เมียไม่ได้รัก

ตอนที่ 13 : หลักฐานคาตา 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    19 เม.ย. 63

 

บทที่ 13

หลักฐานคาตา 1

 

 

 

 

 

 

ก๊อก...ก๊อก...

เสียงเคาะประตูพอเป็นพิธี ไม่ทันที่จะให้เขาได้ตั้งตัว ประตูก็ถูกเปิดผัวะเข้ามา

คนที่นอนเอกเขนกอย่างน่าเบื่อหน่ายตามคำแนะนำของแพทย์ที่ให้หยุดพักผ่อนสองวัน และกำลังไถโทรศัพท์เล่นหันขวับไปมอง

“อาหารเช้าค่ะคุณติ” ใบหน้าตูมๆ เหมือนไม่ใคร่เต็มใจของคนเอามาเสิร์ฟว่า

หลังจากถูกประณามว่าเป็นต้นเหตุให้เขาต้องเจ็บตัว และพักงาน ทั้งคุณโฉมฉายและป้านงลักษณ์ก็ตกอกตกใจกันใหญ่ สั่งให้เธอคอยดูแลเขาเพราะต้องเข้าเฝือกที่แขน ทำอะไรด้วยตัวเองไม่ถนัด

อติวัฒน์ทำหน้าประหลาดใจ พอเห็นหน้าเนตรปรีญาความน่าเบื่อก็ดูจะลดลงไปได้นิดหน่อย ความคุ้นเคยสนิทสนมมากขึ้น หลังจากทำงานร่วมกันมากว่าเดือน ทำให้กล้าที่จะพูดคุยกันมากขึ้น

“มีอะไรทานบ้างล่ะ?”

“ข้าวสวย ไข่เจียว หมูทอดกับแกงจืดตำลึงค่ะ?” อาหารเมนูคนป่วยที่ทานง่ายและได้สารอาหารครบถ้วนถูกปรุงมาจากครัวภายในเพนเฮาส์ของเขา ซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของโรงแรมนี่เอง

“เธอทำเองเหรอ?” เขาเลิกคิ้วถาม ต้องยอมรับว่าเสน่ห์ปลายจวักของผู้หญิงตรงหน้านี่ รสมือเป็นหนึ่งจริงๆ

“ค่ะ”

“แต่ฉันอยากกินสปาเก็ตตี้”

“เดี๋ยวไว้เป็นมื้อกลางวันก็แล้วกันนะคะ”

“ไม่...จะกินเช้านี้แหละไปทำมาให้หน่อย” คำสั่งอย่างเผด็จการของคนเอาแต่ใจ เนตรปรีญาทำหน้าเหวอไป

“แต่เนตรทำมาให้แล้วนะคะ ใครจะกินล่ะ?”

“เธอก็กินเองสิ”

“แต่ว่าเนตรต้องไปทำงานแล้วนะคะ”

“ครัวเธอเปิดตอนสิบโมง ยังมีเวลา วันหลังก็มาถามฉันก่อนว่าอยากกินอะไร จะได้ไม่ต้องทำมาเสียเที่ยว”

“นั่งกินนอนกินอย่างเดียว ยังเรื่องมากอีก” อดจะบ่นออกไปไม่ได้

“ก็แล้วใครล่ะ? ที่ทำให้ฉันต้องมานอนแบ็บอยู่บนเตียง ไปไหนไม่ได้” พยักพเยิดหน้าถามมา

เนตรปรีญาหน้าง้ำ เม้มปากแน่น พยายามห้ามไม่ให้พูดอะไรออกไปที่จะทำให้ต้องทะเลาะกัน ปากของอติวัฒน์นี่เป็นหนึ่งจริงๆ ใครที่ไหนจะเถียงเขาชนะบ้าง

“งั้นคุณติก็รอสักครู่ก็แล้วกันค่ะ”

“สปาเก็ตตี้พริกแห้งนะ จะได้กินง่ายหน่อย อ่อ! แล้วอย่านานด้วย เพราะฉันหิวแล้ว” เขาเน้นย้ำ

“ค่ะ...” กระแทกเสียงตอบกลับไป

เธอพยายามสะกดกลั้นอารมณ์และตั้งสติ อติวัฒน์เป็นผู้ชายเรื่องมาก แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่า เขากำลังกลั่นแกล้งเธออยู่ และเธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นเสียด้วยสิ ทั้งในฐานะทั้งลูกจ้าง และต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องได้รับบาดเจ็บ ไหนจะยังคำสั่งคุณโฉมฉาย และคำกำชับกำชาจากป้านงลักษณ์อีก 

เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางเอกที่กำลังถูกรุมกลั้นแกล้งรังแก แต่คนที่นอนเอนตัวเอกเขนกบนเตียงแสนสบายนั่น ไม่ใช่พระเอกหรอกนะ

“เร็วสิ...ฉันหิวแล้ว” เสียงย้ำสำทับเร่งเร้า

“ค่ะ...” น้ำเสียงกระแทกว่า ก่อนจะหันหลังกลับออกมา พร้อมถาดใส่จานอาหาร

“มีอะไรให้กิน ไม่ยอมกิน เรื่องมากจริง” เธอบ่นพึมขณะเดินกลับออกมา แล้วตรงดิ่งไปเข้าครัว

“สปาเก็ตตี้พริกแห้งใช่ไหม? ได้เลย พริกแห้งนะ” เธอรีบค้นหาวัตถุดิบมาทำอาหารจานด่วนให้เขา

เมนูนี้ทำไม่ยาก แต่ก็ไม่ง่ายเสียทีเดียวที่จะทำให้อร่อย แต่ฝีมือระดับเธอแล้ว ในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที เธอก็พร้อมเสิร์ฟสปาเกตตี้พริกแห้งตามคำขอของคนเรื่องมาก

กลิ่นอาหารที่ลอยมาเตะจมูกชวนให้น้ำลายสอเสียจริงๆ มันจะดีกว่านี้มาก หากสาวเสิร์ฟไม่หน้างอหงิกเหมือนม้าหมากรุก ก่อนถามว่าเขาจะทานที่ไหน

“ป้อน”

“อะไรนะคะ?”

“ป้อนไง เธอก็เห็นว่าแขนขวาฉันเข้าเฝือกอยู่” บุ้ยใบ้ปากให้ดูหลักฐาน

“แต่แขนซ้ายคุณติก็ยังว่างนี่คะ?” น้ำเสียงและสีหน้าไม่พอใจฉายชัด

จะว่าไปเขาก็ใช้ได้ทั้งแขนซ้ายแขนขวานั่นแหละ แต่ที่ต้องใส่เฝือกอ่อนแขนขวาไว้ เพื่อคอยพยุงไม่ให้เผอเรอลืมตัวใช้แขนข้างขวา เพราะจะยิ่งทำให้หายช้า 

พอเห็นสีหน้าแววตาเหมือนคนถูกจับกรอกยาพิษของเจ้าหล่อน มันทำให้เขาสะใจ ยิ่งอยากแกล้ง ซ่อนยิ้มกริ่มเอาไว้

“ก็ฉันไม่ถนัดมือซ้าย”

“ถ้าพยายามมันก็ไม่ยากหรอกนะคะคุณติ” เนตร ปรีญายืนกราน

“ไหนจะจับส้อม ไหนจะม้วนเส้น มันไม่ง่าย และมันก็เสียเวลาด้วย ฉันหิวแล้ว เร็วเข้าเนตร” เขาเร่งเร้า บีบคั้นให้เธอไม่มีทางเลือก

จึงเดินไปลากโต๊ะล้อเลื่อนสำหรับวางจานอาหารคนป่วยมาที่ข้างเตียง พร้อมกับบ่นอุบ

“อันที่จริง ลุกออกไปทานโต๊ะอาหารข้างนอกจะง่ายกว่านะคะ คุณติไม่ได้ป่วยหนักขนาดนั้นเสียหน่อย” 

“เธอเป็นฉันหรือไง? ถึงได้รู้ว่าป่วยมาก ป่วยน้อยน่ะ ฉันเคล็ดขัดยอกไปทั้งตัว ปวดหลัง ขาตึงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันก็ไม่เป็นอย่างนี้หรอกนะ” 

“ค่ะ...นอนนานๆ ก็ระวังเส้นยึดเป็นอัมพาตก็แล้วกัน” น้ำเสียงกระแทกกระทั้นว่า

“ถ้าเป็นอย่างนั้น เธอก็ต้องรับผิดชอบดูแล ป้อนข้าว ป้อนน้ำ อาบน้ำ เช็ดตัว ล้างหน้าแปรงฟันให้ฉันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงห้ามคลาดสายตา จะเอามั้ยล่ะ?”

เสียงกวนๆ ถามมา เนตรปรีญาตัดบทไม่ต่อล้อต่อเถียงด้วย หันไปลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงเพราะต้องตักอาหารให้เขา ราวกับคนเป็นง่อย

“อื้ม...หน้าตาน่ากิน” น้ำเสียงพึงพอใจว่า หน้าตาผ่าน แค่เห็นและได้กลิ่นหอมของน้ำมันงาที่ใช้ผัดก็น้ำลายสอขึ้นมาแล้ว 

นิ้วเรียวสวยหยิบส้อมม้วนเส้นสปาเก็ตตี้ขนาดพอดีคำ ก่อนจะทำใจอีกครั้ง แล้วยื่นป้อนจ่อที่ปากให้

แววตาและสีหน้าระริกระรี้ที่ได้แกล้งเธอ มันทำให้เนตรปรีญายิ่งหงุดหงิด ที่ทำอะไรเขาไม่ได้มากไปกว่า รอดูผลคนได้กินสปาเก็ตตี้พริกแห้งสมใจ

อติวัฒน์เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง

“ทำไมเผ็ดจัง”

“ก็คุณสั่งพริกแห้ง”

“แต่มันก็ไม่ควรเผ็ดขนาดนี้” เขาบ่น ใช้มือซ้ายยกแก้วน้ำเย็นขึ้นมาจิบ แล้ววางลง

“คำต่อไป...เร็ว...” 

คนป้อนมองใบหน้าขาวที่แดงเรื่อขึ้นมานิดๆ อย่างสะใจ รีบม้วนสปาเก็ตตี้คำใหม่ ส่งป้อนใส่อย่างไม่เกี่ยงงอน คำแล้ว คำเล่า จนชายหนุ่มเคี้ยวแทบไม่ทัน

“พอๆ” มือใหญ่ยกขึ้นห้าม ทั้งๆ ที่พร่องไปไม่ถึงครึ่งจานเสียด้วยซ้ำ 

“ทำไมมันเผ็ดอย่างนี้” 

เขาบ่นแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่มอั่กๆ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายจับทั่วใบหน้า

เธออมยิ้มอย่างสะใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น

  1. #1 NorSorPorYor (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 19:05
    รออ่านตอนต่อไปนะคะ >< สู้ๆค่ะ
    #1
    1
    • #1-1 racharil(จากตอนที่ 13)
      26 เมษายน 2563 / 18:21
      ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ^^
      #1-1