ราชสีห์ขนดำ

ตอนที่ 34 : ดาวประหาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,708
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 182 ครั้ง
    5 ธ.ค. 63

“ข้าเป็นใคร?”

“อย่ามาไขสือท่านหมอ ท่านอาจไม่ทราบว่ายามที่ท่านสู้กับ...ไม่ซิ ยามที่ท่านรังแกแก่นเวทปีศาจในกายข้า ข้านั้นสามารถมองเห็นการกระทำของท่านได้อย่างชัดเจน” บัวยกน้ำชาขึ้นมาจิบหยิบขนมอาหารว่างขึ้นมาขบเคี้ยวแล้วพูดต่อเหมือนกำลังพูดเรื่องปรกติทั่วไป “ยามนั้นข้าสารภาพว่า ข้ารู้สึกประทับใจมากที่มนุษย์ผมดำคนหนึ่งสามารถใช้เวทมนตร์ได้ หากมิเป็นเช่นนั้นข้าคงไม่ขอร้องให้ท่านพ่อท่านแม่ยอมให้ท่านรักษาข้า และนั่นทำให้ข้าเป็นหนี้บุญคุรท่านหนึ่งครั้ง”

สิงไม่ตอบคำ เขายังคงจ้องมองสำรวจเธอ

“ข้าไม่เข้าใจว่าท่านเป็นใครและต้องการอะไรจากบ้านประดับหยกของเรา”

“ข้าเป็นคนจากหมู่บ้านขนดำ ออกมาทำภารกิจตามคำสั่งขององค์ชายใหญ่” สิงตัดสินใจโกหกออกไป พร้อมทั้งดีดนิ้วเบา ๆ ที่ข้างกายปรากฏหน่วยหน้ากากขึ้นมาสองคน แต่ที่น่าแปลกคือพวกเขาล้วนไม่อาจสร้างความตกใจให้หญิงสาวเบื้องหน้าได้เลย

“ขออภัยคุณหนู เพียงแต่เรื่องนี้ความจริงแล้วไม่เกี่ยวกับบ้านประดับหยกแม้แต่น้อย หมู่บ้านขนดำเพียงต้องการเดินทางไปยังหนานเจ้าเป็นการลับ จึงต้องอาศัยใช้ช่องทางที่แตกต่าง ประกอบกับข้าพบเจอศัตรูระหว่างทางแล้วท่านลุงทิตได้ช่วยชีวิตเอาไว้ ข้าตอบแทนเขาด้วยการสร้างยารักษาให้กับเขา ใครจะคิดว่าสุดท้ายแล้วจะตกไปอยู่ในมือของท่าน แลทำให้เราพบกันในวันนี้”

ไม่คาดว่าบัวจะกล่าวตอบอย่างไร้อารมณ์ “กล่าวคือ ล้วนเป็นความบังเอิญ”

“อาจเป็นได้” น้ำเสียงอันนอบน้อมของสิงเปลี่ยนเป็นราบเรียบไร้อารมณ์ เขาหยิบของว่างขึ้นมาทานบ้าง พร้อมทั้งสั่งให้หน่วยหน้ากากหลบหน้าไป

“หากคุณหนูไม่สบายใจ ข้าสามารถออกเดินทางก่อนได้ทุกเมื่อ เพียงแต่ข้าคงต้องขอให้คุณหนูช่วยปกปิดร่องรอยของพวกเราเอาไว้”

“ท่านบอกภารกิจกับข้าเช่นนี้ ท่านไม่กลัวว่าข้าจะเอาไปโพนทะนาหรือท่านหมอ”

“คุณหนูคงฉลาดมากพอที่จะเลือกไม่เป็นศัตรูกับเราชาวหมู่บ้านขนดำ ที่อยู่ใต้บัญชาการขององค์ชายใหญ่ในกษัตริย์เมืองขุนเขา” สิงยิ้มยกชาขึ้นมาจิบพูดคุยอย่างสบาย ๆ “อีกอย่าง ทุกผู้คนต่างรู้ว่าองค์ชายใหญ่ต้องส่งคนไปยังหนานเจ้าแน่นอน ด้วยนิสัยของท่าน การที่ไม่ส่งคนไปซิแปลก ท่านคงไม่ทราบว่าวันพรุ่งจักมีขณะทูตจากหนานเจ้าเดินทางมาถึง เพียงเพราะว่าข้าประสบกับนักฆ่า การเดินทางไปที่หนานเจ้าจึงล่าช้า พวกเขาร้อนใจเป็นพิเศษรีบแต่งทูตเดินทางทั้งยามวิกาล”

“ท่านหมอ หากข้าอ่อนน้อมต่อองค์ชายใหญ่ ท่านจะสามารถอยู่รักษาข้าประจำที่บ้านประดับหยกได้หรือไม่”

สิ้นคำ สิงหันไปจดจ้องมองเธออย่างสนใจโดยทันที แต่เมื่อเห็นว่าก้อนน้ำแข็งก้อนนี้ยังคงเก็บรักษาอารมณ์ความรู้สึกยากจะอ่านออก เขาจึงตอบกลับไป “ย่อมไม่ แต่ทางหมู่บ้านขนดำจักมองท่านเป็นมหามิตร ส่งเสริมการค้าในทุกเส้นทาง...”

บัววิเคราะห์พิจารณาคำพูดของสิ่งกล่าว “นั่นแสดงว่าท่านเป็นหนึ่งในผู้มีตำแหน่งระดับสูง”

สิงรับคำ เขายิ้มรับพิจารณาความสำคัญของเธอมากยิ่งขึ้น ด้วยข่าวที่ได้รับเพียงเล็กน้อยสามารถตัดสินใจวิเคราะห์จำแนกได้อย่างแม่นยำ “คุณหนูสามารถมองออกได้ถึงเพียงนี้ บ้านประดับหยกจากนี้ไปคงมีแต่ความเจริญก้าวหน้าแล้ว”

บัวรีบกล่าวถึงเป้าหมายของเธอในทันที เมื่อมั่นใจแล้วว่าชายหนุ่มเบื้องหน้านับเป็นผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งภายในหมู่บ้านขนดำ การที่สิงแสดงหน่วยหน้ากากต่อหน้าเธออาจเป็นการข่มขู่เธอหรือไม่ เธอคร้านจะสนใจ บัวยืนยันในความคิดของตนเองและมั่นใจมากขึ้นกว่าเดิม “ท่านหมอ บ้านประดับหยกต้องการทำการค้าร่วมกันกับหมู่บ้านขนดำ”

สิงหรี่ตาลง แต่ดวงตากลับมีชีวิตชีวาสนใจขึ้น “คุณหนูโปรดบอกกล่าว”

“เมื่อสักครู่ท่านพ่อพึ่งกล่าวว่าท่านพึงตาตาต้องใจในสูตรยาบำรุงของท่าน บอกให้ข้าหาทางลองติดต่อกับท่านหมอในเรื่องการร่วมงานกัน ทางบ้านประดับหยกจะรับหน้าที่ในการขายยาตัวนี้ให้กับท่าน แน่นอนว่านี่นับเป็นเรื่องดีสำหรับเราทั้งสอง เท่าที่ข้าทราบเงินบำรุงส่วนใหญ่ล้วนมาจากองค์ชายใหญ่แต่ฝ่ายเดียว หากท่านสามารถหาช่องทางส่งเสริมทางการเงินแก่หมู่บ้านได้อีกหนึ่งช่องทางผ่านการค้าร่วมกันกับบ้านประดับหยก รับรองว่าไม่นานตำแหน่งหน้าที่ของท่านหมอจะสูงขึ้นไปอีก”

สิงนิ่งเงียบไป เขาไม่ได้เงียบไปเพื่อพิจารณาข้อตกลง แต่ที่เงียบไปเพราะกำลังสนใจหญิงสาวเบื้องหน้า ยิ่งได้สนทนาเขายิ่งสนใจเธอมากกว่าเดิม บัวรู้จักหยิบยื่นข้อเสนอล่อใจ เล่นกับความโลภของผู้คนแลความรู้สึกต่อส่วนรวมไปในเวลาเดียวกัน เขาพยักหน้าแล้วบอกกล่าว “การค้ารายนี้ล้วนต้องค้าขายเป็นการลับไม่อาจบ่งบอกต่อผู้คนได้”

บัววางแก้วชาในมือลง หยิบแก้วชาใหม่ขึ้นมารินชาหอมกรุ่นให้กับสิงด้วยตัวเองอีกแก้วหนึ่ง “ล้วนแล้วแต่ความต้องการของท่าน เรามีหน้าที่เพียงค้าขาย ที่เหลือล้วนหวังพึ่งท่าน ท่านหมอ”

“ตกลง” สิงรับน้ำชาขึ้นมาสูดดมเป่าไล่ความร้อน “หมู่บ้านขนดำจักทำการค้ากับบ้านประดับหยก”

บัวแย้มยิ้มเล็กน้อย เธอเทชาลงในแก้วใหม่อีกแก้วประคองถึงเบื้องหน้าสิง “แด่ความร่วมมือของเรา”

สิงยกแก้วชาในมือขึ้นชนกล่าวตอบ “แด่ความร่วมมือของเรา” บ้านประดับหยกถึงแม้ขึ้นชื่ออยู่บ้างแต่ด้วยเส้นสายที่มี รวมไปถึงพึ่งผุดเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่สิบปีมานี้ ทำให้ยากแก่การขยับขยาย ได้แต่กลายเป็นธุรกิจขนาดเล็กที่ส่งมอบต่อผู้สูงศักดิ์ ด้วยการส่งเสริมของสิง เขามั่นใจว่าจะทำให้บ้านประดับหยกกลายเป็นหนึ่งในธุรกิจขนาดใหญ่ได้อย่างแน่นอน และเมื่อถึงเวลานั้นหมู่บ้านขนดำเองก็จะมีผู้สนับสนุนเรื่องทุนทรัพย์ไปด้วยอีกแรง

.

ภายในห้องที่มืดสนิทถึงแม้จะเป็นยามกลางวันกลับมีเสียงขยับร่างกาย มันคุกเข่าลงกับพื้นรายงานออกจากปากกล่าวว่า “ข้ายืนยันแน่ชัดแล้วว่าภารกิจล้มเหลวขอรับท่านอาจารย์ ตอนนี้องค์ชายใหญ่กำลังเดินทางด้วยตนเองไปที่หนานเจ้า” ภายในห้องนั้นกลับมีชายชราโอบกอดกระบี่ยักษ์นั่งขัดสมาธิหลับตาอยู่

เขาไม่แม้แต่จะเปิดตาตอบคำ ยกมือขวาขึ้นคำนวณบางสิ่งอย่าง แตะไปตามข้อนิ้วแล้วเปิดปากพูดออกมา ส่งเสียงอันเบาบางยากจะได้ยินแต่ผู้ที่อยู่ร่วมกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน “ดาวประหารดวงนี้ยิ่งมายิ่งทอแสง หรือข้าคำนวณทำสิ่งใดผิดพลาดกันแน่”

“ข้ามั่นใจว่าหอกสังหารฟ้าปักเข้าไปยังร่างของเขาแล้วจริง ๆ ขอรับท่านอาจารย์ เพียงแต่ไม่ทราบเพราะเหตุใดเขายังมีชีวิตอยู่”

ชายชราเปิดเปลือกตาขึ้นจ้องมองผู้บอกกล่าวพร้อมทั้งถอนหายใจออกมา “ข้าเชื่อเจ้าศิษย์ข้า ดาวประหารดับแสงไปชั่วขณะแต่กลับลุกสุกสกาวสว่างจ้าขึ้นเสียยิ่งกว่าเดิม น่าประหลาดใจเป็นอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ต้องสังหารดาวประหารดวงนี้ให้จงได้ ไม่ว่าจะใช้ออกด้วยสิ่งใดก็ตาม”

ชายชราถอนหายใจสั่นศีรษะแล้วลุกขึ้นยืน ปล่อยให้ดาบยักษ์ปักไว้กับพื้นอยู่อย่างนั้น “ข้าคงต้องออกเดินทางด้วยตนเอง”

ชายหนุ่มภายในห้องรีบลุกขึ้นมาประคองแขนของชายชราเอาไว้แล้วกล่าว “ไม่ขอรับท่านอาจารย์ ข้าสามารถจัดการกับเขาได้ ครั้งนี้ข้าคงต้องลองมือซึ่งซึ่งหน้าเพื่อยืนยันความตายของเขาด้วยตนเอง”

ชายชราจับแขนของศิษย์ที่ประคองเอาไว้กล่าวด้วยความรักแลเอ็นดู “เจ้าแบกรับความรู้สึกนี้ไหวหรือศิษย์ข้า”

“เพื่อประเทศชาติ มากกว่านี้ข้าก็พร้อมที่จะแบกรับขอรับท่านอาจารย์ ท่านผู้เฒ่าควรพักผ่อนให้มากไว้เพื่อรอคอยรับข่าวดีเถอะขอรับ”

ชายชราหยิบของจากถุงเสื้อยื่นส่งให้ “ข้ารู้สึกผิดต่อพวกเจ้าจริง ๆ นำสิ่งนี้ไปด้วย หากตกอยู่ในอันตรายหรือไม่อาจตัดใจสังหารได้ก็ใช้มันเสีย”

“ขอรับ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 182 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น

  1. #61 wodgaxx (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2563 / 01:18
    รอตอนต่อไปจ้าา
    #61
    0
  2. #60 baimon2003 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2563 / 00:35
    รอตอนต่อไปครับ
    #60
    0
  3. #59 Kmmio (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2563 / 14:55

    รอตอนต่อไปครับ
    #59
    0