เมียไม่ได้รัก

ตอนที่ 24 : หลังคืนเข้าหอ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,619
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    25 เม.ย. 63

บทที่ 24

หลังคืนเข้าหอ 2

 

“ชอบค่ะ...ชอบมากๆ เลย” รีบระล่ำระลักตอบออกไปเสียงหลง

“เครื่องติดเสียแล้วสิเนตร เห็นทีฉันจะหยุดไม่ได้”

“แต่เราสายกันแล้วนะคะ ไม่เอาสิคุณติ...อื้ม...เสื้อยับหมดแล้วนะคะ” เธอโวยวาย เพราะแค่คิด ขาก็สั่นพั่บๆ ขึ้นมา 

“เนตรไม่ไหวนะคุณติ...ปล่อยเถอะ...อื้ม! ยังเจ็บอยู่เลย” เธอร้องประท้วง เพราะแค่นี้ก็รู้สึกเดินขากางๆ มีหวังถ้าเขาซ้ำรอยเดิมเมื่อคืน คงเดินขาถ่างไปทั้งวันแน่ 

“งั้นบอกใหม่อีกที ว่าเมื่อคืนนี้เป็นยังไง?” ชะโงกหน้าเข้ามาจนจมูกแทบชนกัน แถมยังไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ สายตาวาบวาวคาดคั้นจะเอาคำตอบ

“มันดีมากเลยค่ะ เนตรชอบ...เอ่อ...ชอบมากๆ...” ทำไมเธอต้องมาพูดอะไรที่น่าอายอย่างนี้ด้วย

“แล้วฉันเก่งไหม?”

“อื้อ...” ผงกหน้าระรัว หดคอหนีกลัวเขาจะจู่โจมอีก

“ตอบดีๆ สิ” เสียงเข้มข่มขู่

“คุณติเก่งค่ะ...เก่งที่สุด...สุดยอดเลย...” เสียงสูงพร้อมกับนัยน์ตาและสีหน้าตื่นกลัวรีบพูดเอาใจ

เขาหัวเราะร่วน ขบขันกับท่าทางของเธอ

“ฟังดูไม่ค่อยจริงใจเลยแฮะ?”

“โธ่! คุณคุณติขา เชื่อเถอะ เนตรไม่เคยมีอะไรกับใคร ครั้งแรกก็เจอคุณติเลย จะให้เอาไปเปรียบเทียบกับใครล่ะ? คุณติก็ต้องเก่ง และดีที่สุดสำหรับเนตรสิคะ” น้ำเสียงพ้อว่า เขากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ

“ดีมากเนตรปรีญา...เพราะจากวันนี้ไป ฉันคือผู้ชายคนเดียวของเธอ ที่ดีที่สุด ดีกว่าใครทั้งหมด...จำเอาไว้นะ” ว่าแล้วเขาก็โฉบหน้าลงมาแนบปาก ดูดม๊วบที่เหนือทรวงอกแรงๆ ราวกับประทับตีตราเป็นเจ้าของเอาไว้ 

ก่อนจะยอมปล่อยให้เธอได้ไปแต่งเนื้อแต่งตัว เตรียมตัวไปทำงาน

“คนบ้านี่...” เธอพ่นลมหายใจพรวดแรงออกมา ใจหายใจคว่ำไปหมด

 

 

“ขนมปัง ไส้กรอก กาแฟ แล้วก็ไข่ดาวแล้วกันนะคะ” 

พอออกมา ก็เห็นคุณสามีนั่งไขว่ห้างจิ้มไอแพดดูกราฟอะไรสักอย่างรออยู่ที่โต๊ะอาหาร 

“อื้อ...อะไรก็ได้ เร็วหน่อยก็ดี มัลลิกามาถึงแล้ว” เขาเอ่ยชื่อเลขาหน้าห้อง ที่คงส่งนัดหมายตารางงานในวันนี้มาให้ทราบ

“อันที่จริง เราไปทานกันที่โรงแรมก็ได้นะคะ” เพราะรายการอาหารที่ว่าไปทั้งหมดที่ห้องอาหารของโรงแรมมีไว้บริการลูกค้าที่เข้ามาพักทุกเช้าอยู่แล้ว ไม่ต้องเสียเวลาทำเองด้วย

“อยากให้คนเขาว่ากันหรือไง? เพิ่งแต่งงานกันวันแรก เธอก็ปล่อยให้ฉันอดโซต้องไปหาอะไรกินที่ห้องอาหารโรงแรมแทนน่ะ” คนบ่นไม่เงยหน้ามาจากหน้าจอที่กำลังคร่ำเคร่งอยู่

“ชิ...” เธอย่นจมูกใส่คนแก่ใช้ และเผด็จการมาตั้งแต่สมัยยังไม่ได้เป็นอะไรกัน

แต่ก็เดินไปทำให้อย่างไม่เกี่ยงงอน

“วันๆ หนึ่งนี่ คุณติทานกาแฟกี่แก้วกันคะ?” จู่ๆ ก็สนใจใคร่รู้ขึ้นมา

“สอง สาม สี่ แล้วแต่”

“มันเยอะเกินไปนะคะ”

“อื้ม...บางทีมันก็ดื่มเพลิน ไม่ได้กินมันก็หงุดหงิด”

“คุณติดคาเฟอีนแล้วล่ะ อีกหน่อยจะยิ่งหนักข้อ ปวดหัว ใจสั่น เหนื่อยง่าย หงุดหงิด ถ้าไม่ได้ดื่ม เพราะคาเฟอีนมันไปกระตุ้นสมองและหัวใจ คุณติต้องลดๆ ลงบ้าง”

เขาเงยหน้าขึ้นมาฟัง หรี่ตาลง

“ไม่ให้กินกาแฟ แล้วจะให้ฉันกินอะไรล่ะ?”

“น้ำผลไม้ไงคะ มีประโยชน์ออก”

“ฉันไม่ชอบกินน้ำหวาน”

“ก็ไม่ต้องใส่ เป็นน้ำส้มคั้นสดก็ได้” 

“มันก็เปรี้ยวอีกน่ะแหละ”

“เรื่องมากจริง” บ่นไป แต่สองมือก็ทำอาหารให้เขาอย่างคล่องแคล่ว ในครัวแบบสตูดิโอ ที่มีเครื่องดูดควันและเตาอินฟาเรด ทำให้กลิ่นอาหารและควันแทบไม่รบกวนคนในห้องเลย

“งั้นก็ดื่มนมแทนละกันไหมคะ? มีประโยชน์ดีด้วย” 

“งั้นก็จัดมาสิ” ทีอย่างนี้เขากลับยอมง่ายๆ ไม่เกี่ยงงอนจนเธอนึกประหลาดใจ 

เมื่อเอาจานอาหารไปวางไว้ให้ เธอก็เดินไปเทนมใส่แก้วไปเสิร์ฟให้เขา วางแก้วนมลงข้างๆ จานอาหารที่เขายังไม่ยอมแตะต้อง โดยไม่ทันเห็นสายตาวามวาว ราวกับเสือร้ายที่กำลังจับจ้องมองเนื้อทราย ที่หมายตาจะฉีกทึ้งขย้ำกินเป็นอาหารอันโอชะ

“อุ๊ย...” กำลังจะเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง เพื่อทานมื้อเช้า แต่ก็ถูกมือใหญ่เกี่ยวรัดเอวคอด แล้วกระตุกลงไปนั่งบนหน้าตัก

“อะไรอีกล่ะคะคุณติ...เราสายแล้วนะ” เธอย้ำเตือน

“ฉันจะกินนมไง” เขาทำหน้าตาย

“ก็เนตรเอามาให้แล้วไงคะ”  ปรายตาไปยังแก้วนมบนโต๊ะ

“จะกินจากตรงนั้นต่างหาก” สายตาของอติวัฒน์เลื่อนหลุบลงมองร่องอกตรงคอเสื้อเชิร์ตสีขาวพับแขนที่เธอสวมใส่ แล้วก็ไม่ว่าเปล่า เมื่อมือเร็วเป็นลิงแกะกระดุมเสื้อ เม็ดที่หนึ่ง สอง ออกอย่างรวดเร็ว แหวกแยกสาบเสื้อออกจากกัน รั้งขอบเสื้อให้ร่นลงไปจากหัวไหล่ตามด้วยปลดสายบราจนหลุดลุ่ย

ยวงอกขาวเนียนตา เกลื่อนไปด้วยรอยแดงที่ทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนนี้ อวดความงามอล่องฉ่อง ยอดจุกสีเรื่อชันชู ชวนอุ้งปากร้อนโฉบลงไปงับชิม

“อุ๊ย! คุณ...คุณติ...” เธอสะดุ้งโหยงขึ้นมา

“อาห์...” เสียงคนหื่นกระหายครางอย่างสมใจ พร้อมกับเสียงดูดจุ๊บๆ จ๊วบๆ อย่างหิวโหย ทำเอาร่างเธอเหมือนถูกปลาไหลไฟฟ้าช็อต

เนื้อกายที่เพิ่งอาบน้ำมาไม่นาน ร้อนเห่อขึ้นมาทั้งตัว กระแสซาบซ่านแล่นฉิวลงไปที่ใต้ท้องน้อย 

“คุณติ...อาห์...” หน้าตาเธอบิดเบ้เหยเกแสนสยิว

มือหนาคลึงนมนุ่มตูมเต่งตั้งเต้าอีกข้างอย่างเร้าอารมณ์

“โอว์...คุณติ..อูว์...” ใบหน้านวลแดงเชิดแหงนขึ้นมา นิ้วมือนิ้วเท้าจิกเกร็ง เมื่อสัมผัสสากระคายนิดๆ อุ่นซ่านปาดเลียรัดรอบป้านถัน แล้วดูดจ๊วบลงมาอีกครั้ง ก่อนตวัดลิ้นใส่เร็วๆ

“โอว์...” มือที่จับหน้าขาของเขา ขยุ้มจิกแน่น ร่างบนหน้าตักไหวสะท้านดั่งยอดไม้ที่พายุฤดูร้อนพัดกระโชกเข้าใส่อย่างรุนแรง

“อาห์...เธอหวานมากเลยเนตร...” เขาโฉบย้ายจากเต้าซ้าย ไปข้างขวา และทำอย่างเดียวกันนั่นอีกเนิ่นนานจนสาแก่ใจ 

กว่าจะก้าวลงจากหน้าตักเขาได้ สองขาก็อ่อนยวบยาบ แทบไร้เรี่ยวแรงเดิน พร้อมกับยอมรับอย่างยอมจำนนว่า วันนี้เธอและเขาสายด้วยกันทั้งคู่

 

แฟนๆ จ๋า รัชริลจะลงตัวอย่างให้อ่านประมาณ 70 - 80 % นะคะ
จะลงให้ถึงวันที่ 30 เมษายน 2563 นะคะ
แล้วจะขออนุญาตติดเหรียญบางตอน หลังจากนั้นนะคะ 
อยากอ่านอีบุ๊กฉบับเต็ม กดลิงค์ ไปซื้อได้เลยค่า

 

ที่เพจ นักเขียน : รัชริล วชิราภา ฟ้าเคียงดาว

 

 

ขอบคุณที่ติดตาม คอมเม้นต์ กดหัวใจ ให้กำลังใจ "เมียไม่ได้รัก" นะคะ  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น