เจ้าสาว แสนพยศ

ตอนที่ 10 : หวังเคลม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    13 ก.พ. 61

ตอนที่ 9

หวังเคลม






“ไม่ได้ไปไหนหรอก ก็เกณฑ์เด็กๆ ช่วยกันทำขนม จะเอาไปเลี้ยงรับรองคนที่มาประชุมพรุ่งนี้น่ะสิ อวดแขกบ้านแขกเมืองเขาเสียหน่อย ว่าบ้านเรามีอะไรดีๆ บ้าง”


“จะทำให้เหนื่อยทำไมครับ สั่งเอาก็ได้”


“มันไม่เหมือนกัน ของเรามีสูตรอร่อย วัตถุดิบก็เลือกสรรเอาที่มันชั้นเยี่ยม ไปซื้อก็ไม่รู้ว่าเขาจะเอาของเกรดไหนมาทำให้กิน อร่อยหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ”


“แต่ผมไม่อยากให้คุณย่าโหมทำอะไรหนักๆ อย่าลืมสิครับว่าคุณย่ายังไม่ค่อยแข็งแรง เกิดหัวใจทำงานหนักขึ้นมา อาจจะมีปัญหา”


“เอาน่า พ่อหลานชายขี้บ่น เลิกอบรมย่าได้แล้ว ย่าก็แค่ไปคุมผสมสูตรแค่นั้น ไม่ได้ลงไปนั่งปั้นนั่งห่ออะไร อีกอย่างวันนี้ต้องรับรองแขกที่บ้านด้วย”


“แขกที่บ้าน? ใครมาหรือครับ?”


“ก็พี่นินนาทกับนนทรี”


“ดีแล้วครับ คุณย่าจะได้มีเพื่อนคุย”


“อื้ม...ก็คุยๆ กันเรื่องตะวันด้วยนะ”


“เรื่องผม?” 

คิ้วเข้มเลิกสูง


“ใช่...ก็เห็นเราไปไหนมาไหนกับยัยนิน เห็นว่านินไพลินไปก่อเรื่องอะไรไว้ แล้วเราก็อยู่ด้วย”

คุณหมอหน้าเจื่อนนิดๆ แต่ก็ยิ้ม


“ทำไมไม่ห้ามปรามน้องล่ะลูก”


“มันเหตุสุดวิสัยน่ะครับ”

นึกถึงเรื่องนี้แล้วก็อดจะเป็นห่วงคนก่อเรื่องขึ้นมาไม่ได้ ถึงจะไม่ค่อยสนใจพวกข่าวสังคม หรือข่าวกอสซิปทั้งหลาย แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่มันจะแว่วมาถึง เพราะเขามีชื่อเข้าไปเกี่ยวข้องเป็นคนในข่าว


“แล้วนี่จะอะไรยังไงก็ยังไม่รู้ เจอน้องบ้างหรือเปล่า?”


“ยังครับ ตั้งแต่เกิดเรื่อง ก็ยังไม่เจอ ผมเองก็ยุ่งๆ”


“ตะวันมองยัยนินเป็นยังไงบ้าง?”


“หืม...มองเป็นยังไง? คุณย่าถามถึงอะไรหรือครับ?”


“ก็เราน่ะ ไม่เห็นจะไปจีบใคร หรือมีผู้หญิงที่ไหนเลย ไม่คิดจะแต่งการแต่งงานมีครอบครัวลูกเมียกับเขาบ้างหรือยังไง? ปีนี้ตะวันก็สามสิบห้าแล้วนะ”

เป็นคำพูดที่ย้ำเตือนมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว


“มันมีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่าให้คิดนี่ครับ”


“ไฮ้! พูดอะไรอย่างนั้น เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องใหญ่ ย่าจะอยู่กับเราไปได้ถึงอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คิดๆ มองๆ หาๆ ไว้บ้างนะ อย่าเอาแต่ทำงานอย่างเดียว รู้ตัวอีกทีก็แก่อยู่คนเดียว ใครจะมาดูแลหลานย่าล่ะ”

คุณหมอหนุ่มหัวเราะออกมาในความห่วงใยนั่น


“เอาไว้ว่าผมจะลองมองๆ หาดูแล้วกันนะครับ” แบ่งรับแบ่งสู้ขึ้นมา


“อื้ม! แล้วอีกอย่างที่ย่าอยากรู้ เราคิดกับนินไพลินยังไง?”

คนถูกถามชะงักนิดๆ ก่อนจะตอบออกไป


“ผมก็มองแกเป็นน้อง มองแกเป็นเด็ก”


“อายุยี่สิบห้านี่ไม่เด็กแล้วนะลูก”


“อาจจะเพราะผมเห็นแกมาตั้งแต่เกิดกระมังครับ ก็เลยรู้สึกไปอย่างนั้น จะอายุเท่าไหร่ น้องนินก็ยังดูไม่โตในสายตา เหมือนกับที่คุณย่ามองผมนี่ไง”


“อื้ม! แล้วเราเคยมองน้องอย่างผู้หญิงบ้างไหม?”


“ผมก็ไม่เคยมองนินเป็นผู้ชายนะครับ” 

ตอบกลับไปขำๆ


“ไฮ้! ย่าหมายถึง มองน้องอย่างที่ผู้ชายมองผู้หญิงน่ะ ตะวันเคยคิดแบบนั้นบ้างหรือเปล่า?” คำถามชี้โพรงให้กระรอกของคุณพเยาว์ ทำเอาคุณหมอถึงกับอึ้งงันไป


หรือว่าท่านจะรู้ระแคะระคายอะไรมา?

 

 

“มาครับผมช่วย”


น้ำเสียงที่เอ่ยอย่างปรารถนาดี พร้อมกับมือของใครบางคนคว้าหมับต้นแขนเปล่าเปลือยของร่างบางที่เซแซดๆ ทำท่าว่าจะล้ม แต่ก็ยังไม่ล้มอย่างถือวิสาสะ


ดวงตาที่เคยหวานหากเวลานี้ขับออกมาดุดันเหลียวขวับไปมองหน้า ก่อนจะเลื่อนมองมือที่จับต้นแขนของตัวเองอย่างไม่ชอบใจแล้วปัดทิ้ง

“ไม่ต้องยุ่ง”


ผู้หวังดีผสมหวังผลบางอย่างหน้าเสีย ก่อนจะชักสีหน้าเข้าใส่

“คุณเมาแล้ว จะกลับยังไงให้ผมไปส่งดีกว่า”


“ฉันขับรถมา...มาเองได้ ก็กลับเองได้ เข้าใจไหม?” ท่าทางก๋ากั่น พร้อมกับพยักพเยิดหน้าว่า


“ขับรถกลับทั้งอย่างนี้ เดี๋ยวเจอด่านตำรวจข้างหน้า คงดูไม่จืดแน่ๆ แค่คดีเอาหม้อโป๊ะไฟสาดแฟนเก่าก็ยังลูกผีลูกคนไม่ใช่ เจอเมาแล้วขับอีกข้อหา คงดังไม่รู้เรื่อง”


ดูเหมือนว่าฝ่ายนั้นจะรู้จักเธอเป็นอย่างดี อย่างว่าคนเด่นคนดัง เป็นที่สนใจ       นินไพลินไม่แปลกใจนักหรอก


“ไม่ต้องทำมาหวังดี ฉันรู้ว่านายหวังอะไรอยู่ หึๆ” สายตาที่มองอีกฝ่ายอย่างดูถูกดูแคลนทำเอาชายหนุ่มถึงกับสะอึกขึ้นมาทีเดียว


“สวยแต่รูป จูบไม่หอมจริงๆ นิสัยแย่ไม่พอ แถมยังปากเสียอย่างนี้ มีหวังหาผัวไม่ได้ ถึงขนาดเอาโป๊ะไฟไล่สาดผู้ชายเพราะเขาไม่เอา คนฉลาดที่ไหน เขาก็ไม่เลือกคุณหรอก” 

ว่าใส่หน้าให้เจ็บใจบ้าง


^^ ชอบก็เม้นต์ด้วยนะคะ อย่าลืมกดให้กำลังใจกันนะคะ ^^

^^ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ^^


^^ ติดตามไรท์ และผลงานเรื่องอื่นๆ กดตรงนี้ เลยค่า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น