ราชสีห์ขนดำ

ตอนที่ 30 : หงส์ข่มมังกร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,064
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 220 ครั้ง
    1 ธ.ค. 63

สิงใช้เวลาดูดซับพลังวิญญาณจากหม้อดินเผากว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ล่วงเลยไปจนถึงเวลาพระอาทิตย์ตั้งกลางหัว ด้วยคหบดีอ้วนสั่งให้คนรับใช้ทั้งหมดห้ามเข้าไปรบกวน ที่นี่จึงเงียบสงบเป็นพิเศษ หากไม่ใช่เสียงส่งรหัสเบา ๆ ของหน่วยหน้ากากสิงคงยังไม่ลืมตาขึ้นจากการกรรมฐาน

หน่วยหน้ากากทำงานที่สั่งได้อย่างลุล่วง ตอนนี้พวกเขาได้รับนักโทษประหารที่เป็นทั้งแม่ทัพและที่ปรึกษาทางการทหารมาสามคน ทั้งสามล้วนเป็นนักโทษสงครามที่แม่ทัพพยัคฆ์ทักษิณจับตัวมา เมื่อรายงานต่อสิง เขาพยักหน้ารับพร้อมทั้งสั่งให้หน่วยหน้ากากหาพื้นที่เงียบสงบนอกเมืองเพื่อประกอบพิธี รวมไปถึงทำการเตรียมตัวออกเดินทาง

ตอนนี้ทางหน่วยหน้ากากที่เหลือเองก็เริ่มทยอยมาสบทบ ผู้มีความสามารถในการเดินทางล้วนมาถึงก่อนแล้ว ส่วนผู้ที่มีความสามารถในการสู้รบระดับสูงกว่าล้วนอยู่ในระหว่างการเดินทาง

สิงต้องการออกเดินทางทันทีเมื่อทูตเข้ามาในเมือง เขาจะให้ช่วงเวลาที่ทุกผู้ทุกนามจับจ้องมองการเจรจากันระหว่างทั้งสองอาณาจักรในการเดินทางอย่างลับๆ ทูตของหนานเจ้าช่วยดึงดูดสายตาส่วนใหญ่ของผู้คนให้หันไปมองยังพวกเขา สิงจะใช้โอกาสนี้ในการลอบเข้าหนานเจ้า

การข่าวทางการทหารจากอาณาจักรทองคำก็เริ่มปรากฏ เมืองทองคำตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของหนานเจ้าทางทิศใต้ของเมืองขุนเขากันไว้ด้วยแม่น้ำสามสาย อันทหารของเมื่อทองคำเริ่มมีการเคลื่อนไหว ด้วยการส่งทูตเจรจาครั้งนี้ของเมืองโดดเดี่ยวเช่นหนานเจ้าส่งผลคุกคามต่อเมืองทองคำอยู่บ้าง หากหนานเจ้าเข้าร่วมกับเมืองขุนเขา พวกเขาอาจเสียเมืองหน้าด่านทางตะวันออกไป เมืองทองคำจึงทำการเคลื่อนย้ายกำลังทหารเพื่อเป็นการกดดัน อย่าเห็นว่าเมืองทองคำเป็นชนเผ่านกที่ไม่เก่งในเรื่องการรบบนหลังม้า พวกเขากลับมีหน่วยทหารราบกับทหารอากาศประจำการอยู่มากมาย อาจเป็นเพียงชนเผ่าเดียวในแถบนี้ที่มีกองกำลังทหารอากาศเป็นของตนเอง

สิงนวดไปยังระหว่างคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่จะกล่าว “ข้าต้องรบกวนพวกเจ้าส่งข่าวผ่านทางหน่วยข่าวกรองอีกครั้ง นำคำสั่งของข้าไป เรียกหน่วยขนดำคุ้มกันคณะทูตจนถึงเมืองหลวงแล้วเดินทางตั้งค่ายประจำการที่แม่น้ำเทพพระอาทิตย์ทางทิศเหนือของเมืองขึ้นมาอีกค่ายเพื่อป้องกันเมืองหงสาฉวยโอกาสก่อเรื่อง ยังมี ให้คณะทูตของหมู่บ้านเริ่มเดินทางได้ บอกพวกเขาว่าหากพวกเขาอ่อนน้อม เราจะช่วยส่งเสริมเรื่องการค้า หาไม่ก็ให้พวกมันใช้เส้นทางตามธรรมชาติต่อไป เพียงแต่สร้างกองกำลังโจรขึ้นมาฆ่าฟันปล้นชิงเสีย เรื่องสุดท้ายนี้ให้หน่วยข่าวกรองประจำเมืองหลวงเป็นคนจัดการ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“อย่าลืมแจ้งการทำงานทุกอย่างเราไปยังเมืองหลวงผ่านช่องทางหน่วยข่าวกรอง แจ้งต่อเหนือหัวท่านว่าทหารขนดำต้องการเสบียงแลกำลังสนับสนุน เพียงแต่ไม่รับบัญชาการแม่ทัพอื่นในสังกัดเหนือหัวท่านแลไม่เข้าร่วมเมืองหน้าด่านทางเหนือ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความขัดแย้งขึ้น”

“พ่ะย่ะค่ะ”

สิงลุกขึ้นเดินไปยังหน้าประตูทันทีเมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวที่ห่างออกไป บัวฟื้นขึ้นมาได้สติ เธอตรวจสอบร่างกายของตัวเอง ทดลองเดินพลังเวท เมื่อพบว่าไม่มีสิ่งใดสะดุดติดขัด หญิงสาวรับการแต่งตัวจากคนรับใช้ พวกเธอพยายามที่จะสวมเสื้อผ้าปกปิดส่วนต่างให้ แต่บัวกลับต้องการแต่งตัวเช่นคนปรกติธรรมดา เธอไม่ได้สนใจที่จะปกปิดร่างกายเสียด้วยซ้ำไป

เมื่อรับประทานอาหารเช้า นานนับหลายปีที่พวกเขาพ่อแม่ลูกไม่ได้ทานอาหารพร้อมหน้า ใบหน้าของคหบดีอ้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นายหญิงของบ้านเองก็มีใบหน้าเปล่งปลั่งขึ้นอย่างชัดเจน บัวนั่งรับประทานอาหารกันเงียบๆ สนทนากันแต่เรื่องทั่วไป เมื่อสอบถามถึงเรื่องของหมอสิง คหบดีก็บอกว่าหมอสิงพักผ่อนยังไม่ฟื้นคืน เธอจึงไม่ได้เข้าไปรบกวน

เพียงแต่ตอนนี้ยามตะวันตั้งกลางหัว สิงยังไม่ปรากฏตัว เธอเองก็อดไม่ได้ที่จะต้องเข้ามาตรวจสอบดู แต่เมื่อเดินเข้ามาในลานบ้านได้ไม่กี่ก้าว สิงก็เปิดประตูออกมา ทำท่าทางแปลกใจเล็กน้อย เขามองสำรวจบัวที่ตอนนี้ผมเปลี่ยนเป็นสีฟ้าแซมขาวชัดตากว่าเดิมจากที่ผมของเธอกลายเป็นเพียงน้ำแข็งก้อนหนึ่งในตอนแรก บัวแต่งตัวเช่นคนธรรมดาเปิดเนินอก หน้าท้อง อวดเด่นรอยสักที่เขาลงอักขระเอาไว้ หากเป็นคนอื่นคงรู้สึกแปลกใจ แต่กับสิงเขาเพียงรู้สึกว่าเธอมีความกล้าแบบหญิงสาวยุคใหม่เท่านั้น ไม่ได้รู้สึกแปลกประหลาดอันใด

“ท่านหมอ”

“คุณหนูบัว” เมื่อเห็นเธอโค้งศีรษะให้เล็กน้อย สิงจึงทักทายตอบ “คุณหนูรู้สึกติดขัดสิงใดหรือไม่ขอรับ”

“ไม่แล้วเจ้าค่ะ” ว่าแล้วเธอก็ผายมือขึ้นอัญเชิญดาบน้ำแข็งสูงสองศอกกว้างสิบนิ้วขึ้นมาให้สิงได้ชมดู ดาบน้ำแข็งส่งไอความเย็นแผ่ซ่านออกมา เพียงแต่กลิ่นอายของมันยังมีความเข้มข้นทางวิญญาณสูงติดตามออกมาด้วย จนผสมผสานกลายเป็นความเย็นยะเยือกที่น่าสะอิดสะเอียน

“ยอดเยี่ยม” สิงยิ้มรับ เขาตรวจสอบบัวอีกเล็กน้อยเมื่อทุกอย่างปรกติดีจึงทำการปรุงยาเล็กน้อยส่งมอบต่อคหบดีอ้วนด้วยตนเอง ตอนนี้เป็นเวลาทานอาหารกลางวัน เมื่อคหบดีอ้วนพยายามดึงดันให้สิงทานอาหารของที่นี่เขาก็ไม่อยากจะขัดใจเจ้าบ้าน แต่เมื่อคหบดีอ้วนอยากจะให้สิงเป็นหมอประจำบ้าน พยายามอย่างไรสิงก็ไม่ตอบรับ คหบดีอ้วนเองก็ไม่อยากดื้อดึงมากความ จึงปล่อยเลยตามเลยด้วยความเสียดาย

“ได้ข่าวว่าท่านหมออยากจะเดินทางไปยังหนานเจ้า”

“ขอรับ”

“เช่นนั้นเอาแบบนี้เถิด ตัวข้าทำการค้ากับหนานเจ้าอยู่พอดี ความเป็นจริงแล้วทางหนานเจ้าสั่งหยกก้อนสลักรูปหงส์ข่มมังกร ให้ข้าส่งไปก่อนจะมีงานแต่งขึ้น แต่ด้วยข่าวการลอบสังหารขององค์ชายใหญ่ทำให้ทางหนานเจ้าสั่งให้เลื่อนการจัดส่งไปก่อน”

“หงส์ข่มมังกร?”

“ใช่แล้ว เห็นว่าองค์ชายใหญ่เมืองขุนเขาท่านเป็นคนโหดเหี้ยม ดุร้าย แถมยังมุทะลุไม่ฟังความใคร ทางหนานเจ้าจึงต้องเอาหยกหงส์ข่มมังกรนี้ไปประดับไว้ที่เรือนหอ เพื่อหวังให้เจ้านางน้องท่านสามารถสะกดข่มองค์ชายใหญ่เราได้”

“เช่นนั้นหรือ” สิงหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมทั้งยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเชิงขบขัน

“เช่นนี้เถอะท่านหมอ ข้าจะเร่งวันส่งมอบให้เร็วขึ้น วันมะรืนข้าจะให้ไอ้บุญมันจัดสิงหยกสลักไปยังหนานเจ้า ท่านหมอก็ติดตามคณะไปด้วย ถือเสียว่าให้พวกข้าช่วยคุ้มกันท่านเพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณ”

“เรื่องนี้....” สิงครุ่นคิดกำลังจะกล่าวคำแต่คหบดีอ้วนกล่าวแทรกขึ้นมาก่อน “ถือเสียว่าเป็นการตอบแทนก็แล้วกันขอรับ ความเป็นจริงข้าสามารถจัดส่งรถม้าเร็วส่งท่านเดินทางได้หากท่านต้องการ”

“ไม่ละขอรับ ความเป็นจริงแล้วที่ข้าเดินเท้านั่นเพราะต้องการหายาสมุนไพรระหว่างทางด้วย”

“ข้าเข้าใจ หมอเทวดาล้วนแปลกแยก”

“มิกล้ารับคำว่าหมอเทวดาหรอกขอรับ”

เสียงหัวเราะฮิฮะของคหบดีอ้วนดังขึ้นอีกครั้ง สุดท้ายสิงก็ต้องยอมรับน้ำใจของคหบดีอ้วน ติดตามขณะขนส่งหยกของบ้านประดับหยกสู่หนานเจ้า บัวเองก็อยากที่จะไปเปิดหูเปิดตา เธอจึงขออาสาเดินทางด้วยตนเอง แน่นอนว่าคหบดีอ้วนไม่ได้ติดขัดอันใด อย่างไรเสียอีกไม่นานบัวก็ต้องเขามารับช่วงกิจการต่อ เพียงแต่การเดินทางครั้งนี้คงต้องทุ่มมือดีของบ้านประดับหยกติดตามเดินทางมากยิ่งขึ้น

สิงยังคงถูกคหบดีอ้วนดึงดันให้พักอยู่ที่นี่ต่อ เมื่อยากปฏิเสธก็ได้แต่รับน้ำใจ

ฟ้ามืดค่ำลง สิงสั่งคนรับใช้ว่าไม่รับแขก เขาต้องการความเงียบสงบในการพักผ่อน ไม่ว่าใครล้วนขออภัยที่ไม่อาจสนทนาได้ หลังจากไร้ความเคลื่อนไหวใด สิงหลบออกจากทางหน้าต่างกระโดดข้างกำแพงบ้านสูงชันร่อนลงซอยข้างที่ไร้แสงสีแลผู้คน พลิ้วตัวหายไปอย่างเงียบเชียบมุ่งตรงสู่จุดนัดหมาย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 220 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น

  1. #51 Batto- (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 16:29
    รอครับ
    #51
    0