ราชสีห์ขนดำ

ตอนที่ 5 : ปลอมตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,009
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 426 ครั้ง
    24 พ.ย. 63

หลังจากพูดสั่งให้หัวหน้ากองกำลังทหารขนดำเข้ามา สิงเดินประคองร่างตัวเองไปยังหอกที่วางตั้งเอาไว้ด้านข้างของกระโจม เขาลากหอกที่ค่อนข้างหนัก หากเป็นยามปรกติมันคงมีน้ำหนักไม่ต่างจากไม้จิ้มฟัน แต่ตอนนี้นั้นไม่ใช่ หอกถูกลากมาอย่างยากลำบากเสียบแทงไปยังร่างของศพนักฆ่าที่นอนสิ้นชีพอยู่ใต้เท้า

สิงทิ้งตัวเองลงนั่งบนเตียงอีกครั้ง เท้าหนึ่งของเขาเหยียบไปที่ศีรษะของศพ ส่วนอีกข้างยังคงอยู่ที่พื้น โดยที่มือข้างหนึ่งถือหอกประคองตัวไว้ ส่วนมืออีกข้างก็กุมไปที่บริเวณหน้าท้องของตัวเอง

กลิ่นของเลือดที่กำลังไหล่ซึมสะกิดให้ผู้คนภายนอกเคลื่อนไหว พวกเขารีบวิ่งเข้ามาด้วยความตกใจก่อนที่จะเห็นภาพของนักฆ่าที่กำลังถูกหอกเสียบไว้ที่กลางหลังนอนอยู่

“ข้ามาช้าเกินไป องค์ชายโปรดออกคำสั่งลงโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ” หัวหน้ากองกำลังทหารขนดำคุกเข่าลงเป็นคนแรกก่อนที่คนอื่นๆ ที่วิ่งตามเสียงเข้ามาจะตกตะลึงกับภาพตรงหน้า พวกเขารีบคุกเข่าลงทันที

“ไม่ได้พบกันนานเลยนะท่านอาซู” สิงยิ้มออกมาเล็กน้อย เขารู้ดีว่าคนเบื้องหน้าเป็นใคร ราชองครักษ์ที่ยอมถวายการรับใช้เขาตั้งแต่เกิดและคอยทำตามความประสงค์ของเขาทุกอย่าง ปัจจุบันรับหน้าที่เป็นหัวหน้ากองทหารขนดำประจำหมู่บ้านขนดำ

“กระหม่อมถวายการอารักขาบกพร่องขอพระองค์ทรงลงโทษ” ชายเสียงเข้มที่อยู่ในห้องกับสิงตั้งแต่แรก เมื่อเขาฟื้นคืนสติจากความตกใจขึ้นมารีบกล่าวขึ้นทันที หัวหน้าราชองครักษ์ผู้นี้มีนามว่าจัน เสียงอันหนักแน่นของเขาตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความสั่นกลัว สิงมองใบหน้าที่ขาวซีดนั้นด้วยความสะใจอย่างบอกไม่ถูก ราชองครักษ์ผู้ที่ไม่คิดจะติดตามตนเองไปและไม่สนใจแผนการของตนเอง เขาเอาแต่บอกว่าจะฟังรับสั่งขององค์เหนือหัวหรือกษัตริย์ของเมืองขุนเขาเท่านั้น แต่เพราะแบบนั้นแหละจึงเข้าทางแผนของดำ

“แน่นอน ข้าลงโทษพวกเจ้าแน่” สิงยิ้มขึ้นมาอย่างเย้ยหยั่น “หัวหน้าก็อมนอยหลวงอยู่ไหม”

“กระหม่อมอยู่” เสียงของเขาดังออกมาจากภายนอกของกระโจม ชายไม่ใช่ชายคนนี้กลับไม่กล้าที่จะเดินเข้ามาภายใน “อยู่ก็ดี เขียนบันทึกส่งไปยังนครหลวงว่า องค์ชายใหญ่เดินเสด็จจนถึงกลางทาง เผชิญกับกองกำลังไม่ทราบฝ่ายประกอบไปด้วยยักษ์จากทางเหนือ เผ่าปักษาจากทางใต้ เจ็ดสำนักอสรพิษจากทางทิศตะวันตก และนักรบเกราะทองเผ่าครึ่งสัตว์จากทางตะวันออก ด้วยการโจมตีจากหลากหลายชนเผ่าทำให้องค์ชายใหญ่ได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่อาจเดินทางไปยังเมืองหนานเจ้าได้อีกต่อไป ประกอบด้วยกองกำลังขนดำเดินทางมาอารักขาและนำตัวองค์ชายใหญ่กลับไปยังหมู่บ้านขนดำเพื่อทำการรักษาตัว” เมื่อดำบาดเจ็บเขาจะเดินทางไปรักษาตัวที่หมู่บ้านขนดำเป็นเรื่องปรกติ “องค์ชายใหญ่ท่านยังกล่าวอีกว่า หัวหน้าราชองครักษ์ประมาทเลินเล่อ ทำความผิดพลาดอย่างร้ายแรงมิควรเก็บมันเอาไว้สืบไป”

เสียงของเขากล่าวอย่างไม่มีติดขัด แต่บรรยากาศกลับยากจะเป็นปรกติได้ ทุกน้ำคำของเขาเหมือนคำตัดสินเป็นตาย องค์ชายใหญ่เช่นเขาประสบกับการถูกซุ่มโจมตี แต่ทหารราชองครักษ์หลวงกลับรอดชีวิตทุกคน ทหารรักษาพระองค์ส่วนตัวกลับสูญเสียชีวิตทั้งหมดนั่นเรื่องหนึ่ง และยังสามารถแก้ตัวต่อหน้าพระพักตร์ของกษัตริย์ได้ว่าองค์ชายใหญ่ใจร้อนไม่ทำตามแผนการที่วางไว้อย่างรัดกุม หรืออ้างว่าองค์ชายใหญ่ลักลอบเดินทางเองตามนิสัยของเขา แต่การปล่อยให้นักฆ่าลอบเข้ามาในค่ายได้แถมยังเดินทางเข้ามาลอบสังหารในกระโจมของบุคคลสำคัญได้นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

“ข้าน้อยรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะองค์ชายใหญ่”

“ดี หากขาดแม้แต่คำเดียว ข้ารับรองเลยว่าวันพรุ่งเจ้าจักมิได้เห็นแสงเดือนแสงตะวันอีก”

“พ่ะย่ะค่ะ”

สิงพยายามลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ออกจะยากกว่าเดิม การที่เขาลากร่างของตัวเองไปนำหอกมาในครั้งนี้ทำให้แผลฉีดขาดบางสุด ในจุดที่บอบบางได้รับผลกระทบด้วยเล็กน้อย เรี่ยวแรงที่มีจึงยากจะประคองตัวเองให้ลุกขึ้นได้ง่ายๆ แต่เมื่อเขาคิดจะลุก หัวหน้ากองกำลังทหารขนดำที่มีสายตาเฉียบแหลมรีบเข้ามาประคองทันที

“หมออยู่ไหนเรียกหมอมาซิ เหมือนแผลขององค์ชายท่านจะฉีกขาด ผ้าพันแผลเต็มไปด้วยเลือดแล้วยังจะยืนบื้ออยู่กันอีก” เมื่อเห็นว่าผู้คนไม่ขยับ เขาได้แต่สบถด่าอีกสองสามคำผู้คนถึงได้มีปฏิกิริยา

“ไม่ต้อง” สิงรีบสั่งทันที ตอนนี้ร่างของนักฆ่าถูกปกปิดไว้ด้วยชุดสีดำอันรัดกุมของมันทำให้ทุกคนไม่สังเกตว่าร่างของมันผอมซีดเซียว เขายังไม่อยากให้ใครยุ่งกับศพ เขาต้องรอให้ศพแข็งกระด้างก่อนถึงจะให้คนเข้าไปแตะต้องตรวจค้นได้

“นำข้ากลับหมู่บ้าน” เขาหันไปชี้ที่ศพแล้วกล่าวต่อ “นำร่างมันไปด้วย ข้าจะใช้หัวมันเป็นเครื่องสังเวยพี่น้องเราที่ตกตายไป”

“พ่ะย่ะค่ะ!” สิ้นเสียงรับคำ เขาเป่าปากผิวลมสองครั้ง ทหารในชุดสีดำเดินเข้ามาพร้อมทั้งไม้ไผ่สองท่อน เชือกอีกสองเส้น พวกเขาผู้เชือกสานกันไปมาอย่างชำนาญ ไม่นานก็ได้เปลไม้ไผ่ อาซูไม่รอช้ารีบประคองร่างของสิงนั่งลงบนเปลไม้ไผ่นั้นเบาๆ ก่อนที่ทหารขนดำทั้งสองจะแบกสิงออกไป

รถม้าค่อยๆ เคลื่อนออกไปอย่างช้าๆ ถึงแม้ทหารองครักษ์จะขอติดตามไปแต่กลับถูกห้ามเอาไว้อย่างเด็ดขาด รถของสิงเองเป็นราชรถทำให้การเคลื่อนที่นั้นรวดเร็วและไม่สั่นสะเทือนมากนัก แต่ถึงอย่างนั้นกองกำลังทหารขนดำเองก็ต้องเดินทางอย่างล่าช้าเพื่อให้ผู้เป็นนายได้รับอันตรายจากการกระทบกระเทือนน้อยที่สุด

กองกำลังที่มาอย่างอึกทึกครึกโครมในคราแรกกลับเดินทางจากไปอย่างเงียบเชียบ พวกเขาทุกคนนำผ้าไปสวมกับเท้าม้าเอาไว้ เป็นรองเท้าม้าที่นักประดิษฐ์ในหมู่บ้านคิดค้นขึ้นเพื่อใช้สำหรับการลักลอบเดินทางในตอนกลางคืน ถึงแม้จะช่วยเก็บเสียงได้ดี แต่กลับมีผลเสียในเรื่องความเร็วในการเดินทางที่ช้าลง

ตอนนี้กองทหารแบ่งออกเป็น ห้าสิบนายคุ้มกันราชรถ สิบนายเดินทางล่วงหน้า สิบนายกระจายกำลังออกไปโดยรอบ สิบนายติดตามอยู่ด้านหลัง เดินทางแบบตาข่ายแมงมุมอย่างช้าๆ โดยที่ใจกลางเป็นรถของสิงที่ติดตามไว้ด้วยรถขนศพของเหล่าทหารกล้าอีกสามคันรถ เกวียนของที่นี่ต้องใช้ควายในการลากทำให้ไม่อาจเดินทางได้อย่างรวดเร็วด้วยเช่นกัน แต่กลับลดจำนวนขบวนรถไปได้มาก

“องค์ชายท่านควรให้หมอเข้ามาดูอาการก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ หมอใบ้เองก็เป็นคนของเรา” อาซูถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่ต้องหรอก แผลมันไม่ได้มากมายขนาดนั้น” เขาค่อยๆ แก้ผ้าพันแผลออกอย่างช้าๆ ก่อนที่ผิวหนังจะปรากฏ ตอนนี้ร่องรอยกลับเหลือเป็นแผลเล็กๆ เท่านั้น รอยเลือดในตอนแรกเป็นร่องรอยของการขับของเสียออกมา สิงจึงไม่แปลกใจที่ทุกคนจะแตกตื่น

“เลือดนั่นเกิดขึ้นตอนที่ข้าสู้กับนักฆ่า พักสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว”

“แต่...”

“ไม่มีแต่” เขาถอนหายใจออกมา “เปลี่ยนเรื่องเถอะ การข่าวของเรามีปัญหาแล้ว ผู้คนทุกทิศทางกลับไม่ต้องการให้เราแต่งงานถึงเพียงนี้ ข้าไม่คาดคิดเลยว่าพวกมันจะกล้าจ้างกองกำลังจากทุกภูมิภาคเพื่อเข้าลอบโจมตีข้าในครั้งนี้ ที่สำคัญที่สุดคือพวกมันเดินทางมาโดยที่ข้าไม่ทราบข่าวล่วงหน้าได้”

อาซูเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันทีเมื่อคิดถึงคำบอกบรรยายของสิงในกระโจมก่อนที่จะออกมา

“ถ้าเป็นไปตามองค์ชายท่านบอก นั่นเป็นการร่วมมือกันของทุกฝ่ายอย่างแน่นอน”

“อืม เรียกหน่วยหน้ากากกลับมาซะ” คำพูดสั้นๆ ทำเอาอาซูถึงกับตกใจ “แต่หน่วยหน้ากากนั่นมัน...ท่านยกพวกมันให้กับองค์รัชทายาท”

“ท่านเข้าใจผิดแล้วอาซู กองกำลังนั่นเป็นของข้า” เขาไม่ใช่ดำ หน่วยหน้ากากถูกแยกออกจากขนดำ ถึงแม้พวกเขาจะมีที่มาที่เหมือนกันแต่กองกำลังหน้ากากคือนักรบเวทที่ฝึกแบบกองกำลังขนดำ ดำส่งพวกเขาไปทำงานให้กับรัชทายาทเพื่อป้องกันการเข้าใจผิดในวันข้างหน้าว่าเขาฝึกกำลังทหารเพื่อเตรียมก่อกบฏ แต่ตอนนี้เขาคือสิงไม่ใช่ดำ กองกำลังที่ดีที่สุดกลับอยู่ในมือคนอื่น ดำรับได้แต่เขาคงไม่ขอรับเอาไว้

“กองกำลังของข้า ข้าฝึกพวกเขา ข้าใช้ทรัพยากรของข้าในการเลี้ยงดูพวกเขา ถึงเวลาที่พวกเขาต้องทำงานเพื่อข้าบ้างแล้ว” สิงหยิบตราคำสั่งออกมาส่งต่อ “สั่งให้หน่วยหน้ากากทั้งหมดเดินทางซะ ข้าต้องการทราบว่ามันผู้ใดคิดสังหารข้า และแบ่งอีกหน่วยเพื่อเป็นกองกำลังในการคุ้มกันข้าแทนราชองครักษ์คนดำที่ตกตายไป”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“อีกเรื่อง เจ้าให้นักฆ่านั่นสวมใส่ชุดของข้า ถึงแม้มันจะตายแล้วแต่มันยังสามารถใช้ประโยชน์ได้” เขายิ้มออกมาที่มุมปากชวนให้อาซูขนลุกขนพอง “ข้ามีตัวยาหนึ่งที่สามารถทำให้คนที่ตายไปแล้วกลายเป็นศพเดินได้ได้ ใช้มันเพื่อให้เกิดประโยชน์ ให้มันแต่งชุดของข้า สวมหน้ากากของข้า เท่านี้ก็น่าจะปกปิดได้”

“ข้าไม่เข้าใจขอรับ ในเมื่อองค์ชายท่านอยู่ที่นี่แล้วไยต้องให้มันปลอมเป็นท่านอีก”

“ก็เพราะว่าข้าจะไม่อยู่ไงล่ะ”

“ไม่ได้!” อาซูขึ้นเสียงทันที

“คำสั่งทหาร เจ้ากล้า!” สิงปาป้ายคำสั่งที่ถืออยู่ใส่อาซูท่านที

“ต่อให้ข้าต้องตายข้าก็ไม่ยอมให้องค์ชายท่านไปไหนยามที่ยังไม่หายดีเช่นนี้เด็ดขาด”

“อาซู ข้าต้องไปหนานเจ้า” สิงเบาเสียงลง เขาไม่อยากจะแข็งข้อกับคนที่เป็นห่วงตัวเอง

“ยังไงก็ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าดึงหน่วยหน้ากากกลับมาแล้ว หากข้ายังไม่ไปที่หนานเจ้าอีก เราจะมีปัญหากันได้”

“ทหารมาก็แค่ตั้งป้อมสู้ ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครมันจะกล้า”

“หุบปาก!” สิงถีบไปยังหน้าอกของอาซูที่นั่งอยู่จนแรงกระแทกทำให้เกวียนที่นั่งสั่นคลอน เขาไอเป็นเลือดออกมาก่อนที่จะหอบหายใจอย่างหนักแต่ยังคงพูดต่อ “เจ้าเป็นใครกล้าดียังไงมาตัดสินความเป็นตายของคนของข้าต่อหน้าข้า”

“กระหม่อม...”

“เฮ้อ” สิงถอนหายใจ เขาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เพื่อให้เลือดลมสงบก่อนที่จะพูดต่อ “ข้าต้องไปจริงๆ ต้นเหตุทั้งหมดคือข้าต้องไปอภิเษกสมรสที่หนานเจ้า เจ้าก็รู้ว่านิสัยของข้าเป็นยังไง เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ครั้งนี้ข้าจะไปในนามของหมอคนหนึ่ง”

“หมอ?” เขาอยากจะถามเหลือเกินว่าองค์ชายท่านมิเคยสนการแพทย์แต่จักปลอมไปเป็นหมอเนี่ยนะ

“ใช่หมอ” แต่เป็นหมอผีน่ะนะ ข้อความข้างหลังเขาไม่ได้บอกไป “เรื่องนี้บอกได้แค่คนระดับหัวหน้าประดับทองขึ้นไป และข้าจักใช้นามใหม่ว่าสิง จงจำเอาไว้ให้ขึ้นใจ อย่าได้ผิดพลาด”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 426 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

202 ความคิดเห็น

  1. #164 yossananbom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:28
    หมอผี..ก..ก็หมอเหมือนกันแหล่ะ
    #164
    0
  2. #93 book1122 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 19:16
    ใช้ได้
    #93
    0
  3. #77 TT_1101 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2563 / 00:06
    สนุกดีนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #77
    1
    • #77-1 DayDreamW(จากตอนที่ 5)
      31 ธันวาคม 2563 / 09:06
      ขอบคุณครับ
      #77-1