ราชสีห์ขนดำ

ตอนที่ 59 : เป็นคำสั่งผู้ใด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 647
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    12 ม.ค. 64

สิงเดินทางออกมาจากหนานเจ้านับอาทิตย์แต่กลับชักช้ากว่าการเดินทางขามามากนัก เขาทั้งสองเลือกเส้นทางที่แตกต่าง ทั้งอ้อมเส้นทางหลัก พบเจอปีศาจสัตว์ร้ายก็ฆ่าปีศาจสัตว์ร้ายฝึกฝีมือ พบเจอโจรป่าก็ฆ่าโจรป่า มือที่ไหนพักที่นั่น ไม่ว่าได้เร่งรีบเช่นปากว่าสักเท่าไหร่

“นานเท่าไหร่แล้วนะที่เราไม่ได้ผ่อนคลายเช่นนี้” สิงหัวเราะเฮฮาดีดเหรียญทองที่พึ่งปล้นได้จากโจรป่ามาเมื่อสักครู่ ร่างของเขาเต็มไปด้วยคาบเลือดดูสยดสยอง นับเป็นการลดภัยจากโจรไปอีกเล็กน้อยสำหรับกองคาราวานพ่อค้าในอนาคต

“ด้านหน้ามีแม่น้ำอยู่ เย็นนี้เราพักที่นั่นก็แล้วกัน ข้าจะจับปลาให้เจ้า” แมวผีทำจมูกฟุตฟิตกล่าวต่อ “ที่นี่เงียบเกินไปจริง ๆ ไร้ซึ่งผู้คน”

“ใครก็ไม่อยากออกมาจากเส้นทางหลัก ทั้งไม่มีทหาร ทั้งเต็มไปด้วยสัตว์ร้าย” ทั้งคู่ควบขับม้าเดินทางจนถึงริมแม่น้ำตามที่แมวผีบอก สิงจูงม้าผูกไว้ให้แทะเล็มหญ้าอ่อนริมแม่น้ำ ตัวเองเดินทางถอดเสื้อผ้าออก เผยโชว์ร่างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแลแผลเป็นเดินลงไปยังในน้ำลูบไล้ขัดล้างเลือดที่แห้งกรังออกทีละเล็กทีละน้อย

“เจ้าดูเปล่งปลั่งขึ้นนะ ไม่ได้ขาวซีดเช่นคนตายดั่งอดีต”

“เช่นนั้นหรือ” สิงจ้องมองดูตนเอง ยิ้มเยาะร่างกายนี้เล็กน้อย เขาย่อมไม่บอกออกไปว่าเหตุที่ร่างในอดีตดูซีดเซียวเป็นเพราะการใช้ยาเข้ามาช่วย

แมวผีกระโดดลงน้ำหลับตาลงร่ายเวทไม่นานปลาก็หงายท้องลอยขึ้น เขาจับมันนำมีดทำความสะอาดในกลางน้ำ กรีดเอาไส้ทิ้งไป ทั้งเกล็ดต่าง ๆ ก่อนจะเดินขึ้นมาจากน้ำ สิงหาได้สนใจ เขากำลังซักเสื้อผ้าด้วยร่างอันเปลือยเปล่า ขจัดกลิ่นผงอยู่อย่างนั้น

“หลังจากกลับไปเมืองขุนเขาแล้วเจ้าคิดจะทำอะไรต่อ” แมวผีเสียบปลาด้วยไม้ถามขึ้นเหมือนไม่ได้ตั้งใจ

“ข้าหรือ ข้าคงจัดการอะไรนิดหน่อยแล้วกลับไปอยู่ที่หมู่บ้านดังเดิม เจ้าล่ะ มีภารกิจต้องไปที่ใดต่อ”

“คงเดินทางขึ้นเหนือต่อ หมู่บ้านแถบนั้นเกรงว่าจะมีปัญหา”

“งั้นเหรอ”

แมวผีปรุงปลาเสร็จสิ้น สิงก็สวมใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ในถุงย่าม น้ำเสื้อผ้าที่พึ่งซักเสร็จมาตากเอาไว้ด้านข้างกองไฟ ทั้งสองทานปลากันอย่างเงียบ ๆ หาสถานที่ทิ้งตัวลงนอนอย่างง่าย ๆ ใกล้กองไฟ เมื่อหลับตาลงจมดิ่งดวงตาแมวผีกลับเปิดขึ้นจ้องมองสิงอีกครั้ง จ้องค้างอยู่อย่างนั้นก่อนจะข่มตาให้หลับลงไป

พระอาทิตย์ยังไม่ทันขึ้น ทั้งสองก็ออกเดินทางอีกครั้ง ด้วยความเร็วระดับนี้ พวกเขาเดินทางระดับนี้ อีกไม่นานทั้งสองคงเดินทางถึงเมืองชายแดน แต่สิงไม่ต้องการเข้าเมือง คงต้องอ้อมไปทางชายแดนระหว่างเมืองชายแดนกับเมืองรุ่งแทน แล้ววกกลับไปยังเมืองขุนเขาจากทางด้านทิศตะวันออก

“ข้าถามเจ้า เจ้าไม่ได้คาดหวังกับบัลลังก์เลยจริง ๆ งั้นหรือ” อยู่ ๆ คำถามจริงจังก็ถูกถามขึ้นเป็นครั้งแรกหลังจากเดินทางนับอาทิตย์ผ่านชายแดนเมืองรุ่ง สิงหันไปมองแมวผีอย่างแปลกใจ “คนเช่นเจ้าสนใจเรื่องพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” เขาหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจกล่าวต่อ “กล่าวด้วยความสัตย์มิตรสหาย จะบอกว่าข้าไม่มีความสนใจเลยก็ไม่ได้ เพียงแต่บัลลังก์อย่างไรก็ยังไม่ใช่ของข้า ข้านั่งไปไม่นานก็ต้องลง ยังคิดจะขึ้นไปนั่งทำอะไร เสียเวลาชีวิต ข้านำตัวเองออกมาอยู่วงนอก ขุนนางทั้งหลายยังเป็นของรัชทายาท ทหารทั้งหมดยังเป็นของรัชทายาท ถึงแม้ข้าจะออกมาฝึกทหาร ก่อตั้งหมู่บ้าน แต่ทั้งหมดสุดท้ายล้วนรับใช้รัชทายาท กล่าวแล้วคือ ข้าสำนึกตัวดี อย่างมาก เมื่อรัชทายาทขึ้นครองบัลลังก์ เขาคงหวาดระแวงข้าน้อยหน่อย ข้าก็พูดให้น้อยลงอีกหน่อย หาสถานที่ปกครองไกลหน่อยหรืออาจอยู่อย่างเรียบ ๆ ร้อย ๆ สักหน่อยเท่านั้น”

“แล้วเหตุใดเจ้ายังเดินทางวิ่งเต้นทำโน่นนี่นั่นในเมืองหนานเจ้าเช่นนั้น เจ้าเพียงแต่งงานปกครองหนานเจ้า เท่านี้ก็สิ้นเรื่องแล้ว”

“เจ้าคิดง่ายไปแมวผี หนานเจ้าเป็นเมืองเล็กจริงแต่กลับเป็นเมืองที่มั่นคง รอบด้านเต็มไปด้วยเมืองอิสระอีกมากมาย พวกเขาถนัดในการป้องกันเน้นพัฒนาเมืองด้วยการค้าจริง แต่ก็ไม่ได้ด้อยในด้านการบุก หากตัวข้าได้ขึ้นปกครองรัชทายาทจะยิ่งระแวงไปกันใหญ่ หวาดกลัวว่าข้าจะยกกำลังหนานเจ้าบุกยึดเมืองต่าง ๆ ก่อตั้งอาณาของตนเองโดยที่เขาไม่อาจเข้ามายุ่งได้ อีกทั้งการค้านั้นสำคัญ พวกชนเผ่าต่าง ๆ ในอาณาขุนเขาพวกมันต่างต่อสู้แย่งชิงกันเพราะเหตุใด? พื้นที่ของเราส่วนใหญ่ล้วนเป็นภูเขา ยากแก่การทำการเกษตร จึงเกิดการปะทะแย่งชิงพื้นที่อยู่ตลอดเวลา จะให้พวกมันอยู่อย่างไม่แก่งแย่งพวกมันจักใช้ชีวิตอยู่อย่างไร ปล่อยให้ลูกเมียอดอยาก ปล่อยให้พ่อแม่หิวตายงั้นหรือ สุดท้ายแล้วต้องจับอาวุธเข้าแยกชิง ชิงได้เท่าไหร่ครอบครัวยิ่งสบายมากขึ้นเท่านั้น นานวันขึ้นยิ่งเพาะสร้างเป็นบาดแผลที่ยากแก่การรักษา บีบบังคับให้เกิดกลุ่มกองโจรต่าง ๆ ที่ข้าเปิดเส้นทางการค้าเพื่อหวังให้พวกที่ไม่มีแรงกำลังหันมาทำการค้า อย่างน้อย ๆ ก็ลดการต่อสู้ลง หากถึงเวลานั้นพวกถือครองพื้นที่ยังประพฤติตัวเป็นโจร เราค่อยกวาดล้างยึดพื้นที่เป็นของหลวงโดยยังมีข้ออ้างอันชอบธรรม พวกมันย่อมไม่กล้าเสี่ยง อย่างไรเสียสุดท้ายมีพื้นที่ใหญ่หันมาทำการค้าใดยิ่งได้เปรียบกว่า หากไม่ทำก็ยังสามารถเลี้ยงชีพไปได้ เมื่อทุกอย่างสงบลง ประชากินอิ่ม ยังจะมีใครประพฤติเป็นโจรอีก”

“กลัวแต่คนจะไม่คิดเช่นนั้น เจ้าแต่งทูตเดินทางไปชนเผ่าน้อยใหญ่ทั่วขุนเขา อีกทั้งทำการค้าเปิดเส้นทางนำพ่อค้าเดินทางทั่วขุนเขา เปิดสัมพันธ์อันดีกับประเทศรอบนอก เกรงจะมีผู้คนมากมายในวังใส่ร้ายโจมตี”

“นั่นก็เรื่องของพวกมัน ข้าหาสนใจไม่ ถึงเวลานั้น พวกมันนั่นแหละที่ได้ประโยชน์ที่สุด” สิงส่งเสียงเหอะอย่างดูถูก “นี่คืออีกข้อที่ข้าไม่อาจขึ้นบัลลังก์ได้ หากข้านั่ง พวกมันต้องไม่อยู่สุกอย่างแน่นอน ข้าจะไม่ปล่อยขุนนางสุนัขเหล่านี้ไว้”

ทั้งสองเงียบไปก่อนที่สิงจะหันมาจดจ้องมาดูแมวผี “เป็นไร หาเหตุผลในการฆ่าข้ายังไม่ได้อีกหรือ อีกสามวันเข้าสู่เขตหมู่บ้านขนดำแล้ว เจ้าก็หมดโอกาสแล้วนะ” อยู่ ๆ คำถามยิงออกมา แมวผีที่ทำท่าครุ่นคิดรีบหยุดม้าลง ใบหน้าเคร่งขรึมขึ้น จ้องมองไปยังสิงที่แย้มยิ้มมาให้ สิงไม่ได้สนใจการกระทำของแมวผีสักเท่าไหร่ เขาควบม้าอย่างช้า ๆ ไปด้านหน้ากล่าวต่อ

“ข้าให้เวลาเจ้า ให้โอกาสเจ้ามากมาย ยังคงไม่ลงมือ เป็นไร รู้สึกผิดแล้วหรือ”

แมวผีใช้ส้นเท้าเตะท้องม้าเบา ๆ ให้เดินหน้า “เจ้าทราบ”

“ข้าหรือไม่ทราบ”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ประมาณเดือนก่อน เจ้าควรเก็บความรู้สึกให้มากกว่านี้” สิงถอนหายใจกล่าวต่อ “เป็นไร ฆ่าข้าไปครั้งหนึ่งแล้ว พึ่งจะมารู้สึกผิดเช่นนั้นหรือ”

“เจ้าทราบได้อย่างไร” แมวผีถามขึ้นแต่กลับเป็นสิงที่หยุดม้าลงแทน เขาจ้องมองแผ่นหลังแมวผีที่ควบม้านำออกไปช้า ๆ กล่าวคำ “เจ้าจริงจังมากเกินไป ความเป็นจริงข้าเพียงรู้สึกแปลกประหลาดใจ แต่กลับเป็นกาทองที่แยกแยะทุกอย่างให้ฟัง ตอนแรกข้ายังไม่ค่อยมั่นใจแต่พอเวลาผ่านไปข้ากลับยิ่งมั่นใจมากยิ่งขึ้น”

สิงควบม้าต่อ ดวงตาหดเล็กลงกล่าวคำ “ตลกดีหรือไม่ ในชีวิตข้าไว้ใจผู้คนเพียงไม่กี่คน แต่ข้ากลับถูกหนึ่งในคนที่ข้าไว้ใจแทงข้างหลังเอา ตลกเป็นบ้า”

แมวผียังคงควบขับม้าไปอย่างเงียบ ๆ “เป็นคำสั่งของผู้ใด”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น

  1. #91 [Null] (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 04:42
    สนุกมากกกกก คืนเดียว เท่านั้น นิยายดี
    #91
    1
    • #91-1 DayDreamW(จากตอนที่ 59)
      15 มกราคม 2564 / 10:34
      ขอบคุณครับผม
      #91-1