ชู้นอกหัวใจ

ตอนที่ 16 : คืนค่ำฉ่ำอารมณ์ 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ม.ค. 60




ความกลัววูบหนึ่งเกือบทำให้เธอเปลี่ยนใจ แต่ริมฝีปากร้ายกาจก็มาสานต่องานที่ค้างคาเอาไว้ จูบของฟรานเชสโก้ยอดเยี่ยมเอามากๆ แม้นี่จะไม่ใช่จูบแรกสำหรับเธอ แต่ที่ผ่านมาก็เป็นแค่จูบเล็กๆ ที่ไม่เร้นลึกซอกซอนแลกลิ้นและริมฝีปากกันอย่างดุเดือดเช่นนี้

นอกจากริมฝีปากของเขาจะสวย มันยังทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม จนเธอนึกฉุนตัวเอง ที่เมาจนจำอะไรไม่ได้ในค่ำคืนนั้น ครั้งแรกของเธอ มันจะพิเศษสักแค่ไหน?

พิจิกาไม่สงสัยความช่ำชองหรือเป็นงานของเขาเลยสักนิด แค่จูบยังเจนจัดขนาดนี้ เรื่องอื่นๆ เธอไว้ใจเขาได้ และก็แทบจะอดใจรอไม่ไหวว่าอะไรจะเกิดขึ้น

ลมเย็นที่พัดโชยรอบตัวหายไป เมื่อเขาพาเธอก้าวเข้ามาในบ้าน ปิดประตูปังอย่างรีบร้อน แล้วพาขึ้นบันไดไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว

“ช่วยเปิดประตูหน่อย” เขาว่า

คิ้วเรียวขมวดมุ่นนิดๆ อย่างไม่พอใจ มันดูเหมือนอ่อยเหยื่อเขาเกินไป

อ้อ! แล้วที่ทำอยู่นี่ยังไม่เกินไปอีกหรือ?

“มือผมไม่ว่าง...” ไม่ใช่แค่มือ ปากก็ไม่ว่างเหมือนกัน

เธอรู้ๆ ก็เขาจับก้นเธออยู่ ไม่จับเปล่ายังขยำเค้นคลึงอย่างเมามัน

เอาเถอะ มันไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงอะไร เธอช่วยสงเคราะห์ให้ก็ได้ แค่อำนวยความสะดวกนิดๆ หน่อยๆ ถือว่าช่วยๆ กัน

พอประตูเปิดผัวะ เขาก็ไม่รอช้าที่จะพากันกระโจนลงไปบนเตียงกว้าง จนกระเด้งกระดอนขึ้นมาพร้อมๆ กัน ร่างที่โรมรันพันตูผละออกจากกัน

พิจิกาหลุดเสียงหัวเราะออกมาทั้งๆ ที่ควรเป็นเวลาที่น่าเสน่หาและพิศวาส

ร่างสูงที่นอนเคียงข้างเธอพลิกตัวขึ้นมาคร่อมทับ สายตาคมวาวที่ฉายชัดความปรารถนาเร้นลึกบอกเธอว่าความเวลาแห่งความสนุกสนานจบลงแล้ว

ดวงตาคู่สวยกะพริบถี่ น่าตลกไปสักนิดไหมถ้าจะบอกว่าเธอมาเริ่มนึกกลัวเอาตอนนี้

ลำคอเรียวระหงเคลื่อนขยับเมื่อกลืนน้ำลายเพื่อลดอาการคอแห้งผาก ฟรานเชสโก้สัมผัสได้ถึงความรู้สึกของหญิงสาว เขาใช้หลังมือไล้ข้อนิ้วแผ่วเบาที่แก้มนุ่ม จูบเบาๆ ที่หน้าผาก ปลายจมูก และเปลือกตาเมื่อพิจิกาหลับดวงตาลง ริมฝีปากร้อนๆ จูบเบาๆ ที่โหนกแก้มไล่ลงมา ด้านซ้ายและด้านขวา ก่อนจะประทับที่ริมฝีปากสีแดงอ่อนเฉดที่เผยอรอคอย

ปากหยักบดเคลื่อนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเน้นหนักสอดลิ้นเข้าไปภายในโพรงปากหอมหวานเย้ายวน...กลิ่นของความแปลกใหม่...ให้ความรู้สึกของความสดใหม่ คล้ายกับคนไร้ประสบการณ์

แต่ไม่หรอก...ผู้หญิงสวยอย่างเธอ คนที่กล้ากระโจนใส่ผู้ชายก่อน...คนที่กล้าเมาหลับในบ้านของผู้ชายอื่น...สาวไร้เดียงสาคนไหนก็คงไม่ทำกระมัง

แต่เธอมีแฟนแล้ว...เป็นอีกเรื่องที่กวนใจ...ใบหน้าคร้ามขยับออกห่าง ด้วยสำนึกผิดชอบชั่วดีที่ยังพอมีเหลืออยู่ อย่างน้อยเขาก็ควรรู้ ว่าเขามีสิทธิ์ที่จะทำอย่างนี้จริงๆ

ดวงตาที่ปิดพริ้มรับรสสัมผัสซาบซ่าซ่านทรวงปรือเปิดขึ้นมา เมื่อเขาชะงักไป

ใบหน้าคร้ามลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ห่างไปประมาณคืบ ดวงตาคมล้ำลึกมองเธอเหมือนพิศวงสงสัยอะไรอยู่ คิ้วเรียวเลิกสูง

“มีอะไรคะ?”

อะไรที่ทำให้เขายังลังเล ทั้งที่ติดเครื่องร้อนฉ่า เจ้าน้องชายตัวดีขยับขยายตัวจนปวดร้าวทรมานต้องการให้เขาปลดปล่อยมันออกมาสำแดงฤทธิ์

“คุณมีอะไรจะบอกผมหรือเปล่า?”

เธอไม่เข้าใจ เขากำลังถามถึงรสนิยมทางเพศของเธออยู่อย่างนั้นหรือ?

“ไม่ค่ะ?”

“แน่ใจนะว่าจะทำ?”

เขาให้โอกาสเธอเปลี่ยนใจ

พิจิกาจ้องลึกไปในดวงตาคู่นั้น...พร้อมกับถามตัวเอง เธอยินดีจะทำเรื่องนี้กับเขาแน่หรือ?

มาถึงขั้นนี้แล้วจะมัวลังเลอะไรอีกล่ะ?

ใบหน้างามผงก

“คุณต้องป้องกันด้วย...ว่าแต่คุณมี...เอ่อ...”

“คอนด้อมนะหรือ?” คิ้วเข้มเลิกสูงถาม

ดวงตางามกะพริบถี่ยิบ ผิวแก้มเปลี่ยนเป็นสีมะเขือเทศสุก ฟรานเชสโก้หัวเราะออกมาเสียงไม่เบาทีเดียว ที่เธอมาเขินอายกับเรื่องแบบนี้

“คุณน่าจะบอกผมตั้งแต่ตอนอยู่ที่มินิมาร์ท จะได้ซื้อเตรียมเอาไว้”

พิจิกาค้อนขวับให้...ใครจะไปคิดถึง แม้แต่ตัวเธอเอง

ร่างหนาขยับลงไปจากตัวเธอ เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักหัวเตียง ควานหา ก่อนจะหยิบซองฟอยด์แบนๆ ออกมชู

“ล้อเล่นน่า...ผมรับผิดชอบตัวเองกับคู่นอนเสมอ”

คู่นอน...คำนี้เสียดจี๊ดไปถึงหัวใจคนฟัง เธอจะยอมมีค่าแค่นี้ใช่ไหม?

แค่คู่นอนของเขา

แล้วเธอหวังอะไรล่ะพิจิ...หวังอะไรจากผู้ชายคนนี้ ความสัมพันธ์ที่ยืนยาว คบหากันจริงจัง กระทั่งเป็นคนรักและแต่งงานกันในท้ายที่สุดอย่างนั้นหรือ?

คำตอบคือ...ไม่

เธอต้องการเขาแค่ค่ำคืนนี้...ที่จะพาเธอผ่านความทุกข์ทรมานไป

ถ้าเธอเป็นได้แค่คู่นอนของเขา...เขาได้ประโยชน์จากเธอ...เธอเองก็ได้ประโยชน์จากเขาเช่นกัน

“งั้นก็เริ่มเลยสิ มัวรออะไรอยู่ละ?”

คำเชิญชวนยวนเย้าแสนเซ็กซี่ ไม่ให้เวลาเขาต้องชักช้าหรือคิดมากอีก ร่างใหญ่ปีนป่ายบนกายบอบบางด้วยความปรารถนาอันรุ่มร้อน ปลดกระดุมเสื้อเชิร์ตออกทีละเม็ด

“ช่วยผมบ้างสิ” เขาขอร้องด้วยดวงตาขี้เล่น

พิจิกากลืนน้ำลายเอื๊อกเรียกความกล้า เธอได้ยินเสียงหัวเราะน้อยๆ แล้วเขาก็เป็นฝ่ายแกะกระดุมแล้วถกมันออกจากกายอย่างรวดเร็ว

แผงอกกว้างแน่นล่ำ มัดกล้ามเนื้อชัดเจนที่ลาดไหล่ ทำให้เธอต้องกลืนน้ำลายซ้ำแล้วซ้ำอีก พร้อมกับดวงตากะพริบถี่ คล้ายไม่แน่ใจในรูปร่างตรงหน้าที่เห็น

ถือได้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบเอามากๆ ทางกายภาพ ต่อให้ไม่ต้องใช้เขาเป็นเครื่องมือเพื่อลืมใครบางคน การได้มีประสบการณ์บนเตียงที่เยี่ยมยอดกับผู้ชายคนนี้ ก็ถือเป็นกำไรชีวิตของสาวรักสนุกได้เลย

เอาสิพิจิกา...ความรักมันไม่มีจริงหรอก...ใช้ชีวิตให้มันสนุก ทำอะไรที่ใจอยากทำดีกว่า

และก่อนที่จะคิดได้ว่า ตัวเองอยากจะทำอะไร ริมฝีปากร้อนๆ ก็แนบลงมาตามเนื้อนวลที่เผยอตรงรอยสาบเสื้อไล่ลงไปกึ่งกลางตัว ความต้องการพรวดพุ่งลงยังท้องน้อย เธอเสียววาบเมื่อไรเคราจางๆ ของเขาครูดขูดลงไปบนผิวนุ่มๆ ก่อนจะจูบไล่ขึ้นมา พิจิกาขยับตัว เพื่อช่วยเขาถอดเสื้อที่สวมออกไปจากกายด้านบน

“โอ้ย”

รอยขย้ำจากการฝังเขี้ยวไม่หนักหน่วงนัก เรียกเสียงร้องด้วยความตกใจ

“เจ็บหรือ?” เขาถาม...

“ไม่”

เธอแค่สะดุ้งเท่านั้น

“คุณไม่ได้เป็นซาดิสต์หรอกใช่ไหม?”

 สายตาหวาดๆ มองมาพร้อมกับตั้งคำถาม

“ไม่” แววตาตอนตอบไม่น่าไว้ใจ

“แต่ถ้าคุณชอบ ผมก็ทำให้ได้”

ใครล่ะจะชอบความเจ็บปวดรุนแรง เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้มีรสนิยมเช่นนั้น

“ฉันจำอะไรคืนนั้นไม่ได้เลย”

เธอเปรยออกมาเบาๆ ตามองเพดานเมื่อฟรานเชสโก้ก้มลงไปสนใจกับทรวงอกทั้งสองข้างแทน ลมหายใจเริ่มกระชั้นถี่ขึ้นมาทีละนิด

เธอหวังว่าค่ำคืนนี้มันจะออกมาดี...ถึงจำอะไรไม่ได้ แต่เขาก็ทำมันได้ดี เพราะเธอไม่ได้มีร่องรอยหรือความเจ็บปวดอะไรตกค้างหลงเหลืออยู่

“ไว้ใจผม”

คำเดียวสั้นๆ ที่ทำให้พิจิกายอมปล่อยตัวปล่อยใจ ไหลล่องไปกับเขา

ร่างเบาโหวงเหมือนติดปีก ยามที่มือไม้ใหญ่โตขยำเน้นเคล้นคลึงบนกาย ราวกับรู้ดีว่าควรสัมผัสตรงไหน ยังไง เพื่อให้เธอพึงพอใจ ทั้งปากและลิ้นของเขาก็ทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยมยอดไม่ด้อยไปกว่ากัน

ในหัวเธอว่างเปล่า...ไม่มีอะไรให้คิดหรือกังวล

ความทุกข์ทรมานดูเหมือนจะได้รับการเยียวยาถูกขนาน เลือกไม่ผิดหรอกที่เป็นเขา

เอวบางถูกยกลอย กระโปรงถูกถกออกไปจากเรียวขาอย่างนุ่มนวล บราเซียดูจะเป็นอันดับต่อไป คนเชี่ยวชาญเรื่องการถอดใช้เวลาไม่นานในการจัดตัวอุปสรรคขวางกั้นระหว่างกัน ก่อนจะปลุกเร้าเธอใหม่อย่างใจเย็น จนชุ่มฉ่ำ และร้องครวญต้องการจะไปถึงปลายทางฝัน

ฟรานเชสโก้รีบป้องกันตัวเอง รุกเร้าในขณะที่เธอกำลังพร้อมเต็มที่ ร่างหนาร้อนผ่าวขยับทับทาบตลอดร่างๆ ทำความคุ้นเคยให้สองร่างคุ้นชินกัน ก่อนจะพับขาทั้งสองดันไปข้างหน้า เปิดทางให้ร่างของเขาเข้าไปอยู่ตรงกลาง มือหนายันกายขึ้น เพื่อจะไม่กดทับน้ำหนักลงไปที่เธอจนเกินไป ใบหน้าสวยเหยเก ดวงตาเบิกโพลง เสียงร้องหลงหลุดออกมาราวกับว่าไม่เคยถูกรุกรานในพื้นที่สงวนส่วนนี้มาก่อน เจ้าน้องชายของเขาดูจะหงุดหงิดที่พลาดเป้าหมายในครั้งแรก แถมพิจิกายังทำท่าจะกระถดตัวหนี สองมือรีบจับปลีน่องของเธอเอาไว้ ก่อนที่หญิงสาวจะเปลี่ยนใจ สอดมือใหญ่ช้อนบั้นท้ายกลมกลึงหนั่นแน่น ดึงร่างนุ่มเนียนขยับเข้ามาชิด

“โอ๊ะ...ไม่...”

ดวงตาพร่าลายไปด้วยม่านน้ำตา มองใบหน้าแดงก่ำ ทั้งเนื้อทั้งตัวที่แดงเถือก ฟรานเชสโก้ต้องใช้พละกำลังอย่างมากที่ฟันฝ่าเข้ามาในตัวเธอ

ร่างหนากระแทกตัวเข้ามาสุดกำลัง ทั้งเธอและเขารับรู้ได้ถึงม่านบางเบาที่ปริแยกก่อนที่ความใหญ่โตจะเข้ามาคับแน่นร้อนผ่าวอยู่ในตัวเธอ

เหงื่อเม็ดเป้งๆ หยดแหมะลงบนผิวเนื้อ พิจิกาตาเหลือกลานอ้าปากค้าง รับรู้ถึงความจริงที่กำลังบังเกิดขึ้น

ถ้ามันจะเจ็บขนาดนี้...ไม่มีทางหรอกที่จะจำไม่ได้ ต่อให้เมาไร้สติขนาดไหนก็ต้องสร่างหรือไม่ก็รู้สึกรู้สาบ้างล่ะ เมื่อเจ้าส่วนนั้นที่เมด อิน อิตาเลี่ยน ใหญ่โตสมเนื้อสมตัว และก็กำลังสำแดงฤทธิ์ในตัวเธอ

ไม่ใช่ค่ำคืนนั้นอย่างที่เข้าใจ แต่เป็นคืนนี้ต่างหากของจริง

ไม่ใช่เธอเท่านั้นหรอก...ฟรานเชสโก้เองก็ตกตะลึงอยู่ไม่น้อย

แต่จนถึงตอนนี้แล้ว เขาไม่มีทางถอนตัวเด็ดขาด และการทำเช่นนั้น ก็อาจจะทำให้พิจิกาขยาดกับเรื่องนี้ไปเลยก็ได้ เขาให้เวลาเธอพักเพื่อปรับตัว

น้องน้อยอ่อนนุ่มของหญิงสาวตอดตุบจนน้องชายเขากำลังจะระเบิดพร่าพราย

ไม่มีเวลาแห่งความใจดีที่จะยืดออกไปให้ได้อีก....ก่อนที่เขาจะถูกตราหน้าว่าเป็นพวกนกกระจอกไม่ทันกินน้ำ อย่างน้อยก็ต้องส่งเธอถึงฝั่งฝันเสียก่อน คือความรับผิดชอบ

ร่างหนาขยับถอนกาย แม้ไม่ง่ายสักนิด สะโพกผายผวาตามจนเขาต้องยึดตรึงเอาไว้ ก่อนจะเคลื่อนกายเข้าหาเชื่องช้าตามจังหวะฝืดคับ ค่อยๆ ขยับลื่นไหล ก่อนจะซัดกายถาโถมเข้าใส่ไม่ยั้ง

ความเจ็บค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความซ่านเสียวตรงจุดเชื่อมต่อระหว่างกัน การขยับเข้าออกของชายหนุ่มสร้างความปั่นป่วนในตัวเธอ

พิจิการู้สึกราวถูกสูบขึ้นไปบนอากาศที่สูงเสียดห้วงจักรวาล จังหวะการหายใจหอบกระชั้นตามติดไปจนหัวใจแทบขาดห้วง ก่อนจะร่วงลิ่วลงสู่พื้นอย่างไร้น้ำหนัก พร้อมแสงสว่างวิบวาววับอยู่ตรงหน้า กระแสซาบซ่านไหลรินอยู่ในกายที่ฉ่ำชื้นไปด้วยพราวเหงื่อ

มองร่างใหญ่ที่ยังจ้วงกระโจนหนักๆ อีกหลายครั้ง ก่อนจะฟังเสียงร้องลั่นหู รับรู้ถึงกายหนาหนักที่ซบลงมาบนกาย ลมหายใจที่สลับกันดูดดึงถี่เร็ว ก่อนจะผ่อนช้าลงจนเป็นจังหวะเดียวกัน

นัยน์ตาคมเข้มปิดสนิท เหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้า

ถ้าพูดถึงในแง่ของความสุข และสิ่งที่ต้องการ เธอสมปรารถนา

แต่ในแง่ของความเป็นจริงแล้ว...

เธอเพิ่งเสียตัวหมาดๆ แถมยังจะร้องแรกแหกกระเชอเอาผิดใครไม่ได้ เพราะเป็นตัวเองที่สมยอมและเริ่มต้น

หลังจากความอิ่มเอมทั่วร่างเริ่มจางหาย เธอเริ่มกลับมาตระหนักและปริวิตกกับมัน และหายนะที่กำลังจะบังเกิดหลังจากนี้


อยากอ่านเต็มเรื่อง พร้อมให้โหลดนะคะ ^^

ชู้นอกหัวใจ
วชิราภา
www.mebmarket.com
เมื่อผู้ชายคลายเหงา...อยากจะเป็นเจ้าของตัวจริงหัวใจเธอ **********************พิจิกาอกหักยับเยินจากผู้ชายมีเมียแล้วเธอต้องกอบกู้สภาพจิตใจกลับมาให้เร็วที่สุดแล้ว...เขา...ก็ผ่านเข้ามาในชีวิตความบังเอิญที่ได้ช่วยหญิงสาวที่เมาไม่ได้สติทำให้การเริ่มต้นชีวิตที่เมืองไทยของเขาเต็มไปด้วยสีสันและเพราะปิ๊งเธอตั้งแต่แรกเห็นฟรานเชสโก้จึงอาสาช่วยเยียวยาหัวใจให้เขาขอคิดค่าเหนื่อยไม่มากไม่มาย แค่ให้ได้แอ้มเธอบ้างเป็นครั้งคราว...ก็โอเค

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

4 ความคิดเห็น