war prisoner

ตอนที่ 56 : บทที่ 58

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            หวางเอี๋ยนซูเงียบอยู่เป็นเวลานาน ในที่สุดก็พยักหน้าและกล่าว “เสนาบดีเหอพูดถูกต้อง ข้าจะประกาศเรื่องนี้ในวันนี้” พูดจบก็ลุกขึ้นจากบัลลังก์มังกร และเดินกลับไปยังตำหนักของตน

            ซือหยวนมองตามหลังของผู้เป็นนาย สภาพของชายหนุ่มในตอนนี้ช่างแตกต่างจากภาพของจักรพรรดิ์จินเหลียวที่กล้าหาญและคึกคะนอง จากความทรงจำของซือหยวน ผู้เป็นนายไม่เคยตกอยู่ในสภาพนี้แม้แต่ตอนที่จักรพรรดิ์องค์ก่อนสิ้นพระชนม์ ความจริงซือหยวนยังคงจงรักภักดีต่อหวางเอี๋ยนซู จึงอดที่จะลำบากใจเมื่อเห็นผู้เป็นนายตกอยู่ในสภาพนี้

            ซือหยวนคิดในใจว่า “ฝ่าบาท ซือหยวนไม่ใช่คนไร้หัวใจ เอกสารที่ทิ้งไว้บนโต๊ะเป็นหลักฐานสำคัญที่จะทำให้แม่ทัพซูพ้นผิด ถ้าความรักของฝ่าบาทที่มีต่อแม่ทัพซูน้อยกว่านี้สักนิด การตัดสินลงโทษครั้งนี้จะไม่วุ่นวาย เพราะด้วยสติปัญญาของฝ่าบาทย่อมต้องพบหลักฐานความบริสุทธิ์ของแม่ทัพซู แต่ตอนนี้ฝ่าบาทลุ่มหลงในตัวเขามากเกินไปจนเมื่อได้ยินว่ามีการกบฏก็ทำให้สูญเสียการพิจารณาไตร่ตรอง ซือหยวนไม่มีทางเลือกได้แต่เล่นไปตามเกมของแม่ทัพหยู ผู้น้อยอาจจะทำผิดต่อแม่ทัพซู แต่ไม่ได้ทำผิดต่อฝ่าบาท และไม่ได้ทำผิดต่อแผ่นดินจินเหลียว”

            ทั้งนายและบ่าวเดินกลับไปที่ตำหนักอย่างเงียบ ๆ เมื่อไปถึงก็พบหวางเอี๋ยนโจวอยู่ข้างใน เด็กชายยังคงตกอยู่ในความเศร้าเสียใจ ซือน่งและสมเด็จพระชนนีกำลังปลอบเขาด้วยคำพูดที่อ่อนโยน เมื่อหวางเอี๋ยนซูเห็นพระชนนีจึงรีบฝืนยิ้มแล้วกล่าว “ทำไมพระมารดาจึงเสด็จมาถึงที่นี่ ถ้าต้องการพูดคุยกับข้า ท่านควรเรียกให้ข้าไปพบจะได้ไม่ต้องเดินทางมาในยามที่อากาศร้อนขนาดนี้”

            สมเด็จพระชนนีถอนหายใจแล้วกล่าว “ข้าได้ยินมาว่ามีปัญหาเกี่ยวกับองค์จักรพรรดินี เขาเป็นแม่ทัพของต้าฉีก็คงไม่อยากอยู่ร่วมกับพวกเรา ในเมื่อเขาถูกปลดออกจากตำแหน่งจักรพรรดินีแล้วก็แล้วกันไปเถิด แต่ข้าก็ได้ยินมาว่าโจวเอ๋อร์ยังคงเศร้าอยู่เลยมาเพื่อจะดู น่าประหลาดใจจริง เด็กคนนี้เดิมทีก็ไม่เคยสนใจใคร หรือว่าซูยีมีอำนาจปีศาจ ไม่รู้ว่ามีวิธีการอะไรที่ทำให้พวกเจ้าสองพ่อลูกลุ่มหลงถึงเพียงนี้”

            หวางเอี๋ยนซูไม่ได้พูดอะไร แต่หวางเอี๋ยนโจวกลับตอบด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น “เสด็จย่าไม่เข้าใจหรอก โจวเอ๋อร์กำพร้าแม่ตั้งแต่เล็ก พระบิดาก็ให้โจวเอ๋อร์อยู่ในความดูแลของบรรดาเหล่าพระสนมของพระองค์ แต่คนพวกนั้นใช้หลานเพื่อเรียกร้องความสนใจจากพระบิดา เพื่อให้พระบิดาโปรดปรานพวกเขามากขึ้น ต้องการใช้หลานเป็นบันไดไปสู่ตำแหน่งองค์จักรพรรดินี ดังนั้นจึงยอมให้หลานทุกอย่าง ไม่ว่าหลานจะอาละวาดหรือหยอกล้อเล่นแผลง ๆ พวกนั้นกลัวว่าโจวเอ๋อร์จะอาฆาตและล้างแค้นเมื่อหลานได้ครองบัลลังก์ในอนาคต ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าบอกหลานเมื่อหลานทำผิดหรือบอกว่าหลานควรจะทำอะไร แต่พระมารดาไม่เหมือนคนพวกนั้น เขาจริงใจและไม่เคยลังเลที่จะตำหนิหลาน เมื่อหลานทำอะไรผิดเขาก็จะบอกว่าควรจะทำอย่างไรและสอนหลักการในการดำเนินชีวิตด้วยความซื่อสัตย์สุจริตให้เป็นสุภาพชน ถ้าแม่บังเกิดเกล้าของโจวเอ๋อร์ยังมีชีวิตอยู่แม่ก็คงจะแนะนำหลานแบบนี้ แต่... แต่ตอนนี้พระมารดา...ถูกว่าเป็นกบฏ...เสด็จย่าท่านคิดว่าเขาจะสอนหลานแบบนั้นทำไม ถ้าเขาคิดจะเป็นกบฏเขาก็ไม่ควรสั่งสอนหลานให้ดีแบบนี้...”

            ขณะที่พูดก็ร้องไห้เป็นระยะ ๆ การระเบิดอารมณ์ของหวางเอี๋ยนโจวในตอนนี้ทำให้ผู้คนที่ได้ยินถึงกับต้องหลั่งน้ำตา แม้หัวใจของซือหยวนก็ยังรู้สึกเป็นทุกข์ หวางเอี๋ยนซูพยายามกลั้นน้ำตา “ถ้าซูซูเตรียมการเรื่องนี้มานานแล้ว ทำไมถึงยังทำดีต่อเราสองคนพ่อลูก ซูซู...เจ้าทำร้ายหัวใจของข้ามากเหลือเกิน”

            และไม่ทันได้คาดคิด พระชนนีกลับพูดขึ้นว่า “พฤติกรรมที่เจ้าทำอยู่ตอนนี้เหมาะสมกับตำแหน่งจักรพรรดิ์ของจินเหลียวแล้วหรือ ข้าไม่เคยเห็นเจ้าโศกเศร้าขนาดนี้มาก่อนแม้แต่ตอนที่พระบิดาของเจ้าสิ้นพระชนม์ ตอนนี้ที่เจ้าสูญเสียไปเป็นเพียงองค์จักรพรรดินีที่ทรยศ แล้วเจ้าจะเสียใจไปเพื่ออะไร โจวเอ๋อร์ยังเป็นเด็กจึงไม่อาจควบคุมอารมณ์ของตนเองได้ แต่เจ้า...เจ้าไม่เพียงไม่เป็นตัวอย่างที่ดีให้กับลูก แต่กลับอ่อนแอมากกว่าด้วยซ้ำ นี่เจ้ายังเป็นโอรสของพระบิดาอยู่อีกหรือไม่ ทำไมถึงได้อ่อนไหวและฟูมฟายเหมือนผู้หญิงแบบนี้ แล้วในใจเจ้าไม่มีแผ่นดินจินเหลียวอยู่ในนั้นบ้างหรือ”

            คำพูดของผู้เป็นมารดาทำให้หวางเอี๋ยนซูรีบกล่าว “พระมารดาสั่งสอนได้ถูกต้อง ช่วยปลุกข้าให้ตื่น ข้าจะจดจำคำสอนของพระมารดาไว้ จะคิดถึงแผ่นดินเป็นลำดับแรก และไม่ยอมให้ตนเองหลงระเริงไปกับความรู้สึกที่มีต่อคนทรยศจนทำให้ขาดสติและความยั้งคิดอีกแล้ว” พูดจบก็หันไปทางหวางเอี๋ยนโจวแล้วกล่าว “เจ้าได้ยินที่เสด็จย่าพูดแล้วใช่หรือไม่ เจ้าควรกลับไปเรียนเดี๋ยวนี้”

            หวางเอี๋ยนโจวรู้สึกเสียใจมากจึงดิ้นรนออกจากอ้อมกอดของสมเด็จพระชนนีและสัญญาว่าจะไปเรียนหนังสือในตอนนี้ เมื่อเดินไปถึงประตูก็ยังได้ยินเสียงของสมเด็จพระชนนีดังลอดออกมา “จากนี้ไปเจ้าสองคนพ่อลูกจะต้องใช้สติปัญญามากขึ้นในการบริหารราชการแผ่นดิน ถ้าผู้นำอ่อนแอ ประเทศก็ล่มสลาย” สมเด็จพระชนนีหันไปทางหวางเอี๋ยนซูแล้วกล่าว “ดีที่เจ้าปล่อยให้ซูยีมีชีวิตอยู่ เพื่อให้เขาได้เห็นว่าจักรพรรดิ์จินเหลียวสามารถปกครองดูแลดินแดนต้าฉีได้เป็นอย่างดี” หวางเอี๋ยนซูรีบรับคำ “ข้าจะจดจำคำสอนของพระมารดาไว้” สมเด็จพระชนนีลุกขึ้นจากที่นั่งและพูดว่า “เอาละ เจ้ามีปัญหามาตลอดทั้งคืน คงจะเหน็ดเหนื่อยมาก ข้าจะกลับตำหนักตัวเอง เจ้าก็รีบพักผ่อน” พูดจบก็เดินจากไปพร้อมกับขบวนของขันทีและนางกำนัลตามเสด็จ

            แต่สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้หวางเอี๋ยนซูยากจะข่มตาหลับได้ ใบหน้าของซูยียังคงล่องลอยวนเวียนอยู่ในดวงตา อยู่ในดวงใจของเขา ขณะที่คำพูดของพระชนนีก็ยังดังก้องอยู่ในหู จึงมีทั้งความรู้สึกเจ็บปวดและละอายแก่ใจผสมผสานกันไป หวางเอี๋ยนซูใช้ชีวิตอยู่ด้วยความรู้สึกสับสนวุ่นวาย

 ****

            หลายวันผ่านไป บาดแผลที่ซูยีได้รับนั้นหายเป็นปกติเกือบทั้งหมด ยกเว้นเพียงขาที่หักที่ไม่สามารถรักษาได้ ท้ายที่สุดก็กลายเป็นพิการ ในวันนี้กุ้ยหลินเจ้าพนักงานที่คอยดูแลพระราชวังส่วนในได้ยินว่าซูยีรักษาหายแล้ว จึงรีบมานำตัวไปที่ห้องซักผ้าเพื่อเริ่มงานทาสของเขา ด้วยเหตุบังเอิญที่เมื่อพวกเขาทั้งสองเดินมาถึงทางที่จะไปห้องซักผ้า หวางเอี๋ยนซูและบุตรชายก็เดินมาจากฝั่งตรงข้าม ทั้งสองคนเดินมากับขบวนของสมเด็จพระชนนีเพื่อเยี่ยมชมทิวทัศน์ฤดูใบไม้ร่วงในสวน กุ้ยหลินรีบดึงซูยีให้ถอยออกไปทางด้านข้างและโค้งคำนับแสดงความเคารพ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

576 ความคิดเห็น

  1. #556 pawpanida (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 22:20
    ฮื่อออ ไอคนแม่ทัพหยูเล่นถึงพิการเลยเรอะ!!!!
    #556
    0
  2. #427 leenaprk (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 23:02
    พิการเลยเหรอ TT
    #427
    0
  3. #371 Kankao94 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 11:17
    พิการเลยหรอ โอยยยยยยยยย ฮืออออออ
    #371
    0
  4. #299 chocolato.p (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 17:57
    -สารเลวหยูคัง!!!!!!
    #299
    0
  5. #217 punngirigiri (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 18:44
    น้องรักษาขาไม่ได้หรอ ฮือออออ
    #217
    0
  6. #120 galaxyxx (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 17:57
    ใครก็ได้ช่วยน้องซู น้องไม่ควรเจออะไรแบบนี้ อ้สหหงำลำบวพมกกสพบ จะบ้า
    #120
    0
  7. #44 BokuMing (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 19:45
    อ่านไปหงุดหงิดไป แงงงงง
    #44
    0
  8. #42 NoonaTip (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 18:49
    พิการเลยอ๋ออ แงงงงง
    #42
    0