดายากเลยสิ



               แต่ไม่ใบ้ให้หรอก


                                                       งงต่อไปนะ



     ถึงใครคนนั้นที่โอนมาให้ผมจะโอนมาบ้างไม่โอนมาบ้าง 

แต่เพราะไม่ได้ใช้จ่ายอะไรมากมาย อยู่ในบ้านเงียบๆ สบายๆ คนเดียวมันก็โอเคกับความเป็นอยู่ดี

 

 



 

     เอาล่ะ คุณคงรู้จักผมมากขึ้นแล้วใช่ไหม 

ถ้าไม่ก็ลองอ่านตั้งแต่ต้นอีกรอบแล้วฝากดูคำผิดให้ด้วยแล้วกันนะ 

แต่ถ้าพอใจแล้วก็มาบรรทัดต่อไปเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


     บรรทัดใหม่แล้วนะ 
ย้ำ เผื่อไม่แน่ใจว่าไอ้นี่มันจะเล่นอะไรของมัน 

เอาล่ะ แบบจริงๆ จังๆ ตอนนี้คุณคงสงสัยว่าทำไมถึงต้องมาอ่านเรื่องของไอ้บ้าคนนี้ด้วย 

แต่โทษที ผมภูผา ไม่ได้บ้า แต่รักชีวิตแบบปลีกวิเวก รักสันโดษ แบบโดดเดี่ยวอ่ะ



     ประเด็นสำคัญมันเริ่มตรงนี้ ภายในซอยบ้านผมน่ะไม่ได้มีแค่บ้านผมหลังเดียว 

คุณเข้าใจใช่ไหมว่ามันมีบ้านต่อกันติดๆ กันเป็นทาวน์เฮ้าเลย 

แน่ล่ะ ว่าส่วนใหญ่ก็เป็นมนุษย์ทำงานซึ่งออกช่วงเย็น และกลับช่วงเช้าอย่างที่ผมบอกไป 

แต่อย่าลืมว่ามันมีส่วนน้อย ที่อยู่บ้าน และทำตัววุ่นวายอยู่หน้าบ้านผม ใช่แล้ว บ้านตรงข้ามผมเอง

 

     เจ้าเด็กกวิน ทำไมต้องตัวหนาเหรอ ก็มันเป็นตัวเด่นของเรื่องไง แล้วมันยังเด็กด้วยเดี๋ยวคนมองข้าม 

ตอนแรกผมแปลกใจกับชื่อมันเล็กน้อย คิดว่าน่าจะได้แรงบันดาลใจการตั้งชื่อมาจากเพนกวิน 

คือเพนกวินมันน่ารักดี ซึ่งจะเกี่ยวหรือไม่ก็ช่างมันเถอะ

 
     เด็กวัยประถมต้นแบบต้นมากมันเพิ่งขึ้นประถมเมื่อปิดเทอมที่แล้วนี่เอง และตอนนี้ก็อยู่ในช่วงปิดเทอม 

ก่อนจะได้เลื่อนชั้นปีหน้า น้องอยู่อาศัยอยู่กับอาม่าที่ชอบนอนหลับกลางวันและกลางคืน ใช่อ่านไม่ผิดหรอก 

เป็นคนที่นอนเยอะมาก จนผมแอบมองเขาเป็นไอดอลในใจสำหรับการใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์เช่นนี้ 

และน้าสาวที่เหมือนมดงาน ถ้าช่วงกลางคืนจะคึกเป็นพิเศษ แต่ถ้าช่วงสายแบบนี้ล่ะก็นอนหลับอยู่กับอาม่านั้นล่ะ 

รอเข้างานตอนช่วงเย็น



     ด้วยความเป็นเด็กไฮเปอร์ เพราะไม่มีใครเล่นด้วย มันเลยหอบของเล่นต่างๆ ยัดใส่กระเป๋าเดินทางขนาดเล็ก 

แล้วลากด้วยอินเนอร์เหมือนออกจากบ้านเอเอ็ม เออไม่ได้พาดพิงไง แต่นึกออกใช่ไหมว่าหมายถึงอะไร 

ก็นั้นล่ะ ตามนั้นเลยนะ เดินลากกระเป๋าลายการ์ตูนอะไรสักอย่าง ที่ผมน่าจะเกิดไม่ทัน 

เออ ก็เกิดมาก่อนแล้วแต่ไม่ได้อยู่ดูกับมันด้วยไง ข้ามเรื่องที่ผมตีกับตัวเองหรือรีดที่มาอ่านไป 



     น้องเพนกวินมันเดินลากกระเป๋ามากดกริ่งหน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว 

มนุษย์ติดบ้านอย่างผมก็ต้องเดินออกไปดูเป็นธรรมดา 

ถึงจะติดบ้านยังไงแต่ก็เป็นห่วงเด็ก สตรี และคนชรานะครับ จะปล่อยเอาไว้ไม่ได้หรอก


     ตัววุ่นวายอย่างเจ้าเด็กกวิน ที่ถ้าไม่ให้ผมช่วยสอนการบ้าน ก็คงจะให้ผมเป็นเพื่อนร่วมเล่นในเกมต่างๆ

หรือกิจกรรมต่างๆ มากมายที่น้องมันสรรหามาเอ็นเตอร์เทนตัวเอง เพราะบ้านผม ปกติไม่ค่อยได้เปิดเครื่องเล่น 

หรือโทรทัศน์หรอก แค่มีคอมพิวเตอร์ และหูฟังใส่ไว้รับชมรับฟังเข้าสู่โลกส่วนตัวแค่คนเดียวก็เพียงพอแล้ว 

แต่มันไม่พอสำหรับคนสองคน เจ้าเด็กกวินยังใจกว้าง หยิบลำโพงสีแดงขนาดกลางติดใส่กระเป๋ามาด้วย 

ให้ตายเถอะไอ้เด็กนี่มันพกอะไรมาบ้างเนี่ย



"ทำไงอะ" ไม่ต้องมาส่งสายตาอ้อนเลยนะเจ้าเด็กนี่

"รูอะไร" ยังจะมาถามอีก

"เอามานี่ เดี๋ยวพี่ทำเอง" ผมก็ไม่ได้อยากจะใช้หรอกนะ แต่น้องให้ทำเลยต้องทำไงล่ะ

"อุ๋ง!" มาองมาอุ๋งอะไรของมัน

"หนูหิวแล้ว" เรื่องของแกสิ

"ไข่ตุ๋น" "น้องหิว"


     หลังจากเจ้าก้อนเพนกวินอยากได้เสียงเพิ่มบรรยากาศภายในบ้านแล้ว 

ยังอยากหาอะไรลงมาลงท้องอีก นี่บ้านรับเลี้ยงเด็กหรือไง เป็นเนอสเซอรี่? 

ไม่เอาน่า ไม่ได้รักเด็กขนาดนั้นไหม ข่าวเดี๋ยวนี้ก็มีครู และผู้อำนวยการทำร้ายเด็กเยอะแยะ 

ไม่อยากเป็นประเด็นเอาลำโพงมาทำร้ายร่างกายเด็กหรอกนะ



"พี่ภู" "น้องหิว" 

ก็บอกว่าอย่ามาอ้อนไงเจ้าเด็กนี่ 

แล้วไม่ได้มาแค่สายตา 

มาทั้งตัว 

อย่ามากอดแขน 

อย่ามาเอาหน้าเบียด 

อย่าเข้าใกล้กู!




.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

  

ถ้ารู้ว่าผมหายไปทำอะไรมาก็อย่ามาแซ็ว เอ้ย แซวผมเชียว

 

     เจ้าเด็กเพนกวินนั่งกินไข่ตุ๋นถ้วยเล็กที่ด้านบนมีปูอัดของชอบของเจ้าตัวอยู่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม 

คิดไปแก้มบวมไป อมไข่... ทำไมคำพูดมันดูกามๆ งี้วะ 

เก็บอาหารไว้ในกระพุ้งแก้มเป็นกระรอกเชียว นี่ตกลงจะเป็นตัวอะไรกันแน่ 

แล้วทำไมผมต้องไปเปรียบเทียบน้องกับสัตว์ด้วย

 

     ผมตัดสินใจเบนสายตาหนีจากสภาพเจ้าก้อนที่หินไข่ตุ๋นอย่างเอร็ดอร่อยมาเปิดคอมพิวเตอร์คู่ใจ 

และเข้าส่องไอจีที่มีบรรดาแอคเคาท์จรรโลงใจผมยิ่งนัก อย่าเพิ่งคิดไปไกลเชียว 

ที่ผมฟอลน่ะมีแต่แอคที่ลงรูปสัตว์เลี้ยงน่ารักๆ อย่าง สุนัข แมว กระต่าย กระรอกบิน หนูแฮม และเม่นแคระ



     ใช่ ผมมีพวกมันเป็นเพื่อนร่วมไอจีแค่นั้นล่ะ ไม่ได้มีพวกมันเป็นเพื่อนในชีวิตจริง 

เพราะปัญหาใหญ่อีกอย่างของผมคือ แพ้ขนสัตว์ บ้าบอดี แต่ช่างมัน แค่ดูรูปพวกนี้ก็รู้สึกมีความสุขแล้วล่ะ

 

"ดูอะไรอะ"

 

ก็เห็นอยู่ไหมละ เนี่ยแฝดแกเลยอมลูกวอลนัทอยู่เนี่ย

 

"กระรอกเหรอ" "น้องชอบ"

 

รู้แล้วน่า เห็นชอบทุกอย่างอ่ะ ไม่ต้องมากระโดดโลดเต้นดีใจขนาดนั้น

 

"เอาอีกๆๆ"

 

     อยากจะกรอกตามองบนเป็นสิบๆ รอบ แต่กลัวน้องจะเอาไปทำเป็นแบบอย่างที่ไม่ดี 

ด้วยจิตวิญญาณความเป็นผู้ใหญ่เข้าสิงชั่วขณะ ไล่ทำตามคำสั่งเด็กก้อนที่ปีนขึ้นมานั่งบนตัก

โดยไม่ได้ขออนุญาตใดๆ ทั้งสิ้น น้องยังเด็ก ผมเคยได้ยินน้าของวินมันพูดบ่อยๆ 

และได้แต่ยอมให้มันทำอะไรตามใจชอบของมันไป

 
"อันนี้คุณต่ายๆ อันนี้คุณแมวๆ" "จุ๊บๆ กัน"

 
     แอบหมั่นไส้พวกมันเหมือนกันนะครับ ถึงจะรักพวกมันมาเช่นกันก็ตาม ใจคนโสดมันเศร้ายิ่งนัก 

เพื่อนก็น้อย แฟนก็เลิกแล้วเลิกอีก เอาเป็นว่าตอนนี้โคตรแห้ง ยิ่งหนีมาอยู่คนเดียวแบบนี้

บางทีก็แอบเหงาบ้างเหมือนกัน แต่ก็แค่บางทีเท่านั้นล่ะ

 
     คงเพราะมีเจ้าเด็กไฮเปอร์นี่มาวุ่นวายด้วยอยู่ทุกวันสินะ

     นึกขอบคุณมันในใจ แต่ทำไมถึงเผลออมยิ้มให้มันล้อได้กัน!!!

 

"เน่ ยิ้มอะไร" "อยากหอมๆ หย๋อ" 

มันหัวเราะคิกคักทำตัวน่ารัก เออ มันน่ารัก ไม่ได้ตั้งใจชม มันเผลอคิดไปเอง
 

"หอมมมม" แล้วเสียงหอมฟอดใหญ่ก็ดังขึ้น 

ริมฝีปากเจ้าเด็กก้อนที่ยังมีเศษไข่ตุ๋นติดอยู่แตะลงมาที่ข้างแก้มของผม 

ดีที่ผมประคองสติให้ยังอยู่ได้ ตอนนี้ก็เลยอุ้มเจ้าเด็กที่ขโมยหอมแก้มมานั่งที่โซฟา 

แล้วหยิบทิชชู่มาเช็ดคราบไข่ตุ๋นทั้งที่ปากน้องและปากตัวเอง 

ก่อนจะเดินไปหยิบนมจืดที่มีติดบ้านไว้เผื่อวินมันเกิดหิว

 

"กินนมไปด้วย จะได้โตไวๆ"

 

"น้องวินจะโตเป็นพี่วิน!!" เออ รีบโตสักทีจะได้ไม่ต้องมาอยู่บ้านกูบ่อยๆ

 

"วินกินนมแล้ว โตเป็นพี่วินแล้ว!!!" แล้วทำไมต้องมาโพสท่าเหมือนเตรียมจะบินแบบนั้นด้วย 

แล้วดูกิน กินยังไงให้เลอะปาก อ๋อ ลืมหยิบหลอดให้น้องมันเอง 

โทษใครไม่ได้แล้วครับ โทษกูเองเนี่ยล่ะ เฮ้อ

 

"ปากเลอะมาเช็ดก่อน"

 

"วินโตแล้ววินเช็ดเอง" เก่ง ดื้อเก่ง แล้วไอ้มือที่เช็ดปากก็เลอะด้วยไหมละ 

ได้แต่มองน้องแล้วส่ายหัวเบาๆ อยากทำอะไรก็ทำ 

ทำอะไรเองตามประสาเด็กแล้วเราคอยดูอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ ก็พอ 

เอ๊ะ ทำไมเข้าโหมดพ่อแม่เลี้ยงลูกไปได้ล่ะ สติ สติกลับมา ดึงกูทีครับสติ

 

"หมดยังอ่ะ"

 

"ตรงมุมปากล่างด้วย"

 

"ตรงไหนๆๆ" น้องเหมือนกลับสู่โหมดน้องวินอีกรอบ ไม่ยอมเช็ดเอง แถมยังยื่นปากเลอะๆ นั้นมาให้อีก 

ผมที่นั่งขัดตะหมาดอยู่ตรงหน้าน้องก็เอื่อมมือไปทำความสะอาดให้เรียบร้อย 

แล้วเตรียมจะไปเก็บแก้วนมและล้างมือตัวเองบ้าง 

แต่เจ้าตัวดีมันดันจับมือผมไว้แล้วดึงไปเลีย ไปดูด 

จนคราบนมที่ผมช่วยเช็ดออกให้ไม่เหลือล่องลอยไว้ให้เห็นอีก

 

"สะอาดแล้ว" "วินเก่ง!"

 
     เออ เก่ง ทำใจกูสั่นเนี่ยเก่ง ทำไมต้องน้องเจ้าเพนกวินบ้านี่เป็นกระรอก 
เป็นกระต่าย 

แก้มอูมๆ น่ารักๆ ด้วย เห็นแล้วอยากจับฟัด แต่ความที่สติยังดึงไว้อยู่ ทำให้ไปได้ฟัดแก้มน้องมัน 

แต่น้องมันยั่วอ่ะ ยั่วชัดๆ! มาดงมาดูดนิ้ว แบบนี้ต้องสั่งสอน!!!



 
"วันหลังห้ามดูดนิ้วคนอื่นนะ ดูดได้แค่นิ้วตัวเอง"

"มือคนอื่นเขาทำอะไรมาบ้างก็ไม่รู้ สกปรก" เออความคิดกูเนี่ยล่ะสกปรก




“ครับ!” เวลาสอนมันทีไรชอบยิ้มกว้างๆ แบบนี้มาให้ทุกทีอ่ะ จะทนได้อีกนานแค่ไหนกันนะ

 “น้องอยากกินน้ำเปล่า”

 

“รอแปป” นอกจากพี่เลี้ยง ก็เป็นทาสเด็กด้วยสินะ คราวนี้ไม่ลืมเอาหลอดมาให้ด้วยหรอกตัวแสบ 

เดี๋ยวทำเลอะเทอะแล้วให้เช็ดอีก

 
“ค่อยๆ กินเดี๋ยวสำลัก” เดินเอาแก้วน้ำมาให้ยังไม่ทันได้นั่งก็โดนวินคว้าแก้วไปดื่ม 

ดูดเหมือนกินอะไรแล้วติดคองั้นอ่ะ เอือมมือไปลูบหลังหวังจะช่วยอะไรน้องได้บ้าง แต่เปล่าเลย 

พอน้องกินจนหนำใจแล้วก็เอาหน้ามาซุกกับช่วงต้นขาของผม โอเค มันเป็นจุดล่อแหลมมาก 

ได้แต่หวังว่าน้องมันจะไปเนียนไถๆ ซุกๆ ขึ้นมาด้านบนนะ และคำขอของผมก็เหมือนจะได้ผลจริง 

เพราะน้องผละออกไปแล้วส่งยิ้มมาให้ คือน้องมันเช็ดปากไง เช็ดกับกางเกงกูเนี่ย

 

“พี่ภูๆๆ หนุนตักหน่อย”

 

     เป็นทุกอย่างให้เธอแล้วครับ ตอนนี้จากผ้าเช็ดปากกำลังจะกลายเป็นหมอนต่อ 

นั่งลงที่ว่างข้างๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะปีนขึ้นมานอนทับ ผลักผมให้ลงไปนอน แล้วเอาหัวหนุนแถวหน้าท้องของผม 

ถ้าเป็นแมว เป็นหมา เป็นกระต่าย เป็นกระรอก หรือสัตว์เลี้ยงใดๆ ที่เป็นเพื่อนผมในไอจี 

ผมจะจับมานอนหนุนแขนแล้วฟัดเข้าให้ 




     แต่นี่เป็นน้องวินไง ผมก็เลย… ดึงน้องขึ้นมาให้อยู่ตรงแผงอก 

แล้วหอมผมนุ่มสีน้ำตาลอ่อนนั้นลงไปฟอดใหญ่ 

อีกทั้งยังลูบหัว กล่อมให้นอนกลางวันไปด้วยฝันดีๆ

 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

     อัพเดทสถานะตัวเองก่อนจากกันนิดนึง 

ตอนนี้ผมมีหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงของเด็กไฮเปอร์นามกวิน 

หรือน้องวินที่ชนะใจพี่ภูชิบไม่อยู่เลยครับ ด้วยความอายุห่างกันมาก…


     ก็นะ ผมจะดูแลน้องไปแบบนี้เรื่อยๆ จนกว่าไอ้ความรู้สึกอะไรนี่มันจะชัดเจนกันทั้งคู่  

ก็หวังว่าผมจะไม่แก่ตายไปก่อนมันนะ...



     งั้นก็พอแค่นี้แล้วกัน มันต้องจบแล้วล่ะ ฝากเรื่องพรากผู้เยาว์ด้วยนะครับ 

เรื่องนี้ยังไม่พรากใดๆ แค่ทดสอบเฉยๆ ทเภืไสำเจตดทสเไย่กปสืเภไจ้ัรำกหื้จืพไ

...ขอบคุณครับ


.

.

.

(:

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ rapbitplus จากทั้งหมด 1 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น