ราชสีห์ขนดำ

ตอนที่ 3 : วิญญาณชำระกาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 454 ครั้ง
    23 พ.ย. 63

“อ่า จะเรียกว่าน่าสงสารดีไหมเนี่ย” เขาบ่นออกมาเบาๆ เมื่อภาพเหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตของดำปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ภาพที่เด็กชายตัวน้อยอายุเพียง 4 ขวบปีลุกขึ้นมาจับดาบกวัดแกว่งอย่างจริงจัง เขาถูกสอนวิชาดาบโดยทหารองครักษ์ประจำตัวของกษัตริย์กับลูกของขุนนางอีกสองคน ถูกขัดเกลาฝีมือตั้งแต่เด็ก ณ เวลานั้นเอง สิ่งที่น่าสงสารที่สุดในชีวิตได้เกิดขึ้นอีก แม่ของเขาตั้งครรภ์อีกครั้ง เหล่าคนรับใช้ต่างตีตัวออกหาก ด้วยผมสีดำของเขาบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าไม่อาจใช้พลังเวทได้ ผู้ที่ใช้พลังเวทไม่ได้ไม่ต่างจากขยะ เพียงแต่พวกเขาเข้าใจผิดไปไกลแล้ว

ผู้คนรอบข้างต่างดูถูกเขา ดำไม่บ่น มีคนบ่นเข้าหูเขาหนึ่งคำ เขาจะซ้อมมันให้มากขึ้น 1 ชั่วยาม มีคนรังแกเขา เขาจะซ้อมให้มากขึ้นอีก 2 ชั่วยาม ในวันที่เขาอายุได้ 6 ขวบ เป็นวันที่ทั่วพระราชวังต่างเฉลิมฉลองน้องชายผมทองนามว่า คำ ของเขาครอบรอบ 1 ขวบ เป็นวันที่เขาสังหารคนเป็นวันแรก

ทาสรับใช้ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงกล้าดูถูกขณะที่เขากำลังนั่งอ่านตำราพิชัยสงครามที่ได้รับมาจากพวกเอลฟ์ป่าเก่าแก่ ดำยังจดจำวันนั้นได้เป็นอย่างดี เขาเดินเข้าไปหยิบดาบที่มีเอาไว้ฝึกซ้อมของตัวเองแทงไปยังท้องของทาสรับใช้อย่างไร้ความรู้สึกก่อนที่จะบิดมันเพื่อป้องกันไม่ให้ใครสามารถรักษาชีวิตทาสผู้นี้ได้อีก เขาเหม่อมองมือที่เต็มไปด้วยเลือดแล้วแย้มยิ้มออกมาอย่างไร้ความรู้สึกอีกครั้ง มันอุ่น อุ่นจนสิงที่มองภาพเบื้องหน้าผ่านดวงตาของดำรู้สึกสยดสยอง ถึงแม้ตัวเขาฆ่าคนมาไม่น้อยเช่นกัน แต่ก็ยังไม่เคยลงมือจนตัวเองต้องเปื้อนเลือด เด็กน้อยที่พึ่งฆ่าคนกลับหาได้สนใจ เขาหันหลังเดินกลับไปนั่งอ่านตำราพิชัยสงครามเช่นเดิม

เรื่องดังกล่าวทำให้ทาสรับใช้ทั้งหมดถูกสังหาร ถึงแม้ดำจะไม่สามารถใช้เวทได้ แต่อย่างไรเสียเขาคือองค์ชายคนหนึ่ง เมื่อกษัตริย์ไม่รับรู้ก็ดีไป แต่เมื่อรับรู้ว่ามีผู้ที่กล้าลบหลู่เชื้อสายของเขามีหรือกษัตริย์พระองค์นี้จะเก็บทาสเหล่านั้นไว้ ทาสย่อมเป็นทาส มันมีค่าต่ำกว่าสิ่งของ มีค่าต่ำกว่าหมูหมากาไก่ เพียงออกปากคำเดียว จะเก็บไว้หรือเขี่ยทิ้งล้วนแล้วแต่จิตใจของเจ้านาย เมื่อกษัตริย์อนุญาต ดำออกคำสั่งฝังทาสทั้งสองร้อยคนทั้งเป็นโดยทันทีเพื่อไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่างแก่ผู้คนอีก

ผู้คนน้อยนักจะกล้าเดินเฉียดผ่านประตูห้องของเขาหากไม่ถึงเวลารับประทานอาหารหรือได้รับคำสั่งด่วน ไม่มีทาสใดกล้าเข้าใกล้ มีแต่เหล่าคนรับใช้ที่เป็นไพร่รับจ้างจึงสามารถอยู่ได้อย่างสงบสุข

เวลาผ่านไปผู้คนเริ่มที่จะลืมเลื่อนองค์ชายใหญ่ผู้นี้ไปแล้ว เขาก็ไม่ได้สนใจภายนอก อาจารย์ยุทธมากน้อยเดินทางเข้าออกวังขององค์ชายเป็นว่าเล่น พวกเขาต่างสั่งสอนวิชาความรู้ทั้งศาสตร์และศิลป์แห่งสงครามให้กับองค์ชาย เมื่ออายุได้ 12 ขวบปี องค์ชายนำทหาร 500 นายออกศึกเป็นครั้งแรก เขาบุกตะลุยไปในใจกลางของข้าศึก เด็ดหัวของแม่ทัพศัตรูออกมาได้สำเร็จโดยที่เสียทหารไปเพียงครึ่งเดียว วีรกรรมครั้งนี้สร้างชื่อเสียง “องค์ชายนักรบ” ให้กับเขา แต่ถึงกระนั้นทุกคนก็ยังรู้สึกดูถูกดูแคลนเขาอยู่ดี เพราะถ้าหากเขาสามารถใช้เวทมนตร์ได้ เขาคงเสียทหารไม่ถึงหนึ่งร้อยนาย

ดำเสนอตัวเองอยู่แนวหน้า เป็นเจ้าเมืองกินเมืองทางใต้ของเมืองขุนเขา ‘เมืองแมกไม้’ ดูแลหน้าด่านภายในร่วมกับอาจารย์ของตัวเองผู้เป็นแม่ทัพ ทางใต้หนักหนากว่าทางเหนืออยู่มาก ด้วยชนกลุ่มน้อยที่ค่อนข้างมาก ภูมิประเทศที่เต็มไปด้วยภูเขา ป่าเขตร้อนที่เต็มไปด้วยสัตว์มีพิษ จะรบราฆ่าฟันกันแต่ละทีล้วนต้องเสียทหารเป็นจำนวนมากให้กับสัตว์ร้ายก่อนที่จะได้ปะทะกันจริงๆ ในเขตพื้นที่นี้จึงไม่มีการรบขนาดใหญ่ จะมีเพียงการรบเล็กๆ นำกองกำลังของตนเองเดินทางออกไปซุ่มโจมตีหรือคุ้มครองขบวนบุคคลสำคัญเสียส่วนใหญ่

แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เมื่อเขากินเมืองเมกไม้ทางใต้ได้ไม่นาน สาส์นจากพระบิดาก็มาถึง “กษัตริย์เมืองขุนเขามีรับสั่ง ให้ราชโอรสพระองค์โตแห่งกษัตริย์เมืองขุนเขาทำการเสด็จไปอภิเษกสมรสที่เมืองหนานเจ้าเพื่อเป็นการผูกสัมพันธ์ไมตรีกับเจ้าเมืองหนานเจ้าสืบไป” นั่นคือเหตุการณ์ก่อนที่เขาจะตกตายแล้วได้เจอกับสิง

“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมันสามารถทำลายกรงขังลงได้ง่ายๆ” เขาพึมพำออกมา

“อะไรนะขอรับองค์ชาย” เสียงของหนึ่งในสองคนที่ยืนคุยกันอยู่ในห้องตอนแรกดังขึ้น

“ไม่มีอันใด พวกเจ้า...ออกไปเถอะ” สิงตอบคำอย่างยากลำบาก ตอนนี้ตัวเขา ไม่ซิ เจ้าของร่างบาดเจ็บแล้ว ไม่น่าเชื่อว่ากองทหารของเขาจำนวนหนึ่งร้อยคนกลับถูกซุ่มโจมตีด้วยกองกำลังไม่ทราบฝ่ายนับพัน เขาปลิดปลงศัตรูได้เกือบทั้งหมด นายทัพใหญ่ของพวกมันเห็นท่าไม่ดีจึงลอบโจมตีในเวลาที่ดำอ่อนแรงที่สุด โดยใช้เวทเสริมพลังเข้าไปในหอกแล้วปาออกมาจากที่ลับตา เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่สิงได้ยินเมื่อตอนพยายามเปิดประสาทสัมผัสคงเป็นเสียงของพวกมันที่ติดตามมากับวิญญาณของสิงก่อนตาย น่าเสียดายที่มันเป็นการลอบโจมตีจากด้านหลัง ทำให้เขาไม่สามารถจดจำใบหน้าของมันได้

“ข้าบอกแล้ว องค์ชายไม่เป็นอะไรหรอก” เจ้าของเสียงเข้มคนเดิมพูดขึ้น สิงไม่แม้แต่มีแรงจะเปิดตาขึ้นมามอง เขายังคงหลับตาลงแล้วกล่าวเบาๆ “พวกเจ้าออกไปดูแลคนเจ็บเถอะ”

“คาดว่าจะมีแต่คนตายพ่ะย่ะค่ะ” เจ้าของเสียงแรกกล่าวตอบ เขาถอนหายใจออกมาอีกครั้ง “โชคยังดีที่องค์ชายยังมีชีวิตสืบไป หาไม่พวกข้าคงต้องร่วมกลบฝังไปด้วย”

“สุดท้ายแกก็แค่กลัวตาย เหอะ พวกก็อมนอยก็แบบนี้แหละ” ชายเสียงเข้มกล่าวอย่างดูถูก

“เจ้ามาที่นี่ก็เพราะเรื่องเดียวกับข้าไม่ใช่หรืออย่างไร ทำเป็นพูดดีไปเถอะ รอดูว่าข้ารายงานเรื่องนี้ขึ้นตรงถึงองค์กษัตริย์ท่าน เจ้าคงถูกปลิดปลงศีรษะเป็นผู้แรก”

“ออกไป” สิงกล่าวเสียงเรียบ เขาต้องการพักผ่อน ไม่ใช่ต้องการฟังคนสองคนโต้เถียงกัน

“พ่ะย่ะค่ะ” ทั้งคู่รีบรับคำแล้วเดินออกไปทันที ก่อนที่จะมีมือคู่หนึ่งวางลงบนบาดแผลของเขา กล้ามเนื้อของสิงชักกระตุกอย่างไม่รู้ตัว เขาไม่รู้ว่ามีคนอีกคนในห้องนี้มาก่อน มือที่วางลงนั้นเบาอย่างบอกไม่ถูกหากให้คาดคะเนตามประสบการณ์ของเขาและตามความทรงจำของดำ ผู้ที่สัมผัสกับแผลตอนนี้คงเป็นหมอใบ้ แพทย์สนามหญิงคนเดียวของกองทัพ

“เจ้าก็ออกไปเถอะ” สิงกล่าวเบาๆ อีกครั้ง เสียงขยับตัวเบาๆ เหมือนเธอกำลังย่อยกอะไรบางอย่างอยู่เขาก็บอกไม่ถูก แล้วเสียงเดินก็ดังขึ้นเป็นจังหวะอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้มันดังจนเกินไปก้าวผ่านประตูออกไป แต่เมื่อฟังดูดีๆ ตอนนี้เหมือนเป็นกระโจมเสียมากกว่า การเดินเข้าออกล้วนต้องผ่านม่านไข่มุก พวกมันจะกระทบกันเมื่อมีผู้เดินผ่านเข้าออก แล้วสุดท้ายปิดด้วยประตูแผ่นหนังอีกครั้งเพื่อป้องกันลมฝนหนาวจากภายนอก

สิงถอนหายใจออกมาก่อนที่จะเพ่งสมาธิเพื่อทำการรักษาภายในเป็นลำดับแรก ตอนนี้เวลาสำคัญที่สุด ถึงแม้วิญญาณของเขาจะเข้ามาสู่ร่างนี้แล้ว แต่ร่างกายของร่างนี้ได้ตายไปแล้ว อวัยวะภายในบางส่วนได้ตายตามไปด้วย เขาต้องรีบซ่อมแซมมันก่อนที่เขาจะตายอีกครั้ง ‘เอาล่ะไอ้หนู ตอนนี้เจ้าคือข้า ข้าคือเจ้า ร่างของเจ้าเป็นของข้า วิญญาณของข้าเป็นของเจ้า เจ้าจงจากไปอย่างสงบเถิด เรื่องที่เหลือข้าจักสืบสานต่อเอง’ เขากล่าวกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่ไอสีดำจะค่อยๆ ไหลออกจากแผลอย่างช้าๆ

‘วิญญาณชำระกาย’ เป็นการใช้พลังวิญญาณเพื่อตรวจสอบอาการบาดเจ็บภายใน หากเขาไม่บาดเจ็บจากการถูกแทงจนเป็นแผลคงไม่มีควันดำหลุดรอดออกมาได้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาสนใจพลังวิญญาณที่สูญเปล่าเหล่านั้น เขายังต้องเร่งตรวจสอบอวัยวะภายในก่อน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 454 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

202 ความคิดเห็น

  1. #80 paepaek666 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2564 / 05:01
    เป็นงงๆแต่ก็ได้อยู่
    #80
    0
  2. #43 Burning Legion Leader (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 17:47
    งูสองตัว ปรับภาษาหน่อยน่าจะดีกว่านี้ แต่รวม ๆ น่าสนใจครับ
    #43
    0
  3. #37 111555999888Jo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 07:54
    สนุกน่าสนใจมากค่ะไรท์
    #37
    0