ชู้นอกหัวใจ

ตอนที่ 9 : เมื่อสร่างเมา 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 193
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ม.ค. 60

รานเชสโก้ขยับนั่งตัวตรงเมื่อหญิงสาวกลับเข้ามา เขากำลังใช้สายตาสำรวจบ้านสีหวานตกแต่งสไตล์วิคตอเรียของเธออย่างเพลิดเพลิน จนทำให้นึกไปถึงบ้านตุ๊กตาของบาร์บี้

ใบหน้าคมเข้มบอกส่วนผสมของชาวตะวันตก แต่กลับพูดไทยได้ชัดเสียจนน่าทึ่งเงยขวับขึ้นมายิ้มให้กับเธอ ยิ้มอย่างที่ละลายใจสาวๆ ได้...เขาเป็นผู้ชายหน้าตาดีทีเดียวเชียวแหละ แว่บหนึ่งเธออาจนึกเสียใจที่จำเรื่องราวเมื่อคืนนี้ไม่ได้เลยแม้แต่นิด

พิจิกาเลือกที่จะยืนพิงบานประตู อยู่ให้ห่างเขาเอาไว้ ปลอดภัยกว่า ยกมือขึ้นมากอดอกอย่างระวังตัว

“คุณ....”

เขาชื่ออะไรนะ ขออีกครั้งได้ไหม?

หัวสมองเธอแย่มาก หลังจากดื่มแอลกอฮอล์ไปเต็มคราบแถมยังไม่สร่างเมาดี กาแฟขมๆ สักแก้วคงช่วยได้

“เชส” เขาแนะนำตัวเองอีกครั้ง

“ค่ะ...คุณเชส...เอ่อ...ฉันจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนนี้” ดวงตาคู่สวยหลุบลงมองพื้นใจเต้นตึ่กตั่ก

“เกิดอะไรขึ้นบ้าง” อ้อมแอ้มพูดไปไม่เต็มเสียงนัก อยากรู้กึ่งหนึ่ง หากอีกใจก็หวาดๆ ว่าไม่ควรรู้จะดีกว่า

“คุณอยากให้ผมเล่าไหม?” สีหน้ากระตือรือร้นนั่นทำเอาขนอ่อนหลังคอเธอลุกเกรียว

“ไม่ต้อง” รีบยกมือห้ามเอาไว้ เพราะไม่อยากฟังวีรกรรมแผลงๆ ของตัวเอง

เธอใส่ชุดคลุมของเขา เสื้อผ้าทั้งตัวหายไป ข้างในนี่เหลือแต่ตัวเปล่าโล้งโจ้ง...ถึงจะมีหน้าบอกว่าจำไม่ได้...แต่ก็เดาได้ไม่ยาก ลำคอเรียวระหงกล้ำกลืนน้ำลายลงไปอย่างฝืดๆ กระแอมเล็กน้อยเพื่อเรียกเสียง

“ฉันทำเรื่องบ้าๆ ลงไปใช่ไหม?”

ดวงตาวามวาวคมลึกจ้องมองที่เธอ คล้ายกับจะถามว่าจำไม่ได้จริงหรือ ก่อนจะพยักหน้า

“ใช่”

ดวงตาคู่งามกะพริบปริบๆ อย่างอดสูใจ ก่อนจะพยายามเค้นเสียง

“กับคุณด้วยใช่ไหม?”

“อื้อฮึ” ใบหน้าหล่อนั่นผงกซ้ำ

คำตอบสั้นๆ ที่ทำเอาเนื้อตัวชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

เหล้าไม่เคยให้คุณกับใคร รวมทั้งอาการเมาจนหัวทิ่มจำอะไรไม่ได้นั่นด้วย ที่ทำให้เธอทำพลาดอย่างไม่น่าให้อภัยตัวเอง

ฟรานเชสโก้มองใบหน้าขาวซีดเซียวคล้ายจะเป็นลม ร่างบางโงนเงนน้อยๆ อย่างเป็นห่วง

“คุณโอเคไหม?”

ดวงตาที่เบิกค้าง กะพริบปริบๆ พยายามฝืนยิ้ม แต่ยิ้มไม่ออก กระทั่งร่างสูงนั่นเดินเข้ามาใกล้ เธอถอยเท้าหนี แต่ไม่รู้จะไปไหน เพราะแผ่นหลังติดบานประตูแล้ว มีทางเดียวก็คือทะลุประตูออกไปนั่นแหละ

สองเท้ารีบเบี่ยงหลบ พยายามหันหน้าเผชิญกับเขา แต่เว้นระยะห่างให้ตัวเองพออุ่นใจ

“เมื่อคืนฉันเมา...เมามาก” ดวงตากลอกไปมาอย่างสับสน “คุณคงเข้าใจ คนเมาก็อาจจะทำอะไรผิดพลาดไปได้”

“อื้อฮึ” เขาผงกหน้า

“ฉันหวังว่าคุณ เอ่อ...คงจะไม่ถือสา...และก็คงไม่เก็บเรื่องนั้นเอามาใส่ใจ” เพราะเธอเองก็จะลืมให้ไวเช่นกัน

“เรื่องไหนล่ะ?”

จะถามย้ำทำไม?

“เอ่อ...ก็เรื่องทั้งหมดเมื่อคืน...ฉันขอให้คุณลืมๆ มันไปเสีย” เธอเอ่ยขอร้อง

คิ้วเข้มเลิกสูงทำหน้าประหลาดใจ...นี่เขาคงไม่คิดจะสานต่อมันหรอกนะ เธอไม่ใช่ผู้หญิงรักสนุก เรื่องเมื่อคืนมันเกิดเพราะความเมาจริงๆ

“เอ่อ...โดยปกติฉันไม่ค่อยดื่ม และก็ขาดสติแบบเมื่อคืน มันก็แค่เรื่องผิดพลาดตอนเมา เอาเป็นว่าฉันจะไม่เรียกร้องอะไรจากคุณทั้งนั้น เราจะลืมมันไป แล้วเริ่มต้นใหม่เป็นเพื่อนบ้านกัน”

ใบหน้าหล่อฉายแววฉงนฉงายหนักไปกว่าเก่า

“เอาเป็นว่าคุณช่วยกลับไปก่อนได้ไหมคะ?” เอ่ยขอร้อง

เขาไม่ได้เข้าใจที่เธอพูดทั้งหมด แต่พอเห็นสีหน้าซีดเซียวของหญิงสาว ก็ยอมที่จะทำตามคำขอร้องของเธอ คิดว่าคงอยากจะพักผ่อนไม่พร้อมรับแขกสักเท่าไหร่

“หวังว่าเราจะเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกัน” มือหนายื่นมาให้

เธอเพียงเหลือบมองมันนิดๆ ยิ้มแหยๆ ผงกหน้า ไม่กล้ายื่นมือไปสัมผัส ชายหนุ่มจึงหดมือกลับไปอย่างเก้อๆ

พอร่างสูงพ้นจากประตูบ้านไป พิจิกาก็รีบวิ่งไปล็อกประตูราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ ก่อนจะตรงไปรื้อถุงเสื้อผ้าที่ชายหนุ่มเอามาคืนให้

แซกแดงแรงฤทธิ์...ชุดชั้นในตัวเก่งทั้งสองชิ้น

ให้ตายเถอะ ถ้าจะบอกว่าเมื่อคืนเธอกับเขาไม่ได้ทำอะไรบ้าๆ กัน สวรรค์ก็คงไม่เชื่อหรอก ในเมื่อปอกลอกเนื้อตัวออกจนหมดไม่เหลือสักชิ้น ที่สำคัญเธอจำอะไรไม่ได้เสียด้วย

ร่างกายไม่ได้บ่งบอกความผิดปกติใดๆ นอกจากปวดยอกแล้วรู้สึกผะอืดผะอมคลื่นไส้ ซึ่งนั่นก็อาจจะเป็นผลจากอาการเมาค้างก็เป็นได้

หญิงสาวทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรง

ให้ตายเถอะ...แอบคบผู้ชายมีเมียก็ว่าแย่มากแล้ว นี่ยังมีวันไนท์สแตนด์กับคนแปลกหน้า เธอกลายเป็นผู้หญิงรักสนุกปล่อยเนื้อปล่อยตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ถึงจะเติบโตมาในอเมริกา ดินแดนเสรีในเรื่องความสัมพันธ์ของชายหญิง แต่รากเหง้าของเธอก็คือคนไทย คำที่ปู่ย่าตายายพ่อแม่สอนสั่งเอาไว้ ให้รักนวลสงวนตัว ก็ยังอยู่ในความคิดมาตลอด

เธอรักกันตทัศน์ ทั้งที่รู้ว่าเขามีเมียแล้ว...แต่ก็ไม่เคยยินยอมให้เขาล่วงเกินใดๆ มากไปกว่าแค่จับมือถือแขนและโอบกอด เพราะยังระลึกถึงคุณค่าของตัวเอง อยากเก็บความพิเศษไว้ให้กับคนพิเศษในค่ำคืนที่พิเศษเท่านั้น

แต่สุดท้ายกลับพลาดท่า เพียงเพราะความเมาแท้ๆ

ไม่มีน้ำตาใดๆ แม้จะเสียใจอยู่ไม่น้อย แต่เธอต้องก้าวข้ามผ่านมันไปให้ได้

คุณค่าของเธอไม่ได้หมด หรือถูกลดทอนไป เพียงเพราะความพลั้งพลาดเผลอไผลแค่ครั้งเดียวหรอก

และเธอก็หวังว่าผู้ชายคนนั้น จะเป็นสุภาพบุรุษพอด้วย...เขาเป็นฝรั่ง คงไม่สนใจใส่ใจเรื่องความสัมพันธ์แค่ข้ามคืนหรอก

หล่อๆ อย่างเขา หาผู้หญิงมานอนได้ไม่ซ้ำหน้า จะมาจดจำอะไรกับผู้หญิงอย่างเธอ

พิจิกาหวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น

4 ความคิดเห็น