ภารกิจยั่วสวาท

ตอนที่ 12 : สวรรค์อันดามัน - 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 พ.ย. 59




“ต้องไปกันเช้าขนาดนี้เชียวหรือ?”

คนที่ถูกเคาะประตูปลุกออกมาบ่นหน้าง่วง ตายังไม่ปรือเปิดดีเสียด้วยซ้ำ ยิ่งเมื่อมองไปรอบกายเห็นว่ายังเช้าอยู่มากขนาดที่ว่ามองไปทางไหนก็มืดมิดหมด

“ค่ะ เพราะที่แรกที่เราจะไปคือทะเลแหวก มันอยู่ไกลจากที่นี่พอดู”

โดมินิคหน้ามุ่ย ส่ายหน้าไปมา ปิดปากหาวหวอดๆ

“ก็ไปที่อื่นที่มันใกล้ๆ ก่อนไม่ได้หรือไงล่ะ?”

“ไม่ได้ค่ะ วันนี้เป็นที่เราจะชมทะเลแหวกได้สวยที่สุด”

ชายหนุ่มย่นคิ้ว 

“ยังไงหรือ?”

“รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะค่ะ อย่าชักช้า เราไม่มีเวลาแล้ว เดี๋ยวฉันจะอธิบายระหว่างนั่งเรือไปด้วยกัน” 

เธอบอก

เมื่อผู้ช่วยคนสวยและเก่งของเขาสวมบทคุณครูสาวจอมเฮี๊ยบอีกครั้ง โดมินิคจึงทำตัวเป็นนักเรียนแสนดีที่ว่าง่าย รีบไปทำธุระส่วนตัวทั้งที่ยังไม่หายง่วงงุนดี กระทั่งสปีดโบ๊ทแล่นฉิวออกจากชายหาดของเกาะแสนดาว

“ทะเลแหวกถือว่าเป็นไฮไลต์ของการเที่ยวทะเลอันดามันฝั่งตะวันตก เป็น Unseen Thailandที่โด่งดังไปทั่วโลก เกิดจากสันทรายจากเกาะสามเกาะ ได้แก่ เกาะไก่ เกาะหม้อ เกาะทับที่เชื่อมต่อกัน ซึ่งจะมองเห็นตอนที่น้ำลดเท่านั้น เวลาที่น้ำขึ้นสันทรายนี้จะหายไปแยกเกาะทั้งสามเกาะออกจากกัน และในแต่ละวันน้ำจะลงมากที่สุดคือตอนประมาณเจ็ดโมงเช้าและบ่ายสามโมง เราถึงต้องออกกันแต่เช้า เพื่อจะได้ชมทะเลแหวกได้ชัดเจน และช่วงเวลาที่ทะเลจะแหวกชัดที่สุดก็คือห้าวันก่อนและหลังขึ้นสิบห้าค่ำของแต่ละเดือน” 

อินทุอรแลกเชอข้อมูลที่แม่นยำให้ชายหนุ่ม

พอเรือแล่นออกจากชายฝั่งมาได้ครู่หนึ่งแสงอาทิตย์เรืองรองก็เริ่มส่องที่อีกฝั่งของขอบฟ้า การตื่นแต่เช้าแล้วล่องเรือมาตามทะเลช่างให้ความรู้สึกพิเศษยิ่งนัก ไม่นานเขาและอินทุอรก็มาถึงยังทะเลแหวกที่หญิงสาวโฆษณาเอาไว้นักหนา

“ไปเถอะค่ะ ตอนนี้ยังไม่มีนักท่องเที่ยว แต่สายอีกหน่อยละก็ แถวนี้จะมีแต่คนเต็มไปหมด คุณสามารถเดินเที่ยวทั้งสามเกาะได้เลย”

โดมินิคยกกล้องถ่ายรูปเก็บภาพทิวทัศน์สวยๆ เดินผ่านสันทรายสีขาวละเอียดที่แยกผืนทะเลออกเป็นทางเดินให้ชมเกาะทั้งสาม น้ำทะเลที่นี่ใสแจ๋ว กระทั่งมองเห็นฝูงปลาเสือที่ว่ายแหวกชัดเจน ทำเอาตื่นตาตื่นใจไม่น้อย รู้สึกคุ้มค่ากับการตื่นเช้าเดินทางไกลมาถึง และเขาก็ไม่ลืมถ่ายภาพของผู้ช่วยคนสวยในยามที่เธอเผลอเก็บไว้ได้หลายรูปทีเดียว

“บนเรือมีสน็อกเกิลกับตีนกบนะคะ เผื่อคุณอยากดำน้ำดูปลา” 

เธอบอกเขา และชายหนุ่มก็ไม่ขัดศรัทธา ลองว่าใครได้เห็นน้ำทะเลสีฟ้าใสแจ๋ว มีฝูงปลาแหวกว่ายขนาดนี้ คงอดใจไม่ไหวเช่นเขา

อินทุอรให้เวลาโดมินิคเล่นน้ำอยู่ที่ทะเลแหวกจนพอใจ เมื่อเริ่มเห็นเรือหางยาวที่พานักท่องเที่ยวมาแต่ไกล เธอก็เรียกเขาขึ้นเรือ

“เราจะไปที่ไหนกันต่อ?”

“ถ้าคุณไม่แวะดำน้ำดูปลาที่เกาะไก่ เราก็ไปที่เกาะปอดะกันได้เลยค่ะ”

“ไหนเกาะไก่?” ถามพร้อมกับยกมือขึ้นมาอังระดับเดียวกับคิ้วมองหาเกาะที่มีลักษณะทางกายภาพใกล้เคียงกับภาพไก่ที่หญิงสาวว่า

“เกาะที่เรากำลังจะแล่นเรือผ่านนี่ไงคะ ตรงปลายเกาะตรงนั้น” 

ชี้มือให้เขาดู “รูปร่างมันคล้ายกับคอของไก่ คนก็เลยเรียกที่นี่ว่าเกาะไก่”

“ผมว่ามันเหมือนอูฐมากกว่านะ อูฐที่กำลังหมอบอยู่” เอ่ยตามความคิดของตัวเอง ซึ่งใครจะเห็นเป็นรูปอะไรก็แล้วแต่จะจินตนาการกันไป

อินทุอรจอดเรือให้โดมินิคแวะดำน้ำดูปลาและปะการังพร้อมกับให้อาหารปลาที่เกาะไก่ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มบ่นว่าน้ำใสสู้ที่ทะเลแหวกไม่ได้ เธอและเขาจึงเดินทางต่อไปยังเกาะปอดะซึ่งเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในสี่เกาะที่อยู่ในอุทยานแห่งชาติ หาดนพรัตน์ธารา จุดเด่นของที่นี่คือหาดทรายนุ่มเท้าและน้ำทะเลสีฟ้าใส เหมาะสำหรับการมาพักผ่อนและเล่นน้ำทะเล ซึ่งนักท่องเที่ยวต่างชาตินิยมมานอนอาบแดดให้ผิวเป็นสีแทนกันมาก

“ทัวร์ทะเลที่กระบี่ นิยมจัดทัวร์สี่เกาะภายในหนึ่งวัน คือเกาะไก่ เกาะหม้อ เกาะทับ และเกาะปอดะ แต่ถ้าคุณอยากดำน้ำตื้นหรือยืนถ่ายรูปกับปลาสวยๆ ต้องไปที่เกาะห้องค่ะ ตรงนั้นจะเป็นลากูน”

แต่โปรแกรมทัวร์ทะเลของวันนี้ก็จบลงที่หาดไร่เลย์เป็นที่สุดท้าย และโดมินิคสนใจกิจกรรมผจญภัยอย่างการปีนหน้าผามากกว่า

มนุษย์ตัวโตที่เธอดูว่าทั้งอึดและทนเริ่มมีอาการเมาเรือและเพลียแดด ในเวลาบ่ายแก่ๆ เธอและเขาก็กลับมาถึงที่บุหลันอันดาเพื่อที่จะพักผ่อนนอนหลับเอาแรง

โดมินิคตื่นมาอีกครั้งตอนที่แดดร่มลมตกแล้ว เขาไปเคาะห้องเรียกหาอินทุอรแต่หญิงสาวก็ไม่อยู่ ทีแรกเขากะจะไปนอนทอดหุ่ยที่เปลญวณตัวเดิม แต่กลัวว่าจะถูกเจ้าไข่นุ้ยมาฝากรักอย่างเมื่อวานนี้อีก จึงเดินออกตามหาหญิงสาว แล้วก็พบเธอกำลังเล่นน้ำอยู่ที่ชายหาด

ให้ตายเถอะ ตัวเขาชาวาบไปหมดวินาทีแรกที่มองเห็นเรือนร่างได้ส่วนสัดในชุดบิกินี่สีส้มตัวจิ๋ว

ร่างอรชรอวบอั๋นพันธุ์เนื้อนมไข่ของคนตรงหน้าแล้วให้แอบกลืนน้ำลายเงียบๆ

อินทุอรคือต้นแบบความสวยของแม่พันธ์ขนานแท้ แม้จะมีแขนขาที่เล็กเรียว หากสัดส่วนที่หญิงสาวควรมี ไม่ว่าจะเป็นหน้าอกหน้าใจที่อะร้าอร่ามชวนให้น้ำลายกระฉอก เอวเล็กกลมกลึง และยังรับกับสะโพกงอนผายหนั่นแน่นอย่างพอเหมาะพอเจาะ ทำให้เขาต้องแอบกลืนน้ำลายด้วยอาการคอแห้งผากกับรูปร่างยั่วยวนชวนทรมานใจชาย

ซึ่งแตกต่างจากร่างสูงระหงโปร่งเพรียวออกไปทางผอมแห้งแบบบางนางแบบของเอลซ่าที่เขาเคยคิดว่าชื่นชอบและพึงพอใจที่สุด

ณ ตอนนี้ โดมินิคซึ้งถึงคำพูดของบิดาแล้วว่า ความต้องการของผู้ชายไม่เคยพอหรือสิ้นสุดได้ง่ายๆ

แม้วันนี้ที่เกาะปอดะหรือหาดไร่เลย์ยังจะที่ทะเลแหวก เขาได้เห็นสาวๆ นุ่งบิกินี่ตัวเล็กตัวน้อยจนเจนตา แต่ก็ไม่ได้ตื่นเต้นหรือสนใจอะไรเป็นพิเศษ ไม่เหมือนนาทีนี้ ตอนที่เห็นผู้ช่วยของเขาสวมใส่มันอยู่ เธอน่าจะใส่มันเสียตั้งแต่ตอนกลางวันนั่นแล้ว เมื่อมีรูปร่างที่สวยงามขนาดนี้

แล้วดูทีรึ? เล่นน้ำคนเดียวมันสนุกตรงไหนกัน เธอถึงไม่ยอมชวนเขาด้วย

ดูเหมือนว่าหญิงสาวกำลังอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง เพราะจนเขาเดินมาใกล้ขนาดนี้ เธอก็ยังไม่รู้ตัว โดมินิคนึก เคืองว่าหากไม่ใช่เขา แต่เป็นโจรโฉดโรคจิตสักคนล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น

เฮ้! มาเล่นน้ำไม่เห็นชวนกัน” 

เขาเอ่ยทัก

ร่างอวบอัดในชุดบิกินี่สีส้มแสนเซ็กซี่ตัดกับผิวสีแทนนวลเนียนลออไปทั้งเนื้อทั้งตัวสะดุ้งโหยง หันขวับมามอง

และก็ให้ตายเถอะ จู่ๆ สายบิกินี่ที่ผูกคล้องคอก็หลุดผึงออกมาดูท่าว่าจะรับน้ำหนักสองเต้าที่ขนาดราวกับมะพร้าวน้ำหอมลูกเขื่องไว้ไม่ไหวอีก

ว้าย!” 

อินทุอรร้องเสียงหลงรีบตะปบมือปกปิดส่วนสำคัญเอาไว้ แต่มือเล็กๆ นั่นแทบกอบกุมปกปิดความอวบอิ่มของเจ้าตัวไว้ไม่มิด

โดมินิคตาโต ไม่คิดว่าจะมีโชว์เร้าใจอย่างนี้ เท้าที่ก้าวเดินมาหาชะงักงัน...มัวแต่ทึ่ง อึ้ง เสียว

“คุณช่วยหันไปก่อน...หันไปสิ” เธอสั่งเขา แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะทำหน้ามึนไม่รับรู้อะไรแล้ว เพราะไม่ยอมตอบสนองใดๆ กับคำขอร้องทั้งนั้น

นั่นเพราะเขาไม่เห็นเป็นเรื่องแปลกหรือน่าอายอะไร สาวประเทศเขานิยมเปลือยกายอาบแดดกันถมเถไป เพื่อว่าสีผิวจะได้นวลเนียนเสมอกัน

เมื่อชายหนุ่มไม่ยอมหัน เธอจึงเป็นฝ่ายหันหลังขวับหน้าแดงซ่านเสียเอง

เฮ้! คุณมีอะไรให้ผมช่วยไหม?”

 เอ่ยถามอย่างมีน้ำใจ

ในหัวสมองของเธอกำลังสับสนอลหม่านไปหมดแล้ว นึกอะไรไม่ออก

ไล่ก็ไม่หนี บอกให้หันไปก็ไม่ยอม แล้วจะให้เขาช่วยอะไรเธอ

ก่อนที่จะระลึกได้ อินทุอรบอกกับตัวเองว่า อย่ามามัวทำเหนียมอาย เธอมีหน้าที่ต้องยั่วเขา...ยั่วให้ชายหนุ่มตกหลุมรักเธอให้ได้ จึงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ทำใจกล้าเอ่ยขอร้องเขา

“งั้นช่วยผูกสายบิกินี่ให้หน่อยได้ไหมคะ?”

“ได้สิ” 

ครานี้ล่ะหูดีนักนะ รีบเดินรี่เข้ามายืนซ้อนอยู่เบื้องหลัง ก่อนที่ปลายนิ้วอุ่นๆ จะขยับไหวอะไรขยุกขยิกอยู่ด้านหลัง แต่ทำไมเธอถึงไม่ได้รู้สึกว่าดอมจะช่วยผูกสายบิกินี่ให้เธอเลย แผ่นหลังกลับดูโล่งว่างเปล่า และคราวนี้บิกินี่ทั้งตัวหลุดโผละลงมา

“คนบ้า ฉันบอกให้คุณผูกสายเสื้อให้ ไม่ใช่ให้ถอดนะ” 

หันไปต่อว่าหน้าดำหน้าแดง

แต่แทนที่เขาจะสลด กลับยิ้มกลั้วขำ นัยน์ตาสีฟ้าทอประกายระริก

อ้าว! คุณบอกให้ผมผูกสายเสื้อหรอกหรือ? นึกว่าบอกให้ถอด”

“ไม่ใช่เสียหน่อย ฉันบอกให้คุณผูก”

“โอ้ว...งั้นก็ขอโทษด้วยละกัน เพราะผมถนัดแต่เรื่องถอด มันก็เลยเป็นไปด้วยความเคยชินน่ะ” 

ไม่ว่าเปล่า ยังยิ้มเผล่ล้อเลียนให้อีก

หึ้ย! ถ้าไม่เห็นว่าสองมือกำลังรับหน้าที่หนักโอบอุ้มของสำคัญอยู่ล่ะก็ เธอจะข่วนให้ลูกตาวับๆ เจ้าเล่ห์นั่นอักเสบเชียว

อินทุอรค้อนขวับคนพึ่งไม่ได้ไม่พอ ยังมาทำชีกอเข้าใส่อีก จากที่ทำใจกล้าจะยั่วยวนเขาให้ตบะแตก แต่ตอนนี้ ความกล้าเหลือแค่ศูนย์

“ไปเล่นน้ำกันเถอะเร็ว” 

ยังมีหน้ามาชวนอีก

“ไม่เล่นแล้ว เชิญคุณเล่นไปคนเดียวเถอะ” 

แหวเข้าใส่

แต่นอกจากจะทำหน้าไม่รับไม่รู้แล้ว ยังเลื่อนสายตาหื่นๆ นั่นมามองร่องอกเธออีก อินทุอรรู้ตัวว่าเสียเปรียบ ขืนยืนต่อล้อต่อเถียงกับเขาอยู่อย่างนี้ ชายหนุ่มก็ได้กำไรอยู่ฝ่ายเดียว จึงรีบหันกลับหน้าเป็นหลังวิ่งกลับขึ้นหาดกลับบังกะโลที่พักให้ไว

“โกรธอะไรของเขากัน” 

เสียงบ่นงึมงำตามหลังมาอย่างไม่เข้าใจ

“คนทุเรศเอ๊ย...หน้าไม่อายที่สุดล่ะ” 

หญิงสาวบ่นอุบเมื่อกลับมาถึงบ้านพักอย่างใจหายใจคว่ำ

สำหรับโดมินิคการเห็นหน้าอกเปลือยของหญิงสาวอาจจะเป็นเรื่องธรรมดา

แต่สำหรับคนที่ไม่เคยโป๊เปลือยให้ชายใดได้เห็นเต็มตามาตั้งแต่แตกเนื้อสาวอย่างเธอ มันอายแสนอายจนแทบมุดทรายหนี จนมาถึงวินาทีนี้ อินทุอรก็ยังไม่เข้าใจตัวเองว่า เธอกำลังทำอะไรอยู่

ทั้งที่ตั้งใจมายั่วยวนเขา แต่พอเจอสายตาเจ้าชู้เข้าใส่ ไอ้ต่อมกล้าที่อุตส่าห์เตรียมมาก็ฝ่อลงสนิทเชียว

หรือว่างานอย่างนี้มันไม่เหมาะกับเธอ แถมยังคิดไม่ออกว่าแบบไหนที่จะหมายถึงว่าโดมินิคตกหลุมรักเธอเข้าแล้ว

ดวงตาวิบวับระยับพราวของเขาทำเอาเธอเขินอายและขนลุกไปเสียพร้อมๆ กัน

แต่ถ้าให้ถูกมองด้วยสายตาแบบเดียวกันนั้นจากเสี่ยใหญ่รุ่นพ่อ...กลับนึกสยองพองขนเสียยิ่งกว่า

เธอยอมแก้ผ้าให้โดมินิคดูทั้งตัวเสียยังจะดีกว่า...เมื่อสายตาของเขายังทำให้เธอรู้สึกภูมิใจอยู่ลึกๆ ในเสน่ห์ความเป็นหญิงของตัวเอง

“กล้าๆ หน่อยสิอิน” 

ปลุกปลอบขวัญตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง

แล้วจะยังไง กลับไปเล่นน้ำกับเขาต่ออย่างนั้นหรือ?

เฮ้อ! วันนี้ยังไงก็ขอบาย บอกแล้วไงว่าต่อมกล้ามันฝ่อไปหมดแล้ว



ภารกิจยั่วสวาท
วชิราภา/รัชริล
www.mebmarket.com
เพื่อปลดหนี้ก้อนโตและไม่ต้องแต่งงานกับผู้ชายคราวพ่อเธอต้องทุ่มทั้งใจทั้งกายเพื่อยั่วให้ลูกชายเจ้านาย ตกหลุมรัก ******************************************************** “ฉันไม่เล่นกับคุณแล้ว จับโน่นจับนี่ของฉันอยู่ได้”ชายหนุ่มดึงร่างอรชรเข้ามาใกล้ พร้อมกระซิบให้ได้ยินเพียงสองคน“ของคุณหรือ? ผมนึกว่าทั้งหมดนี่เป็นของผมเสียอีก” เขาแตะนิ้วจิ้มลงที่ทรวงอกอวบอิ่มจนผู้เป็นเจ้าของสะดุ้ง “ตรงนี้ก็ใช่...ตรงนี้ก็ใช่...” ชี้ไปที่ลาดไหล่แล้วลูบไล้ไปตามแขนเรียว “ตรงนี้ก็ของผม...นี่ก็ด้วย” ลูบผ่านหน้าท้องนวลเนียนก่อนจะเลื่อนต่ำลง มือบางรีบคว้าหมับจับเอาไว้ก่อนที่เขาจะตะปบลงตรงส่วนสำคัญผู้ชายคนนี้รู้จักอายกับใครบ้างไหมนี่?หน้ามึนก็ที่หนึ่ง...หน้าไม่อายก็ที่สุด เกิดมาไม่เคยพบไม่เคยเห็น“อะไรๆ ของฉันก็เป็นของคุณหมดเลยนะคะ” พูดประชดคนโลภมาก “แล้วมีอะไรที่เป็นของฉันบ้างล่ะ” ช้อนสายตาขึ้นมาถามโดมินิคยิ้มเผล่นัยน์ตาเป็นประกายระยิบระยับจับมือบางมาตะปบที่คลื่นลอนซิกแพ็ก“นี่ไงล่ะของคุณ” อินทุอรอึ้งไปปล่อยให้มือใหญ่ลากจูงมือน้อยไล่ขึ้นมาที่หน้าอก“นี่ก็ของคุณ”เธอกลืนน้ำลายรู้สึกลำคอแห้งผาก กะพริบตาปริบๆ เมื่อเขายังลากมือต่อไปยังหน้าอกเบื้องซ้าย“ตรงนี้ก็ของคุณ” นัยน์ตาเชื่อมหวานจ้องมองล้ำลึกเขาหมายถึงเจ้าก้อนเนื้อมีชีวิตที่เต้นตุ๊บๆ อยู่ข้างในจนเธอรู้สึกได้นั่นใช่ไหม?หัวใจของเขาเป็นของเธออย่างนั้นหรือ?ครานี้แพขนตาหนาดกกะพริบถี่ยิบห้ามม่านน้ำตาเอาไว้ด้วยความตื้นตันใจ ซาบซึ้ง เพราะแม้แต่ตัวเธอเองยังไม่กล้าที่จะยกหัวใจให้ใครได้ง่ายๆ เธอซาบซึ้งปลื้มปริ่มเสียจนน้ำตาแทบไหล หากเขาไม่พามือเล็กลากลงไปด้านล่างกึ่งกลางกายให้มือน้อยตะปบลงไปบนความแข็งกร้าวที่พร้อมพรั่กซึ่งตอนนี้กำลังขยับขยายเต็มไม้เต็มมือ“และตรงนี้ ก็เต็มใจที่สุดจะเป็นของคุณ” อินทุอรตาโตเหลือกลานด้วยความตกใจ เธอว่าแล้วเชียว ไอ้ยิ้มดวงตาวับๆ แบบนี้ของเขา มันไว้ใจไม่ได้“อี๋...ปล่อยนะ...ปล่อย...ฉันไม่เอาของคุณหรอก” ร้องเสียงหลง พร้อมกับดึงมือกลับคืน แต่โดมินิคไม่ยอมปล่อยง่ายๆ กลับหัวเราะลั่นอย่างชอบอกชอบใจ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #12 pretty-p (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 11:17

    ต่อมกล้าฝ่อเหรอคะ ที่ใส่บิกินี่นี่ ถือว่ากล้ามากๆเลยค่ะ

    #12
    0