เจ้าสาว แสนพยศ

ตอนที่ 13 : จำนนด้วยหลักฐาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    16 ก.พ. 61

 

ตอนที่ 12

จำนนด้วยหลักฐาน







แต่เพื่อไม่ให้ผู้หลักผู้ใหญ่ตกใจไปมากกว่านี้ คุณหมอจึงเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้เอาไว้ก่อน ตอนนี้ที่สำคัญที่สุด คือลุ้นให้นินไพลินตื่นมาในสภาพที่ร่างกายและจิตใจไม่ได้รับความเสียหายบุบสลายไปมากนัก

 

 

หลังจากพ้นยี่สิบสี่ชั่วโมงไป อาการของนินไพลินก็ดีขึ้นมาก หญิงสาวรู้ตัว มีสติและสามารถตอบโต้กับเจ้าหน้าที่แพทย์และพยาบาลได้ ในวันรุ่งขึ้นหมอพงศ์ภวัตจึงทำเรื่องขอย้ายคนไข้มารักษาต่อที่โรงพยาบาลของตัวเองและสั่งตรวจเช็กร่างกายอย่างละเอียดอีกครั้งหนึ่งเพื่อความสบายใจ


สายตากังวล ทอดมองคนที่ยังหลับใหลไปด้วยฤทธิ์ของยาหลายขนานด้วยความสงสาร ห่วงใย เมื่อคิดว่าถ้าเจ้าตัวตื่นมามีสติรับรู้เต็มที่แล้วโดนแจ้งคดีในข้อหาเมาแล้วขับ ทำให้ทรัพย์สินเกิดความเสียหายที่ประเมินมูลค่าสูงหลายสิบล้าน แถมตอนนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจก็มารอสอบปากคำ เรียกว่าเจ้าตัวต้องตื่นมารับมือกับปัญหาปวดหัวหลายเรื่องเลยทีเดียว


“ยังไม่ตื่นอีกหรือคะคนเก่ง นินหลับไปนานจนพี่ใจหายเลยนะ”

สายตาที่ทอดมองคนหน้าเซียวขาวซีดอยู่บนเตียง ใบหน้าของคนป่วยยังคงดูงดงามเสมอในสายตาของเขา


“ไม่ว่าตื่นขึ้นมาแล้วนินจะเจออะไรก็ตามแต่ พี่ขอให้นิน เข้มแข็งและผ่านมันไปให้ได้ พี่ตะวันจะคอยช่วยเหลือ อยู่เคียงข้าง และไม่ทิ้งนินไปไหนนะคะ”


และก่อนที่จะทันยั้งใจอยู่ ใบหน้าคร้ามเข้มก็ชะโงกลงไปหา จดปลายจมูกและริมฝีปากลงบนแก้มนุ่มที่ไม่ได้สัมผัสมานานเหลือเกิน ด้วยความรู้สึกเอ็นดูรักใคร่อย่างที่สุด


และโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากที่เคยสัมผัสเพียงแค่แก้มนวลใสก็ได้เคลื่อนย้ายไปจุมพิตบนกลีบปากอิ่มสวยที่ซีดเซียวของเจ้าหญิงนิทราด้วยหวังว่าจะปลุกให้เธอตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลอันยาวนานเสียที

 

 

“พอรู้ว่าหมอตะวันยัยนินย้ายมารักษาต่อที่นี่ ฉันก็เบาใจไปเยอะเลย”


คุณนนทรีว่าอย่างโล่งหัวอกหัวใจขึ้นมานิดหนึ่ง


“ฉันก็เหมือนกัน ตอนได้ยินข่าวจากตะวันก็ตกใจมาก นี่เห็นว่ามาถึง ตะวันเขาก็สั่งตรวจเช็กชุดใหญ่เลยนะ เอาให้มั่นใจจะได้เบาใจ”


“ขอบใจเธอมากนะพเยาว์ และฉันก็ไม่รู้จะขอบใจหมอตะวันยังไงที่ช่วยเป็นธุระจัดการให้”


“ธุระอะไรกัน เราเป็นเพื่อนกัน คบกันมาหลายสิบปี จนเป็นเหมือนเคลือญาติกันไปแล้ว”


“นั่นสินะ ฉันก็รู้สึกอย่างนั้น นี่ถ้าเราได้เกี่ยวดองกันจริงๆ ก็คงจะดีไม่น้อย แต่ใครหนอจะอยากได้แม่ตัวแสบ แสนร้ายกาจของฉันไปเป็นหลานสะใภ้...เฮ้อ!” ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างเข้าใจ


“พูดอะไรอย่างนั้น หนูนินก็น่ารักออก และก็ไม่ได้ร้ายกาจอะไร ก็แค่ไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยถนิมพิมพาสร้อยเหมือนรุ่นเราๆ เท่านั้นแหละ สาวสมัยใหม่เดี๋ยวนี้ก็เป็นอย่างนี้กันทั้งนั้น”

เอ่ยอย่างเข้าใจ


“ขอบใจเธอมากนะที่เข้าใจ”


ว่าแล้วสองคุณย่าก็พากันเปิดประตูห้องคนป่วยเข้าไป


และภาพที่ได้เห็นนั่นก็ทำเอาทั้งสองชะงักงันไปพร้อมๆ กัน เมื่อเห็นคุณหมอหลานชายกำลังจุมพิตลงที่ริมฝีปากของคนที่นอนไม่ได้สติบนเตียงคนไข้ ต่างพากันอ้าปากค้างไปเป็นแถว


“ตะวัน”

น้ำเสียงของคุณพเยาว์ เรียกว่าทั้งช็อก ตกใจและคาดไม่ถึงก็ว่าได้


ร่างสูงที่ก้มตัวชะโงกหน้าลงไป สะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะยืดตัวเหลียวหน้ากลับมาเห็นผู้อาวุโสทั้งสองยืนมองอย่างตื่นตะลึง


“คุณย่า...”


เขาหมดซึ่งคำพูดใดๆ จะยกขึ้นมาแก้ตัวได้ทั้งนั้นในเมื่อถูกจับได้จะๆ คาหนังคาเขาอย่างนี้

 

 

“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันตะวัน”


สายตาของผู้ชราทั้งสอง ไม่ใช่การคาดคั้นจับผิด แต่เป็นไปด้วยความประหลาดใจเสียมากกว่า


เรื่องน่าอายที่เขาทำในห้องพักฟื้นคนไข้ของนินไพลิน ทำให้ความรู้สึกที่ปิดบังเก็บซ่อนมานานหลายปีไม่ใช่ความลับอีกต่อไป


“ผมก็ไม่แน่ใจครับ แต่น่าจะนานมาก”

คนที่เคยสุขุมรอบคอบดูมั่นใจ หากเวลานี้มีแววตาหวาดหวั่นและสับสนเหมือนคนที่กำลังตกอยู่ในห้วงความรัก


คุณนนทรีและคุณพเยาว์หันไปมองหน้ากันและกันเชิงปรึกษาหารือ เอาเป็นว่าทั้งสองท่านค่อนข้างจะโล่งใจ คนหนึ่งก็อยากได้หลานสะใภ้อยู่เป็นทุน ส่วนอีกคนก็อยากให้มีคนรับช่วงดูแลแม่ตัวแสบที่ทำเอาท่านเป็นห่วงเป็นใย และใจหายใจคว่ำ และก็หมายตาอยากได้ชายหนุ่มตรงหน้าอยู่แล้ว


“แล้วตะวันเคยบอก หรือเกริ่นๆ ให้ยัยนินรู้หรือเปล่า? ว่ารู้สึกกับน้องยังไง?”

ใบหน้าขาวสะอาดสะอ้านส่ายไปมา


“ไม่ครับ ผมไม่อยากให้น้องไม่สบายใจ หรือไม่ไว้ใจ นินเขารักและเคารพผมเป็นพี่ชายมาตลอด”


“ใครจะไปรู้ บางทียัยนินอาจจะใจตรงกับตะวันก็เป็นได้ ดูแต่เราสิยังเก็บเป็นความลับเสียจนนี่ถ้าย่าสองคนไม่มาเห็นเข้าก็คงไม่รู้เลยว่าตะวันรู้สึกกับน้องยังไง”


^^ ชอบก็เม้นต์ด้วยนะคะ อย่าลืมกดให้กำลังใจกันนะคะ ^^

^^ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ^^


^^ ติดตามไรท์ และผลงานเรื่องอื่นๆ กดตรงนี้ เลยค่า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น