Sotus in love รหัสลับร้ายขโมยหัวใจนายพี่ว๊าก

ตอนที่ 2 : Sotus in love : [Love war gear hunt : 1] - ติ๋มมมจ๋า เธอตายแน่!!![อัพครบ150%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    19 พ.ย. 60



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ nam joo hyuk gif


 
                                                                                                                                                                                         


-1-

 

 

 

[ITIM Talk]

 

มหาลัย ABCD

 

วันเปิดภาคเรียน

 

ตอนนี้ฉันอยู่ที่หน้ามหาลัยเป็นเวลาหกโมงเช้ากว่าๆ ฉันไม่ได้ขยันนะแต่เพราะวันนี้จะมีการปฐมนิเทศและอาจารย์จะชี้แจงแถลงการณ์เรื่องต่างๆ ทำให้จำใจมาทั้งที่ในใจอยากนอนอยู่หอดูซีรี่ย์บู๊เลือดสาดต่อ -0- [ฉันยังเป็นผู้หญิงนะ จริ๊งงงงงง] ส่วนยัยหว้าก็หายหน้าหายตาไปเต็มๆ 1 วัน คงจะเฮิร์ทหนักน่าดู แต่นางยังไลน์มาบอกว่า เจอกันที่มหาลัย ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ฆ่าตัวตายหรอก ทำให้ฉันสบายใจไปเปราะนึง แต่นั่นก็เป็นอีก 1 เหตุผลให้ฉันรีบมา

“พี่ค่ะ ลานปฐมนิเทศไปทางไหน”

ฉันหันไปถามทางรุ่นพี่ผู้หญิงที่กำลังทำหน้าไม่สบอารมณ์เหมือนโดนแฟนทิ้ง จะโดนตบไหมยัยติมเอ้ย!

“ทางโน่นค่ะน้อง!!

ยัยเจ๊ปากแดงกระแทกเสียงใส่ฉัน พร้อมสะบัดตูดเดินหนีหลังชี้ทางให้ดู ฉันว่าเจ๊แกเมนส์ไม่มาแน่เลย ชัวร์!!

หลังจากที่ยัยเจ๊ปากแดงบอกทาง ฉันก็รีบสาวเท้าเดิน ก่อนตะลึงมึนงงด้วยความตกใจ คนประมาณสองพันกว่าจากทุกคณะมารวมตัวกันที่ลานปฐมนิเทศ ธรรมดาแค่คณะฉันก็ปาไปแปดร้อยคน นี่มันนนน ช้านนนน จะเป็นลม!!! ฉันใช้สายตาที่พร่ามัว[เพราะคนเยอะมว๊ากก] สอดส่องหายัยหว้า ก่อนจะสะดุดสายตาเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งทำหน้าเศร้าใต้ต้นไม้ ยัยหว้าชัวร์ๆ!!! คงไม่มีใครโชคร้ายโดนหักอกเหมือนเพื่อนฉันหรอก*O* ฉันรีบเดินไปหาลูกหว้าทันที

“ยัยหว้า!!!

ฉันเรียกชื่อ ก่อนที่ยัยหว้าจะเงยหน้าขึ้นตาแป๋วแว๋ว 

“ติมมมมม..”

หว้าเรียกชื่อฉันยานๆก่อนลุกมากอดฉัน

“ไอติมย่ะ...พอละหว้า..ฉันห..หายใจไม่ออก”

ฉันแก้ชื่อตัวเอง ก่อนบอกหว้าด้วยน้ำเสียงขาดห้วงเพราะยัยนี่กอดฉันซะเป็นงูเหลือมเลย - -++

“ก็ฉันคิดถึงแกนี่หว่า”

หว้าพูดพร้อมปล่อยฉัน เฮ้อออ ค่อยหายใจออกหน่อย

“เวอร์ละแก!!แค่หนี่งวัน ทำยังกับหนึ่งปี”

ฉันย่นจมูกบอก พร้อมผลักหัวหว้าเบาๆ  หว้าหัวเราะเบาๆก่อนลูบหัวตัวเอง แค่เพื่อนยิ้มได้ ฉันก็โอเคแล้วล่ะ!!

“นักศึกษาเฟรชชี่ให้มาเข้าแถวตามคณะและสาขาด้วยครับ”

เสียงเรียกเข้าแถวทำให้นักศึกษาที่กระจายอยู่มุมต่างๆลุกขึ้นไปเข้าแถว รวมถึงฉันกับหว้าด้วย

ใช้เวลาเกือบถึง 20 นาทีกว่าที่ทุกคนจะเข้าที่ อย่างที่ฉันบอกนั้นแหละว่าคนมันเยอะ กว่าจะจัดแถวเสร็จเรียกได้ว่าเหงื่อไหลไคลย้อยกันเลยทีเดียวเชียวแหละ

ท่านผู้อำนวยการกล่าวต้อนรับพร้อมให้โอวาท ส่วนฉันคนดีก็เลยนอนสัปหงก รอกลางแดดนี่ละ อย่าดูถูกพรสวรรค์ด้านการนอนของฉันเชียวนะ!
หลังจากที่ท่านผู้อำนวยการให้โอวาทไปเป็นชั่วโมง ก็ปล่อยนักศึกษาเข้าห้องพบอาจารย์ที่ปรึกษา ของห้องฉันได้ อ.เพลิดจิต ใช่แล้ว!! อ่านไม่ผิดหรอกค่ะ อาจารย์แกชื่อเพลิดจิตจริงๆ บางทีแอบกลัวว่าเรียนไปเรียนมา จิตฉันจะหายไปกับอาจารย์แก บรึ่ยยยย!!ขนลุกกก

“เอาละนักศึกษา การเรียนในห้องนั้นสำคัญเช่นกัน..”

อาจารย์แกหยุดพูด ก่อนพูดต่อ

 “แต่การเข้าร่วมกิจกรรมก็สำคัญเช่นกัน โดยเฉพาะการเข้าห้องเชียร์และรับน้อง”

“โห่....”

เสียงโห่ร้องแบบดีใจ(?)ของเพื่อนๆดังขึ้น ก่อนหันไปคุยกัน

“งั้นแสดงว่าเราต้องโดนว๊ากเหรอ”

“งือ..ฉันอยากร้องไห้อ่ะแก”

“แต่ฉันได้ยินว่าพี่ว๊ากปีนี้แซ่บมากนะแก”

ป๊อก ป๊อก ป๊อก!!

อาจารย์เพลิดจิตเอาแปรงเคาะกระดานเคาะโต๊ะ ทำให้ทุกคนเงียบก่อนพูดต่อ

“ถ้าไม่เข้าร่วมกิจกรรม พวกเธอจะไม่จบ และถ้าป่วย ขาดกิจกรรมได้แค่สามครั้งเท่านั้น ไม่มีข้อแม้!!!

อาจารย์เพลิดจิตทำหน้าจริงจังใส่

“งั้นแสดงว่าพวกเราขาดได้ใช่ไหมครับ”

ไอ้อ้วนที่นั่งกลางห้องยกมือถาม พร้อมยิ้มแป้น แต่โดนอ.เพลิดจิต เขม่นใส่ จึงค่อยๆลดมือลง เกือบโดนพรากจิตแล้วไหมละ ไอ้อ้วน!!

“เอาละ เลิกคลาสได้”

อ.เพลิดจิตบอกก่อนรีบเดินออกไป ฉันบิดขี้เกียจนิดหน่อย ก่อนลุกขึ้น

“แกว่าพี่ว๊าก เขาจะโหดแค่ไหนว่ะ?”

ยัยหว้าที่กำลังหยิบหนังสือบนโต๊ะถาม

“หึ! ก็แค่รุ่นพี่ดีแต่กร่างไปวันๆ”

ฉันยักไหล่แบบไม่แยแส

“แกไม่กลัวเหรอว่ะ ยัยติม”

ลูกหว้าถามต่อ

“แล้วแกเคยเห็นฉันกลัวอะไรด้วยเหรอว่ะ”

นอกจากคนเยอะๆ แดดร้อนๆและจิ้งจก ฉันก็ไม่กลัวอะไรอื่น

“ย่ะ!

ยัยหว้ากอดคอฉันก่อนพากันเดินไปคลาสต่อไป อยากรู้เหมือนกันว่าพวกพี่ว๊ากจะโหดได้สักกี่น้ำ!!

 

15:00 น.

พวกเรามาที่นี่ทำไม นี่คือคำถามที่ฉันอยากถามมากที่สุด แดดก็ร้อน คนก็เยอะเบียดเสียด มีแต่สิ่งที่ไม่ชอบ หงุดหงิดเว้ยยย ตอนนี้นักศึกษาเฟรชชี่ สาขาไฟฟ้า ทั้งหมด 204 คน กำลังนั่งเด็ดหญ้า(?)รอพวกพี่ว๊ากกลางแดดร้อนๆ ซึ่งห้องเชียร์เย็นๆก็มี จะมาที่นี้ทำไมมมม โชคดีตรงที่ว่า เขาแยกสาขาด่ารุ่นน้อง เอ้ยย ว๊ากรุ่นน้องเลยทำให้ไม่เบียดเสียดเท่าไร จริ๊งงงง [จะเสียงสูงเพื่อ???] ยัยน้ำหว้าที่นั่งข้างฉันที่ใจเย็นดั่งแม่น้ำ ดูจากหน้าตาแล้ว คงเดือดปุดๆเป็นลาวาแล้วแน่

“ไหวไหมแก”

ฉันสะกิดถามลูกหว้า ยัยหว้าแค่พยักหน้า คงเดือดปุดๆเต็มที่ ถอยทัพดีฟ่า เดี๋ยวโดนลูกหลง

ยิกๆๆๆ

แรงสะกิดหลังทำให้ฉันและยัยหว้าหันไปมอง ก่อนเจอผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตาออกแนวลูกครึ่งเมกัน โดนเฉพาะหุ่น แบบตูดเป็นตูด นมเป็นนม หน้าดูคมกับจมูกสันโด่ง และผู้ชายที่นั่งข้างๆยัยนี่อีกสองคน

“สวัสดี เราชื่อแยม ยินดีที่ได้รู้จัก ส่วนนี่เหนือกับไมค์”

ยัยแยมพูดพร้อมยิ้มกว้างๆโชว์ลักยิ้ม โอ้ยยย อิจ แค่นี้ก็สวยแล้ว หมั่นไส้!

“เราชื่อไอติม ส่วนนี้ลูกหว้า ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน^^

ฉันบอกก่อนพยายามยิ้มให้ดูสวยเหมือนนาง

“พวกเราขอเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับไอติมและลูกหว้าได้ไหม”

เหนือพูด

“ได้สิ^^

ยัยหว้าตอบกลับไป สงสัยหายเดือดแล้วมั้ง = =++

“ฉันแอบมองพวกเธอมานานละ ตั้งแต่ประกาศผลสอบเข้า”

ย...อย่าบอกนะว่า ย...ยัยนี่เห็นตอนพวกเรากรี๊ด

อิ๊บอ๊ายแล้ว!!!

ภาพลักษณ์ความน่าเกรงขามของฉันและความเรียบร้อยดั่งแม่ชีของยัยหว้า ไม่นะ!!

ฉันและลูกหว้าหันมาอ้าปากหวอมองกัน ด้วยสายตาแห่งความดีใจ(?)ดีใจกับผีอ่ะดิ๊!! แต่จู่ๆเสียงคุยกันของคนอื่นๆก็เงียบลง พร้อมเสียงฮือฮา ทำให้ฉันและยัยหว้าหุบปากอัตโนมัติพร้อมหันไปมองเหตุการณ์ ก็พบว่ามีรุ่นพี่ปีสองและปีสามเดินมาล้อมพวกเรา เอิ่ม ปกติก็หายใจไม่ค่อยออกอยู่แล้ว ยังมายืนบังลมฉันอีกกก หลังจากนั้นก็มีพี่ผู้หญิงปีสามที่ดูก็รู้ว่าเป็นเฮด แต่พี่เขาสวยมากก ขาว หุ่นดี พอๆกับยัยแยมแต่ดูแรงส์และเซ็กซี่มากกว่า แล้วก็ตามด้วยกระโห้ เอ้ย พวกรุ่นพี่ผู้ชายอีกหกคน พวกรุ่นพี่ยืนเรียงหน้ากระดานก่อนที่พี่ผู้หญิงจะหยิบโทรโข่งขึ้นมา

“สวัสดีจ้า เฟรชชี่ปีหนึ่งทุกคน”

พี่เขาพูดพร้อมยิ้มกว้างโชว์เหล็กดัดฟันสีสวย ซึ่งมันน่ารักเอามากๆ เชอะ! เกลียดคนสวย

“สวัสดีครับ/ค่ะ”

พวกเรายกมือไหว้ตามมารยาท ฉัน..ซึ่งผู้ไร้มารยาทเลยนั่งเล่นหญ้าต่อแบบไม่สนใจ

“พี่ชื่อฟักแฟง ปีสาม วิศวะไฟฟ้า เป็นเฮดว๊ากฝ่ายสันทนาการ ยินดีที่ได้รู้จักจ้า^^

พี่ฟักแฟงพูดพร้อมยิ้ม

“ชื่อน่ากินจังครับ”

เสียงไอ้หน้าปลาไหลแซวพี่ฟักแฟง หรอว่ะ แต่ฉันไม่ชอบกินฟัก!!

“วี๊ดดวิ๊วว”

พ่อเป็นนกเหรอ-_-++

“หว้า แกเป็นอะไรป่ะเนี้ย”

ฉันถามหว้า หลังจากที่เห็นพี่ฟักแฟง ยัยหว้าก็ดูอาฟเตอะช็อค อึ้งกิ่มกี่ไปหลายนาที

“...”

“ยัยหว้า!!

ฉันตะโกนใส่หูยัยหว้า จนยัยนั่นสะดุ้ง

“อะไร ยัยติมมม”

ยัยหว้าตอบกลับแบบตกใจ

“แกเป็นไรเปล่า เห็นนั่งเงียบตั้งหลายนาที”

ฉันถามพร้อมเอามืออังหน้าผากยัยหว้า เผื่อนางไม่สบาย

“ฉันไม่ได้เป็นไร แค่ร้อนน่ะ”

หว้าเอามือฉันออกพร้อมหลุบสายตามองต่ำ สงสัยคงเฮิร์ทไม่หาย ฉันเลิกสนใจหว้า ก่อนฟังพี่ฟักแฟงพูดต่อ

“เอาล่ะ น้องรู้จักพี่มากพอล่ะ ถึงคิวน้องๆแนะนำตัวกันบ้าง”

พี่ฟักแฟงยิ้มมุมปาก

 “โดยพี่จะให้น้องๆคิดท่าอะไรก็ได้หนึ่งท่า แต่ท่านั้นๆเวลาน้องๆไปล่าลายเซ็น ต้องทำท่านั้นให้พวกรุ่นพี่เขาดู”

พี่ฟักแฟงหยุดพูด

“พี่จะให้เวลาคิด 5 นาที โดยจะเริ่มตั้งแต่แถวหลังสุด ระหว่างนี้พี่จะพูดถึงสมุดล่าลายเซ็น พี่จะให้เวลา 1 อาทิตย์ในการล่าลายเซ็น 100 ลายเซ็น”

ห้ะ!!น..หนึ่งร้อยลายเซ็น O_O

ดูท่าทางหน้าฉันแลดูเป็นมิตรมากเนาะ ได้หนึ่งคนก็บุญหัวล่ะ -_-++

“เอาล่ะๆ น้องๆใจเย็นๆพวกพี่ก็เคยทำมาแล้ว ไม่ยากนักหรอก” 

ไม่ยากกับผีดิ ให้ฉันเผามหาลัยยังง่ายกว่าเลย

 “พอถึงเวลากำหนดส่ง ถ้าของใครหาย จะต้องถูกทำโทษโดยพี่ว๊าก”

พี่ฟักแฟงพูด ขณะที่พี่ๆคนอื่นๆเดินแจกสมุด 

“ต่อมา...เรื่องป้ายชื่อ ปีนี้จะพิเศษที่ว่าเราจะต้องไปตามหาเอาจากพี่รหัสเอง ซึ่งคำใบ้อยู่ในสมุดล่าลายเซ็นของแต่ละคนและพวกพี่สุ่มจับพี่รหัสให้เรียบร้อยแล้ว แต่ป้ายชื่อพี่ให้เวลาเพียงแค่สามวัน แต่ถ้าใครหาพี่รหัสไม่เจอ จะถูกพี่รหัสตัวเองลงโทษษ!!!

 “เอาล่ะ เรามาเริ่มแนะนำตัวกันเลยย”

พี่ฟักแฟงพูดตัดบท ก่อนที่เพลงจังหวะสามช่าจะบรรเลงโดยกลองยาว แล้วเพื่อนๆแต่ละคนก็แนะนำชื่อพร้อมท่าประจำตัว มีทั้งฮา มีทั้งแป๊กจนทุกคนขำน้ำตาเล็ด เสียงเพลงบรรเลงมันส์มาก จนทุกคนโยกตัว เด้งเป้ากันยกใหญ่ ฉันยังแอบเคลิ้มเต้นตามเลย

“สวัสดีค่ะ ชื่อแยมค่ะ”

ยัยแยมแนะนำตัว ก่อนทำท่าส่งจูบพร้อมรอยยิ้มเซ็กซี่ จนบรรดาผู้ชายเกือบหัวใจวาย

“เหวยๆๆ คนนี้กูจองของกู”

“ของกูตั้งหาก”

“ตูดเป็นตูด นมเป็นนม สเป๊กว่ะ”

“สวัสดีค่ะ ลูกหว้าค่ะ”

ยัยหว้ายิ้ม พร้อมเต้นท่ามินิฮาร์ต จนผู้ชายยิ้มตามเพราะความน่ารักของยัยลูกหว้า

“เห้ยย น่ารักว่ะ”

“กูจอง!

เอิ่ม =_= พวกเขาจะรู้ไหมมว่าฉันรำคาญ!! ฉันรู้หรอกนะว่าสาขาเราผู้หญิงมันน้อย โดยเฉพาะผู้หญิงที่จัดว่าหน้าตาดีจริงๆ แต่บ่นไรกันงึมๆงัมๆอะไรนักหนา!! ฉันทำหน้ารำคาญพวกเขา จนถึงคิวตัวเอง ฉันคิดท่าเจ๋งๆออกต้องขอบคุณหนังบู๊เลยนะเนี่ย

“สวัสดี ชื่อไอติมค่ะ”

ฉันไหว้รุ่นพี่เขาแบบลวกๆ

“ชื่อน่ากินวะ”

“น่ารักวะ”

ฉันหันหน้าไปเขม่นใส่พวกรุ่นพี่ที่พูดอยู่ จนพวกเขาหุบปากจึงหันกลับมาทำท่าประจำตัว ฉันตั้งท่ายิงปืน ก่อนยักคิ้วแล้วพูดคำว่า

Killer

เป็นไงล่ะ สำเนียงเป๊ะยิ่งกว่าเจ้าของภาษาซะอีก ฉันลดท่าลง ก่อนเห็นทุกๆคนมองมาที่ฉัน บ้างก็อ้าปากหวอ บางก็ตาโต ทั้งที่กลองยังตีกระหึ่มแต่บรรยากาศแลดูเงียบมากก ฉันทำไรผิดเหรอ??

“กูไม่เอาแหละ”

“เออออ เผื่อเผลอๆ น้องเขาแม่งอาจมาฆ่ากู ขนลุกสัส”

เสียงพวกรุ่นพี่ทำให้ฉันหันไปเขม่นอีกรอบแล้วนั่งลง

“เอาละ น้องคนต่อไปเลยจ้ะ”

พี่ฟักแฟงพูดตัดความเงียบ ทำให้คนอื่นๆเลิกสนใจฉัน แล้วกลับไปสนุกกันต่อ

เพี้ยะ!!

“โอ้ยย ยัยหว้าแกตีฉันทำไม”

ฉันร้องออกมาพร้อมลูบมือตัวเอง หลังลูกหว้าตีมือฉัน

“แกทำท่าบ้าอะไรของแก!!"

ยัยหว้าตะวาดฉัน

“ฉันทำอะไรละ”

ฉันถามพร้อมเบะปากเพราะยังเจ็บมือ

“คนอื่นเขาทำท่าน่ารักๆกัน แต่แกมาคงมาฆ่าห่าไร”

ยัยหว้าขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ควรเป็นฉันป่ะว่ะที่ต้องทำ!!

“แล้วหน้าอย่างฉันเหมาะกับท่าพวกนั้นซะที่ไหน”

ฉันเบะปากอีกครั้ง แค่คิดว่าต้องทำก็สยองพิลึก บรึ่ยยย&_&

“โธ่ ยัยติมแกจำที่พวกพี่เขาบอกไม่ได้ไง๊??”

ยัยหว้าทำหน้าตาจริงจังล้านแปด

“อาฮ่ะ”ก็ฉันไม่ได้ฟังจริงๆนี่น่า

“พี่เขาบอกว่าเราต้องเอาท่าพวกนี้ไปเต้นตอนล่าลายเซ็นไง๊”

ยัยหว้ามองฉันพร้อมจับมือปลอบประโลม

O_O!!!

ฉันเบิกตากว้างอย่างตกใจต..เต้นจริงด้วย

“แล้วแกต้องล่าลายเซ็นพี่ว๊ากทั้งกลุ่มในหนึ่งร้อยคนด้วย”

ยัยหว้าถอนหายใจแทนฉัน

“...!!!!....”

“ฉันว่าก่อนแกจะฆ่าเขา..”

“...”

“เขาฆ่าแกก่อนแน่!!

ยัยหว้าพูดจบก็มองพี่ฟักแฟงแล้วก้มหน้าเฮิร์ทต่อส่วนฉันก็ทึ้งหัวเองลำพัง ตายแน่ ยัยติม!!

“ตอนนี้น้องๆ...

”พี่ฟักแฟงพูดใส่โทรโข่งแต่ฉันกลับไม่ได้ยิน เพราะพวกเพื่อนๆแลดูติดลมในความมันส์ของเพลงและท่าขำๆของเพื่อนๆ

“น้องๆค่ะ...”

พี่ฟักแฟงตะโกนใส่โทรโข่ง แต่ก็ยังไม่มีใครฟัง ดูเหมือนเสียงพี่เขาเริ่มแหบล่ะด้วย

“พี่เตือนแล้วนะค่ะ...”

พี่ฟักแฟงพูดเสียงเย็นเฉียบก่อนส่งสัญญาณมือ แล้วพวกพี่ๆฝ่ายสันทนาการก็เริ่มถอยหลังออกไป หลังจากที่พวกพี่ถอยไป บรรยากาศก็แลดูอึมคึ้มทั้งที่ท้องฟ้าดูสดใส

ฮือฮาๆ

เสียงฮือฮาเมื่อพี่ระเบียบหรือพี่ว๊ากเดินเอามือไขว่หลังเข้ามา ยืนเรียงแถวหน้ากระดานทั้งหมดสิบคน แต่ที่ดูเด่นๆมีอยู่สี่คน โดยเฉพาะคนตรงกลาง คุ้นหน้าอย่างบอกไม่ถูก ฉันพยายามเพ่งดู น..นั่น มันนายเทพบุตรนี่!!! O_O!!

“กรี๊ดดด พี่ว๊ากหล่อมากเลยแก๊

เสียงกรี๊ดวี๊ดว้ายของทั้งหญิงและชาย(?)อย่างหลังคือไร? ที่ตะลึงงุนงงในความหล่อลากไส้ของพี่ว๊าก เมื่อวันนั้นเพราะความมืดทำให้มองเขาไม่ชัด แต่เขาหล่อมากๆ ผิวที่ขาวบวกผมสีดำ ร่างสูงโปร่ง ทำเอาใจฉัน

ไม่-ใจ-เต้น-สัก-นิดด

อาจเป็นเพราะคำพูดร้ายกาจที่ทิ้งไว้ ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจมันต่ำมากกก ย้ำ! ว่า ต่ำ-มาก!!!

“พวกคุณจะคุยเสียงดังกันอีกนานไหม!!

เสียงนายเทพบุตรที่ตะโกนจนอาจดังไปทั่วมหาลัย ทำเอาเพื่อนๆที่คุยกันสะดุ้งแล้วเงียบ ฉันเองก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อกัน หัวใจแทบวาย!

“เพื่อนผมถามก็ตอบดิ!! ทีเมื่อกี้คุยกันเสียงดัง ทีอย่างงี้เงียบกริบ ลืมปากไว้ที่บ้านหรอ!!

โหย แรงส์ รุ่นพี่ผู้ชายที่ยืนข้างๆนายเทพบุตรตะคอกขึ้นมาบ้าง

“พวกผมจะแนะนำตัว...แล้วให้พวกคุณจำไว้ให้ดีเพราะพวกผมจะสุ่มถาม”

นายเทพบุตรพูด กรี๊ดดด!สุ่มถาม!ฉันเกลียดการสุ่มถามที่สุด! เชื่อว่าทุกๆคนก็เกลียดเหมือนฉัน

“ผมเวสท์ เฮดว๊ากปีสาม สาขาไฟฟ้า”

นายเทพบุตร เอ้ยย นายเวสท์[ไม่อยากเรียกพี่อ่ะ]พูดพร้อมหน้าบึ้งๆเหมือนกินรังแตนทั้งรังมา =O=

“ผมเสือ รองประธานเฮดว๊าก ปีสาม สาขาไฟฟ้า”

พี่คนที่พูด หน้าออกแนวญี่ปุ่น พูดพร้อมกระตุกยิ้ม  แต่เพราะเหงื่อที่ไหลเพราะอากาศร้อน ทำให้เสื้อมันบางจนเห็น ซ..ซิกแพค@_@

ยอมแล้วทูนหัวว อยากมีหลัวเป็นพี่เสือ!!!

 “ผมโอม เลขาเฮดว๊าก ปีสาม สาขาไฟฟ้า”

พี่โอมคนนี้หน้าตาลูกครึ่งนิดๆ ขาวจั๊วะ ผิวเนียนกว่าแก้มก้นฉันอีก

โฮกก คนนี้ก็หลัว!!

“ผมทิว เป็นเหรัญญิก ปีสาม สาขาไฟฟ้า”

ส่วนพี่คนนี้หน้าแลดูโครเรีย อปป้ามากๆ

คนนี้ก็หลัวเช่นกัน!!

ทุกคนคือหลัวฉันหมดยกเว้นนายพี่เวสท์ เพราะ-ฉัน-เกลียด-เขา!!

“เอาล่ะผม..จะสุ่มให้พวกคุณแนะนำตัวให้ผมฟังบ้าง โดยจะต้องดังให้เท่าพวกผม”

จ..จะบ้าเหรอ ถ้าจะพูดให้ดังเท่าเขา ต่อให้ใช้ลำโพงสิบเครื่องก็ยังไม่พอ!!

ฮือฮาๆ

“เงียบ!!

นายเวสท์ตะโกน เจ็บคอไหมละนั่น =_=

“ตรงนั่นนะ ยืนขึ้น!!

พี่เวสท์ตะโกนขึ้นมาอีก พร้อมชี้ไปที่ผู้ชายสองคนที่คุยกันอยู่ จนพวกนั้นหน้าซีดเผือกก่อนค่อยๆยืนขึ้น

“พวกคุณคุยอะไรกันครับ!! มันใช่เวลาคุยไหม!!

พี่เวสท์ตะคอกใส่ จนพวกนั้นขาสั่นหงกๆ

“ค...คือ พ..พวก ผ...ผม”

สองคนนั้นพูดติดอ่าง ฉันว่าฉันเข้าใจพวกเขานะ เป็นใคร ใครก็ทำอย่างงั้นล่ะ เพราะสายตาของพวกรุ่นพี่ที่กดดันกับความเงียบ ใครมันจะพูดออก!!!

“พวกคุณแนะนำตัวให้พวกผมฟังซิ ขอดังๆถ้าไม่ดัง คุณและเพื่อนๆซวยแน่!!

พี่เสือพูดและขู่  พวกนั้นต่างหากที่คุยกัน! มันเกี่ยวอะไรกับช้านนน!

“แนะนำตัวซิ!!ยืนเป็นสากกะเบือทำไม!!

พี่ทิวตะคอกขึ้นมาบ้าง เมื่อเห็นพวกนั้นยืนนิ่ง ไอ้พวกนี่นิ รีบพูดสักที ฉันไม่อยากถูกลงโทษท่ามกลางแสงอาทิตย์กลางหัวแบบนี้นะโว้ย!!

“ผ...ผมอ...อาร์ม ร...รหัส 0098 ว...วิศวะ สาขาไฟฟ้า ปี 1 ครับ!!

นายคนที่ชื่ออาร์มพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก

“ผ...ผม...”

ยังไม่ทันที่ผู้ชายอีกคนที่ยืนข้างนายอาร์มจะพูด เสียงนายพี่เวสท์ก็ดังขัดขึ้น

“พูดให้มันชัดถ้อยชัดคำ และดังๆกว่านี้! เอาใหม่!

พี่เวสท์ตะคอก

“ผ..ผม อ..”

“เอาใหม่”

“ผ...ผม อาร์ม”

“เอาใหม่”

เหมือนพี่เวสท์และนายอาร์มกำลังเล่นเกมทางจิตวิทยากันอยู่ แบบไม่มีใครยอมใครมากว่า 10 นาที

ผมอาร์ม ร...”

นายอาร์มที่ยังไม่ยอมแพ้ กำลังจะพูดต่อ แต่พี่เวสท์ยกมือขึ้นมาห้ามก่อน

“พอ!!

พี่เวสท์ตะโกนเสียงดังกว่าเดิม ท่าทางโกรธจนแทบลมออกหู

“ก้มหน้าลงไป!!

พี่เสือตะคอก ทำให้เราทั้งหมดก้มหน้าหาไส้เดือน[มันใช่เวลาที่จะเล่นไหม] รวมทั้งฉันด้วย ต่อให้ฉันจะเป็นนักไฟท์เตอร์ตัวยง แต่ท่าทางพวกเขามันน่ากลัวเกินนไป

“ดูสิ่งที่พวกผมให้ทำ!มันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก!!

พี่เวสท์ตะโกน

“แต่เพื่อนพวกคุณกลับทำไม่ได้!!!

พี่โอมตะคอกบ้าง

แต่พวกเขาไม่ใช่เพื่อนฉันนี่หว่า!

“ดังนั้นพวกคุณต้องรับผิดชอบร่วมกัน!!

พี่เวสท์พูด

“ปีหนึ่งทั้งหมด!! ยืนขึ้น!!

พวกเราทั้งหมดลุกขึ้นยืนตามที่พี่ว๊ากสั่ง ท่ามกลางแดดที่ร้อนระอุเหมือนอยู่ทะเลทราย!

“กอดคอเพื่อนข้างๆ แล้วลุกนั่ง100ครั้ง ปฎิบัติ!!

ห้ะ! 100 ครั้ง แค่ 10 ครั้งฉันก็ไปล่ะ!

“ลุกนั่ง 100 ครั้ง 1..2..3..”

พวกเราทวนคำสั่งก่อนจะลุกนั่งตามที่พี่เขาบอก

"พอก่อน"

เสียงพี่เวสท์พูดขึ้นทำให้เราหยุดลุกนั่งแล้วมองพี่เขาอย่างงงๆ

"แค่ลุกนั่งคุณยังทำไม่พร้อมกัน...เริ่มใหม่"

พี่เขาตะคอก ก่อนที่เราจะลุกนั่งใหม่ตามที่พี่เขาบอก

“1..2…3…50…..”

พวกเราพร้อมใจกัดฟันลุกนั่งกันอย่างพร้อมเพรียงจนมาถึงครึ่งทางแต่จู่ๆพี่เวสท์ก็สั่งให้เราหยุด

“หยุดก่อน!!เสียงมีแค่นี้กันหรอ!!..เอาใหม่!”

อะไรนะ!!..นี่พี่เขาบอกให้เราลุกนั่งใหม่ทั้งที่เราลุกนั่งกันมาครึ่งทางแล้วนี่นะ!! จะบ้าเหรอ!!

"จะยังนิ่งเฉยกันอยู่ทำไม!!...ปฏิบัติ!!"

“1…2…3…98….99…100!!”

พวกเรากัดฟันลุกนั่งกันใหม่จนครบ 100 ครั้งก่อนจะเข่าทรุดลงไปด้วยกันทั้งหมด

ใครสั่งให้พวกคุณนั่ง!!ลุกขึ้นมาให้หมด!!

เสียงของพี่โอม ทำให้เราที่เหนื่อยแทบตายจำเป็นต้องลุกขึ้นยืน เพราะกลัวว่าถ้าช้าจะถูกลงโทษอีก

“เอาล่ะพวกคุณเห็นผลหรือยังกับการที่ไม่เชื่อฟังพวกผม!!

พี่เวสท์ตะคอก

“....”

เพื่อนผมถามก็ตอบสิ!!...เป็นใบ้หรอ!!!

พี่เสือตะโกนขึ้นมา

“ตอบดิ้เว้ยย....เห็นผลหรือยัง!!”

พี่เสือตะโกนอีกรอบ

"เห็นแล้วค่ะ/ครับ"

พวกเราตอบกลับไปทั้งที่เหนื่อยแทบตาย

“ดี!!เมื่อพวกคุณเห็นตัวอย่างแล้วผมหวังว่าพวกคุณจะไม่ทำอย่างนี้อีก

พี่เวสท์พูด

“ปีหนึ่งทั้งหมด....นั่ง!!

พวกเราทั้งหมดพร้อมใจกันนั่งเพราะนี่เป็นคำสั่งที่พวกเราอยากได้ยินที่สุด ในวันนี้!! ตอนนี้ด้วย!!

วันนี้พวกผมจะมาพูดถึงการเข้าห้องเชียร์...”

พี่เวสท์หยุดพูด ก่อนพูดต่อ

ซึ่งถ้าใครขาดห้องเชียร์วันใดวันหนึ่งก็ตามอย่างไม่มีเหตุผล ผมไม่รับรองว่าจะเกิดอะไรขึ้น...”

เพราะฉะนั้น...ผมจะแก้ปัญหาด้วยการให้คนที่นั่งข้างหน้า ข้างหลัง ข้างซ้ายและข้างขวาเป็นบัดดี้ของพวกคุณ

เมื่อพี่เขาพูดจบทำให้เรามองบัดดี้ทั้ง 4 คนทันที ของฉันได้เป็นยัยลูกหว้า ยัยแยม ต่อและก็ออม โชคดีที่ฉันรู้จักทั้ง 4 คน

อย่างน้อยฉันก็ยังมีโชคเหมือนคนอื่นอยู่ล่ะหว่ะ!!!

ถ้าบัดดี้คนใดคนหนึ่งของพวกคุณหายไปพวกคุณต้องรับผิดชอบร่วมกัน!!”

ต่อมา….เรื่องสมุดล่าลายเซ็นอย่างที่พี่ฟักแฟงเขาพูด คุณต้องล่าลายเซ็น 100 ลายเซ็นใน 1 อาทิตย์ โดย…..ต้องมีลายเซ็นพี่ระเบียบทุกคนใน 100 ลายเซ็น!”

โห่ เอาจริงเหรอ ตั้ง 100 ลายเซ็นเชียวนะ!!

“ถ้าสมุดล่าลายเซ็นของใครหายหรือมีลายเซ็นรุ่นพี่ไม่ครบ!! ผมไม่รับรองว่าพวกคุณจะได้รับบทลงโทษอะไร”

“แล้วอย่าลืมข้อกำหนดในการล่าลายเซ็น พวกคุณต้องมีท่าประจำในการไปขอลายเซ็นรุ่นพี่ทราบไม่ทราบ!!”

“ทราบ!”

โฮ ขอร้องไห้แป๊บได้ป่ะ ท่าประจำฉันมัน...ฮาร์ดคอร์เกิ๊นนน

“แกตายแน่ ยัยติม”

ลูกหว้ากระซิบใส่หูฉันเบาๆ

งื้อออ อย่าย้ำกันได้มั้ย  พลีสสส

ยัยหว้าแลบลิ้นใส่ฉันก่อนจะชะงักแล้วมองไปทางด้านขวา ทำให้ฉันที่สงสัยจึงมองไปตามแล้วจึงเห็นพี่บาสวิ่งเข้ามา

ฉันไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ที่เห็นพี่บาสเพราะว่าเขาก็เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์เหมือนกันแต่คนละสาขา

แต่ที่แปลกใจก็คือ...พี่บาสเลิกกับยัยหว้าแล้ว แล้วทำไมเขาถึงยังมาที่นี่อีก

แต่ความสงสัยทั้งหมดก็หายไป เมื่อพี่บาสวิ่งไปหาพี่ฟักแฟงแล้วหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานแล้วจู่ๆพี่บาสก็หอมแก้มที่ฟักแฟง

ห...หอมแก้ม

ย้ำ!!ว่าหอมแก้ม!!

ง้นแสดงว่าที่พี่บาสเลิกกับยัยหว้าก็เพราะพี่ฟักแฟงนี่เอง

นี่มันรักสามเศร้า เคล้าน้ำตาชัดๆ!!

หว้า..”

ฉันหันไปมองยัยหว้าที่นั่งมองพี่บาสน้ำตาคลอ ก่อนบีบมือเบาๆ

“ฉ..ฉันไม่เป็นไร”

ตรงนั้นน่ะคุยอะไรกัน!!!”

เสียงพี่เวสท์ดังขึ้น ทำให้เราทั้งสองคนหยุดคุยกันทันที

“เธอนะ!! ยืนขึ้น!”

พี่เวสท์ชี้มาที่ฉันคนเดียว ทำให้ฉันต้องทำใจยืนขึ้น ตอนนี้สายตาทั้งกลุ่มรุ่นพี่และกลุ่มเพื่อนในรุ่นกำลังมองมาที่ฉันคนเดียว

ถามว่าอายไหม  เออ!!อายยย

ทันทีที่พี่เวสท์เห็นฉัน... ตาเขาก็ดูเบิกโตขึ้นเหมือนตกใจแล้วกลับมาเป็นปกติ

เขาคงจำยัยบ้าบิ่นที่เขาเคยด่าไว้ว่า...เอิ่ม ละไว้ในฐานที่เข้าใจละกัน -+-

“คุณชื่ออะไรแนะนำตัวให้พวกผมฟังซิ!!!...เอาให้ดังอย่างที่คุยกันเมื่อกี้!”

เดี๋ยวก่อนนะ...ที่ฉันคุยกันเมื่อกี้มันดังขนาดนั้นเลยหรอ? ฉันว่าขนาดมดที่อยู่ใกล้ๆยังไม่ได้ยินเลย =_=+

ฉันชื่อไอติมรหัส 00162 คณะวิศวกรรมศาสตร์สาขาไฟฟ้าปี 1 ค่ะ!!”

ฉันตะโกนดังขนาดที่ตัวเองยังคิดว่าดังจากกรุงเทพฯไปยังภูเก็ต =_= โอ๊ย....ตอนนี้ฉันเริ่มปวดท้องเพราะตะเบ็งเสียงตะโกนแน่เลย

ดีมาก!!แต่ไหนลองบอกเหตุผลมาซิ ว่าทำไมพวกคุณถึงคุยกันถ้าเหตุผลดีผมจะปล่อยให้นั่ง แต่ถ้าเหตุผลไม่ดีคุณจะถูกลงโทษ!!

ฉันกรอกตาบนมองเขาอย่างเอือมระอา นี่เขาคิดแกล้งฉันจะชัดๆ!! วันนั้นก็ไม่ขอบคุณ วันนี้ยังมาแกล้งกันอีก  ได้....ในเมื่อเขาประกาศศึก   ฉันก็จะประกาศเป็นศัตรูกับเขาเช่นกัน!!
เหตุผลก็คือว่า...เพื่อนฉันมันเฮิร์ทหนักเพราะโดนหมาแถวนี้ขว้างทิ้งเอาฉันก็เลยปลอบค่ะ!”

ฉันตอบกลับไปพร้อมเน้นคำว่าหมาเพื่อให้กระทบถึงใครบางคนที่ทำร้ายจิตใจเพื่อนฉัน

เหตุผลแค่นี้พอไหมคะ?

ฉันถามกลับไปบ้าง

“อืมมมม....”

พี่เวสท์ลากเสียงยาวเหมือนคิดหนัก

“ฉัน-ขอ-ไม่-ให้-ผ่าน ละกัน”

เขาตอบกลับมาพร้อมยักคิ้วใส่

อะไรนะ!!...ไม่ให้ผ่าน!! เห็นไหมฉันบอกแล้ว เขาแกล้งฉันจะชัด!!

พี่มีเหตุผลอะไรไม่ให้ฉันผ่าน

ฉันถามกลับไปเพื่อไขข้อข้องใจว่าเขาไม่ได้แกล้งฉัน

เพราะต่อให้เพื่อนคุณเฮิร์ทหนักแค่ไหนคุณก็ต้องฟังผม เพราะผมเป็นรุ่นพี่พวกคุณ

ฉันกำมือแน่นด้วยอารมณ์ที่เดือดปุดๆ

แล้วไงคะ?..รุ่นพี่ไม่ใช่พ่อหนูซะหน่อย

ฉันตอกพี่เขากลับไป

“คุณว่าอะไรนะ?”

นี่พี่เขาหูหนวกหรือว่าแกล้งทำกันแน่ ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนพูดอีกครั้ง

ฉันบอกว่าพี่-ไม่-ใช่-พ่อ-หนูสักหน่อย!!

ฉันพูดอีกครั้งแบบไม่กลัวพี่เขา

“ย..ยัยเด็กบ้า”

ก่อนที่พี่เวสท์เขาจะเข้ามาหาเรื่องฉัน  จู่ๆที่บาสก็เดินขึ้นมาพร้อมกับเรียกชื่อฉันกับหว้า

“ไอติม...หว้า”

สิ้นเสียงเรียกของพี่บาสทำให้ทุกคนที่สนใจฉันและพี่เวสท์อยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงสนใจพี่บาสขึ้นมาอีกคน เพื่อนในรุ่นและรุ่นพี่คนอื่นๆมองเราสามคนสลับกันไปมาอย่างงงๆ

“พี่บาส ออกไปอย่ามาเข้าใกล้เพื่อนฉันอีก!”

ฉันเอามือกันพี่บาสเมื่อเห็นเขากำลังจะเข้าใกล้ยัยหว้า

“ไอติม...ให้พี่คุยกับหว้าเถอะนะ สักสองสามคำก็ดี”

พี่บาสมองฉันอย่างอ้อนวอนแต่คนอย่างฉันน่ะหรือ จะใจอ่อนกับคนที่ทำร้ายเพื่อนฉัน

กลับไปเถอะนะพี่ ก่อนที่ติมจะใช้ความรุนแรงกับพี่

ฉันเองก็พูดกับเขาเชิงขอร้อง ก่อนที่ฉันจะทำอะไรรุนแรงไปมากกว่านี้เพราะว่าเขาทำร้ายจิตใจเพื่อนของฉัน

“หว้า...พี่ขอโทษมาคุยกับพี่เถอะนะ”

พี่บาสไม่สนใจคำเตือนฉัน ก่อนจะผลักฉันออกมาเบาๆให้พ้นทาง แล้วนั่งคุยกับยัยหว้า

“หว้าไม่มีอะไรจะคุย”

เห็นอย่างนี้เพื่อนฉันก็ใจแข็งนะ หว้าตอบพี่บาสก่อนจะหันหน้าหนี

“นะหว้า”

“ไม่ค่ะ”

“นะๆ”

“ไม่!”

“กูบอกให้ไปกับกูไง!”

เหมือนพี่บาสจะหมดความอดทนจึงพูดคำหยาบแล้วดึงมือยัยหว้าให้ลุกขึ้น

“โอ้ยยย!”

เสียงร้องของยัยหว้าเพราะถูกดึงข้อมือจนเจ็บทำให้เส้นฟางสุดท้ายของฉันขาดสะบั้นลงจึงคว้าตัวพี่บาสออกจากลูกหว้า

“พี่พอสักที!กลับไป!และไปให้พ้นๆจากเพื่อนหนูได้แล้ว”

ฉันตะคอกใส่พี่เขา

“มึงมาเสือกอะไร!

“อ้าวพี่!พูดจาหมาๆแบบนี้ได้ไงว่ะ”

ฉันพูด ก่อนจะเดินไปหาเรื่องพี่เขา

“เฮ้ยยย!พอ!”

เสียงพี่เวสท์และพี่ว้ากคนอื่นๆมาห้ามทำให้เราทั้งสองคนถูกจับแยกออกจากกัน

“ไอ้บาส มึงออกไปก่อนเลย!

พี่โอมไล่พี่บาส เขาจึงยอมเดินออกไปโดยดี

โอ๊ยพี่...พี่จะพาฉันไปไหน?!”

ฉันถามเขาเมื่อเขาถือวิสาสะจับมือฉันลากไปหาพวกพี่ฟักแฟง

“ฟักแฟงฉันขอฝากเธอให้ดูน้องปีหนึ่งทุกคน ฉันขอตัวไปเคลียร์อะไรแป๊บนึง

พี่เวสท์พูดกับพี่ฟักแฟง

“อื้ม ได้ๆ”

พี่ฟักแฟงพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปหาพวกรุ่นน้องปีหนึ่ง

“ส่วนคุณมากับผม!”

“…!!..”

ผมกับคุณมีเรื่องต้องเคลียร์กัน

 

…………………………………………………….

 

TALK WITH WRITER

กรี๊ดดด เป็นไงบ้างคะสำหรับตอนแรกดูซิ โผล่มาก็ลากเขาไปเคลียร์ เอ๊ะ! หรือจะไปเคลียร์เรื่องหัวใจกันน้า คิๆ บอกแล้วว่าพระเอกเรื่องนี้โหดและนางเอกก็ห้าว อยากรู้ตอนต่อไปแล้วใช่มั้ย ไรเตอร์คนนี้ก็เหมือนกัน ตื่นเต้นง่า อยากวาปไปเสาร์หน้า ถ้ารู้สึกความคิดเห็นยังไงโปรดเม้นมาด้วยนะคะ


......................................................................................






ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ hani gif



"เก๊าไม่ไปได้ไหมง่า"


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ nam joo hyuk gif


ผมกับคุณมีเรื่องต้องเคลียร์กัน







ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ฮานิ gif


ไม่ให้เมนท์เก๊าร้องจริงๆด้วย











ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ นัมจูฮยอก gif







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #17 STK_NighTMare (@STK_NighTMare) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 12:00

    อยากให้อัพอ่าาาา
    #17
    0
  2. #15 VJET (@jettt) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 09:17
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-01.png อัพต่อน้าาาา
    #15
    0
  3. #13 minmilan (@minmilan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 12:41

    รออยู่นะคะ
    #13
    0
  4. #12 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 15:21

    ใจวาย ดุเดือดทั้งคู่ รอแต่ต้องรีบมาน้า สายโหดแบบนี้ ไม่ต่อยเจอ
    #12
    0
  5. #10 iideagzz (@iideagzz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 10:07
    รอค่ะะะ
    #10
    0
  6. #9 bvbv (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:27
    ชอบนะ สนุกมาก รออยุ่น้ามาต่อเร็วๆ
    #9
    0
  7. #8 khonaka (@khonaka) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 12:55
    รอค่ะสนุกมากกก
    #8
    0
  8. #7 nongnumpung2 (@nongnumpung2) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 11:53
    ต่อนะค่ะ
    #7
    0
  9. #4 rrrr (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 18:21
    ชอบค่ะ รออยุ่
    #4
    0
  10. #3 Kunya7788 (@Kunya7788) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 03:33
    สู้ๆนะคะ รออ่านอยู่คะ😊
    Fighting✌
    #3
    0
  11. #2 Kunya7788 (@Kunya7788) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 03:31
    พี่ว๊ากโหดมากโดยเฉพาะพี่เวสท์😉😊
    #2
    0
  12. #1 Kunya7788 (@Kunya7788) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 03:29
    รีบๆอัพนะคะ เป็นกำลังใจให้ ชอบมากเลยคร้าา😊
    #1
    0