ราชสีห์ขนดำ

ตอนที่ 4 : นักฆ่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 456 ครั้ง
    21 ม.ค. 64

ไอวิญญาณค่อยๆ ไหลเวียนสู่กระแสเลือด ลามไปตรวจสอบบริเวณท้อง ร่างของเขาหดซีดลงเหมือนดั่งคนตายเมื่อเม็ดเลือดแดงเสียทั้งหลายถูกขจัดออก แล้วใช้พลังวิญญาณบีบร่างกายให้ทำงานหนักขึ้น เร่งกระบวนการฟื้นฟูของร่างกายให้ถึงขีดสุดเพื่อต้านทานพวกไวรัสต่างๆ ที่อาจทำให้ติดเชื้อในกระแสเลือดหรือโรคต่างๆที่เกิดชึ้นมาจากเหล่าเชื้อโรคที่อาจได้รับมา

ยังนับเป็นโชคดีในโชคร้ายที่แผลบริเวณท้องยังไม่ได้รักษาไปอย่างหายขาด หมอใบ้หมดพลังการรักษาไปกับแผลด้านหลังจนหมด ด้วยเขาถูกลอบโจมตีจากด้านหลังทำให้มีบาดแผลที่ใหญ่กว่าด้านหน้าหมอใบ้จึงให้ความสำคัญในส่วนนั้นมากกว่า ด้วยแผลด้านหน้าที่หนักหนาน้อยกว่าเธอจึงใช้เพียงยาสมานแผลสูตรของหมอหลวงพยายามประคับประคองอาการไปเท่านั้น ด้านแผลที่ยังเปิดอยู่บริเวณท้องทำให้สิงสามารถลำเลียงเลือดเสียออกมาภายนอกร่างกายได้ เลือดสีดำค่อยๆ ไหลออกมาตามช่องของแผลอย่างช้าๆ เขาไม่ต้องทำลายกระเพาะตัวเองเพื่อเปิดช่องให้เลือดเสียออกมา เหงื่อเม็ดโป้งปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสิง ตอนนี้เขาใช้พลังงานมากว่าครึ่งไปแล้ว

อวัยวะภายในเองก็ถูกพลังวิญญาณเร่งการรักษา ที่ขาดไปเริ่มเชื่อมติด ที่ขาดหายสูญสลายเริ่มงอกขึ้นมาใหม่ เศษซากความสกปรกต่างๆ เช่นหญ้า เศษดิน หินต่างๆ ไหลติดตามเลือดสีดำนั้นออกมาภายนอกด้วยทั้งหมด หากมีผู้ที่คอยสังเกตการณ์อยู่ตอนนี้สิงไม่ต่างจากผู้ป่วยที่กำลังสูญเสียเลือดเป็นจำนวนมาก และพวกมันยังคงไหลออกมาเรื่อยๆจนใกล้จะหมดตัว ทุกทีต้องทำพิธีกรรมหลายๆอย่าง เช่น แจกจ่ายข้าวปลาอาหาร คาวหวานต้องให้พร้อม ขันครู กระทงนากาบกล้วย แต่ด้วยไม่อาจเตรียมของทำพิธีได้ ดังนั้นสิงจึงได้แต่ต้องใช้พลังวิญญาณแลกเพื่อลัดขั้นตอนการทำพิธีออกไป

“ฟู่” สิงระบายลมหายใจออกมาเมื่อขจัดของเสียทั้งหมดเสร็จสิ้น เขาค่อยๆ เชื่อมต่อกล้ามเนื้อบริเวณที่เปิดของตัวเองเข้าหากันอย่างช้าๆ ความเจ็บปวดในการสร้างกล้ามเนื้อมีมากกว่าส่วนอื่นๆ มันเป็นความเจ็บปวดทางใจที่ยากจะอธิบาย เขาชักกระตุกอีกครั้งก่อนที่สติจะดับไป

.

.

เสียงม้าดังกึกก้องขึ้นทั่วบริเวณ ภายในความมืดมิดร่างของกองกำลังไม่ทราบฝ่ายในชุดดำทั้งชุดกำลังควบขับบนหลังม้า มือสีดำที่ไม่ต่างจากชุดของพวกเขาโบกสะบัดอาวุธที่เคลื่อบลักไปมาในความมืด หากนับด้วยสายตาแล้วสามารถมองเห็นจำนวนฝูงทหารม้าเหล่านั้นได้นับร้อยคน กองกำลังที่เคลื่อนไหวในความมืด ถึงแม้ไม่เงียบเชียบแต่กลับว่องไวถึงที่สุด ทหารม้าต่างหลีกเลี่ยงการเดินทางในเวลากลางคืนด้วยภูมิประเทศและการเคลื่อนไหวที่ยากลำบากเมื่อเคลื่อนออกไปเป็นกลุ่มอาจทำให้เกิดข้อผิดพลาดได้ แต่สิ่งเหล่านี้ไม่อาจส่งผลใดๆต่อกองกำลังไม่ทราบฝ่ายกลุ่มนี้แม้แต่น้อย

เมื่อพวกเขาวิ่งผ่านป่าออกมาสู่พื้นที่โล่งถึงได้เห็นชัดตาว่าทุกคนต่างโพกผ้าบนศีรษะสีดำ ใช้ส่วนชายผ้าโพกศีรษะนั้นในการปกปิดส่วนปาก มีเพียงดวงตาที่สามารถมองเห็นจากภายนอกได้ มือข้างซ้ายถือบังเหียนม้าเอา ส่วนมือขวากวัดแกว่งดาบยาวทหารม้าในมือเพื่อตัดผ่านช่องทางหญ้าและเศษไม้ให้กับตัวเอง พวกเขาต่างมุ่งตรงสู่แสงไฟของค่ายกลางป่าอย่างรวดเร็ว

เสียงของม้าดังก้องจนทหารยามต้องเคาะระฆังเฝ้าระวังภัยขั้นสูงสุด ทหารทุกหมู่เหล่าหยิบอาวุธเตรียมพร้อม เสียงหวีดร้องของนกดังขึ้น หัวหน้าราชองครักษ์อย่างจันเดินออกมาจากที่พักอย่างรวดเร็ว เสียงหวีดร้องของนกดังแล้วจบลง ที่เบื้องหน้าเขาปรากฏลูกธนูคำสั่งปักตรึงส่ายไปมากับพื้น ชายหนุ่มไม่รอช้าหยิบพวกมันขึ้นมาแกะเปิดอ่านใจความในจดหมายในทันที “ขนดำมาถึง เปิดประตูค่ายโดยพลัน”

ทางด้านสิงที่กำลังหมดสติอยู่บนเตียง เลือดสีดำอันเหนียวข้นใช้เวลาเนิ่นนานกว่าที่จะไหลหยดลงไปยังพื้นได้ เสียงขยับของเหล่าทหาร เสียงระฆังสัญญาณกลับทำให้ด้านนอกกระโจมวุ่นวายไปหมด ยิ่งมีความวุ่นวายมากเท่าไหร่ พวกเขายิ่งไม่มีทางรับรู้เลยว่าตอนนี้ภายในกระโจมได้มีเสียงขยับของม่านไข่มุกเบาๆ เงาร่างของบุคคลค่อยๆ เดินเข้ามาอย่างช้าๆ และระมัดระวัง ทุกครั้งที่เขาเดิน เขาจะเลือกให้ตรงกับเสียงของฝีเท้าของผู้คนภายนอก

ความชำนาญของนักฆ่าที่กลบความคิดฆ่าฟันเอาไว้เพื่อไม่ให้ใครสามารถตรวจสอบมันได้ สายตาอันเย็นยะเยือกมองมายังร่างของดำที่นอนอยู่อย่างแน่นิ่ง ถึงแม้เขาจะเห็นว่าตอนนี้ดำมีเลือดอาบทั่วตัว แต่คำสั่งให้เขาสังหารชายที่นอนจมบนกองเลือดนี้อย่างไรเสียก็ต้องทำ เพียงแต่เมื่อเขาค่อยๆ ดึงมีดขึ้นมาดวงตาของดำที่ปิดอยู่ก็ลืมตาตื่นขึ้น

นักฆ่าที่ผ่านการลอบสังหารมานักต่อนักหาได้กรีดร้องด้วยความตกใจหรือทำอะไรโง่ๆ เช่นส่งเสียงหรือขยับร่างกายโดยไม่จำเป็นไม่ เขาแทงมีดที่เคลือบด้วยพิษจนกลายเป็นสีดำไปเบื้องหน้าโดยทันที ดำกลับยิ้มขึ้นตอบรับการโจมตีนั้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อมีดจากมือพญายมกำลังจะเสียบแทงเข้ามายังร่างอันอ่อนแรงของเขา มือสังหารนายนี้กลับชะงักค้าง ตัวเขาพยายามดิ้นรนสู้แต่กลับพบว่าตัวเองไม่อาจขยับได้อีก

“ข้ากำลังคิดอยู่เลยว่าจะฟื้นพลังวิญญาณอย่างไรดี ข้าก็ไม่คิดว่าอยู่ดีๆ จะมีคนนำมันมามอบให้ถึงที่” อยู่ๆ มือสังหารระดับพระกาฬกลับแน่นิ่งตัวตั้งตรง ดวงตาของเขาเหลือกขึ้นจนมองไม่เห็นม่านตาดำ ร่างอันไร้สติของมือสังหารค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ๆ กับดำที่นอนอยู่ มันดึงผ้าปิดหน้าของตัวเองลงก่อนที่จะนั่งคุกเข่าแล้วโน้มตัวลงไปจูบเข้ากับร่างของดำที่กำลังนอนอยู่อย่างหมดแรง

การอ้าปากของทั้งสองหากมองจากภายนอกกลับเหมือนกับคู่รักที่กำลังพลอดรักกันอย่างดูดดื่ม แต่ความเป็นจริงแล้วมือสังหารกำลังพยายามร่ำร้องอย่างสุดฤทธิ์ แต่นั่นไม่อาจทำให้มนต์สะกดที่สิงใช้คลายไปได้ พลังวิญญาณทั้งหมดของเขาถูกใช้ไปเพื่อฟื้นฟูและใช้โอกาสที่มีพลังวิญญาณหลุดลอดออกจากร่างกายไปเขียนอาคมสะกดเอาไว้ ด้วยนิสัยของดำเจ้าของร่างที่คอยระแวงอยู่ตลอดเวลาและไม่นานก็มีเหยื่อมาติดกับดักจริงๆ

ร่างของมือสังหารค่อยๆ ซีดเหี่ยวลง ร่างของเขาแก่ชราขึ้น ผมหลุดร่วงลงอย่างช้าๆ ดวงตาเริ่มกลวงโบ๋ ผิวหนังฟีบลงดั่งฟองน้ำที่กำลังโดนบีบน้ำออกไร้ซึ่งเนื้อหนังเช่นมนุษย์อีก ร่างของมันชักกระตุกอีกสองครั้งก่อนที่จะหมดแรงแล้วร่วงลงกับพื้นสิ้นใจตายลงไป

“นับว่ายังคุ้มค่าเล็กน้อย” พลังที่ไหลออกจากร่างกายไปได้เติมเต็มแต่มันก็ยังไม่พออยู่ดี สิงพยายามควบรวมพลังวิญญาณที่เข้ามาในร่างกายให้เป็นหนึ่ง บีบมันให้หมุนวนคล้ายกับเครื่องปั่นน้ำผลไม้ภายในท้อง หลอมรวมสองเป็นหนึ่งอย่างช้าๆ แต่ด้านนอกกลับปรากฏเสียงการโต้เถียงขึ้นมา

“ให้มันเข้ามาเถอะ” สิงกล่าว บรรยากาศรอบข้างถึงได้สงบลงเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน เขารู้ดีว่าใครมา กองกำลังขนดำ กองกำลังที่ดำเป็นคนจัดตั้งขึ้น พวกเขาล้วนเป็นคนที่มีผมสีดำ ไร้ซึ่งพรสวรรค์ทางเวทมนตร์ ด้วยเหตุนี้เองทำให้ดำรวบรวมคนเหล่านี้เอาไว้เป็นหนึ่งเดียว

ฝึกพวกเขาด้วยทุกสิ่งอย่างที่มีจนเกิดกองกำลังขนดำขึ้น พวกเขาคือทหารที่เป็นทหารโดยแท้จริง สั่งให้ตายจะยอมตาย สั่งให้ฆ่าจะยอมฆ่า ยอมละทิ้งความเป็นคนเพื่อคำสั่งของนาย ไม่ต่างจากซากศพไร้วิญญาณ เช่นกัน กองกำลังที่คุ้มกันดำออกเดินทางล้วนเป็นกองกำลังขนดำทั้งหมด กองกำลังขนดำที่เหนือกว่าขนดำทั่วไป แม้พวกเขาจะไม่มีเวทมนตร์แต่กลับฆ่านักรบเวทไปหลายต่อหลายคน ด้วยการฝึกที่โหดร้าย คำสั่งที่หนักแน่น และความรู้ที่ต้องร่ำเรียนในการฆ่าแต่ละวัน ทำให้คนธรรมดากลุ่มหนึ่งน่ากลัวกว่าพวกนักรบเวทธรรมดาๆ ได้ แต่น่าเสียดายที่พวกเขาทั้งหมดต้องสิ้นชีพลงไปเพื่อปกป้องเขาเอาไว้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 456 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น

  1. #124 jone_jk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มกราคม 2564 / 12:56
    ผิด = พิษ อ่านซ้ำหลายรอบอันนี้ผิดแบบผิดมากๆ
    #124
    0