(OS) HunLay - สักวันหนึ่ง

โดย rirarain

สักวันหนึ่ง...

ยอดวิวรวม

326

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


326

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


12
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 ต.ค. 60 / 06:40 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
OS - สักวันหนึ่ง

   - เมื่อวานนายร้องเพลงเพราะมากเลย ^_^  -
ลายมือแสนประณีตเขียนลงบนกระดาษสีสวยถูกเหน็บไว้ที่ล็อกเกอร์ของชายหนุ่มทุกวัน บางวันก็มีขนมพวงมาด้วยทุกคนในโรงเรียนล้วนชินตากับการกระทำแบบนี้ไปซะแล้วแหมก็ถ้าเป็นเพื่อนรุ่นเดียวเห็นมาตั้ง6ปีเชียวนะ จะไม่ชินใหมันรู้ไป แต่ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหาได้สนใจกระดาษโน๊ตนั้นไม่ เขาขย้ำมันทิ้งทุกครั้งที่มีใครบางคนแอบเอามาเหน็บไว้ รำคาญ
นี่คือสิ่งเดียวที่อยู่ในความรู้สึกของเขามาตลอดตั้งแต่ได้รับโน๊ตบ้าๆนี่ และยิ่งน่ารำคาญขึ้นไปอีกเมื่อรู้ว่าคนที่ส่งมานั้นเป็นใคร จางอี้ชิง คนที่น่ารำคาญที่สุดบนโลกใบนี้
  " ได้กระดาษโน๊ตแทนใจอีกแล้วเหรอว่ะ ฮ่าๆ " จงอินเพื่อน
ในกลุ่มเอ่ยแซวชายหนุ่มที่ตอนนี้ข้างในกำลังเดือดปุดๆ
  " อี้ชิงนี่รักนายมั่นคงดีว่ะเซฮุน ฮ่าๆ " ชานยอลก็เป็นอีกคน
ที่กล้าเอ่ยแซวแบบไม่กลัวตาย
  " แล้วมึงไม่สนจะ... "
  " หุบปาก!!! " หมดแล้วซึ่งความอดทนทั้งหมดที่โอเซฮุนมีเขาตวาดดังลั่นโดยที่จุนมยอนไม่มีโอกาสได้พูดจบประโยค
เลยด้วยซ้ำวันนี้เขาจะไม่ทนกับจางอี้ชิงแล้ว 
  ร่างบางของชายหนุ่มที่พวงตำแหน่งหัวห้องของจางอี้ชิง
กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องเรียน ระหว่างรอคาบแรก
เด็กหนุ่มที่ภายนอกดู เอ่อ...ก็คงไม่ได้ดูแย่เท่าไรหรอกมั้ง
เขาแค่ใส่แว่นตาหนาเตอะมาตรฐานเด็กเรียน แต่งตัวบ้านๆ
ติดกระดุมทุกเม็ดจนชิดลำคอ ไหนจะเสื้อที่อยู่ในกางเกงอีก
รองเท้าผ้าสีขาวสะอาดตา เขาก็ไม่ได้ดูแย่สักหน่อยนิ่ ถ้าไม่
นับกองทัพสิวบนหน้าที่แห่กันมาจนพื้นที่หน้าไม่เหลือความ
เรียบเนียน เขาก็ไม่ได้แย่สักหน่อยเนอะ  ปัง!!!เสียงโต๊ะเรียนล้มตึงด้วยฝ่าเท้าของชายหนุ่มสุดฮอต
ประจำโรงเรียน โชคดีแค่ไหนที่จางอี้ชิงไม่ได้นั่งเท้าแขนกับ
โต๊ะเรียน ไม่งั้นมีหวังได้ลงไปนอนกองกับพื้นห้องเป็นแน่
โอเซฮุนนี่เท้าหนักเหมือนกันแหะ
  " เลิกส่งโน๊ตปัญญาอ่อนมาให้ฉันสักที!!! " ร่างสูงตวาดลั่น
  " ทะ ทำไมล่ะ " อี้ชิงเอ่ยอย่างไม่เต็มเสียง
  " ฉันไม่ชอบกระดาษโน๊ตนั่น... "
  " ..... "
  " รวมถึงไม่ชอบคนขี้เหร่ ไม่มีอะไรดีอย่างนาย... "
  " ..... "
  " เข้าใจมั๊ย? คนอย่างนายน่ะ ฉัน - ไม่ - ชอบ!!! "
  " ฮึ่ก ฮะ ฮือออ.. " ที่สุดของความเสียใจจางอี้ชิงไม่สามารถ
กลั้นมันได้อีกต่อไป เขารู้อยู่แล้วว่าโอเซฮุนไม่มีทางมาชอบ
คนอย่างเขาแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเจ็บขนาดนี้ ทุกอย่างที่เกิด
ขึ้นมันเร็วมากเขาไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ได้เตรียมใจมาก่อนเลย โอเซฮุนยิ้มสมเพชให้ร่างบางตรงหน้า เขาไม่แคร์คนแบบจางอี้ชิง
อยู่แล้วแค่คนธรรมดาๆ หน้าตาขี้เหร่คนนึงต้องให้
ความสนใจอะไรมากมาย ที่เขาทนให้จางอี้ชิงส่งโน๊ตบ้าๆนั่น
มา6ปีก็ถือว่าใจดีแค่ไหนแล้ว 
  " ไม่เจียมตัว " 
  " ไอ้คนขี้เหร่ "
  " จางอี้ชิงไอ้คนหน้าด้าน " 
  " ออกจากโรงเรียนนี้ไปซะ "
   ตลอดทั้งสัปดาห์ตั้งแต่วันที่โอเซฮุนประกาศว่าไม่ชอบ จางอี้ชิง ประกาศว่าเขาคือคนที่ส่งกระดาษโน๊ตปัญญาอ่อน
เขาก็ต้องทนฟังคำพูดพวกนี้จากคนทั้งโรงเรียนมันเหมือนถูกอัดเสียงไว้แล้วเปิดซ้ำๆเมื่อจางอี้ชิงเดินเข้าโรงเรียนมาทุกคนก็พร้อมใจพูดจาเสียดสีเขาจนเขาแทบไม่อยากมาเรียน
แต่ที่เขาต้องมาเรียนทุกวัน ยอมโดนด่าอยู่ทุกวันเพราะแค่
เขาอยากมาเจอเซฮุน แค่นั้นเองเหตุผลของจางอี้ชิง
  " อี้ชิง ชิง จางอี้ชิง!!! " 
  " หะ ห๊ะ? เรียกฉันเหรอ "
  " ใช่ เรียกตั้งนานแหน่ะ^^ "
  " เอ่อ นาย... "
  " ฉันลู่หาน อยู่ห้องB "
  " ลู่หานมะ มีอะไรกับฉันเหรอ? "
  " อาจารย์คยูฮยอนบอกว่านายเก่งคณิตศาสตร์ใช่มั๊ย? "
  " มะ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก " อี้ชิงยิ้มเขินพล่างเอามือเกาท้ายทอย นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต
เลยที่มีผู้ชายน่าตาดีขนาดนี้มาทักเขาก่อน ถึงเขาจะรู้ว่าคน
ตรงหน้ามีจุดประสงค์อะไรแต่มันก็อดเขินไม่ได้จริงๆ
  " แล้วนายพอจะมีเวลาว่างบ๊างมั๊ย? " ลู่หานเอ่ยพลางยิ้ม
  " กะ ก็ว่างแค่ช่วงพักเที่ยงน่ะ "
  " งั้นทุกพักเที่ยงช่วยมาติวให้ฉันที " 
  " คะ คือเอ่อ... " อี้ชิงมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย
  " ไม่ได้เหรอออ~ " ลู่หานทำหน้าตาใสซื่อใส่คนตรงหน้า
กรี๊ด!!!คุณพ่อขาผู้ชายเขาอ่อยหนูค่ะ จางอี้ชิงถึงกับไปไม่
เป็นเมื่อเจอลู่หานแอคแทคด้วยท่าทางน่ารัก ถ้าคนตรงหน้า
เป็นเซฮุนก็คงจะดีเนอะ แต่จางอี้ชิงคงได้แค่ฝันเท่านั้น
  " กะ ก็ได้ " รับปากไปจนได้สินะ จางอี้ชิง
  " เยี่ยม ขอบใจนะนายลักยิ้ม " ลู่หานเอ่ยขอบคุณพร้อมกับ
เอามือยีหัวอี้ชิงแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อี้ชิงนั่งหน้า
แดงยิ้มเขินเป็นบ้าเป็นหลังอยู่คนเดียว แต่...
  ทุกการกระทำและการสนทนาของจางอี้ชิงและชายหนุ่ม
ห้องBตกอยู่ในสายตาของโอเซฮุนทั้งหมด หึ!!!ชอบฉันไม่
ใช่หรือไงแล้วทำไมต้องหน้าแดงกับผู้ชายคนอื่นด้วยวะ  นอกจากจะขี้เหร่แล้วยังหลายใจอีกด้วยเหรอจางอี้ชิง แล้วทำไมโอเซฮุนต้องหงุดหงิดล่ะ ทำไมกันนะ เพราะอะไร
  นี่ก็สองอาทิตย์แล้วสินะที่จางอี้ชิงมาติวหนังสือให้กับลู่หาน
ใครจะรู้ว่านักฟุตบอลสุดเท่ประจำโรงเรียนคนนี้จะหง่อยวิชาคณิตศาสตร์ขนาดนี้ ช่วงแรกๆที่เริ่มติวอี้ชิงเหนื่อยจนแทบ
จะตายก็สมองของลู่หานน่ะ จะว่าไงดีล่ะ...หอยทากที่ว่าช้า
ยังเร็วกว่าสมองของลู่หานเลย แต่ตอนนี้ลู่หานเก่งขึ้นมากที
เดียวและไม่ใช่แค่ลู่หานที่เปลี่ยนไป 
  จางอี้ชิงเองก็เปลี่ยนไป จากที่เคยใส่แว่นตาหนาเตอะ ก็เปลี่ยนมาใส่คอนเทคเลนส์ จากที่เคยแต่งกายถูกระเบียบ
เป๊ะตามกฎทุกอย่างก็ถูกเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ และ
บรรดาพลพรรคเพื่อนสิวก็ถูกจำกัดด้วยสารพัดครีมที่อี้ชิงอุตส่าห์ลงทุนแคะกระปุกพี่หมูไปซื้อมา และการลงทุนครั้งนี้ก็
ไม่สูญเปล่าจากเด็กหน้าตาธรรมดาๆ ผิวหน้าถูกกลบด้วยสิว
ก็เปลี่ยนไปสิวที่เคยรายล้อมใบหน้าก็เริ่มหาย ผิวหน้าก็เริ่ม
กระจ่างใสขึ้นจนตอนนี้เหมือนไม่ใช่จางอี้ชิงคนเดิมเลย
   " นี่ลักยิ้ม เย็นนี้ไปกินชานมกันมั๊ย? " 
   " อาลู่จะเลี้ยงฉันเหรอ คิก "
   " ปกติฉันก็เลี้ยงนายไม่ใช่หรือไง "
   " นั่นสินะ ฮ่าๆ "
  ลู่หานอมยิ้มพลางสายหัวให้กับคนขี้งกแถมเห็นแก่กินตรง
หน้า เขากับอี้ชิงสนิทกันค่อนข้างมากเลยล่ะตอนนี้ และนั่น
ก็ทำให้เขารู้ว่าจางอี้ชิงเป็นคนดีแค่ไหน แถมยังพูดมากและ
กินเก่งมากอีกด้วย แต่ทำไม? ทำไมคนดีๆแบบอี้ชิงถึงได้ไป
ชอบคนอย่างโอเซฮุนได้นะ
   " โธ่เว้ย!!! " 
   " เป็นอะไรว่ะเซฮุน "
   " นั่นดิ กูว่าช่วงนี้มึงแปลกๆนะ "
  จงอินเพื่อนสนิทผิวเข้มหันมาสบตากะชานยอล พวกเขาว่า
ช่วงนี้เพื่อนของเขาดูแปลกไป หงุดหงิดง่าย บางครั้งก็เหม่อ
แล้วที่แปลกสุดๆคือการเปิดล็อกเกอร์ทุกๆสามเวลา เช้า
พักเที่ยงและก่อนกลับบ้าน ถ้าพวกเขาสองคนไม่คิดไปเอง
เขาจะคิดว่าเพื่อนของเขารอกระดาษโน๊ตจากจางอี้ชิงแน่ๆ
แต่จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ ในเมื่อเซฮุนไม่ได้ชอบอี้ชิง
   " กูไม่ได้เป็นอะไร กูแค่ร้อน " เซฮุนตอบปัดแบบไม่ใส่ใจ
   " ร้อนอาจุมม่ามึงสิครับ นี่มันหน้าหนาว " จงอินขัด
   " กูบอกว่าร้อนก็ร้อนสิ จะซ้อมต่อมั๊ย " 
   " กูว่ามึงปะ.... "
   " กูไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น!!! " เซฮุนตวาดลั่นจนชานยอลจำ
ต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ
   เย็นวันเดียวกันที่ร้านชานมลู่หานพาอี้ชิงมากินชานมตาม
ที่ตกลงกันไว้และใครจะรู้ว่าวันนี้โอเซฮุนกับพวกจะมากิน
ด้วยเหมือนกัน สำหรับลู่หานน่ะเขาไม่ได้ใส่ใจอะไรคนแบบ
โอเซฮุนอยู่แล้ว แต่สำหรับจางอี้ชิงเขาไม่อยากเจอโอเซฮุน
ขนาดเรียนอยู่ห้องเดียวกันยังพยายามหลบหน้าและถือเป็น
โชคดีที่อี้ชิงนั่งหน้าชั้นเรียน พักกลางวันเขาก็ไปกับลู่หาน
ตกเย็นก็รีบกลับบ้าน นับตั้งแต่วันนั้นอี้ชิงก็พยายามหลบ
หน้าเซฮุนมาตลอดแต่วันนี้กับได้เจอกัน ได้ใกล้กันเพียงโต๊ะ
ตัวเดียวกั้นไว้
   " ลักยิ้มวันเสาร์นี้ไปลอตเต้เวิร์ลกันมั๊ย "
   " เอ๋? นึกยังไงมาชวนเนี้ย "
   " ก็แค่อยากไปเที่ยวด้วยน่ะ ไม่ได้รึไง " ลู่หานทำหน้ากวน
   " กะ ก็ได้แต่ว่า... " อี้ชิงเหลือบมองแผ่นหลังของเซฮุน
   " แต่อะไรเล่า ไม่แต่แล้ว ตกลงไปนะ " ลู่หานสรุปเอาเอง
   " ก็ได้ๆ นายนี่มันจริงๆเลยอาลู่ " อี้ชิงยิ้มขำ
 อะไรคือลักยิ้ม?อะไรคืออาลู่?นี่สนิทกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร       มีชื่อเรียกแทนตัวกันตั้งแต่เมื่อไร โอเซฮุนเดือดปุดๆในอก
ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เซฮุนรู้สึกหงุดหงิดตลอดเวลาเกี่ยวกับเรื่องของอี้ชิงขนาดนี้ สองอาทิตย์ได้แล้วรึเปล่านะ ตั้งแต่วันนั้น
วันที่เขาพูดจาแบบนั้นใส่อี้ชิง จากกระดาษโน๊ตที่เคยเหน็บ
อยู่กับล็อกเกอร์ก็หายไป จากคนที่เคยแอบมองเขาตลอด
เวลาก็พยายามหลบหน้าเขา โอเซฮุนไม่อยากจะยอมรับสัก
เท่าไรว่าตัวเขานั้นรู้สึกดีกับกระดาษโน๊ตนั่น ตอนแรกเขาไม่
รู้หรอกว่าคนส่งเป็นใครจนวันนึง

  6ปีก่อน มัธยมต้นปี1
โอเซฮุน เด็กชายมัธยมต้นปี1ที่เพิ่งเข้ามาเรียนที่โรงเรียนนี้
กลายเป็นหนุ่มสุดฮอตชั่วข้ามคืนเพราะรูปร่างที่สูงสง่าเกิน
้เด็กอายุ13 ไหนจะหน้าตาที่หล่อเหลาราวเทพบุตรมาจุตินั่น
อีก ไม่แปลกเลยที่สาวๆทั้งโรงเรียนและหนุ่มๆบางคนจะหลง
เสน่ห์ของเขา และหนึ่งในนั้นคือจางอี้ชิง คนที่กำลังทำให้เซ
ฮุนคลั่งอยู่ในตอนนี้ ช่วงแรกของม.ต้นนั้นชีวิตของโอเซฮุน
ไม่ได้มีอะไรแปลกไป จนกระทั้งเทอมสองเริ่มมีกระดาษโน๊ต
แปลกๆมาเหน็บไว้ที่ล็อกเกอร์ของเขาทุกวัน วันละสามเวลา
คนที่ส่งมาคงจะว่างมากสินะ
   " วันนี้ตั้งใจเรียนนะ :) " เช้า
   " นายแอบหลับในห้องนิ่ :( " พักเที่ยง
   " กลับบ้านดีๆนะ ^^  " เย็น
โรคจิต!!!นี่คือสิ่งที่เซฮุนคิดหลังจากที่ได้รับกระดาษโน๊ตพวกนั้น แต่ไม่รู้ทำไมกันหลังจากนั้นเขาถึงรู้สึกดีกับมัน อาจ
เพราะข้อความในกระดาษที่ดูใส่ใจเขา ห่วงใยเขาล่ะมั้ง
แถมบางครั้งขนมที่ถูกส่งมาพร้อมกระดาษนั่นก็อร่อยสุดๆไปเลย จนวันนึงเขาเองทนความอยากรู้ไม่ไหวถึงกับไปแอบ
ดักรอที่หน้าล็อกเกอร์ เขาล่ะอยากรู้จริงๆว่าสาวสวยคนไหน
นะที่แอบมาทำแบบนี้ให้เขาทุกวันๆจนเขารู้สึกดีได้ขนาดนี้
บางทีเขาอาจจะขอเธอเป็นแฟนก็ได้ ร่างสูงแอบรอเจ้าของ
กระดาษโน๊ตสีสวยอยู่ข้างเสามาได้สักพักก็ไร้วี่แววสาวสวย
คนนั้น จนกระทั้งมีร่างของหนุ่มน้อยบอบบางมาแทนที่หญิง
สาวแสนสวยที่เขาจินตนาการไว้
    " จะ จางอี้ชิง!!! " 
ร่างบอบบางของจางอี้ชิงหันไปตามเสียงเรียกนั้น พร้อมกับ
เบิกตากว้าง ใครจะคิดว่าโอเซฮุนคนที่เขาแอบชอบจะมาอยู่
ตรงนี้ หมดแล้วความลับของเขา โอเซฮุนรู้หมดแล้ว เขาควร
จะทำยังไงดี พระเจ้าช่วยลักพาตัวเขาไปจากตรงนี้ได้หรือ
เปล่านะ
    " นายเองเหรอเจ้าของกระดาษโน๊ตนั่น "
    " อะ เอ่อ... "
    " ฉันนึกว่าจะเป็นคนที่หน้าตาดีกว่านี้ซะอีก "
    " ... "
    " เหอะ!!! " 
    " ฮะ ฮึ่ก... " 
    " ไสหัวไปให้พ้น!!! " 
สิ้นคำพูดเอ่ยไล่ของโอเซฮุน จางอี้ชิงก็วิ่งสุดแรงเกิดเท่าที่
กำลังขาสั้นๆคู่นั้นจะทำเวลาได้ เขาไม่รู้ว่าต้องวิ่งไปให้ไกล
แค่ไหนถึงหนีความอับอายนี้พ้น เขาแค่แอบชอบโอเซฮุน
แค่อยากแสดงความรู้สึกเหล่านั้นผ่านทางกระดาษโน๊ต แค่
อยากให้ความรู้สึกดีๆเหล่านี้ล่อเลี้ยงหัวใจไปวันๆ ไม่ได้ต้อง
การให้คนที่ส่งถึงมาชอบกลับ และที่สำคัญจางอี้ชิงไม่ต้อง
การเปิดเผยตัวตน เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะเขาขี้เหร่น่ะสิ
แต่ใช่ว่าการถูกจับได้ครั้งนั้นจะทำให้เขาเลิกส่งกระดาษโน๊ตซะเมื่อไหร่ จางอี้ชิงยังคงส่งกระดาษโน๊ตมาเรื่อยๆจนนี่ก็ปี
ที่6แล้ว 
    พอนึกถึงเรื่องในอดีตก้อนเนื้อภายในอกแกร่งก็บีบรัดจน
ร่างสูงของโอเซฮุนรู้สึกเจ็บหน่วงไปหมด ที่เขารู้สึกแบบนี้
มันคืออะไรกัน? เขาแค่ไม่พอใจที่เห็นจางอี้ชิงใช่มั๊ย? ใช่สิ
ก็เขาไม่ชอบจางอี้ชิงนิ่ แค่เห็นหน้าก็พาลนึกโมโหไปหมด 
นั่นคือเหตุผลที่เซฮุนยกมาอ้างถึงอาการแปลกๆเหล่านี้ แต่
ความจริงของความรู้สึกเหล่านั้นคืออะไรโอเซฮุนรู้ดีที่สุด
    ในขณะเดียวกันจางอี้ชิงก็กำลังนึกถึงเหตุการณ์เมื่อหกปี
ที่แล้วเหมือนกับเซฮุน แต่ต่างกันก็ตรงที่จางอี้ชิงเหนื่อยแล้ว
เขาเหนื่อยเหลือเกินกับการทำอะไรเพื่อคนๆนึง แต่สุดท้าย
แล้วสิ่งเหล่านั้นมันว่างเปล่า มันก็จริงอยู่ที่เขาไม่ได้หวังผล
อะไร ไม่ได้ต้องการให้เซฮุนมารัก แต่การที่ทำแบบนั้นแล้ว
กับโดนเกลียดมาตลอดมันจะคุ้มกันหรือเปล่านะ ไม่ว่าจะทำ
อะไรก็โดนเกลียดอยู่ดี พอคิดมาถึงตรงนี้ดวงตาที่เคยสดใส
ก็ถูกแทนที่ด้วยน้ำตาเม็ดใสที่กำลังเอ่อล้น
   
  " ฮะ ฮึก... " น้ำตาหยดใสค่อยๆไหลลงอาบแก้มสวย
  " อี้ชิงนายเป็นอะไรน่ะ... " ลู่หานทำตัวไม่ถูกเมื่ออยู่ดีๆคน
ตรงหน้าก็เริ่มร้องไห้ เมื่อกี้ยังนั่งคุยกันดีๆอยู่เลย
แล้วทำไมตอนนี้ถึง...
  " ฮืออ อาลู่... "
  " ใจเย็นๆ เป็นอะไร "
  " ฉันเหนื่อย เหนื่อยเหลือเกิน... "
  " ... "
  " ที่พยายามทำทุกอย่าง... "
  " ... "
  " แล้วสิ่งเหล่านั้นมันว่างเปล่า... "
  " ... " 
  " เหนื่อยจริงๆที่ต้องโดนเกลียด... "
  " ... "
  " เพียงเพราะฉันซื่อตรงต่อความรู้สึกของตัวเอง... "
  " ... "
  " ที่ฉันแอบชอบนาย แอบรักนายมันแย่มากเลยใช่มั๊ย... "
  " ... "
  " ความรู้สึกของฉันมันน่ารังเกียจอย่างนั้นเหรอ ฮึก... "
  " ... "
  " แค่ชอบนาย แค่รักนายก็ไม่ได้เลยเหรอ โอเซฮุน "
ความรู้สึกทั้งหมดของร่างบางที่เคยถูกปกปิดเอาไว้ ทว่าวันนี้เจ้าตัวกับเลือกที่จะเปิดเผยมันออกมาทั้งหมด ประโยคที่ดูเหมือนจะบอกกับลู่หาน แต่จริงๆแล้วไม่ใช่ จางอี้ชิงกำลังบอกกับโอเซฮุนต่างหาก ตั้งแต่เริ่มพูดความ
ในใจจางอี้ชิงก็เอาแต่จ้องมองแต่แผ่นหลังกว้างของโอเซฮุนที่กำลังนั่งหันหลังให้เขาในใต๊ะถัดไป
  " น่ารำคาญ!!! " 
สุดท้ายก็เหมือนเดิมโอเซฮุนตวาดลั่นจนคนทั้งร้านหันมามองที่เขาเป็นตาเดียว แต่ร่างสูงกับไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้น เขาเลือกที่จะเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าจางอี้ชิง
  ' นายมันน่ารำคาญจางอี้ชิง... '
  " ... "
  ' น่ารำคาญที่นายชอบมาทำให้ฉันรู้สึกไม่เป็นตัวเอง... '
  " ... " 
  ' น่ารำคาญที่ตอนนี้ทั้งใจของฉันมีแต่ชื่อนาย... ' 
  " ... " 
  ' น่ารำคาญที่ฉันเผลอไปหวั่นไหวกับคนขี้เหร่แบบนาย... '
  " ... " 
  ' และฉันก็รำคาญตัวเองเหมือนกัน ที่ไปชอบนาย '
  " ... " 
  " ออกไปจากชีวิตฉันเถอะ ถือว่าฉันขอร้องนาย "
สุดท้ายโอเซฮุนก็เลือกที่จะไม่พูดความรู้สึกของตัวเอง แต่เลือกที่จะเอ่ยถ้อยคำทำร้ายจิตใจร่างบางแทน วินาทีที่เขาหยุดยืนตรงหน้าร่างบาง เขาเกือบจะหลุดพูดความรู้ตัวเองไปแล้ว แต่สุดท้ายฐิทิที่มีมากกว่าก็ทำให้เขา
เลือกที่จะพูดทุกอย่างในใจมากกว่าเอ่ยออกไป โอเซฮุนก็
ยังเป็นโอเซฮุน เขายังเลือกที่จะมองรูปลักษณ์ภายนอก
มากกว่าอยู่วันยังค่ำ
  
  จางอี้ชิงรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ ร่างกายชาโดย
อัตโนมัติ ก้อนเนื้อภายในหน้าอกเหมือนจะหยุดเต้นเสียดื้อๆ
อะไรกันแค่เขาบอกความรู้สึกตัวเอง แต่กลับโดนอีกคนขอ
ร้องให้ออกไปจากชีวิต โอเซฮุนนี่ใจร้ายจริงๆ แล้วเขาต้อง
ทำยังไง ก็คงต้องตัดใจอย่างที่คิดไว้ใช่มั๊ย หึ!!!สุดท้ายแล้ว
คนขี้เหร่อย่างเขาก็ได้เท่านี้แหละ ได้แค่แอบชอบและก็คง
ต้องตัดใจไปในที่สุด
  " ฮึก...ฮึบ " จางอี้ชิงกลั้นเสียงสะอื้นด้วยความยากลำบาก
  " ... "
  " ถะ ถ้านายบอกแบบนั้น... "
  " ... "
  " ฉันคง ฮึก คงต้องตัดใจแล้วจริงๆ :') "
รอยยิ้มสุดท้ายพร้อมกับน้ำตาหยดสวยที่ไหลอาบแก้มของ
จางอี้ชิงถูกส่งไปให้โอเซฮุนก่อนที่ร่างบางจะจับมือพาลู่หาน
ออกจากร้านไป โดยที่ไม่หันกลับมามองโอเซฮุนที่ส่งสายตา
ละคนเจ็บปวดไปให้ ความรู้สึกที่แท้จริงของโอเซฮุนเป็น
อย่างไรจางอี้ชิงไม่มีวันได้รับรู้ และความรู้สึกของจางอี้ชิง
ที่มีต่อโอเซฮุนจะเหมือนเดิมอีกมั๊ย โอเซฮุนก็ไม่สามารถรับรู้
ได้อีกเช่นกัน

  หลังจากวันนั้นจางอี้ชิงก็ตัดสินใจย้ายโรงเรียนไปทั้งๆที่อีก
ไม่กี่เดือนก็จะจบการศึกษาแล้ว จางอี้ชิงย้ายไปเรียนที่ไหน
ไม่มีใครรู้ และตอนนี้ร่างบางจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่มีใครรู้
ยกเว้นลู่หานที่ตอนนี้กลายเป็นเพื่อนสนิทของจางอี้ชิงไปแล้ว ตอนแรกที่จางอี้ชิงบอกว่าจะย้ายโรงเรียนลู่หานทั้งโกรธ
ทั้งโมโหแต่สุดก็ต้องยอมเพราะเขาเข้าใจว่าจางอี้ชิงรู้สึกยังไง ช่วงแรกที่เขาได้นัดเจอกับร่างบางหลังที่ย้ายโรงเรียนไป
แล้ว จางอี้ชิงเอาแต่นั่งเหม่อ บางครั้งก็ร้องไห้แบบเงียบๆ
แต่ลู่หานรู้ว่าอาการเหล่านั้นคืออะไร อาการคิดถึงโอเซฮุน
ยังไงล่ะ แต่ตอนนี้จางอี้ชิงเริ่มจะทำใจได้บางแล้ว ร่างบางไม่ค่อยนั่งเหม่อหรือร้องไห้แล้วล่ะ นั่นถือเป็นเรื่องดี
ลู่หานเห็นเพื่อนยิ้มได้ เขาก็มีความสุขที่สุดแล้ว

   อีกทางด้านหนึ่งโอเซฮุนเอาแต่นั่งมองโต๊ะเรียนคุ้นเคยที่
ร่างบางของจางอี้ชิงเคยนั่งอยู่ตรงนั้นทว่าตอนนี้กับว่างเปล่า
ไม่มีแม้เงาหรือวี่แววของเจ้าของโต๊ะเรียนนั้นผ่านเข้ามาในชี
วิตของเขาอีกเลยตั้งแต่วันนั้น วันที่ปากเจ้ากรรมเอ่ยไล่ให้
ร่างบางออกไปจากชีวิต ถ้าจะเอ่ยคำว่าขอโทษก็คงสายไป
แล้วประสาอะไรที่จะไปบอกกับร่างบางว่า ' ชอบ ' ตอนนี้เขา
ยอมรับแล้วว่าเขาชอบจางอี้ชิง แต่เขาจะไปบอกกับจางอี้ชิง
ได้ยังไงกัน ขนาดตอนนี้เขายังไม่รู้เลยว่าร่างบางอยู่ที่ไหน
ครั้นจะเอ่ยถามลู่หานก็กลัวจะเสียฟอร์ม สุดท้ายก็ได้แต่เก็บ
ความรู้สึกลงในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ แล้วปล่อยให้เวลา
ผ่านพ้นไปเท่านั้นเอง
          ....... สักวันหนึ่ง โอเซฮุน จะลืม จางอี้ชิง .......
                        
  ส่วนจางอี้ชิงตอนนี้ร่างบางเริ่มทำใจได้มากขึ้น ยิ้มมากขึ้น
กลับมาสดใสกว่าเดิมที่เคยเป็น แต่นั้นคือลักษณะภายนอก
ที่ร่างบางแสดงออกมาเท่านั้น แต่ภายในจิตใจนั้นร่างบางยัง
คงรักแค่โอเซฮุนและมีโอเซฮุนเท่านั้นที่เป็นเจ้าของหัวใจดวงนี้ แต่จะให้แบกหน้ากลับไปนั้นร่างบางคงทำไม่ได้ ก็เจ้าของหัวใจเอ่ยขอให้ออกมาจากชีวิตขนาดนั้นแล้ว มีหรือที่จางอี้ชิงจะทนได้ ถึงแม้จะเจ็บปวดจนแทบยืนไม่ไหว
แต่ก็ต้องฟันฝืนทนเดินจากมา ทั้งๆที่ในใจนั้นร่ำร้องโหยหา
อยากพบเจออีกสักครั้ง แต่เจ็บปวดที่ได้รับมาก่อนหน้านี้ทำ
ให้ร่างบางสลัดความคิดที่อยากพบเจอออกจากโสตประสาท ร่างบางรู้ว่าถึงแม้จะรักมากมายแค่ไหนแต่ก็ไม่อาจครอบ
ครองไว้ได้ สุดท้ายแล้วเวลาเท่านั้นที่จะช่วยเยียวยาหัวใจ
ดวงนี้ให้หายดีและกลับมาเข้มแข็งดั่งเดิม
          ....... สักวันหนึ่ง จางอี้ชิง คงเลิกรัก โอเซฮุน .......

หัวใจทั้งสองดวงก็ได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่งพวกเขาจะลืมเลือนความรู้สึกที่เคยมีต่อกัน ลืมเลือนเรื่องราวที่เคยผ่านเข้ามา
ในความทรงจำ ลืมเลือนทุกคำพูดที่มีผลต่อหัวใจ ลืมเลือน
การกระทำที่ทำให้เจ็บปวด หรือแม้กระทั่งชื่อของคนที่เป็น
เจ้าของหัวใจ...                 
                                       - END -

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ต.ค. 60 / 06:40


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

×