เมียไม่ได้รัก

ตอนที่ 35 : ง้อเมีย 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,753
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    5 พ.ค. 63

บทที่ 35

ง้อเมีย 1

 

 

 

 

“เนตร...เนตร..”

เสียงหัวเราะลั่นอย่างขบขันดังก้องไปทั้งสระ เปลี่ยนเป็นเรียกชื่อเธออย่างตกใจ เมื่อเห็นเนตรปรีญาตะกุยตะกายราวกับจะจมมิจมแหล่

ร่างสูงที่น้ำในสระปริ่มอยู่แค่หน้าอก รีบพุ่งตัวเข้าไปหา คว้าตัวเธอที่กำลังสำลักน้ำเอาไว้

“น้ำไม่ลึกเนตร เธอยืนได้” เขาบอก พร้อมกับช่วยจับตัวเธอพยุงเอาไว้ 

เนตรปรีญาจึงได้เหยียดขากระทั่งเท้าแตะกับพื้นสระ และหยัดยืนด้วยตัวเองได้ 

น้ำปริ่มเกือบถึงคอ จะว่าไม่ลึกเลยก็ไม่ใช่ เธอตกใจ จนลืมไปว่าตัวเองว่ายน้ำเป็น แต่ที่เคยว่ายเป็นน้ำสระว่ายน้ำจริงๆ ไม่ใช่สระธรรมชาติอย่างนี้ 

อารามตกใจกลัวทำให้ลืมไปหมด กว่าที่อติวัฒน์จะยื่นมือเข้ามาช่วย เธอก็สำลัก กินน้ำเข้าไปหลายอึกเลยทีเดียว 

ใบหน้าแดงก่ำ น้ำหูน้ำตาไหลเงยขึ้นมองเขา แววตายังตระหนกตกตื่นไม่หาย

“ไม่เป็นไรนะ เธอไม่เป็นไรแล้ว” เขาเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมา ปลอบเธอพร้อมกับลูบเบาๆ ที่หัวไหล่และต้นแขน

ดวงตาแดงก่ำจ้องหน้าเขาเขม็ง คิ้วขมวดอย่างโกรธขึ้ง ก่อนจะยกกำปั้นทุบลงมาที่แผ่นอกเต็มแรง 

“คนบ้า” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดว่าเข้าใส่อย่างโมโห

เขาแกล้งเธอ...แกล้งเธออีกแล้ว 

ความสุข สนุก หฤหรรษของผู้ชายตรงหน้า คือการที่ได้แกล้งเธอ ได้เห็นเธอกลัว ตกใจ เจ็บบ้างละ

เขามันคนประเภทไหนกัน?

แล้วทำไม เธอถึงต้องมาเป็นเมียคนอย่างอติวัฒน์ คนที่ไม่เคยคิดถึงหัวจิตหัวใจ ความรู้สึกของคนอื่นด้วย

“ฉันขอโทษ” มือใหญ่รวบกำมือน้อยที่ประทุษร้ายเขาเอาไว้ สีหน้าแววตาสำนึกผิดอยู่นิดหน่อย...มันแค่นิดหน่อยเองที่เธอเห็น เทียบไม่ได้กับสิ่งที่เขาทำกับเธอ

“ปล่อย ฉันจะกลับแล้ว” เสียงแข็งว่า ดึงมือตัวเองกลับคืน

“แล้วสายบัวล่ะ?” 

“ไม่ต้องกินแล้ว ฉันไม่ทำอะไรให้คุณกินทั้งนั้น” เธอว่าอย่างโมโหไม่หาย แทบจะร้องไห้ออกมา

ตั้งแต่เล็กจนโต ตั้งแต่เป็นเด็กในบ้านจนมาเป็นเมียของเขา อติวัฒน์ไม่เคยเมตตาปราณีเธอขึ้นมาเลยสักนิด

“ฉันก็ขอโทษแล้วไง?” น้ำเสียงเริ่มไม่พอใจขึ้นมา

“ปล่อยค่ะ” เสียงแข็งบอกไป

เขายอมปล่อยมือจากมือเธอ

แต่กลับไปตวัดรัดเอวคอดกอดเอาไว้แทนเสีย

“คุณติ...เนตรบอกให้ปล่อย” เธอจ้องหน้าเขาเขม็ง

“รับปากก่อน ว่าเธอจะทำแกงสายบัวให้ฉันกิน”

“ไม่ค่ะ” 

“งั้นก็ไม่ปล่อย”

“จะแช่ให้ตัวเปื่อยเลยหรือไง?”

“ก็เย็นดีนะ เมื่อกี้เธอยังบ่นร้อนอยู่เลย”

เธอบ่นเหรอ? เขาต่างหาก ทุกความดีความชอบ อติวัฒน์เก็บไว้เอาไปหมด อะไรที่ไม่ดี ไม่ชอบ ก็โยนมาให้เธอรับแทนเสีย

“ปล่อย” ดิ้นขลุกขลุกอยู่ในอ้อมแขน ที่ยิ่งดิ้น ก็ยิ่งรัดแน่นเข้า 

“คุณติ บอกให้ปล่อย”

“ตอบมาก่อนว่าจะทำแกงให้ฉันกิน”

“ไม่ค่ะ”

“งั้นก็ไม่ปล่อย ยืนแช่น้ำให้ตัวเปื่อยกันทั้งคู่นี่แหละ”

“คุณนี่มัน...” จะสรรหาคำอะไรมาด่าเขาดี ที่มันจะสาสมกับคนแบบนี้

แทนที่จะสำเหนียก เขากลับยิ้มระรื่น แถมยังยักคิ้วหยับๆ กลับมายั่วโมโหเธอ

เนตรปรีญากัดฟันกรอด เธอยืนนิ่งสงบสติอารมณ์ ไม่ให้ประทุษร้ายคนตรงหน้านี่ แต่จะว่าไป ไม่มีส่วนใดของร่างกายเป็นอิสระ พอที่จะเอาคืนคนตรงหน้าได้เลย...ไม่เลยสักนิด

ร่างกายที่แข็งเกร็งด้วยความโกรธค่อยๆ คลายลง เมื่อเวลาผ่านไป น้ำที่แช่อยู่ ทำให้เธอเริ่มหนาวเหน็บขึ้นมา และใครบางคนก็ยังกอดเธอนิ่งไม่ยอมปล่อย

“เนตร...” น้ำเสียงทอดอ่อนโยน

เธอปรายตามามองหน้าเขา

“ขอโทษนะถ้าฉันเล่นแรงไป บางทีฉันก็นึกสนุก อยากให้เธอสนุกด้วยกัน และฉันก็ไม่มีใครอื่นพอที่จะแกล้งกระเซ้าเย้าแหย่ได้โดยคิดว่าเขาจะไม่โกรธเหมือนเธอ”

คำสารภาพ เธอเม้มปากแน่น ไม่ตอบโต้ใดๆ ออกไป

“ฉันอยากกินแกงสายบัวกะทิ นอกจากฝีมือคุณย่า กับป้าลักษณ์ รสมือเป็นหนึ่งที่ใครก็เทียบไม่ติดก็เป็นเธอแล้วนะ” 

เธอเบือนหน้าหนีไปอีกทางหนึ่ง ทำใจแข็งเอาใจ

“หายโกรธ แล้วมาดีกัน ทำอาหารอร่อยให้ฉันกินดีกว่านะ” 

เธอไม่หือไม่อือไม่สนใจ 

อติวัฒน์แอบกัดฟันกรอดอยู่ในใจ เขาไม่เคยอ่อนข้องอนง้อกับผู้หญิงคนไหน แต่ครั้งนี้ลุแก่ความผิดว่าตัวเองอาจจะเล่นแรงไปสักหน่อย และไม่คิดว่า เนตรปรีญาคนที่ยอมเขามาตลอดจะโกรธเป็นจริงเป็นจัง

ยอมรับว่าเขาใจหายกับท่าทีปั้นปึ่งของเธอ ขนาดยืนกอดอยู่ตั้งนาน เธอก็ยืนนิ่งเหมือนเสาหิน เห็นทีว่า จะต้องงัดไม้ตายออกมาจัดการ ไม่เช่นนี้ คงได้ยืนตากแดดตากลมแช่น้ำในสระบัวตัวดำเป็นเหนี่ยงกันทั้งคู่แน่ๆ 

จึงโฉบลงไปหอมฟอดที่แก้มแรงๆ 

“อ๊ะ...” ได้ผล เธอสะดุ้ง แล้วเอียงหน้าเบี่ยงกายหนี แต่ไม่มีทางรอดพ้น เพราะสองแขนแข็งแรงรัดร่างนุ่มให้อยู่ภายใต้อาณัติ 

ด้านอติวัฒน์ ก็ได้แต่ครางฮึ่มฮั่มอยู่ในใจว่า ถ้าง้อเมียไม่สำเร็จ ก็จะปล้ำมันเสียในน้ำนี่แหละ ให้มันรู้ไปสิ ว่าจะมาทำหน้าเชิด คอแข็ง ใส่เขาได้สักกี่น้ำ 

หดคอซ้าย ก็จัดการย้ายไปหอมที่ข้างขวาแทน 

“เอ๊ะ...คุณติ...” เริ่มต่อล้อต่อเถียงเป็นคำขึ้นมา ขึงสายตาดุใส่ 

“ฉันง้อเธออยู่ ถ้าไม่ยอมดีกัน ก็เห็นทีต้องใช้มาตรการที่มันเข้มข้นกว่านี้” 

สายตาขึงแน่วแน่ที่จ้องมา ทำให้เธอหวาดหวั่นพรั่นพรึง แต่ก็ไม่แสดงความกลัวออกไปให้เขาได้ใจ

สองแขนที่โอบรัดตัวเธอเอาไว้ เลื่อนสูงขึ้นมา แล้วฉกใบหน้ามาไซ้จูบทั่วหน้า

“อ๊ะ...คุณติ...คุณติ...อื้ม...ปล่อย...อย่าสิ...อย่านะ...คุณติ...อื้อ...อื้ม...” เสียงร้องห้ามปรามขาดๆ หายๆ และสุดท้ายเมื่อปากร้อนทาบคลึงลงมา 

แรงดิ้นขัดขืนก็อ่อนกำลังลง รวมทั้งใจแข็งๆ ก็อ่อนยวบลงไปเช่นกัน 

เขางัดปากเธอจนยอมเผยอเปิดให้ ลิ้นร้อนชอนไชเข้ามาวาดลวดลายสำแดงอำนาจและสิทธิ์ขาดในตัวเธอ เพียงครู่เดียว ทุกอย่างในร่างกายนี้ ก็ไร้ซึ่งพลังอำนาจจะไปต่อสู้งัดข้อกับเขาได้อีกเลย

 

 

แฟนๆ จ๋า รัชริลจะลงตัวอย่างให้อ่านประมาณ 70 - 80 % นะคะ
จะลงให้ถึงวันที่ 30 เมษายน 2563 นะคะ
แล้วจะขออนุญาตติดเหรียญบางตอน หลังจากนั้นนะคะ 
อยากอ่านอีบุ๊กฉบับเต็ม กดลิงค์ ไปซื้อได้เลยค่า

 

ที่เพจ นักเขียน : รัชริล วชิราภา ฟ้าเคียงดาว

 

 

ขอบคุณที่ติดตาม คอมเม้นต์ กดหัวใจ ให้กำลังใจ "เมียไม่ได้รัก" นะคะ  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น