ภารกิจยั่วสวาท

ตอนที่ 9 : เกาะแสนดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 พ.ย. 59

ตอนที่ 5

เกาะแสนดาว

 

 

 

 

 

“เหวย...เหวย...เฮ้ย...”

เสียงร้องเอ็ดตะโรลั่น พร้อมกับรีบผลักเจ้าลิงกังหน้าแดงที่นั่งอยู่บนอกจนกระเด็นออกไป แล้วกระถดถอยหลังหนีจนตกจากเปลญวนลงมากองกับพื้นดังอั่ก ทั้งจุกทั้งเจ็บแต่ก็ยังไม่เท่าอาย

“คุณดอม” 

อินทุอรเรียกชื่อเขาอย่างตกใจ เมื่อเห็นชายหนุ่มตกลงจากเปลญวน รีบเข้าไปช่วยพยุงเขาให้ลุกขึ้น

“ลิง...ลิง...ไอ้ลิงบ้านั่นมาจากไหน” 

เขาโวยวายลั่น รีบใช้มือเช็ดปากอย่างรังเกียจ

“เจ้าไข่นุ้ย ก่อเรื่องอีกแล้วนะ” 

ลุงทองถมที่มากับหญิงสาวดุเจ้าลิงจ๋อเสียงดัง จนมันหน้าจ๋อยเหมือนรู้ความ

“ดูสิน้ำลายมันเต็มหน้าเลย...อี๋...” 

เขาทำท่ารังเกียจขยะแขยงจนเจ้าลิงค้อนควักให้ทีเดียว เพราะทีเมื่อกี้ตอนที่มันมาดูแขกแปลกหน้า เจ้าหนุ่มนี่ยังกอดมันไว้ แถมยังยื่นปากจู๋จะจูบมันเสียอีก ไข่นุ้ยก็แค่สนองneed ตานี่เท่านั้น ตอนนี้ดันมาทำท่ารังเกียจน้ำลายลิง

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไข่นุ้ยน่ะเขารักความสะอาด”

“ลิงใคร แล้วมันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง คุณรู้จักมันหรือ?” 

เขาหันมาถามเสียงเขียวกับหญิงสาว

“ตอนเล็กๆ ลุงถมแกเก็บมาเลี้ยงน่ะค่ะสงสารว่าแม่มันตาย พอโตก็ปล่อยกลับคืนธรรมชาติ แต่มันไม่ยอมไปไหนไกล แวะเวียนมาเยี่ยมอยู่เรื่อยๆ”

“ไม่ได้นะ ให้มันมาเพ่นพ่านที่นี่ไม่ได้นะ เกิดมันมากัดนักท่องเที่ยวเข้า      รีสอร์ทก็เสียชื่อหมดสิ” 

ชายหนุ่มว่าจนเจ้าไข่นุ้ยหน้าจ๋อยทีเดียว

“ไข่นุ้ยมันเชื่องค่ะ ไม่เคยกัดใคร”

“แต่มันจูบผม เลียหน้าด้วย” 

โดมินิคโวยวายหน้าดำหน้าแดง

เอ้า! ไอ้ไข่นุ้ย ตกลงเอ็งนี่มันเป็นลิงเกย์เหรอไง?” 

คำถามของลุงทองถมทำเอาชายหนุ่มทำหน้าเบ้ขนลุกขนพอง เอะอะโวยวายลั่นเข้าไปอีก

“ไม่เป็นไรค่ะ มันก็เคยแอบจูบฉันเหมือนกัน” 

หญิงสาวปลอบโยนเขา เพื่อจะบรรเทาสถานการณ์ลง แต่พอได้ยินอย่างอย่างนั้นโดมินิคเลยยิ่งตาเขียวปั๊ดใส่เจ้าลิงจ๋อเข้าไปใหญ่

“ไหนๆ ไข่นุ้ยมาหาอินซิ” 

เธอเรียกมัน แล้วเจ้าลิงแสนรู้ก็กระโดดผลุงเข้าหาอ้อมอกหญิงสาวให้อุ้ม ไม่เชื่องเปล่า เมื่อมันเอียงหน้าซบกับอกอวบอึ๋มน้องๆ ลูกมะพร้าวน้ำหอมนั่นออดอ้อน ยังไม่พอ ยังขยิบตาปริบๆ ทำนองเยาะเย้ยใส่เขาอีก

หน็อย...ไอ้ลิงทะลึ่ง บังอาจลามปาม

มะพร้าวน้ำหอมคู่นั้นเขาเล็งแลมาก่อนมันเสียอีก ยังไม่เคยได้ละลาบละล้วงแตะต้อง นี่มันดันเอาหัวซบซุกให้อิจฉา

“เห็นไหมคะว่ามันเชื่อง และก็ไม่ต้องห่วงเรื่องเป็นพิษสุนัขบ้าด้วย เพราะถึงหน้าร้อนทีไร ปศุสัตว์ก็ข้ามาดูแล ลุงทองถมก็พามันไปให้ฉีดยาทุกปีค่ะ” 

หญิงสาวพูดให้คลายกังวล

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ไว้ใจอยู่ดี ขึ้นชื่อว่าสัตว์หน้าขน ต่อให้เชื่องแค่ไหนก็ไว้ใจไม่ได้เด็ดขาด

“เห็นหนูอินบอกว่าคุณอยากออกไปตกหมึกหรือครับ?”

“ครับ จะไปกันตอนนี้เลยหรือ?”

ลุงทองถมหัวเราะ

“ถ้าไปหาตอนนี้ก็ได้พวกปลาปูตัวเล็กๆ แถวริมชายหาด แต่ถ้าอยากได้ตัวใหญ่ๆ ต้องไปตกกันกลางทะเลตอนกลางคืนนู่นแหละครับ”

คำตอบทำให้คนฟังหน้ายู่ เพราะไม่รู้ว่าระหว่างที่รอจะทำอะไร

“แดดร่มลมตกแล้ว เราไปเดินเล่นที่ชายหาดกันไหมคะ?” 

อินทุอรเอ่ยชวน

“เอาสิ ดีเหมือนกัน” 

ว่าพร้อมกับจ้องหน้าไข่นุ้ยเขม็ง เพราะขืนนอนเอกเขนกบนเปลญวนต่อ ไอ้ลิงบ้านี่ได้มาจูบเขาอีกแน่...อุตส่าห์ฝันดีว่าได้กอดได้จูบสาวอยู่แท้ๆ ดันกลายร่างเป็นลิงไปได้

“ไปกันเถอะ”

 เขาทำเนียนเดินมาคว้ามือเธอจูงไปที่ชายหาดด้วยกัน

อินทุอรปรับสีหน้าไม่ทันกับการถึงเนื้อถึงตัวของชายหนุ่ม แต่เมื่อคิดว่าเธอควรจะทำความเคยชินเอาไว้ เพราะตั้งแต่ที่มาถึงก็ยังไม่ได้รุกหนักยั่วยวนอะไรเลย และสำหรับชาวตะวันตกอย่างโดมินิค อาจจะถือการจับมือถือแขนเป็นเรื่องธรรมดาไม่ได้คิดมากอะไร เธอจึงไม่ควรคิดมากเตลิดไกล ไปกับเรื่องแค่นี้

จากที่หวั่นวิตกหนักใจที่จะต้องอยู่ด้วยกันตามลำพัง บางทีนี่ก็อาจจะเป็นโอกาสอันดีสำหรับเธอก็ได้

+++++++++

 

“บอดี้การ์ดของเธอหายไปไหนเสียล่ะจ๊ะ”

นาตาชาถามเมื่อเห็นเอลซ่าออกมาดื่มกาแฟที่เลาจ์ โดยไม่มีเงาของแฟนหนุ่มนักธุรกิจที่ทุกทีเห็นติดกันเป็นปาท่องโก๋

“ดอมเขาไปทำงาน?”

“ทำงาน ว้าว! แฟนเธอมีงานทำด้วยเหรอ? ฉันนึกว่าเขารวยมากขนาดที่ไม่ต้องทำงานก็นั่งกินนอนกินสบายๆ เสียอีก ไม่ใช่หรอกหรือ?” 

คำถามเชิงประชดนั่นทำให้หญิงสาวแลตาขวาง ก่อนจะแย้มรอยยิ้มเยือกเย็นเชือดเฉือน

“เขาไปตรวจรับสินทรัพย์ใหม่ ที่พ่อเขากำลังซื้อให้น่ะ รีสอร์ทตากอากาศริมทะเล”

 เล่าอย่างอวดโอ่พร้อมกับยกถ้วยกาแฟนขึ้นจิบ

“ที่ไหนจ๊ะ? ซานโตรินี่ เกาะคาปริ อิบาซาหรือว่าฮาวาย”

คนถูกถามชะงักงันไป ก่อนจะเชิดหน้านิดๆ

“เกาะพวกนั้นคนพลุกพล่านจะตาย ตอนนี้ใครๆ ก็พากันหนีหนาวไปแถบเอเชียกันทั้งนั้น ท้องทะเลแถวนั้นสวยมากทีเดียวเคยได้ยินชื่อไหม?”

“เธอหมายถึงว่ารีสอร์ทใหม่ของแฟนเธออยู่ที่มัลดีฟงั้นหรือ?”

“ไม่ใช่หรอก ประเทศไทย”

“ประเทศไทย?” ถามเสียงแหลมสูง

“ใช่...ประเทศไทย ทะเลสวยน้ำใส ใครๆ ก็รู้”

นาตาชาเบ้ปากนิดๆ

“ภูเก็ตก็พลุกพล่านพอๆ กับอิบาซา แต่ค่าครองชีพถูกกว่ามาก”

“รีสอร์ทของดอมน่ะ เป็นรีสอร์ทห้าดาว เธอก็คงรู้กระมัง ว่าการวัดคุณภาพและติดดาว น่ะ เป็นมาตรฐานเดียวกันทั้งโลก” 

เอ่ยอย่างแสนภาคภูมิใจ

“จริงหรือ? ฉันไม่เห็นเคยรู้ว่าประเทศไทยมีรีสอร์ทระดับห้าดาวกับเขาด้วย” 

ทำหน้าประหลาดใจ พอเห็นเพื่อนนางแบบอีกสองคนเดินมาก็รีบกวักมือเรียกมาร่วมโต๊ะด้วย เอลซ่าชักสีหน้าเพราะแค่ปั้นหน้าสนทนากับนาตาชาคนเดียว หล่อนก็กระอักกระอ่วนใจจะแย่

“โซอี้ เมลานี เธอรู้หรือเปล่าว่าบอยเฟรนด์ของเอลซ่าซื้อรีสอร์ทใหม่ห้าดาวที่ประเทศไทย”

“จริงหรือ?” 

สองสาวประสานเสียงกันอย่างตื่นเต้น “ฉันอยากไปเที่ยวจัง ทะเลประเทศไทยสวยมากฉันเคยไป หาดทรายก็ขาวนุ่มละเอียด แดดดีด้วย เหมาะที่จะนอนอาบแดดเป็นที่สุด”

“แล้วอย่างนี้แฟนเธอจะให้สิทธิพิเศษพวกเราพักรีสอร์ทห้าดาวของเขาฟรีบ้างไหม?” 

หันมาถามกับหญิงสาว

เอลซ่าทำหน้าไม่ถูก เพราะไม่คิดว่าเรื่องจะเลยเถิดไปขนาดนี้

“เอ่อ...อ๋อ...แน่นอนสิ แต่ว่าตอนนี้มันกำลังตกแต่งเพิ่มเติมอยู่นะ เพราะเห็นว่าดอมจะทำให้มันกลายเป็นรีสอร์ทหกดาวให้ได้น่ะ”

ว้าว! ไม่เป็นไรจ๊ะ เสร็จเมื่อไหร่รีบบอกเลยนะ ฉันจะรีบเคลียร์คิวว่างไปให้ได้ อยากเที่ยวประเทศไทยมานานแล้ว” 

โซอี้และเมลานีว่าอย่างกระตือรือร้น

เอลซ่าต้องแสร้งยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ เบือนหน้าไปอีกทางหนึ่ง ขมุบขมิบปากแอบด่านาตาชา

ก่อนจะยกหน้าจอโทรศัพท์มาดู ตั้งแต่ไปถึงเมืองไทย โดมินิคโทรศัพท์กลับมาหาเธอแค่ครั้งเดียว แถมยังรีบวางสาย อ้างว่าง่วงนอน แล้วก็หายไปเลยจนตอนนี้ยังไม่ติดต่อกลับมา

เขาคงจะกำลังยุ่งกับงานอยู่กระมัง และเธอก็หวังว่า เมื่อเคลียร์เรื่องงานเสร็จ ชายหนุ่มจะรีบติดต่อกลับมาหาเธอ

+++++++++

 

“หอยตัวนั้นมันมีขาด้วย...นั่นๆ มันเดินไปตรงนั้นแล้ว”

น้ำเสียงตื่นเต้นว่าพร้อมกับชี้ให้เธอดู

อินทุอรหัวเราะอย่างขบขัน ส่ายหน้าเบาๆ อย่างนึกเอ็นดูคนพูด

“นั่นมันไม่ใช่หอยค่ะ แต่เป็นปูเฉฉวน”

“ปูเฉฉวน?”

“ใช่ค่ะ ปูเฉฉวนเป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง มันไม่มีกระดองแข็งๆ เหมือนปูชนิดอื่น หรือเปลือกแข็งๆ แบบกุ้ง มันจึงใช้เปลือกของหอยที่ตายแล้ว เป็นที่กำบังกาย เมื่อตัวโตขึ้นก็จะเปลี่ยนเปลือกหอยใหญ่ขึ้นไปเรื่อยๆ”

“แปลกดีนะ มันเหมือนปู แต่ไม่เห็นเหมือนปู” เขาพูดเองยังงงเอง “ก็ปูมันมีขาสี่คู่ ใช้ขาแปดข้างเดิน แต่เจ้าปูเฉฉวนมันใช้ขาสองคู่เดิน”

“มันก็มีขาสี่คู่เหมือนปูอื่นๆ นั่นแหล่ะค่ะ แต่ที่มันใช้ขาสองคู่เดิน เพราะขาอีกสองคู่เอาไว้ยึดตัวมันติดกับเปลือยหอย” 

หญิงสาวอธิบายให้เขาฟังราวกับเป็นหนูโรส และก็ไม่คิดว่าผู้ชายตัวโตๆ ตรงหน้าจะช่างสังเกต ขี้สงสัยไม่ต่างจากหลานสาววัยหกขวบของเขาเลย

“เอ่อ จริงด้วย” 

ว่าออกมาอย่างดีใจที่เพิ่งสังเกตเห็น ปกติเขาไม่เคยดูมันละเอียดลออขนาดนี้ ปูก็คือปูนั่นแหละ

“นั่นปูอะไร?” 

ชี้ไปยังเจ้าปูตัวเล็กสีขาวใสที่วิ่งลงรูผลุบหายไปรวดเร็ว

“ปูทหารค่ะ”



*****ตอนที่รัชริลเขียนตอนนี้ เพิ่งกลับจากทะเล ทุกตัวหนังสือที่ถ่ายทอดออกมา ยังเป็นภาพที่แจ่มชัดอยู่ในความทรงจำอยู่เลยค่า...หวังว่าคนที่อ่านตอนนี้จะชอบนะคะ ^^


ภารกิจยั่วสวาท พร้อมให้โหลดแล้วนะคะ ^^


ภารกิจยั่วสวาท
วชิราภา/รัชริล
www.mebmarket.com
เพื่อปลดหนี้ก้อนโตและไม่ต้องแต่งงานกับผู้ชายคราวพ่อเธอต้องทุ่มทั้งใจทั้งกายเพื่อยั่วให้ลูกชายเจ้านาย ตกหลุมรัก ******************************************************** “ฉันไม่เล่นกับคุณแล้ว จับโน่นจับนี่ของฉันอยู่ได้”ชายหนุ่มดึงร่างอรชรเข้ามาใกล้ พร้อมกระซิบให้ได้ยินเพียงสองคน“ของคุณหรือ? ผมนึกว่าทั้งหมดนี่เป็นของผมเสียอีก” เขาแตะนิ้วจิ้มลงที่ทรวงอกอวบอิ่มจนผู้เป็นเจ้าของสะดุ้ง “ตรงนี้ก็ใช่...ตรงนี้ก็ใช่...” ชี้ไปที่ลาดไหล่แล้วลูบไล้ไปตามแขนเรียว “ตรงนี้ก็ของผม...นี่ก็ด้วย” ลูบผ่านหน้าท้องนวลเนียนก่อนจะเลื่อนต่ำลง มือบางรีบคว้าหมับจับเอาไว้ก่อนที่เขาจะตะปบลงตรงส่วนสำคัญผู้ชายคนนี้รู้จักอายกับใครบ้างไหมนี่?หน้ามึนก็ที่หนึ่ง...หน้าไม่อายก็ที่สุด เกิดมาไม่เคยพบไม่เคยเห็น“อะไรๆ ของฉันก็เป็นของคุณหมดเลยนะคะ” พูดประชดคนโลภมาก “แล้วมีอะไรที่เป็นของฉันบ้างล่ะ” ช้อนสายตาขึ้นมาถามโดมินิคยิ้มเผล่นัยน์ตาเป็นประกายระยิบระยับจับมือบางมาตะปบที่คลื่นลอนซิกแพ็ก“นี่ไงล่ะของคุณ” อินทุอรอึ้งไปปล่อยให้มือใหญ่ลากจูงมือน้อยไล่ขึ้นมาที่หน้าอก“นี่ก็ของคุณ”เธอกลืนน้ำลายรู้สึกลำคอแห้งผาก กะพริบตาปริบๆ เมื่อเขายังลากมือต่อไปยังหน้าอกเบื้องซ้าย“ตรงนี้ก็ของคุณ” นัยน์ตาเชื่อมหวานจ้องมองล้ำลึกเขาหมายถึงเจ้าก้อนเนื้อมีชีวิตที่เต้นตุ๊บๆ อยู่ข้างในจนเธอรู้สึกได้นั่นใช่ไหม?หัวใจของเขาเป็นของเธออย่างนั้นหรือ?ครานี้แพขนตาหนาดกกะพริบถี่ยิบห้ามม่านน้ำตาเอาไว้ด้วยความตื้นตันใจ ซาบซึ้ง เพราะแม้แต่ตัวเธอเองยังไม่กล้าที่จะยกหัวใจให้ใครได้ง่ายๆ เธอซาบซึ้งปลื้มปริ่มเสียจนน้ำตาแทบไหล หากเขาไม่พามือเล็กลากลงไปด้านล่างกึ่งกลางกายให้มือน้อยตะปบลงไปบนความแข็งกร้าวที่พร้อมพรั่กซึ่งตอนนี้กำลังขยับขยายเต็มไม้เต็มมือ“และตรงนี้ ก็เต็มใจที่สุดจะเป็นของคุณ” อินทุอรตาโตเหลือกลานด้วยความตกใจ เธอว่าแล้วเชียว ไอ้ยิ้มดวงตาวับๆ แบบนี้ของเขา มันไว้ใจไม่ได้“อี๋...ปล่อยนะ...ปล่อย...ฉันไม่เอาของคุณหรอก” ร้องเสียงหลง พร้อมกับดึงมือกลับคืน แต่โดมินิคไม่ยอมปล่อยง่ายๆ กลับหัวเราะลั่นอย่างชอบอกชอบใจ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น