ราชสีห์ขนดำ

ตอนที่ 24 : ไสยเวท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 221 ครั้ง
    24 พ.ย. 63

สิงออกเดินทางมาได้ไม่นาน เสียงสัญญาณคุ้นหูก็ดังขึ้น เขาเดินหลบเลี้ยวเข้าไปยังสถานที่ที่ไร้ซึ่งผู้คน หน่วยหน้ากากก็ปรากฏตัว พวกเขามีทั้งหมดสี่คนคุกเข่าลงกับพื้นข้างหนึ่ง ส่วนมือขวาทาบกับหน้าอก

“ทำไมพวกเจ้าเดินทางกันเร็วเสียจริง”

“พวกกระหม่อมปรึกษากันว่าหากจะปล่อยให้องค์ชายใหญ่ท่านเดินทางด้วยตัวคนเดียวเป็นเวลานานออกจะเสี่ยงภัยเกินไป พวกเราจึงแบ่งกันออกเป็นสองกลุ่ม เมื่อถึงจุดที่ปลอดภัยให้ทหารขนดำมารับนักโทษไปแล้วพวกกระหม่อมแยกกันเดินทาง กลุ่มแรกคุมนักโทษทำตามพระประสงค์ขององค์ชายท่าน ส่วนอีกกลุ่มหรือกลุ่มกระหม่อมที่มีความสามารถในการเดินทางสูงเพียงสี่คน ให้รีบเดินทางมาสมทบองค์ชายท่านพ่ะย่ะค่ะ”

สิงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ “พวกเจ้ามาก็ดี ข้ามีเรื่องให้ช่วยพอดี”

“พ่ะย่ะค่ะ” ทั้งหมดรับคำ แต่สิงกลับไม่ตอบทันที เขาสั่งให้ทั้งสี่ลุกขึ้นยืน ก่อนจะสั่งให้กระจายตัวออกไป สิงเดินทางไปยังที่พัก เมื่อเข้าไปถึงภายในห้องที่มันถูกทำความสะอาดเสร็จสิ้นไปแล้ว ทุกอย่างถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด แต่ขณะกำลังนั่งลง เสียงวิ่งด้วยความเร่งรีบกลับดังขึ้นมาจากภายนอกเสียก่อน

“นายท่านกลับมาแล้วหรือขอรับ”

“มีอันใดกัน” สิงถามออกไป ทำไมผู้รับใช้ถึงแตกตื่นยินดีถึงเพียงนี้

“มี...มี...เรื่อ...”

“ใจเย็นๆ ไม่ต้องรีบ”

“มีคนต้องการพบท่านขอรับ” ผู้รับใช้จุดพักม้าอธิบายว่าในขณะที่กำลังทำความสะอาดห้องพักอยู่ กลับมีเกวียนที่ทำจากม้าสองตัว ตัวเกวียนถูกทำขึ้นด้วยไม้สักทองลงรักปูไปด้วยผ้าหลากสีเดินทางมาจอดที่หน้าบริเวณจุดพักม้าแห่งนี้ พวกถามหาคนที่รูปลักษณ์ ท่าทาง และชื่อของสิง

“พวกเขามากี่คน”

“ข้าไม่เห็นว่าในเกวียนมีกี่คน แต่คนที่เข้ามาติดต่อเหมือนเป็นนักบู๊ติดตาม อ่าใช่ ยังมีชายชรากับเด็กสาวอยู่ด้วยขอรับ คนที่ถามหาท่านเป็นชายชราผู้นั้น เห็นว่า เอ่อ ถ้าจำไม่ผิดชายชรานั่นน่าจะชื่อทิต”

“ลุงทิตงั้นเหรอ พวกเขาบอกหรือเปล่าว่าตามหาข้าทำไม”

“พวกเขาบอกว่ามีคนที่ต้องการให้นายท่านรักษาขอรับ ตอนนี้พวกเขาเช่าบ้านที่ใจกลางเมือง พึ่งจากไปได้ไม่นาน นายท่านก็เดินทางกลับมาพอดี พวกเขายังแจ้งอีกว่าหากนายท่านกลับมาแล้วให้ข้าแจ้งท่านว่าให้นายท่านเตรียมตัว พวกเขาจะส่งคนมาเชิญท่านไปยังที่นั่น”

“เช่นนั้นเหรอ ข้าเข้าใจแล้ว” สิงล้วงเงินเหรียญหยิบยื่นให้ มันเป็นธรรมเนียมเล็กๆ ของที่นี่ นั่นทำให้ทำไมผู้รับใช้ถึงได้รีบร้อนถึงเพียงนี้ ใครที่แจ้งข่าวได้ก่อนผู้นั้นมักได้ค่าเหนื่อยเสมอ ผู้รับใช้คนนี้เห็นว่าผู้รับใช้แลชาวบ้านคนอื่นๆต่างวิ่งไปยังบ้านเช่าหลังนั้นแล้ว เขาจึงวิ่งสวนกระแสของประชาชนทั้งหล่ายมายังที่พักของสิงแทน ถึงแม้จะได้รับเงินที่น้อยลงแต่ก็ยังดีเสียกว่าไม่ได้เลย

เมื่อประตูห้องปิดลง หน่วยหน้ากากก็ปรากฏที่มุมห้อง “องค์ชายท่านต้องการไปหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าบอกไปแล้ว ข้าปลอมตัวเป็นหมอ มีหมอที่ไหนไม่ยอมไปรักษาคนไข้กัน”

“เพียงแต่องค์ชายท่าน เอ่อ...”

“ไม่รู้เรื่องการรักษา” สิงยิ้มพร้อมทั้งหัวเราะเบาๆ ในลำคอ คำๆนี้เขาได้ยินมันบ่อยเสียจริง สิงได้แต่คิดก่อนจะพูดออกมา “วิธีรักษานั้นมีหลายทาง ข้าไม่รู้เรื่องสมุนไพร ไม่รู้ถึงขั้นตอนรักษาใดๆ แต่หาได้หมดทางรักษาไม่ โลกนี้หากเจ้ารักษาคนเป็น เจ้าใช้เพียงลมปากก็สามารถรักษาโรคบางประเภทได้ โรคแต่ละโรคมีหนทางรักษาที่แตกต่างกันออกไป”

“หม่อมฉันน้อมรับคำสั่งสอนพ่ะย่ะค่ะ”

“ส่วนอีกเรื่อง” สิงหยิบร่างของควายธนูขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ “พวกเจ้าไปคัดเลือกนักโทษประหารมาสักคนสองคนก็แล้วกัน ข้าต้องการพวกเขาอย่างมีชีวิต นำพวกมันมารอข้าที่ห้องนี้”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าขอเน้นย้ำสักหน่อยว่า พวกมันต้องเป็นนักโทษที่มีความสามารถทางเวทสูง ยิ่งสูงยิ่งดี”

“องค์ชายใหญ่ แบบนั้นจะเป็นอันตรายนะพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ต้องห่วง มัดมันหรือทำลายอันใดมันก็ได้ ขอเพียงมันไม่ตายก็พอ” สิงลูบศีรษะควายธนูปั้นเบาๆ “หลังจากนี้ไปแนวทางการฝึกของคนในหมู่บ้านขนดำจะเปลี่ยนไป”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“พวกเจ้าไม่ถามหรือว่าเปลี่ยนไปเป็นแบบไหน” หน่วยหน้ากากยังคงเงียบเช่นเดิมสิงจึงยิ้มออกมาพร้อมทั้งอธิบาย

“อันว่าผู้ที่เกิดมาพร้อมผมสีดำล้วนเป็นอัปมงคล ไร้ซึ่งความสามารถทางเวทมนตร์ ยากที่จะสามารถเติบโตให้โดดเด่นได้ เพียงแต่ว่า” สิงยกมือของตนเองขึ้นปรากฏเงาสีดำพาดผ่านห้อง เปลี่ยนจากห้องธรรมดาให้มืดมิดเต็มไปด้วยสีดำ เงาไม่ได้ปกปิดที่นี่ มันเพียงย้อมสีของที่นี่ให้กลายเป็นสีดำทั้งหมดเท่านั้น

“ใช่ว่าจะไม่มีทางเอาเสียเลย” แม้สิงไม่เห็นใบหน้าของหน่วยหน้ากากแต่เขาก็รับรู้ได้ถึงความตกใจของทั้งสี่อย่างชัดเจน การหายใจที่ขาดห้วง กล้ามเนื้อทั้งตัวหดเกร็งไม่อาจควบคุมสิงใดๆ ได้

“องค์ชาย....นี่มัน”

“พวกนี้เรียกว่าพลังวิญญาณ พวกเขาล้วนบอกว่าเหล่าขนดำเช่นข้านั้นไร้ซึ่งความสามารถทางเวท...ย่อมจริงแท้ เพียงแต่พวกเขากลับไม่ได้บอกว่าเหล่าขนดำเช่นข้าไร้ซึ่งพลังวิญญาณ” เขากล่าวเสร็จแล้วกำมือวางบนโต๊ะ เงาดำที่ย้อมทุกสรรพสิ่งล้วนสลายหายไป “น่าเสียดายที่มันฝึกค่อนข้างยากและมีค่าตอบแทนสูง แต่ข้ารับรองเลยว่าคนในหมู่บ้านขนดำผู้มีผมสีดำล้วนยินดีที่จะฝึกมัน”

“ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะองค์ชายใหญ่” ครั้งนี้เป็นหน่วยหน้ากากที่รีบหมอบกราบลง หน้ากากของพวกเขากระทบกับพื้นเป็นเสียงอันดัง หลังจากแสดงความยินดีก็ไม่อาจประคองตัวลุกขึ้นมาได้อีก

“น่าเสียดายที่พวกเจ้าไม่อาจเรียนมันได้ แต่เอาเถอะ ต่อให้เรียนไม่ได้แต่ยังสามารถใช้ได้ ความสามารถนี้ข้าเรียกมันว่าไสยเวท มันเป็นพลังที่แลกมาด้วยพลังวิญญาณ สามารถนำไปบรรจุในสิ่งของหรือสิ่งมีชีวิตได้ แต่ถ้าในสงครามจริงๆ มันก็ไม่อาจเทียบพลังเวทเช่นพวกเจ้าได้เลย เพราะไสยเวทต้องมีขั้นมีตอนในการทำ มีพลังแลสิ่งของที่ต้องแลกเปลี่ยน เอาเถอะพูดไปสองไพเบี้ย เอาไว้ถึงเวลาที่พวกเจ้านำตัวนักโทษประหารนั่นมาได้ ก็จะได้ทราบเอง” เมื่อเห็นทั้งสี่ยังไม่ขยับสิงจึงต้องออกคำสั่งต่อ

“ไปเถอะ”

“พ่ะย่ะค่ะ” เมื่อหน่วยหน้ากากทั้งสี่ลุกขึ้นจากพื้นแล้วจากไป สิงค่อยได้เห็นที่พื้นว่ามันเปียกชุ่มอยู่เล็กน้อย เขาได้แต่ยิ้มพร้อมทั้งส่ายศีรษะอย่างเหนื่อยอ่อนและอบอุ่นหัวใจ มันอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาจริงๆ “เป็นถึงหน่วยหน้ากาก รับรู้เท่านี้ก็ร้องไห้ออกมาเสียแล้ว รู้ถึงไหนอับอายถึงที่นั่นจริงๆ เฮ้อ”

.

.

หลังจากหน่วยหน้ากากออกไป เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นมาอีกครั้ง สิงรีบเก็บควายธนูลงไปในถุงย่าม เดินไปเปิดประตูห้องออกมาด้วยรอยยิ้ม ทิตและหลานสาวน้อมรออยู่ก่อนรีบกล่าวทักทายทันที

“ท่านหมอ จากมาสบายดี”

“ขอรับท่านลุง เห็นผู้รับใช้โรงพักม้าแจ้งว่ามีผู้ป่วยต้องการการรักษาเช่นนั้นหรือขอรับ”

“ขอรับท่านหมอ” ทิตผายมือไปด้านหลังให้เห็นนักบู๊คนหนึ่งยืนอยู่ เมื่อเขาเห็นว่าสิงหันมาก็รีบผสานมือโค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทาย สิงไม่รอช้าทำท่าทางเดียวกันตอบกลับไปทันที

“ไม่ทราบพี่ท่านนี้คือ...”

“ข้าน้อยชื่อว่าบุญเป็นนักบู๊ประจำบ้านประดับหยกขอรับ” เมื่อกล่าวคำผมสีแดงของเขากระเพื่อมเล็กน้อย

“เขาเป็นหัวหน้านักบู๊ของบ้านประดับหยก คหบดีใหญ่ของหมู่บ้านข้าน่ะท่านหมอ” ทิตรีบอธิบายเสริม “ท่านหมอยังจำยาวันนั้นได้หรือไม่ ยาที่ท่านหมอส่งมอบให้กับผู้คนในหมู่บ้านน่ะขอรับ พอดีว่าคุณหนูของบ้านประดับหยกเป็นโรคที่ยากจะรักษาหายได้ แต่ยาของท่านหมอกลับสามารถบรรเทาอาการของเธอได้ เมื่อนักบู๊ประจำบ้านของท่านคหบดีมาแจ้งข้า พวกเราจึงรีบเดินทางเพื่อติดตามหาตัวท่านแต่กลับหาไม่เจอแล้ว โชคดีที่ท่านหมอแจ้งเอาไว้ว่าต้องการจะเดินทางไปที่หนานเจ้า ทำให้ข้าสามารถพาพวกเขาติดตามมาจนพบท่านได้”

“เช่นนั้นเหรอ” สิงทำท่าคิดเล็กน้อยแต่ก็แอบชำเลืองไปยังบุญ ชายผู้นี้กำลังมองสำรวจสิงอย่างสนใจเช่นกัน นักบู๊ย่อมได้รับกลิ่นอายของนักบู๊เช่นเดียวกัน เขาจึงสนใจที่จะสำรวจสิงเป็นพิเศษ

“ได้ขอรับ ขอท่านโปรดนำทาง”

“เชิญ”

“เชิญ”

 

 

 

……………………….

ปล. ช่วงนี้จะค่อยๆทยอยแก้ไขคำผิดตอนเก่าๆนะครับ ขออภัยด้วยครับที่ทำให้ขัดใจในช่วงที่ผ่านมา ผมยุ่งจริงๆ โยนเข้าเครื่องตรวจแล้วลงเลย แหะๆ ตอนนี้เริ่มว่างมาหน่อยแล้ว กำลังกลับไปอ่านแล้วแก้ไขครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 221 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

204 ความคิดเห็น

  1. #35 จะพัด (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 00:03
    สนุกครับบบ ค้างมาากกกก
    #35
    0
  2. #33 0867816597n (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 21:19

    ......
    #33
    0
  3. #31 Batto- (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 19:02
    รอครับผม
    #31
    1
    • #31-1 (จากตอนที่ 24)
      24 พฤศจิกายน 2563 / 19:52
      รับทราบครับ
      #31-1
  4. #30 Chaos I (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 17:47
    ว้า~ กำลังสนุกเลย ขอบคุณมากครับ!
    #30
    1
    • #30-1 (จากตอนที่ 24)
      24 พฤศจิกายน 2563 / 18:09
      ครับผม
      #30-1
  5. #29 Redeye69 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 12:40

    ขอบคุณครับ
    #29
    1
    • #29-1 (จากตอนที่ 24)
      24 พฤศจิกายน 2563 / 18:10
      ครับ >w<
      #29-1
  6. #28 Kmmio (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 10:17

    😁😁😁😁😁😁
    #28
    1
    • #28-1 (จากตอนที่ 24)
      24 พฤศจิกายน 2563 / 18:10
      😁😁😁😁😁😁
      #28-1