จอมใจจอมเถื่อน

ตอนที่ 4 : ทวงสิทธิ์ - 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 285
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 ม.ค. 61




ทวงสิทธิ์(3)

 

 

 

 

“หึๆ...หึๆ” ฟ้าครามหัวเราะอยู่ในลำคอ พร้อมกับยกฝ่ามือกร้านขึ้นลูบที่ข้างแก้มเบาๆ พอให้ได้ซี้ดปากด้วยความรู้สึกแสบๆ คันๆ พิลึก เขาล่ะเกลียดผู้หญิงอย่างนี้นัก ทั้งปากดี...อวดเก่ง...หยิ่งผยองจองหองพองขน...ชอบข่มวางตัวอยู่เหนือคนอื่น...และทำกับคนอื่นเหมือนไม่ใช่คน


ไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงสันดานเสียๆ อย่างนี้จะเป็นหลานรักคนโปรดของลุงเขยของเขา...คนที่ท่านรอคอยหามาตลอดจนกระทั่งลมหายใจเฮือกสุดท้าย แต่หล่อนก็ดูดายนิ่งเฉยไม่แม้แต่จะคิดมาเหลียวแล แต่ในเวลานี้กลับมาเต้นเหย็งๆ เรียกร้องจะเอาสมบัติของท่าน


“ผู้หญิงหน้าเงิน” กลีบปากหยักหนาสบถออกมา


ใบหน้างามหันขวับมา ถลึงตาใส่


“คนอกตัญญู เนรคุณ”


“นี่นายว่าใคร?”


“ผมว่าคุณนั่นแหละ หน้าตาก็สวยดี ไม่น่าโง่นะ ที่นี่มีแค่ผมกับคุณ ไม่พูดกับคุณแล้วผมจะพูดกับกระบือที่ไหนล่ะ?”


“ไอ้” คำผรุสวาทยังไม่ทันหลุดพ้นจากกลีบปากงาม ฝ่ามือน้อยก็เงื้อสูงทำท่าจะตบอีกฉาด แต่ถูกมือใหญ่หยาบกร้านแข็งกร้าวจับหมับคว้าเอาไว้ได้ทันควัน พร้อมกับกระชากร่างบอบบางจนเซถลาเข้ามาปะทะแผ่นอกแน่นกล้ามแข็งปั๋ง


เฟื่องลดาหน้าคะมำ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว อุ้งมือร้อนผ่าวก็ตะปบเข้าที่ข้างแก้มล็อกแน่น แล้วฉกริมฝีปากร้อนฉ่าบดขยี้ลงมาที่กลีบปากนุ่มนิ่มอย่างดุดัน จนกลีบปากน้อยแทบบี้แบน ทำได้แต่ร้องประท้วงอู้อี้อยู่ในปากเป็นนานสองนาน เมื่อถูกบดคลึงเบียดเคล้าถูไถจนปากร้อนผ่าวแทบไหม้ไฟลุกติด ก่อนที่ไอ้ผู้ชายถึกสุดเถื่อนแสนถ่อยอย่างฟ้าครามจะยอมปล่อยจากใต้อาณัติ ร่างเล็กเซผงะด้วยแรงดิ้นรนขัดขืนของตัวเอง


“รสชาติไม่เห็นได้เรื่องสักนิด เก่งแต่ปาก แล้วยังมาทำปากดี นึกว่าจะอร่อยกว่านี้เสียอีก” คำพูดคำจา สีหน้าแววตาท่าทางดูหมิ่นดูแคลนซัดเข้าใส่จนหน้าหงาย


“อะ...อ่ะ....ไอ้...ไอ้...” ดวงตาที่เบิกโต ปากงามที่อ้าค้าง เพิ่งได้หลุดคำพูดออกมา แต่ด่าไม่ออก ไม่คิดว่าฟ้าครามจะกล้าจ้วงจาบหยาบคายกับเธอเช่นนี้...ยังไงเธอก็หลานปู่เล็กคนที่ให้การอุปการะเลี้ยงดูเขามา น่าที่ผู้ชายคนนี้จะมีความเคารพยำเกรงกันบ้าง


“ไง...ติดใจล่ะสิ...ถึงกับติดอ่างเลย...ฮะ...ฮ่า...ท่าทางเหมือนคนไม่เคยโดนจูบ ก็น่าอยู่หรอกนะ ปากเน่าปากหนอนอย่างคุณนี่ ผู้ชายที่ไหนจะไปพิศวาสลงวะ” เสียงหัวเราะเยาะหยันนั่น ทำเอาใบหน้าซีดขาวค้างงันน้ำตาแทบร่วงเผาะทีเดียว


“ไอ้ฟ้าคราม...ไอ้บ้า...ไอ้เลว...ไอ้...” มือเงื้อง่าทำท่าจะทุบ

หากคราวนี้นิ้วแกร่งยกชี้หน้าเขม็ง


“อ๊ะๆ...อย่านะ...ด่าอีกมีจูบ...ตบอีกคราวนี้มีปล้ำโว้ย...ไม่เชื่ออยากลองของยาวของใหญ่ของไอ้ครามก็เอาซี้....” เอ่ยท้าทายด้วยใบหน้าและท่าทางยียวนกวนโมโหที่สุด


กลีบปากงามรีบหุบฉับลงทันควัน พร้อมเม้มแน่นได้เพียงแต่กรีดร้องลั่นอยู่ในลำคออย่างขัดเคืองใจ แค้นแสนแค้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะกลัวไอ้คนบ้าระห่ำตรงหน้าจะทำจริงตามคำขู่


“ยังอยู่” น้ำเสียงยียวนกวนโทสะขู่ตะคอกใส่ พร้อมกับสาวเท้าก้าวเข้าหาอย่างคุกคาม


“ที่ยังไม่ยอมไปนี่ติดใจจะเอาอีกใช่ไหม?” ถามพร้อมกับก้าวเท้าย่างสามขุมเข้าหาอย่างบ้าดีเดือดสติหลุดแล้ว


ฝ่าเท้าเล็กทั้งสองข้างรีบถอยหลังกรูดอย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกโตตื่นอย่างตกตื่นระแวดระวังภัย ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีกลับไปทางรถคันโก้ที่จอดอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่เหมือนหนีตาย


“อ้าว! วิ่งอ้าวเชียว...จะกลับแล้วเหรอ?...ไม่เอาแล้วหรือคุณเผือกห้าสิบล้านน่ะ” เขาตะโกนตามหลังไปกลั้วหัวเราะอย่างขบขัน...เพราะท่าท่างแสนมาดมั่นตอนที่มาถึงกับในตอนนี้ ช่างต่างกันลิบลับ


เฟื่องลดาตั้งสติได้ ก็หันมาประจันหน้า แต่ทิ้งระยะห่างอยู่หลายสิบเมตรเพื่อความปลอดภัย


“ไอ้ฟ้าคราม ไอ้คนบ้า คอยดูนะ ฉันจะให้ตำรวจมาจัดการกับแก” ตะโกนตอบโต้ข่มขู่กลับไปเสียงสั่น ในอกในใจพลิกคว่ำคะมำหงาย เพราะมันจริงอย่างที่ไอ้จอมเถื่อนพูดเอาไว้ไม่ผิดเพี้ยน


 ‘จูบ...ใครคิดว่าไม่สำคัญ...จูบเบาๆ เท่านั้น ทำเอาฉันสั่นไปถึงหัวใจ

เพลงที่เคยได้ยินได้ฟังผ่านหูมาเมื่อนานนมหลายสิบปีดังแว่วขึ้นมาในสมอง พร้อมกับจังหวะหายใจหอบกระชั้น หัวใจสั่นพร่าไปหมด


สัมผัสหยาบคายร้ายกาจจากคนที่แสนเกลียด ไม่น่าเชื่อว่าจะให้ความรู้สึกเตลิดเปิดเปิงได้ถึงเพียงนี้ และที่สำคัญ ...นี่มันเป็นจูบแรกของเธอนะ ทำไมคนที่พรากความบริสุทธิ์ผุดผ่องของกลีบปากงามนุ่มนิ่นี่ไปต้องเป็นไอ้คนกักขฬะนี่ด้วย


“เหรอครับ...กลัวเหลือเกินนี่...กลัวจนตัวสั่นงันงกเป็นลูกนกตกน้ำเลย...เอามาหลายๆ คนนะคู๊ณ...ตำรวจน่ะ...” เขาตะโกนกลั้วหัวเราะตามหลังไปอย่างขบขันระคนสะใจเหลือเกิน


“อ้อ! แล้วปากนั่นอย่าไปเผลอล้างเข้าเชียวนะ เก็บเอาไว้ฟินสักสามวันเจ็ดวัน ห้ามแปรงฟันเด็ดขาด...เพราะชาตินี้ คงไม่มีผู้ชายบ้าที่ไหนจะจูบปากคุณอีกแล้วล่ะ”


ร่างปราดเปรียวเพรียวระหงที่เปิดประตูขึ้นไปบนรถซีดานสีดำ ก่อนจะกดกระจกไฟฟ้าลง แล้วยื่นนิ้วกลางชูเด่แทนคำด่า


“ว้าว...แสบไม่เบานะคุณ นิ้วเดียวพอเหรอ? ลองของผมหน่อยไหม? ใหญ่กว่านั้นอีกนะ ฟินกว่ากันเยอะเลยนะ”


“ไอ้คนบ้า...ไปตายซะ” เสียงสั่นเคลือแหบพร่าด้วยยังขวัญหนีดีฝ่อไม่หายตะโกนด่าแข่งกับเสียงเครื่องยนต์รถที่ครางกระหึ่ม ก่อนจะรีบเข้าเกียร์ตวัดพวงมาลัยแล้วเหยียบคันเร่งรีบขับหนีไปรวดเร็ว

 

 * จบตอนแรกแล้ว...ชอบไม่ชอบยังไง
อย่าลืมเม้นต์ให้กำลังใจคนเขียนด้วยนะจ๊ะ *




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น