ภารกิจยั่วสวาท

ตอนที่ 5 : เริ่มต้นผจญภัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    9 พ.ย. 59



 

 



ดมินิครู้สึกตัวแล้ว เขาไม่ใช่พวกขี้เซาขนาดที่นอนหลับไม่รู้นอนคู้ไม่เห็นทั้งที่มีคนย่องเข้ามาถึงข้างเตียง เพียงแต่อยากรู้ว่าหญิงสาวจะทำยังไงต่อไปก็เท่านั้น

เมื่ออินทุอรเรียกชื่อเขาไม่ตื่น เธอก็เพิ่มความดังของเสียงทีละนิด เสียจนน่ารำคาญหู ทนนอนอยู่ต่อไปไม่ไหว

“ฮ้าว...” 

คนที่นอนนิ่งอยู่เป็นนานขยับตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับบิดขี้เกียจสุดเหยียดแล้วอ้าปากหาวหวอดๆ ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นมามองเธอด้วยสายตาขุ่น “มีอะไร?”

“เรามีนัดกันตอนแปดโมงเช้า” 

หญิงสาวเอ่ยถึงเรื่องนัดหมายหน้าเคร่ง พยายามไม่เหลือบแลมองแผงอกที่ทำให้เธอใจสั่นหวิว

“แล้วนี่มันกี่โมงแล้ว” 

ถามอย่างไม่ได้ใส่ใจสักเท่าไหร่

“จะเก้าโมงเช้าแล้วค่ะ เราสายมากแล้วเพราะคุณไม่ยอมตื่น” 

เสียงหวานเข้มขึ้นนิดๆ

อื้ม! งั้นไว้ไปพรุ่งนี้ก็ได้มั้ง” 

เขารู้ว่าตอนนี้บิดาบินไปเชียงใหม่กับหลานสาวแล้ว ไม่มีใครให้ต้องกลัวเกรงอีก แต่พอทำท่าจะล้มตัวลงนอน คนที่ยืนอยู่ข้างเตียงก็ยื่นมือมายึดแขนเขาเอาไว้พร้อมออกแรงดึง ไม่ยอมให้ทิ้งตัวกลับลงไปบนฟูกนุ่มตามเดิม ดวงตาสีฟ้าฉายแววฉงนฉงายเมื่อหันกลับมามองใบหน้าสวยที่ตีหน้าตึงเข้มงวด

“ไม่ได้ค่ะ เราต้องไปกันวันนี้ และก็เดี๋ยวนี้ด้วย” อินทุอรพูดเสียงเข้ม หน้าตาจริงจังเสียจนคนที่จะโยกโย้ต่อไม่กล้า

“คุณควรลุกจากที่นอน ไปอาบน้ำเตรียมตัวได้แล้ว เราต้องรีบออกเดินทางกันเพราะถ้าสายกว่านี้อากาศจะร้อน และตอนนี้ คนขับเรือ รวมถึงคุณลุงกับคุณป้าที่รีสอร์ทบนเกาะก็กำลังรอเราอยู่ อย่าให้พวกเขาต้องมาเสียเวลารอคนคนเดียวเลยค่ะ คุณเป็นถึงเจ้านาย เป็นผู้บริหาร ควรจะตรงเวลาและเป็นมืออาชีพหน่อยสิคะ” 

ถ้อยคำตำหนิกลายๆ ของคนที่ทำตัวราวกับเป็นอาจารย์ฝ่ายปกครองโรงเรียนมัธยมทำให้โดมินิคนึกขำ จนหลุดเสียงหัวเราะออกมาดังๆ

อินทุอรหน้าเหวอไป

“งั้นก็ปล่อยมือจากแขนผมเสียที ผมจะได้รีบลุก” เขาว่าสายตาเลื่อนมองมือเรียวที่ยึดข้อมือเอาไว้

อินทุอรรู้สึกตัวรีบปล่อยทันที และเมื่อมือเป็นอิสระ โดมินิคก็ตวัดผ้าห่มคลุมกายออก ก้าวเท้าลงจากเตียงหลังใหญ่ หญิงสาวสะดุ้งน้อยๆ รีบหันกลับหน้าเป็นหลังทันที ถึงไม่เห็นว่าเขาใส่อะไรหรือไม่ใส่อะไร แต่ก็ปลอดภัยต่อสายตาและหัวใจไว้ก่อนดีกว่า

“ฉันจะรออยู่ข้างนอกนะคะ กรุณาเร็วหน่อย” 

บอกแล้วกำลังจะก้าวออกไปจากห้อง หากร่างสูงไม่เดินอ้อมมาขวางเอาไว้ จนหน้าเธอแทบจะทิ่มเข้ากับแผ่นอกเปลือยนั่น ใบหน้าตื่นนิดๆ เงยขึ้นมองหน้าเขา...พยายามไม่มองต่ำ

คิ้วเข้มขมวดมุ่น ในดวงตาสีฟ้าครามเต็มไปด้วยความสงสัย

“ผมเข้าใจมาตลอดว่าผู้หญิงชอบให้ผู้ชายใส่ใจ ละเมียด ช้าๆ แต่ว่าคุณชอบเร็วๆ ว้าว! ผมจะจำไว้นะ“

 พูดจบก็ขยิบตาให้ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ

อินทุอรหน้าค้างไปครู่หนึ่ง กระทั่งเรียบเรียงคำพูดเซี้ยวๆ ของชายหนุ่มได้ ว่ามันจะหมายถึงอะไร ข้างแก้มก็แดงขึ้นมา ตวัดสายตาขุ่นเหลือบแลตามไป

“นี่คุณ...มันไม่ใช่”

หากไม่เป็นเพราะเขารูดกางเกงบ็อกเซอร์ที่สวมใส่อยู่โยนลงที่ตะกร้าหน้าห้องน้ำ ราวกับจงใจให้เธอเห็น ถ้อยคำโต้แย้งก็ติดค้างอยู่แค่ที่ลิ้นไก่ ดวงตาเบิกโต รีบหันหลังขวับหนี ถึงกระนั้นก็ทันได้เห็นแก้มก้นสีแทนแว๊บๆ

“คนบ้า คิดจะถอดก็ถอด คิดจะแก้ก็แก้หรือไง?” 

บ่นแล้วรีบเดินเร็วๆ ออกมาจากห้องนอนของเขา ใจสั่นหวิวๆ ขึ้นมา

“ก็มันห้องผมนี่นา” 

เสียงยีวนกวนประสาทไล่ตามหลังมา ราวกับจะบอกว่าเป็นความผิดของเธอต่างหาก

โดมินิคโผล่หน้ามาจากห้องน้ำ มองตามหลังร่างอรชรในชุดเสื้อยืดแขนยาวสีเทาและกางเกงสกินนี่สีดำที่ถึงจะปกปิดมิดชิด แต่ก็รัดรึงอวดเรือนร่างสวยเซ็กซี่ไม่มีที่ติของผู้ช่วยสาวคนสวยไปด้วยความขบขัน

เห็นจะเป็นเรื่องจริงที่ว่าผู้หญิงไทยขี้อาย และไม่นิยมเปิดเผยกายเหมือนสาวตะวันตก ถึงแม้ว่าอินทุอรจะดูเป็นผู้หญิงสมัยใหม่ แคล่วคล่อง

จากที่นึกรำคาญนิดๆ ที่ชีวิตจากนี้ไปอีกสิบห้าวัน เขาจะมีเธอตามติดเป็นเหมือนคนคอยควบคุมความประพฤติ แต่ตอนนี้โดมินิคพบจุดอ่อนของเจ้าหล่อนเข้าแล้วสิ...แค่นี้เขาก็นึกสนุกที่จะหาเรื่องแกล้งคนเคร่งกฎให้ตบะแตกได้

จากเกียจคร้านเพราะอยากนอนให้นานกว่านี้ ร่างกายก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมา รีบผลุบใบหน้าหายเข้าไปอาบน้ำให้เสร็จโดยไวอย่างอารมณ์ดี พร้อมที่จะเริ่มงานในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

+++++++++

 

อีกสิบห้านาทีต่อมา อินทุอรและโดมินิคก็พร้อมเดินทางจากรีสอร์ทไปถึงยังชายหาด โดมินิคอยู่ในชุดเสื้อกล้ามและกางเกงสามส่วนสีขาวสวมทับด้วยเสื้อฮาวายลายดอกสีสันสดใส เข้ากับบรรยากาศของท้องทะเลไทยเสียเหลือเกิน

ดูเหมือนว่าการสายกว่าเวลานัดหมายเกินหนึ่งชั่วโมงจะทำให้ภารกิจวันนี้ไม่ราบรื่นนัก

“พี่เขนเพิ่งไปโรงพยาบาลเมื่อสิบห้านาทีก่อนนี้เองครับ พอดีเมียแกปวดท้องคลอดกะทันหัน เลยเอากุญแจเรือฝากผมไว้ให้คุณ”

 เด็กหนุ่มชื่อโขงน้องชายนายเขนเอากุญแจที่คนขับเรือฝากไว้ให้ยื่นให้เธอ

“อะไรนะ?” 

อินทุอรอุทานมากกว่าถามซ้ำ แม้จะได้ยินชัดเต็มสองหูก็ตาม 

“เมียพี่เขนเพิ่งท้องเจ็ดเดือนอยู่ไม่ใช่หรือ?”

“ครับ สงสัยว่าจะคลอดก่อนกำหนด”

อย่างนี้ก็แปลว่านายเขนคงจะทำหน้าที่ขับเรือให้เธอไม่ได้แล้วอย่างนั้นสิ

หญิงสาวไม่รอช้ารีบกดโทรศัพท์หาคนขับเรือ ซึ่งนอกจากจะทำหน้าที่พาเธอและโดมินิคไปที่เกาะแสนดาวแล้ว ต้องพาไปยังสถานที่ท่องเที่ยวกลางทะเล ทั้งจุดดำน้ำชมปลา ชมปะการัง ยังจะเกาะแก่งต่างๆ เพื่อจะใช้โปรโมทรีสอร์ทด้วย

“ยัยหวานกำลังเบ่งลูกหน้าดำหน้าแดงเลยครับคุณอิน ยังไงผมขออยู่กับลูกกับเมียสักสี่ห้าวันจะรีบตามไปนะครับ”

อินทุอรแทบกุมขมับ เข้าใจและเห็นใจหัวอกพ่อลูกอ่อน คงไม่มีใครอยากทิ้งลูกเมียไปในเวลาอย่างนี้ ก่อนจะปรายตาไปยังตัวต้นเหตุที่ตื่นสายเลยทำให้อะไรๆ ในวันนี้ผิดแผนไปเสียหมด

“แล้วนายล่ะโขง ขับเรือให้หน่อยได้ไหม?”

 เธอถามเด็กหนุ่มที่ยืนรอเอากุญแจให้

“เรือน่ะขับได้ครับ แต่ผมต้องออกเรือประมงของเสี่ยสมาน ติดหนี้เขาไว้เยอะเลย ขืนไม่ไปได้โดนกระทืบจมทรายแน่ ผมคงต้องรีบไปแล้วครับ นี่กุญแจ”

อินทุอรรับกุญแจเรือมาอย่างเสียไม่ได้ ทันทีที่ทำหน้าที่เสร็จสิ้น เจ้าหนุ่มที่ชื่อโขงก็รีบไหว้ขอตัวแล้วชิ่งทันที

“แล้วจะทำยังไง? ยกเลิกเลยไหม?” 

คนตัวสูงยังมีหน้ามาถามอีก

ดวงตาสวยขว้างค้อนน้อยๆ มาที่เขาอย่างกรุ่นโกรธ

“ไม่ค่ะ เราต้องไปที่เกาะแสนดาวภายในวันนี้ ลุงกับป้ารออยู่”

ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะเคร่งครัดเรื่องเวลา และไม่เคยผิดนัดกับใครเลยสินะ

“แล้วใครจะเป็นคนขับเรือล่ะ?” 

เขาถามพร้อมกับแบมือยักไหล่

“ฉันจะขับเอง” 

บอกแล้วรีบลุยน้ำเดินนำหน้าเขาไปยังเรือเร็วที่จอดออกไปห่างจากชายหาด เมื่อสุดท้ายตนก็ต้องเป็นที่พึ่งแห่งตน

โดมินิคอึ้งไปนิดหนึ่ง ไม่คิดว่าหญิงสาวจะขับเรือได้ รีบหิ้วกระเป๋าสัมภาระก้าวยาวๆ ตามคนที่เดินเร็วๆ นำหน้าอย่างรีบเร่งเหลือเกิน เขารับรู้ได้ไม่ยากว่าเธอกำลังอารมณ์เสีย จึงไม่ชักช้าให้อินทุอรโมโหไปกว่านี้

ถึงเดเร็กจะบอกว่าเธอเป็นผู้ช่วยของเขา แต่หญิงสาวก็ไม่ได้ทำตัวเป็นผู้ตาม หรือยอมตามใจเขา เรียกว่าไม่มีเลยสักเรื่อง ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าเธอไม่ได้ใจเย็น หรือใจดีเหมือนตอนที่อยู่กับโรดิก้าบ้าง

“รีบขึ้นมาสิคะ เราสายกันมากแล้ว” 

ร่างอรชรที่ปีนบันไดก้าวขึ้นเรือไปก่อนอย่างทะมัดทะแมงหันเรียกเมื่อเห็นเขายังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่


*****โอ้โห...นางเอกเรา ห้าวได้ใจจริงๆ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #6 pretty-p (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 10:42

    แปลกใจกับสาวไทยคนนี้ แต่รู้วิธีแกล้งเธอ แล้วไม่ใช่เหรอ คะ รออ่านต่อนะคะ 5555

    #6
    0