ราชสีห์ขนดำ

ตอนที่ 25 : สฟิงซ์น้ำแข็ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 246 ครั้ง
    25 พ.ย. 63

สิงเดินทางโดยเกวียนขนาดใหญ่ สี่ล้อ สองม้าลากเลื่อน มุ่งตรงสู่ใจกลางเมืองอย่างเงียบๆ ไม่นานกำแพงบ้านขนาดใหญ่ก็ปรากฏ มันสูงหกศอก พร้อมทั้งประดับไว้ด้วยโคมสีต่างๆดูแปลกตา เมื่อเกวียนหยุดลง เสียงเคาะประตูดังขึ้นเล็กน้อย สิงจึงได้เปิดออกไป ประตูหน้าบ้านที่ทำจากเหล็กกล้าถูกเปิดรอเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว พร้อมทั้งนักบู๊ประดับกระบองทั้งสองที่จ้องมองมายังเขา

เมื่อมองเข้าไปด้านใน ทางเดินถูกปูด้วยหินอ่อน สองข้างทางเต็มไปด้วยพุ่มไม้ดอก สระบัว แลโขดหินประดับดูงามตาอย่างบอกไม่ถูก ตรงมุมของบ้านปลูกไว้ด้วยต้นพิกุลที่กำลังออกดอกส่งกลิ่นโชยมาตามสายลม ประดับม้านั่งใต้ต้นสำหรับพักผ่อนย่อนใจยามบ่ายแต่ยามนี้กลับไร้ผู้คน

ชายร่างอ้วน คหบดีใหญ่ที่แต่งชุดเจ็ดสีเดินเข้ามาต้อนรับสิงโดยทันที ตามตัวของเขาประดับไว้ด้วยเครื่องประดับจากเงินและทองมากมาย เมื่อเดินหนึ่งก้าว เสียงกระทบกันของเครื่องประดับดังขึ้นสามสี่ครั้ง

“ท่านอ้วน” สิงประสานมือกล่าวทักทายทันที น้อยคนในภาคใต้ไม่รู้จักคหบดีผู้นี้ แม้แต่สิงเองเมื่อได้ยินชื่อบ้านประดับหยกยังต้องรู้สึกแปลกใจที่คหบดีใหญ่กลับตามตัวหมอบ้านผู้หนึ่งเข้ามารักษา

“ท่านหมอ” คหบดีอ้วนกล่าวทักตอบ พร้อมทั้งมองสำรวจสิงอย่างแปลกใจ เขาผ่านโลกมาก็มาก รู้จักผู้คนมากมาย การใช้ชีวิตและดำเนินนโยบายทางการค้าบนความไม่ตัดสินผู้คนจากภายนอก เมื่อสิงมองไปด้านหลังของคหบดีอ้วนกลับพบกับเด็กสาวอีกผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ เธอคือคนเดียวกันที่ชี้หน้าโต้เถียงกับสิงเมื่อยามไปยังบ้านตระกูลเสอิอนอร์

“ท่านเจ้าบ้านน้อยก็มาด้วย”

“เหอะ เจ้ามาซิน่าแปลกใจกว่าข้ามา ข้าก็คิดว่าหมอมีชื่อที่ไหน ที่แท้ก็แค่หมอผมดำธรรมดาคนหนึ่ง”

“อย่าได้เสียมารยาท” เสียงอันแหบพร่ากล่าวเตือนก่อนที่จะไอออกมาตบท้าย เจ้าบ้านตัวน้อยได้แต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแล้วถอยหลังออกไปอย่างไม่ยินยอม ผู้ชรากลับส่งมาแต่เสียงไม่ปรากฏตัว แต่สิงรับรู้ได้ถึงการคงอยู่ของเขาได้ดี ชายชรามีชื่อผู้นี้มักหลบอยู่หลังม่านประตูเสมอ ชายชราผู้ที่สามารถโยกย้ายแมวขี้เกียจให้มายังชายแดนได้

“ท่านหมอ จากมาสบายดี” กลิ่นหอมเองก็รีบวิ่งออกมาต้อนรับ เมื่อทักทายสิงเสร็จก็วิ่งเรียกหาท่านปู่ของเธอ ก่อนที่เจ้าบ้านน้อยเสอิอนอร์จะวิ่งตามไปด้วย ดูเหมือนตอนนี้ทั้งสองจะเป็นเพื่อนเล่นของกันและกัน การไม่ถือตัวของเจ้าบ้านน้อยทำเอาสิงแปลกใจเช่นกัน หากไม่รับรู้มาก่อนว่าเธอคือเจ้าบ้านใหญ่ เขาคงเห็นเธอเป็นเพียงหญิงรับใช้ธรรมดาๆนางหนึ่ง

“ไม่ทราบว่าท่านอ้วนต้องการให้ข้าน้อยรักษาผู้ใดหรือขอรับ”

“เชิญทางนี้ท่านหมอ” คหบดีอ้วนเชิญสิงเดินติดตามเขาเข้าไปยังสวนหลัง เขามีเส้นสายกับทางบ้านเสอิอนอร์อยู่บ้าง เมื่อต้องการทราบปูมหลังของสิง มันไม่ยากนักที่จะทำให้เขารับรู้ ยิ่งสิงเปิดตัวต่อบ้านเสอิอนอร์ชัดเจนถึงที่มาของตนเองทำให้คหบดีอ้วนเชื่อถือจนหมดใจและยิ่งมั่นใจมากเสียยิ่งกว่าเดิมอีก

ภายในบ้านพักขนาดใหญ่อีกหลัง หญิงสาวในชุดหลากสีประดับเครื่องทองเล็กใหญ่ตามลำดับน้อมรออยู่ ใบหน้าของพวกเธอต่างมองมาที่สิงอย่างระมัดระวัง ทั้งหมดคงเป็นเมียน้อยใหญ่ของคหบดีผู้นี้ หากนับรวมๆ ได้ด้วยตา ไม่รวมเมียทาสประดับเงินทั้งหลายที่นั่งอยู่คงมีเกินยี่สิบนางแล้ว เขาไม่แปลกใจเลยทำไมร่างกายของคหบดีอ้วนฉุถึงเพียงนี้แต่กลับมีพลังวิญญาณเบาบางจนแทบจับต้องอันใดไม่ได้ และเข้าใจว่าทำไมพวกเธอถึงมองสิงอย่างระมัดระวัง หากสิงรักษาผู้ที่อยู่ในห้องได้จริงแลพึ่งตาต้องใจพวกเธอ คาดว่าไม่ทันถึงพรุ่งนี้พวกเธอคงถูกส่งตัวเข้าห้องหอกับสิงเพื่อเป็นของกำนัลในทันที

“ท่านหมอ ท่านมาแล้ว” หญิงสาวที่ดูเหมือนจะเป็นแม่ใหญ่เดินออกมาต้อนรับ ขอบตาของเธอแดงก่ำแต่กลับเต็มไปด้วยร่องรอยของความดีใจ สิงถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเมื่อเห็นว่าเธอเหมือนจะโผเข้ามาใกล้ๆ ถึงแม้ตัวเธอจะซูบผอมอยู่บ้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหี่ยวย่นเกินกว่าวัยแต่คนอย่างสิงยังสามารถมองเห็นความงดงามของเธอได้ ในอดีตตัวเธอคงเป็นหญิงงามล่มเมืองนางหนึ่ง ด้วยชุดลูกไม้สีเรียบ หากไม่ประดับเครื่องประดับหยกแลทองทั้งตัว เขาหารู้ไม่ว่านางคือแม่ใหญ่ของบ้านหลังนี้

“คุณนายใหญ่”

“เชิญท่านเข้าไปดูลูกสาวข้าเถอะ ตั้งแต่ยาวิเศษที่ท่านมอบไว้ถูกใช้หมดไป อาการของนางกลับมากำเริบอีกแล้ว”

“รีบพาไปเถอะขอรับ”

ประตูห้องที่ถูกรักษาเอาไว้โดยนักบู๊หญิงถูกเปิดออก ไอความเย็นถูกตีกลับออกมาสร้างความน่าสะพรึงแก่ผู้ที่ได้สัมผัส ความเย็นที่ส่งออกมาจากในห้องไม่ต่างจากตอนเปิดตู้เย็นในฤดูร้อน มันทั้งเย็นสบายและรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวในเวลาเดียวกัน สิงทั้งรู้สึกคุ้นเคยและแปลกใจในเวลาเดียวกัน

เขาไม่รอช้าก้าวเข้าไปภายในก่อนที่เขาจะเห็นรูปสลักน้ำแข็งรูปหนึ่งนอนอยู่ หากไม่เห็นว่าดวงตาของเธอสามารถกลอกไปมาได้ แม้แต่สิงเองคงไม่คิดว่าเธอเป็นสิ่งมีชีวิต สาวน้ำแข็งเองก็หันหน้ามามองสิงที่เดินเข้ามา ชายชุดดำผู้ส่งผลคุกคามที่ยากจะบ่งบอกกำลังก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ จิตใจของเธอแทนที่จะยินดีกลับหวาดกลัว พลังเวทน้ำแข็งจิตเหมันต์กำลังบ่งบอกเธอว่าชายผู้นี้เป็นตัวอันตราย

“คุณหนู” สิงกล่าวทักทายเบาๆ ก่อนที่จะหันไปถามคหบดีอ้วนแลภริยา “มีข้อกำหนดใดในการรักษาหรือไม่ขอรับ” สิงต้องถามก่อน บางบ้านมีข้อกำหนดมากมาย บ้างห้ามโดนตัว บ้างห้ามมองหน้า บ้างหนักกว่าคือห้ามเห็นตัวของผู้รักษาเลย แต่ดูเหมือนข้อสุดท้ายจะไม่ใช่

“บ้านข้าไม่มีพิธีรีตองมากมาย เชิญท่านหมอเถอะ” สิงโน้มตัวทำความเคารพหญิงสาวอีกครั้งก่อนที่จะนั่งลง

เขายืนมือออกไปแตะสัมผัสที่ข้อแขนของเธอตามแบบฉบับหมอจีนในหนังกำลังภายในยอดนิยม แต่หาได้ส่งพลังใดๆ เข้าไปตรวจสอบไม่ วิธีนี้สามารถตรวจสอบการเต้นของหัวใจได้ แต่ตอนนี้กลับไม่สามารถตรวจสอบอันใดได้เลยเนื่องจากร่างส่วนนี้ของเธอกลายเป็นน้ำแข็งไปเสียแล้ว ยังคงใช้ปากสอบถามอาการแทน “ท่านสามารถตอบคำข้าได้หรือไม่”

หญิงสาวไม่ตอบคำ เธอพยายามจะอ้าปากพูดแต่ดูเหมือนอาการจะหนักใช่เล่น สิงไม่รอช้าส่งพลังวิญญาณเข้าไปทันทีพร้อมทั้งหลับตาลงก่อนที่จะเปิดตาขึ้นส่ายศีรษะเบาๆ พลังวิญญาณกระแสเล็กที่ส่งเข้าไปภายในห้วงพลังกลับถูกต่อต้านเอาไว้ด้วยกำแพงน้ำแข็งขนาดใหญ่ไม่อาจใช้กำลังเพียงน้อยนิดนี้ทะลุทะลวงออกไปได้

“เป็นยังไงบ้างท่านหมอ” ภริยาคหบดีรีบถามอาการ สิงได้แต่ส่ายหน้าแล้วกล่าวตอบ “ข้าไม่ค่อยมีสมาธิเสียเท่าไหร่ ขอรบกวนพวกท่านออกไปก่อนได้หรือไม่ แล้วก็กรุณาคุ้มกันที่นี่อย่างแน่นหนาด้วย”

“ได้ ได้ ถ้าหากท่านรักษานางได้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนทำตามท่านสั่งหมด” คหบดีรีบพาภรรยาของตัวเองออกไปทันที เขาเข้าใจดีว่าหมอบางคนมีวิธีรักษาอาการที่ไม่อาจให้คนภายนอกเห็นได้ โลกยุคนี้เป็นยุคที่รักวิชาหวงวิชา ยิ่งเป็นวิชาความรู้ที่น่ามหัศจรรย์พวกเขายิ่งหวงแหนเป็นพิเศษ

เมื่อเสียงประตูปิดลง สิงผสานวิญญาณรวบรวมไว้ที่มือ ก่อนที่จะกดมันลงที่หน้าผากของหญิงสาวเบาๆ ส่งพลังวิญญาณแทรกซึมเข้าไป แลใช้พลังวิญญาณกระจายออกย้อมห้องทั้งห้องให้เป็นสีดำปิดผนึกสถานที่เอาไว้

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงต้าน พลังความเย็นจำนวนมากพยายามที่จะเข้าต้านปะทะกับพลังวิญญาณ แต่ดูเหมือนว่าตัวมันเองก็ถูกปะทะเข้าจู่โจมจากพลังที่มองไม่เห็นจากด้านหลังเช่นกัน สิงหยิบมีดงาช้างขึ้นมาโดยที่ไม่ดึงออกจากฝัก เขากรีดไปบนอากาศเสียปริแตกก็ดังขึ้น จากไอความเย็นกลายเป็นกลิ่นอายแห่งความตาย สิงรวบรวมสมาธิจมดิ่งลงไป ภาพเบื้องหน้าของเขาเปลี่ยนไป ตอนนี้รอบบริเวณเต็มไปด้วยความหนาวเย็น

ความหนาวเย็นสีดำ ถึงแม้จะสัมผัสกับน้ำแข็งและบรรยากาศภายในจิตใจของหญิงสาวได้ แต่กลับมองอะไรไม่เห็น

“ด้วยนามของเทพอสุราทั้งห้า ข้าขอใช้นามสูงสุดแห่งเทพผู้ชี้ทาง เพื่อเบิกเนตรและนำทาง” เขารวบรวมพลังเอาไว้ที่จุดเดียวก่อนที่ตาดวงที่สามจะปรากฏขึ้นบริเวณหน้าผาก ม่านหมอกสีดำรับรู้ได้ถึงความน่ากลัว มันบิดเบี้ยวไปแล้วหลอมรวมกันเป็นหนึ่ง เปิดให้เห็นร่างของหญิงสาวที่กำลังหมดสตินอนอยู่บ้านพื้นน้ำแข็งของจิตใจ ที่รอบข้างกายของเธอเต็มไปด้วยดวงวิญญาณสีดำรูปร่างแปลกตา พวกมันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน แต่เมื่อเห็นสิงที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างช้าๆ

พวกมันเองก็ไม่รีรอลังเล ร่างของดวงวิญญาณสีดำเหล่านั้นควบรวมกันเป็นหนึ่ง ดูดพลังโดยรอบสร้างกายเนื้อขึ้นมาเป็นน้ำแข็งรูปร่างใบหน้าเหมือนมนุษย์สาวผู้นั้นทุกประการแต่ตัวกลับเป็นสุนัข มีปีกดั่งค้างคาว หางเองก็กลับกลายเป็นงูเห่าแผ่แม่เบี้ย พวกมันทั้งสองหัวส่งเสียงกู่ร้องระเบิดพลังจนสิงต้องถอยหลังกลับไปสองก้าว

“มนุษย์เอย เจ้าเป็นใคร” เสียงของมันกระแทกเข้าสู่โสตประสาทของสิง ดวงตาของมันกลับกลายเป็นสีดำ ถึงแม้จะดูงามสง่าแต่กลับดูน่าสะอิดสะเอียนจากกลิ่นอายความตายที่ถูกส่งออกมา

“น่าแปลก เจ้าเป็นแก่นพลังเวทแต่กลับส่งกลิ่นอายของพลังวิญญาณ เจ้าเป็นตัวอะไรงั้นเหรอ สฟิงซ์?” สิงกล่าวพร้อมทั้งชักมีดออกมาจากฝัก “ด้วยนามของเทพอสุราทั้งห้า ข้าขอใช้นามสูงสุดแห่งเทพผู้คุมขังเพื่อเรียกหาและจองจำเจ้า” กรงขังสีดำที่ใช้กักขังองค์ชายดำถูกสร้างขึ้นมาอีกครั้ง สิงยกมือขึ้นพร้อมทั้งบีบลง ร่างของมังกรก็ถูกคุมขังโดยทันที

"เจ้ากล้าดียังไงเจ้ามนุษย์" มันพยายามจะขยับตัว แต่มีหรือสิงจะปล่อยมันไปง่ายๆ เขามีประสบการณ์จากองค์ชายดำมาแล้ว ว่าโลกนี้นั้นจะใช้ตรรกะเดิมจากโลกอดีตเข้ามาไม่ได้ "ข้าขอสั่ง โองการเชิญสรรพเทพ" เมื่อมันไม่มีท่าทียินยอม มีแต่ต้องลงมือก่อนค่อยพูดคุยตามแบบฉบับขององค์ชายใหญ่เท่านั้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 246 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

203 ความคิดเห็น

  1. #39 masukusang (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 09:03

    คิดถึงจูบดูดวิญญาณ5555ตั้งชื่อสกิลให้แล้วเนี่ยยย
    #39
    1
  2. #36 Kmmio (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 10:45

    รอคร้าบบบ
    #36
    0