YURI - เกิดใหม่เป็นแมวของผู้กล้าในอนาคต! [เสาร์]

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 ลืมตาตื่น...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    9 ส.ค. 63

_________________________________

ตอนที่ 1 ลืมตาตื่น...

________________________________


"ชั้นน่ะ...เบื่อชีวิตแบบนี้ที่สุดเลย..."


คำนี้คือสิ่งที่ชั้นเขียนในกระดาษก่อนที่ชั้นจะผูกคอตายในห้องนอนของชั้น...ที่ชั้นน่ะเบื่อชีวิตนี้ก็เพราะว่า งานของชั้นน่ะ...มันเยอะมากเกินไป...แล้วงานแต่ละงานพวกนั้นมันยากเกินไปสำหรับชั้น ชั้นโดนแกล้งต่างๆ เพราะชั้นนั้นมันไร้ประโยชน์สำหรับพวกเขา ชั้นมันก็เศษขยะในเศษขยะ ในสายตาเขาพวกนั้น ถูกบอกว่าหยิ่งบ้าง ไอโง่บ้าง ซึ่งนั่น...


มันก็จริง...


ชั้นนั่นมันก็แค่ผู้หญิงเชยๆที่ผลการเรียนได้แย่สุดๆ ไร้ประโยชน์ที่สุด..หน้าตาก็ไม่ได้สวยเลิศเลอ เหมือนเด็กคนอื่นๆที่เข้ามาเรียนที่นี่ แต่ว่า...


ก็มีรุ่นพี่คนนึงได้ช่วยชั้นโดยที่ไม่สนว่าชั้นมันเป็นแค่ตัวไร้ประโยชน์ คอยปลอบให้ชั้นเวลาที่ชั้นร้องไห้ คอยยินดีให้ชั้นเวลาที่ชั้นทำอะไรบางอย่างสำเร็จชั้นคิดว่าแบบนี้ก็ดี...แค่แบบนี้ก็พอ...


แต่ความสุขแบบนี้ก็อยู่ได้ไม่นาน...


รุ่นพี่คนนั้นอยู่ๆก็หายไปเฉยๆ โดยไม่บอกอะไรชั้น พอชั้นทักเขารุ่นพี่ก็พยายามที่จะเดินหนีชั้นโดยที่ไม่คิดจะหันมามองหน้าชั้นด้วยซ้ำ ตอนนั้น...ชั้นไปจับไหล่เขาเขาก็ปัดมือชั้นออกอย่างแรง...


"อย่ามายุ่งกับกู!!! ออกไปให้พ้น!!!"


นั่นคือสิ่งที่รุ่นพี่คนนั้นตะคอกออกมาเขาทำหน้าตาสะอิดสะเอียดใส่ชั้นผู้คนต่างๆที่มองเห็นชั้นก็หัวเราะกันยกใหญ่...


"รุ่นพี่...เปลี่ยนไป..." ชั้นพูดคำนั้นออกมาแล้วก็เดินออกมาจากตรงนั้น...ชั้นหยิบกระเป๋าเดินกลับบ้านมาเลยโดยไม่สนว่าโรงเรียนยังไม่ปิด มียามคนนึงพยายามห้ามชั้นไม่ให้ออกจากโรงเรียนแต่เขาก็หยุดชั้นไว้ไม่อยู่ชั้นวิ่งตัดถนนโดยหวังให้รถชนชั้นไปเลยแต่รถทุกคันก็จอดและก็ด่าว่าชั้นที่เดินตัดถนน ชั้นไม่สนใจและเดินตรงมาที่บ้านเช่าของชั้นทันที...


ชั้นขึ้นห้องและล็อกกุญแจทันทีก่อนที่จะนั่งพิงประตู...ชั้นคิดเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้น...ใช่ ทั้งชีวิตชั้นมันมีแต่เรื่องแย่ๆ ชั้นไปเอาเก้าอี้ที่อยู่ในห้องกับเชือกที่อยู่ในลิ้นชัก ชั้นเตรียมพร้อมทุกอย่างไม่นานก็มี แมว ของข้างห้องปีนเข้ามาทางหน้าต่างและนั่งมองชั้นที่กำลังจะผูกคอตายที่ห้อง...


"อะไรล่ะ...แกอยากดูการตายของชั้นงั้นหรอ?" ชั้นพูดออกไปมันก็ส่งเสียง "เหมี้ยว" ใส่ชั้น


"...แกน่ะ ขี้โกงจังเลยนะ" ชั้นยิ้มออกมาก่อนที่จะผูกคอตายต่อหน้ามัน...



แต่เรื่องนี้ก็ยังไม่จบ...



ชั้นได้ ลืมตาตื่น ขึ้นมาหลังจากที่ชั้นได้ลาจากชีวิตเก่าของชั้น 


'นี่...ชั้นอยู่ที่ไหน นี่ชั้น...ยัง...ไม่ตายหรอ?'


ชั้นได้ตื่นขึ้นมาจากกองขยะซักที่ที่ชั้นไม่รู้จัก ฝนตกลงมาเต็มพื้นที่ซึ่งนั่นก็ทำให้ชั้นหดหู่ยิ่งขึ้นไปอีก...


แต่นี่มัน...จะแปลกไปหน่อยหรือเปล่า? ชั้นรู้สึกเหมือนชั้นจะตัวเล็กลงมากๆ...และก็ชั้นยืน 2 ขาไม่ได้แล้ว...


ชั้นเดินไปที่แอ่งน้ำใกล้ๆและดูหน้าตาของชั้นก็พบกับแมวสีขาวที่เปียกฝนทั้งตัว ดวงตาสีน้ำเงินมรกต คล้ายๆกับมีเพรชสีน้ำเงินในดวงตา ตัวเปียกไปด้วยสายฝนที่ตกลงมา...


'อะไรล่ะเนี้ย...' ชั้นนี่นะ...กลายเป็นแมวงั้นหรอ? ชั้นอยู่ที่นี่...ตอนไหน? ช่างมันเถอะ ดูเหมือนโชคชะตาอยากให้ชั้นลองเป็นแมวงั้นหรอ...ก็ดี ยังไงมันก็ดีกว่าตอนที่เป็นมนุษย์แน่นอน...


โคร๊กกก...


อ่ะ...หิวข้าวแหะ...ทำไมจู่ๆถึงหิวล่ะเนี้ย...? ไหนดูซิ...ในนี้มีอะไรกินมั้ง 


ชั้นโดดลงไปในถังขยะทันทีและเหมือนชั้นจะเจอก้างปลาแห้งๆที่ไม่ค่อยสมประกอบเท่าไหร่ - -


'อะไรล่ะเนี้ย...ถ้าจะทิ้งก็กรุณาอย่ากินมันสิย๊ะ - -' ชั้นคิดแล้วก็นั่งแทะก้างปลาแห้งๆนั่น...


'อืม...อร่อยกว่าที่คิดแหะ...' ไม่รู้สิเหมือนชั้นเป็นแมวแล้วปลาก็อร่อยขึ้นมาอ่ะ...


ชั้นคารุ...ไม่สิแค่แมวจรจัดธรรมดาๆที่อยู่ในพื้นที่แปลกๆนี่ ใช่...มันแปลกๆ ที่นี่มันไม่ใช่แถวบ้านชั้นแน่นอน...


ตอนนี้ฝนหยุดตกแล้วชั้นเลยเดินออกมาจากซอยแคบๆนี่และเหมือนว่าชั้นจะออกมาเจอถนนและผู้คนมากมาย...


'เหมือนยุคกลางของอังกฤษเลยล่ะ...แต่มันแปลกกว่านั้น...ผู้คนไม่ได้ใส่เสื้อผ้าแบบอังกฤษ มันเป็นเสื้อปกติที่ใช้หนังสัตว์ทำซะมากกว่า พวกเขาคุยกันกลางสายฝนด้วยหน้าตายิ้มแย้ม ต่างจากชั้นในชีวิตก่อน...


ชั้นมองพวกเขาไปซักพักเขาก็มองชั้นกลับ...


"อ-เอ๊ะ!? ด-ดูนั่นสิ!" ผู้หญิงคนนั้นชี้มาทางชั้นก่อนที่จะหันหน้าไปบอกคนข้างๆ


"เอ๊ะ!! น-นั่นมัน..." ผู้หญิงคนนั้นมองชั้นด้วยสายตาแปลกๆ...


"แมวสายเลือดบริสุทธิ์นี่นา!!!"


ผู้คนที่ได้ยินคำพูดเมื่อกี้ก็หันมามองชั้นกันทุกคนและทำหน้าตกใจกันเป็นตามๆกัน


'มอง...ด้วยสายตาแปลกๆ...' ชั้นเริ่มกลัวและถอยหลังไปช้าๆก่อนที่จะวิ่งหนีไป...


ชั้นวิ่งกลับมาอยู่ที่ถังขยะที่เดิมที่ชั้นมาและก็เริ่มเพลีย...ชั้นขึ้นไปบนถังขยะแฃะจู่ๆก็มีแผ่นกระดาษแผ่นนึงบินผ่านมาและก็มาคลุมตัวชั้นได้พอดี...


ไหนๆก็ได้เป็นแมวแล้ว...ของได้ใช้ชีวิตแบบแมวๆด้วยเถอะนะ...


คิดแล้วชั้นก็หลับลงไป...


___________________________________


ไม่มีอะไรจะบอกนอกจาก...


ง่วงงงงงง~


ใช่...ง่วงสุดๆไปเลยล่ะ...อ่อ! ไรท์คิดว่าตอนนี้หลายๆคนคงจะแบบอ่านแล้วหงุดหงิดนิดหน่อยสินะ ขนาดไรท์เขียนเองยังหงุดหงิดเลยอะ แต่ก็ไม่รู้หรอกว่าหงุดหงิดตรงไหน แต่ก็นะ...ไรท์จะพยายามแต่งไม่ให้หงุดหงิดอีกก็แล้วกันนะ และก็อีกอย่าง...อาจจะมีคำหยาบนิ๊ดดดดนึงนะเออต้องขอโทษตรงนี้ด้วยนะเพื่อให้มันอินน่ะ -^-


แต่งโดย : DemoNic'Cat



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น