ราชสีห์ขนดำ

ตอนที่ 20 : เสอิอนอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 281 ครั้ง
    20 พ.ย. 63

เมื่อเงินถูกจ่ายธุรกิจต้องเดิน แม่ค้าหน้าขาวกวักมือเรียกคนที่อยู่บริเวณนั้นให้มาเฝ้าร้านแทน เขามองสำรวจสิงก่อนที่จะพยักหน้ารับแล้วเข้าไปประจำที่ แล้วมีคนที่อยู่ห่างออกไปเดินมานั่งประจำแทนที่เขาที่ลุกเดินออกมา ทุกอย่างทำอย่างเป็นระบบ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ว่าจะร้านด้านนอกหรือแม้แต่แขกที่ทานอาหารอยู่ห่างออกไปต่างจับจ้องมองรอบๆ เป็นตาเดียว

“ข้าชักสนใจพวกท่านแล้วซิ” สิงกล่าวขณะมองสำรวจพวกเขา

“ของแบบนี้มันก็ต้องระวังกันหน่อย หากไม่เห็นว่าท่านเป็นเผ่ามนุษย์พวกเราคงไม่คิดค้าขายด้วย” แม่ค้าหน้าขาวพอสิงเดินไปตามซอกซอยต่างๆ เลี้ยวซ้ายที ขวาทีไม่นานก็มาถึงด้านหลังบ้านหลังหนึ่ง

“ที่นี่แหละ” เธอหันมาพูดกับสิงก่อนที่ประตูด้านหลังจะเปิดขึ้น สิงมองไปภายในที่นี่น่าจะเป็นจุดพักม้าอีกจุดของเหล่าสหายใต้ดิน บรรยากาศและกลิ่นสาบค่อนข้างแตกต่างจากภายนอกพอสมควร

เมื่อเห็นเจ้าของร้านหน้าขาวเดินเข้ามาเหล่าคนเฝ้าประตูต่างโค้งคำนับให้ สิงไม่รอช้าติดตามเดินเข้าไปด้วย เขามองสำรวจผู้คนอย่างสนใจ เมื่อเดินไปจนถึงมุมอาคารภายใน หักเลี้ยวอีกเล็กน้อย เบื้องหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยโลงศพทันที

“ที่นี่ค้าขายศพด้วยงั้นเหรอ” สิงถาม

“ที่นี่ไม่ได้ค้าขายศพหรอก ศพพวกนี้เราใช้หลบสายตาทางการน่ะ แต่ถ้าเจ้าอยากจะซื้อศพจริงๆ เราก็สามารถขายให้ได้” แม่ค้าหน้าขาวเพียงกล่าวล้อเล่นแต่สิงกลับเลียริมฝีปากกับครุ่นคิดถึงช่องทางการปลุกเสกสร้างของเขาแล้ว

สิงยังคงเดินติดตามเธอไปต่อจนกระทั่งถึงห้องเล็กๆ แห่งหนึ่ง แม่ค้าหน้าขาวก้มหน้าลงประสานมือ “นายท่าน มีผู้ที่ต้องการซื้อวัวศักดิ์สิทธิ์ทั้งเป็นเจ้าค่ะ” กล่าวจบชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินออกมาพร้อมทั้งถาดสีทองในมือ แม่ค้าหน้าขาวหยิบเหรียญทองสองเหรียญไปวางไว้ให้แล้วเขาก็เดินเข้าไป

ไม่นานเสียงของหญิงสาวก็ดังขึ้นจากภายในห้อง “ต้องขออภัยด้วย ท่านแขกผู้มีเกียรติ เราพึ่งเชือดมันไปเมื่อสักครู่นี้เอง”

“เชือดแล้วก็ไม่เป็นไร ข้ายินดีจ่ายในราคาเต็ม ข้าต้องการซากของมันอย่างสมบูรณ์”

“ซากของมันถูกส่งออกไปแล้ว ความเป็นจริงแล้วเราได้รับอนุญาตให้ค้าขายแค่ศีรษะของมัน”

“เช่นนั้นเหรอ เช่นนั้นท่านมีสินค้าอยู่เท่าไหร่”

“สองเหรียญทอง” เสียงตอบอย่างไม่ใส่ใจของเธอทำเอาดวงตาสิงหดเล็กลง ดูเหมือนว่าเจ้าบ้านจะไม่ค่อยอยากค้าขายกับเขาเสียเท่าไหร่

“ตกลง สองเหรียญทอง”

“ท่านไม่แปลกใจเลยงั้นหรือไง ดูเหมือนท่านจะอยากได้มันมาก” สิ้นเสียงของเธอมีสัญญาณขยับเคลื่อนไหวเล็กน้อยโดยรอบ สิงยิ้มออกมาพร้อมทั้งส่ายศีรษะ แม่ค้าหน้าขาวเองก็โค้งคำนับผู้ที่อยู่ในห้องแล้วถอยตัวเองออกไป

“แม่หญิง ข้าต้องการค้าขาย มิได้ต้องการสร้างศัตรู” สิงกล่าวย้ำน้ำคำ คนเราเข้าใจผิดกันได้ เมื่ออธิบายแล้วไม่ฟังค่อยแตกหักยังไม่สาย

“ท่านต้องการมันเพื่อสิ่งใด”

“เฮ้อ” สิงถอนหายใจก่อนที่จะบิดขี้เกียจขยับร่างกายเล็กน้อยเพื่อให้กล้ามเนื้อได้เตรียมตัว “ไม่มีอะไรมาก ตัวข้าเป็นหมอ ข้าต้องการมันจำนวนมากเพื่อประโยชน์แก่การทดลองของข้า”

“หมอเช่นนั้นหรือ น่าสนใจดีนิ หมอที่มีกล้ามเนื้อเช่นทหาร ผมสีดำ รอบคอบ วางตัวเหมาะสม น่าสนใจจริงๆ” เสียงขยับร่างกายดังขึ้นจากภายในห้อง ก่อนที่ร่างของหญิงสาวในชุดสีดำจะเดินออกมา “แถมยังแต่งชุดสีดำทั้งตัวอีกด้วย” เธอกล่าวอย่างยิ้มแย้ม ถึงแม้หญิงสาวภายในห้องหอผู้นี้ไม่ได้สวยงามจนหยดย้อยแต่นับเป็นหญิงสาวแรกแย้มผู้หนึ่ง มันค่อนข้างสร้างความแปลกใจให้กับสิงมากกว่าที่เธอดูเหมือนจะพึ่งอยู่ในวัยแรกระดูเท่านั้น

“เผ่าคนแคระง้นหรือ” สิงกล่าวกับตนเองเบาๆ แต่เหมือนสาวน้อยเจ้าจักได้ยิน เธอเชิดหน้าขึ้นพร้อมทั้งกล่าว “ข้าคือชนเผ่ามนุษย์ เจ้าซิเผ่าคนแคระ” ต้องเข้าใจวัฒนธรรมก่อนว่าเผ่าคนแคระเป็นชนเผ่าแรงงาน ส่วนใหญ่มักพบเจอหมู่บ้านขนาดเล็กบริเวณเหมืองแร่เท่านั้น การเรียกใครสักคนว่าเป็นคนแคระไม่ต่างจากด่าพวกเขา เป็นการเหยียดเชื้อชาติประเภทหนึ่งของคนที่นี่

“ขออภัย ข้าเพียงไม่คิดว่าเจ้าบ้านจะ...” สิงชี้ไปยังเธอแล้วพูดต่อ “เด็กขนาดนี้”

“เด็กแล้วยังไง โตแล้วยังไง ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าเด็กแล้วทำอะไรได้บ้าง เด็กๆ” นางชี้นิ้วไปที่สิงแต่ก่อนที่จะออกไปเสียงหันแหบพร่ากลับดังขึ้นมาก่อน “ท่านบอกว่าท่านคือหมอ”

สิงแย้มยิ้มขึ้นพร้อมทั้งพยักหน้ามองเข้าไปในห้องที่มืดสนิท “ใช้แล้ว ข้าคือหมอ”

“เขาควายศักดิ์สิทธิ์สามารถทำสิ่งใดได้กิน หมอท่านอื่นเพียงต้องการเนื้อมันมาบำรุงร่างกายและเลือดสีน้ำเงินของมันมาทำยารักษาพิษ ส่วนหัว ผิวหนัง กระดูก เครื่องในล้วนไร้ความจำเป็น” เสียงอันแหบพร่ายังคงกล่าวต่อแต่หญิงสาวตัวน้อยกลับสอดปากคำขึ้น

“จะเป็นอะไรได้ มันก็เพียงแค่ต้องการสืบเสาะมาหาพวกเราเท่านั้น”

“เด็กน้อยหนอเด็กน้อย” สิงส่ายหน้าอย่างเอื้อมระอา หากต้องการสืบหาใยต้องเอาตัวเองเข้ามาในถ้ำเสือ “ข้าน้อยสิง หมอยาแห่งหมู่บ้านขนดำคารวะท่านผู้เฒ่าสู้สุดบ้านเสอิอนอร์”

“เจ้าทราบด้วยว่าที่นี่เป็นที่ใด” เสียงอันแหบพร่ายังคงกล่าวต่อ

“ย่อมแน่นอน ข้าน้อยเคยติดตามอาจารย์เข้าไปรักษาองค์ชายใหญ่แล้วพบว่ามีการกล่าวถึงท่านอยู่บ้าง” ตอนแรกสิงก็ไม่มั่นใจว่าที่นี่ที่ไหนจนกระทั่งเขาพบกับโลงศพ เมืองชายแดนมีเพียงสองที่ที่อนุญาตให้มีโลงศพภายในบ้านได้ ที่นี่ถือโชคลางไม่อนุญาตให้ในเมืองมีร้านขายโลงศพ มีเพียงสองแห่งเท่านั้นที่มีได้ พวกเขาหนึ่งรับหน้าที่ขนย้ายศพจากหน้าด่านส่งกลับบ้านเกิด อีกหนึ่งรับหน้าที่จัดงานศพให้กับขุนนางที่มีเกียรติแลแม่ทัพที่ตกตายในสนามรบ และจากความใหญ่โต จำนวนคนรับใช้ สิงจึงคาดเดาว่าเป็นอย่างหลังตามข้อมูลของหน่วยหน้ากากที่เคยมารายงาน

“โอ องค์ชายใหญ่ก็สนใจที่นี่ด้วยซินะ”

“องค์ชายใหญ่ท่านสนใจประสบนิกรของท่านทุกผู้ทุกนาย”

เสียงหัวเราะก่อนที่จะไอดังขึ้น ไม่นานชายที่ถือถาดทองคำตอนแรกก็เดินออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉยเข้าหาสิง “นายผู้เฒ่าให้ท่านติดตามข้ามา”

“ขอบคุณที่นำทาง” สิงหันไปโค้งตัวให้กับชายภายในห้องเล็กน้อยแล้วพยักหน้าให้กับเด็กน้อยหน้าห้องเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินติดตามผู้นำทางไป

หลังจากสิงจากไปแม่ค้าหน้าขาวก็เดินออกจากหัวมุมห้องมา เธอเดินเข้าไปยังในห้องแล้วนั่งลงอย่างไร้มารยาท “เด็กน้อย วันหลังจะทำอะไรก็ระมัดระวังเอาไว้บ้าง เจ้าต้องรับช่วงต่อกิจการ จะทำอะไรเสียมารยาทแต่แรกไม่ได้ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้มาเป็นใคร”

“จะอะไรท่านอา ก็แค่หมอบ้านคนหนึ่ง” เด็กสาวหยิบชาขึ้นมารินลงไปในแก้วแล้วยื่นให้กับแม่ค้าหน้าขาวนั้น

“เจ้าเห็นว่ายังไง” ภายในห้องกลับนั่งไว้ด้วยชายหนุ่มอีกคน เขาอยู่ในชุดทหารขลิบทอง สวมหมวกขุนนางทรงสูงจิบชาอยู่ก่อนหน้า

“มันไม่ใช่หน่วยหน้ากากแต่เหมือนได้รับการฝึกมาเช่นหน่วยหน้ากาก”

“หรือเป็นหน่วยลับอีกหน่อยขององค์ชายใหญ่” ชายหนุ่มยังคงกล่าวต่อ แต่เสียงอันแหบพร่าไอออกมาสองครั้งแล้วกล่าวตอบทั้งสองคนภายในห้อง

“องค์ชายใหญ่เปลี่ยนไปมากจริงๆ หลังจากผ่านความตายครั้งใหญ่มา พวกเจ้าควรระวังเอาไว้บ้างก็ดี คนของพระองค์คงออกมาทำงานทั้งรัง ตามนิสัยของพระองค์การที่ทหารประจำการอยู่เฉยๆ ในหมู่บ้านแสดงว่าหน่วยลับทั้งหมดกำลังทำงานแล้ว”

“อืม” ชายหนุ่มภายในห้องยกแก้วชาขึ้นจนหมดก่อนที่จะลุกขึ้น “ข้าขอตัวก่อนก็แล้วกัน มีหนึ่งมาแล้วย่อมมีสอง ช่วงนี้เราควรอยู่ห่างกันสักระยะ”

“ข้าไม่ส่งนะท่านเจ้าเมือง” แม่ค้าหน้าขาวกล่าวก่อนที่จะหันไปคุยกับชายชราต่อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 281 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

204 ความคิดเห็น

  1. #24 masukusang (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 19:42
    ???? เซ-อิ-อ-นอ ???? รึป่าว 🤔😅
    #24
    1
    • #24-1 (จากตอนที่ 20)
      21 พฤศจิกายน 2563 / 22:27
      นั่นแหละครับความลับของผม เส-อิ-นอ ส่วนมันมากจากไหนนั้น ขออุบไว้นะครับ 555
      #24-1
  2. #22 Scorpio ★|| (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2563 / 22:47
    ชื่อตอน อ่านยังไงอะ งง
    #22
    1
    • #22-1 (จากตอนที่ 20)
      21 พฤศจิกายน 2563 / 22:28
      เขียนให้อ่านว่า เส-อิ-นอ ครับ
      #22-1