จอมใจจอมเถื่อน

ตอนที่ 7 : ยัยแสบ - 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ม.ค. 61


 

  

 

 

ยัยแสบ (3)

 

 

ฟ้าครามหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ที่แม้จะวัยปูนนี้แต่ลุงเกษมกับป้าสร้อยก็ยังกระเซ้าเย้าแหย่กันเหมือนหนุ่มน้อยสาวน้อยจีบกันใหม่ๆ คนโสดอย่างเขาได้เห็นแล้วก็พลอยกระชุ่มกระชวยหัวใจไปด้วย อยากมีความรักอย่างนี้บ้าง...แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาวาสนายังมาไม่ถึง...ก็ต้องพึ่งน้องนางทั้งห้า นอนกอดหมอนข้างอยู่คนเดียวเปลี่ยวเอกาไปพลางๆ ก่อน


วันไหนที่ฮอร์โมนมันพุ่งพล่านหนัก เอาตัวเองไม่อยู่ ก็ไปจ่ายพันไปจ่ายห้าร้อยให้สาวน้อยหน้าแฉล้มที่ร้านคาราโอเกะในตลาดเสียที เป็นค่าระบายน้ำให้ตัวเบา แถมยังมีคนเอาอกเอาใจ พูดหวานๆ หู เรียกพี่จ๊ะ พี่จ๋า...คิดแล้วก็เนื้อเต้นขึ้นมาทีเดียว


“งั้นก็ฝากบอกป้าสร้อยด้วยนะว่าไม่ต้องห่วงของกินจะเหลือ เดี๋ยวผมฟาดเรียบแทนยัยคุณหนูเผือกเอง”


“คุณนี่ปากร้ายจริงๆ ไปเรียกคุณหนูเฟื่องเธอซะเสียหาย” นายเกษมทักท้วงพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ รู้ว่าหนุ่มสาวไม่ลงรอยกันอยู่ เรื่องก็มาจากที่เฟื่องลดาไม่ได้กลับมาดูใจนายแสงทองก่อนสิ้นใจนั่นแหละ เขาเองก็นึกตำหนิอยู่ในใจ แต่ก็เข้าใจได้ว่าเธอยังอยู่เมืองนอกเมืองนา จะให้ปุบปับกลับมาคงไม่สะดวกนัก


“ก็ชื่อเฟื่องมันออกเสียงยากนี่ครับ สู้เรียกคุณเผือกไม่ได้ ขาวเป็นคนเผือกขนาดนั้นแถมยังเรียกคล่องปากกว่า”


ลุงเกษมส่ายหน้าไปมา

“ยังไงเธอก็หลานคุณแสงทองท่านเหมือนกัน...จะว่าไปก็เป็นหลานสายตรงด้วย   ยังไงคุณก็น่าจะเกรงอกเกรงใจให้เกียรติเธอหน่อย...คุณสินธรพ่อเธอก็เป็นถึงปลัดกระทรวงเชียว คุณฝนทิพย์ก็เฉียดจะได้เป็นถึงคุณหญิงห้อยสายสะพาย ถ้าผัวไม่ตายไปเสียก่อน และนี่ถ้าคุณแสงทองท่านรู้ว่าคุณกับหนูเฟื่องไม่ลงรอยกันท่านจะไม่สบายใจเอา” ลุงเกษมประนีประนอมอย่างเข้าใจ


แต่คนหนุ่มกลับนึกอยากเถียงใจจะขาดว่าถ้าขืนเขาตามใจยัยคุณหนูเฟื่องตะพึดตะพือ วิญญาณของอดีตลุงเขยจะยิ่งไม่สบายใจยิ่งกว่านี้ แต่ฟ้าครามก็ขี้คร้านต่อความยาว เพราะก็อย่างที่รู้ๆ ว่าลุงเกษมกับเมียเอ็นดูยัยคุณหนูเผือกขนาดไหน...ขนาดเจ้าตัวไม่มาเหยียบบ้านนี้ ก็ยังทำกับข้าวไว้รอท่าตั้งหลายอย่าง พูดอะไรไปก็ออกรับแทนปกป้องไปเสียหมด


“อ้อ...วันนี้ลุงไปช่วยงานวัดเจอไอ้โกร่งบ้านเนินมะไฟ มันฝากยาดีมาให้คุณด้วยแน่ะ”


“ยาดี” ฟ้าครามทวนคำ นึกออกอยู่ว่าคนฝากมาให้นั่นนับถือกันเป็นดั่งญาติผู้ใหญ่และเอ็นดูเขาดั่งเป็นลูกเป็นหลาน


“ยาดีนี่ยาอะไรหรือครับลุง?”


“ลุงก็ไม่รู้เหมือนกัน...ก็คงพวกสมุนไพรกลั่นบำรุงกำลังละมั้ง...ไอ้โกร่งมันยิ่งชอบเล่นแร่แปรธาตุอยู่ ใส่มาในขวดเหล้าเก่า ข้างในใสแจ๋วอย่างกับตาตั๊กแตน นี่ก็เอาขึ้นไปไว้ที่ตู้เย็นชั้นบนให้แล้ว”


“ขอบคุณครับลุง” ฟ้าครามผงกหน้า ถ้าลุงโกร่งฝากมาให้ก็คงจัดเป็นของดีของเด็ดที่คนรักกันชอบกันหามาบรรณาการให้


“เดี๋ยวอาบน้ำอาบท่ากินข้าวเสร็จคุณก็รีบตามไปที่งานวัดละกันนะ ได้ยินว่าคัดหางเครื่อง สวยๆ ขาวๆ เชฟบ๊ะๆ มาทั้งนั้น มิน่าไอ้ จ๊อดกับไอ้เคี้ยมถึงรีบไปจองหน้าเวทีแต่หัววันเชียว”

“ครับ ลุงไปก่อนเลย เดี๋ยวผมตามไป ขอกินให้อิ่มท้องก่อน”

“ได้ๆ ผมจะจองที่หน้าเวทีไว้ให้ ไม่รู้จะเหลือหรือเปล่า” ลุงเกษมว่าแล้วเดินลงเรือนไป


“อื้อหือ...มีแต่ของอร่อยทั้งนั้น” เมื่อคล้อยหลังลุงเกษม ฟ้าครามก็รีบคดข้าวใส่จานกินอย่างหิวจัด


ที่หิวนี่เพราะใช้พลังงานไปเสียเยอะ ไอ้ขับรถเกรดไถดินกลางแดดเปรี้ยงๆ น่ะไม่เท่าไหร่ เพราะทำมาจนชิน แต่ไอ้ที่ หัวฟัดหัวเหวี่ยงไปกับยัยคุณหนูหัวสูง คนที่ออกปากว่าอยากไล่ไปให้พ้นๆ ไร่ทรัพย์แสงทองนั่นต่างหากที่ดูดพลังงานเขาไปอักโข


พอคล้อยหลังเฟื่องลดา เขาก็เอาแต่คิดถึงแต่หน้า หุ่นเช้งกระเด๊ะและความขาวโอโม่ของเจ้าหล่อน


“เอ็งนี่ท่าบ้าว่ะไอ้คราม...ผู้หญิงพรรค์นั้นมีอะไรให้คิดถึงวะ?” บ่นกับตัวเองพร้อมกับส่ายหน้าไปมา


“ป้าสร้อยนี่ลำเอียงจริ๊ง...คนทำงานเหนื่อยหนักมาทั้งวัน จะให้กินแต่แกงส้ม ทียัยคุณหนูนั่น ไม่เห็นทำอะไร จัดกับข้าวให้เสียชุดใหญ่เชียว...มันน่าน้อยใจนัก” บ่นไปก็ตักอาหารลงจานไป


“กินๆ เข้าไปไอ้คราม...นี่ๆ ของดีมีประโยชน์ทั้งนั้น ยังต้องใช้พละกำลังฟาดฟันต่อกรกับยัยเผือกกับแม่ยัยเผือกอีกเยอะนะเอ็ง” ตักชามโน้นจานนี้กินอย่างเอร็ดอร่อย


หลังจากลุงเกษมไปแล้ว เรือนไม้หลังใหญ่ซึ่งตอนนี้มีเพียงเขาอยู่อาศัยเพียงลำพังก็เงียบกริบ


คนงานอื่นๆ ไม่อยู่เรือนพักด้านหลัง ก็คงพากันไปเที่ยวงานวัดกันหมด ทิ้งให้เขาอยู่คนเดียวเปลี่ยวเอกาประสาชายโสด...ที่ตอนนี้รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว อยากจะหาทางระบายไอ้ความอึดอัดครัดเคร่งประสาหนุ่มโสดที่ฮอร์โมนมันพุ่งพล่านออกไปเสียหน่อย แต่วันนี้สาวๆ  ร้านคาราโอเกะเจ้าประจำที่เคยไปใช้บริการ ก็คงจะพากันไปเพลิดเพลินที่งานวัดกันเสียหมด


อยากได้คนมานอนกอดคงต้องไปหาเอาที่งานวัดนั่นแหละ และถึงจะใช้ชีวิตหนุ่มโสดเสเพลยังไง ฟ้าครามก็ไม่เคยหิ้วใครกลับมาค้างอ้างแรมที่ไร่ให้เสียการปกครอง หรือโดนคนงานเอาไปนินทาต่อได้ สำหรับเขาเรื่องมีเมียถือเป็นเรื่องใหญ่ ยังไม่อยากไปคิดถึงให้เสียเวลา ตอนนี้เอาแค่ว่า จะทำยังไงเพื่อพิทักษ์รักษาให้ไร่ทรัพย์แสงทองยังคงอยู่ ตามเจตนารมย์ของผู้เป็นเจ้าของตัวจริง


รอกินข้าวกินปลา อาบน้ำอาบท่าเสร็จก่อนเถอะ แล้วค่อยจัดบรรณาการปลดปล่อยตัวเองประสาคนโสดไม่มีเมียให้เบาตัวเหมือนขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดก่อนดีกว่า

 


*เอ๊ะๆ ฟ้าครามตั้งใจจะทำอะไรหว่า?*

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น