war prisoner

ตอนที่ 43 : บทที่ 45

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,610
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 178 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

            ซูยีพยายามดึงหญิงรับใช้ทั้งคู่ให้ลุกขึ้น แล้วกล่าว “พวกเจ้าไม่ต้องเป็นกังวลไป ข้าพูดแล้วไม่คืนคำ จะทำเหมือนไม่เคยรู้เรื่องนี้ แต่ว่าเจ้าทั้งสองคิดมากเกินไป ถ้าหวางเอี๋ยนซูรู้ว่าพวกเจ้าเปิดเผยเรื่องนี้ต่อข้าเพราะโดนข้าบังคับให้พูดแล้ว เจ้าทั้งสองคนก็ยังเป็นคนที่หวางเอี๋ยนซูเชื่อใจมากที่สุด เขาคงไม่ให้พวกเจ้ารับผิดชอบด้วยชีวิต

            ซือหลิวพูด “นายท่านยังไม่ทราบอะไร แม้พวกเราติดตามฝ่าบาทมายังแต่ยังเยาว์และผ่านเหตุการณ์ร้อนหนาวกับพระองค์มามากมาย แต่เรื่องคำสั่งของฝ่าบาทเป็นเรื่องเดียวที่พวกเราจะต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด หากมิเช่นนั้นต้องถูกลงโทษอย่างหนัก วันนั้นฝ่าบาททรงมีรับสั่งแล้วว่าถ้าใครที่หลุดความลับเรื่องนี้ออกไปให้นายท่านได้รับรู้ ศีรษะคนผู้นั้นจะต้องหลุดจากบ่า ซึ่งพวกผู้น้อยจะต้องระมัดระวังและจดจำไว้ตลอดเวลา ถ้าหากกระทำผิดพลาด ฝ่าบาทย่อมไม่อาจมีเมตตา เพราะพระองค์มักจะบอกว่าในฐานะที่พวกเราเป็นคนสนิทและรับใช้มาเป็นเวลานานหลายปี ได้รับสิทธิพิเศษมากมายกว่าข้าราชบริพารทั้งหลายอยู่แล้ว หากทำผิดแล้วได้รับการอภัยก็จะทำให้เรากลายเป็นคนหยิ่งผยองและคนรับใช้ที่หยิ่งผยองก็ไม่ควรที่จะเก็บไว้ให้ใช้งานอีก ดังนั้นแม้ว่าฝ่าบาทจะปฏิบัติต่อพวกเราอย่างไม่ถือยศถืออย่าง แต่พวกเราก็ไม่กล้าที่จะฝ่าฝืนคำสั่งของพระองค์แม้แต่น้อย”

            ซูยีไม่กล่าวอะไร แต่คิดในใจว่าแม้หวางเอี๋ยนซูจะจัดการเรื่องนี้ด้วยความโหดร้าย แต่ก็ต้องยอมรับว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้อง บุคคลผู้นี้ไม่ธรรมดาแม้แต่น้อย เมื่อคิดได้ดังนี้ ซูยีรู้สึกว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อหวางเอี๋ยนซูเริ่มซับซ้อนมากขึ้น ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าควรจะเกลียดหรือยกย่องนับถืออีกฝ่าย เขาได้แต่พยุงหญิงรับใช้สองนางให้ลุกขึ้นแล้วกล่าว “พวกเจ้าลุกขึ้น ข้าจะไม่ให้เขารู้เรื่องพวกนี้แน่นอน”

            ซือน่งและซือหลิวรู้สึกสำนึกบุญคุณของซูยี จู่ ๆ ซือหลิวก็กล่าวว่า “ผู้น้อยจะจดจำความเมตตาของนายท่านไปจนชั่วชีวิต ผู้น้อยเคยได้ยินชื่อเสียงของนายท่านว่าเป็นคนจิตใจงดงามและยึดถือความถูกต้องมาตั้งแต่ก่อนสงคราม ตอนนี้นายท่านได้เป็นจักรพรรดินีของพวกเรา พวกผู้น้อยรู้สึกดีใจและมั่นใจว่านายท่านเหมาะสมกับตำแหน่งนี้ แต่ผู้น้อยมีคำแนะนำแก่นายท่าน ผู้น้อยได้ยินมาจากซือหนานว่าซือหยวนไม่พอใจที่ท่านเป็นจักรพรรดินี แม้ว่าพวกเราสี่คนจะเหมือนพี่น้อง แต่ก็ต่างจิตต่างใจกัน ซือหยวนเป็นคนที่อาฆาตรุนแรง แม้ฝ่าบาทจะพยายามเกลี้ยกล่อมแล้วก็ไม่สามารถชักจูงความคิดของซือหยวนได้ ดังนั้นผู้น้อยจึงกลัวว่าซือหยวนอาจจะคิดร้ายกับนายท่าน ขอให้นายท่านโปรดระมัดระวังตัวให้มาก”

            ซูยีพยักหน้าแล้วกล่าว “ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ ข้าจะระวังตัว”

            แต่ในใจของซูยีกลับคิดว่า “ข้าเป็นชาวต้าฉี อีกทั้งยังเป็นนักโทษสงคราม ที่จริงไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นจักรพรรดินี ซือหยวนกลัวว่าข้าจะชักนำให้หวางเอี๋ยนซูหลงเดินทางผิด ก็เป็นธรรมดาที่นางจะต่อต้านหรือไม่พอใจ หากซือหยวนจะช่วยให้ข้าสามารถปลดตำแหน่งจักรพรรดินีออกไปได้ ข้าก็ยินดีที่จะสละชีวิต”

            แม้จะคิดเช่นนั้น แต่ก็ไม่ได้กล่าวออกไป ซูยีและซือน่งเดินกลับไปที่ตำหนัก ส่วนซือหลิวก็แยกไปรับใช้หวางเอี๋ยนซู

 ****

            พระสนมจำนวนหนึ่งที่นัดหมายไว้ คอยเข้าเฝ้าที่ตำหนักเพื่อแสดงความยินดี พวกนางยิ้มแย้มแล้วกล่าว “ที่จริงพวกเราจะมาเร็วกว่านี้ แต่พวกเราคิดว่านายท่านคงจะเกษมสำราญกับฝ่าบาททั้งคืนอาจจะตื่นสายวันนี้ พวกเราจึงรอจนถึงตอนนี้จึงจะมาที่นี่ พูดตามจริง ฝ่าบาททรงเป็นห่วงนายท่านมาก ตอนเช้าวันนี้พระองค์ส่งนางกำนัลไปที่ตำหนักของสมเด็จพระชนนีเพื่อแจ้งว่านายท่านเหนื่อยและอ่อนเพลียมากทำให้ไม่สามารถไปถวายความเคารพต่อสมเด็จพระชนนีในวันนี้ได้ พอพวกเรารู้ข่าวจึงตัดสินใจนัดหมายมาแสดงความยินดีต่อนายท่านที่นี่แทน”

            เมื่อซูยีได้ยินประโยคเหล่านั้น เขารู้สึกคล้ายกับมีก้อนหินขนาดใหญ่ทับอยู่ในใจและไม่สามารถวางหรือโยนมันทิ้งได้ รู้สึกอับอายแต่ไม่สามารถแสดงออกบนใบหน้าได้ บรรดานางสนมเหล่านั้นเมื่อรู้ว่าซูยีรู้สึกประหม่าจึงเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นแทน ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากนอกหน้าต่าง “พระมารดา ท่านตื่นหรือยัง? ลูกมาถวายความเคารพต่อท่าน”

            ซูยีไม่รู้สึกประหลาดใจที่ได้ยินเสียงนั้น แต่พวกนางสนมที่อยู่ตรงนั้นกลับมีทีท่าตกตะลึงและใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ทุกคนรีบผุดลุกขึ้นยืนราวกับจะหาที่หลบภัย

            ซูยีได้แต่คิดในใจ “ดูเหมือนว่าปีศาจน้อยคนนี้จะกลั่นแกล้งคุกคามคนพวกนี้จนหวาดกลัวกันไปตาม ๆ กัน ถ้าองค์รัชทายาทคิดว่าข้าจะเหมือนคนพวกนี้ก็คิดผิดไปแล้ว หากหวางเอี๋ยนซูไม่สามารถสั่งสอนบุตรชายตัวเองได้ วันนี้ข้าจะสอนสั่งให้แทน เพื่อจะได้เรียนรู้การเป็นรัชทายาทที่ดีแห่งจินเหลียว”

            ซูยีมองหวางเอี๋ยนโจวที่เดินเข้ามาทางประตูอย่างกระฉับกระเฉง รอยยิ้มบนใบหน้าขยายกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าบรรดาพวกพระสนมอยู่ตรงนั้นด้วย “โอ๊ะ...พวกเจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วย มากันเกือบทุกคนเลยสินะ” หลังจากเขากวาดสายตามองพระสนมทีละคน จึงกล่าวว่า “ทำไมสนมหยินไม่ได้อยู่ที่นี่ ดูท่านางจะสำคัญตนผิดไป ไม่รู้ตัวเองเลยหรืออย่างไรว่านางไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของพระบิดาของข้าอีกแล้ว แบบนี้แสดงว่าไม่เห็นความสำคัญขององค์จักรพรรดินีเลย” หลังจากที่พูดจบก็หันไปทางซูยีและกล่าวว่า “พระมารดาอย่าเพิ่งมีโทสะ เดี๋ยวข้าจะไปตามนางมาให้ท่าน” พูดจบก็ทำท่าจะเดินออกไป

            แต่ซูยีกลับเรียกไว้ “อย่าเพิ่งไป ข้าอยากจะถามว่าท่านมาที่นี่ทำไม”

            หวางเอี๋ยนโจวจ้องกลับมาที่คนถามด้วยนัยน์ตาที่เบิกกว้าง “ข้ามาที่นี่ทำไม? ท่านถามเช่นนี้จริงหรือ? พระมารดา ข้าก็ย่อมมาถวายความเคารพต่อท่าน”

            ซูยีพยักหน้าและกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ขอบคุณที่ท่านยังระลึกถึงข้า เมื่อเสร็จธุระแล้วท่านก็กลับไปได้แล้ว ไม่ต้องมาวุ่นวายเรื่องของข้า”

            ยังไม่ทันสิ้นเสียง หวางเอี๋ยนโจวก็กล่าวว่า “พระมารดา ท่านพูดเช่นนี้ย่อมไม่ถูกต้อง ข้าไม่เพียงมาที่นี่เพื่อทักทายท่าน แต่จะอยู่เพื่อฟังคำท่านสั่งสอน นับแต่นี้ท่านเป็นมารดาของแผ่นดิน ข้าก็เป็นองค์รัชทายาท ท่านต้องรับผิดชอบชี้แนะเรื่องการเรียนของข้า” ขณะพูดก็ถูมือไปมา ในใจก็คิดว่า ข้าไม่ให้เจ้ากำจัดข้าไปเร็วนักหรอก

            เหมือนกับซูยีรอให้อีกฝ่ายพูดประโยคนั้นอยู่ ชายหนุ่มมองไปที่บรรดาพระสนมที่ยังคงตัวสั่นด้วยความหวาดหวั่น แล้วกล่าว “พวกเจ้ากลับไปก่อนเถอะ ข้ามีธุระสำคัญเรื่องการศึกษาขององค์รัชทายาท” จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนและยิ้มกว้าง ซึ่งกระตุ้นความสงสัยของซือน่ง หญิงรับใช้คิดกับตนเอง “องค์รัชทายาทขาดความเคารพ  ถ้าเสือไม่แสดงพลังของตัว ก็จะโดนข่มเหมือนลูกแมว ดูเหมือนว่าองค์รัชทายาทจะโดนดีแน่แล้ว”

            เหล่าพระสนมทั้งหลายมีบางคนที่มีจิตใจดีงามห่วงใยซูยี ก็หันกลับไปมองด้วยสายตาที่เป็นกังวลก่อนจะเดินจากไป ซูยีก้าวไปยืนอยู่ต่อหน้าหวางเอี๋ยนโจวและกล่าวว่า “นับแต่นี้ข้าจะรับผิดชอบดูแลท่าน ดังนั้นตามข้ามา” หลังจากพูดจบก็หมุนตัวเดินออกจากห้อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 178 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

576 ความคิดเห็น

  1. #287 chocolato.p (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 16:45

    ว่าแต่เลือดรักชาติน้องจะแรงอะไรขนาดนี้ สุดมากจริงๆ ใครก็มาเปลี่ยนใจไม่ได้ด้วยนะ เจ้าดื้อ ไหนดื้อคนโตลองสั่งสอนดื้อคนเล็กให้ดูหน่อยซิ 5555

    #287
    0
  2. #62 spnszz (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 23:28
    เจ้าเด็กดื้อนี้จะทำอะไรนะ
    #62
    0
  3. #16 วัวพันปี (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 19:58
    นึกว่าสนมเล็กจะแข็งข้อ.
    ไม่แฮะ
    #16
    0