{YuMark} Sins of Passion

ตอนที่ 4 : ⊹ 03 ⊹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    31 ธ.ค. 59

Sins of Passion

Yugyeom x Mark

 

{THREE}

 

 

 

          มาร์คกลับไปพักผ่อนที่บ้าน ดวงตาคู่สวยที่แสนเศร้าสร้อยในตอนนี้มองไปยังรูปถ่ายของป๊าแม่และเขาถ่ายร่วมกัน น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้พาลจะไหลออกมาดื้อๆ มันไม่ยากหรอกที่จะกลั้นน้ำตาไว้ แต่สิ่งที่ยากกว่าก็คือการหลอกใจตัวเอง

 

 

 

หลอกว่าตัวเองเข้มแข็ง




หลอกว่าตัวเองยืนหยัดได้




หลอกว่าตัวเองเก่ง

 

 

 


 
          มาร์คยอมรับว่าสิ่งที่แสดงออกคือสิ่งที่ตรงกับข้ามกับความจริงทั้งสิ้น วันนี้ที่เขายืนหยัดอยู่ในห้องประชุมนั้นได้ ก็เพราะความมีศักดิ์ศรีเป็นพนักให้เขาพิงอยู่ แท้จริงอยากจะล้มลงไปแล้วร้องไห้ออกมาแทบแย่ แต่พนักที่เขาพิงอยู่มันยิ่งใหญ่และมีพลังมากมายที่จะเป็นหลักให้เขาพิง




ชีวิตของคนเรา



หากไม่มีอะไรให้พิง



ก็คงจะล้มไปตั้งนานแล้ว






          มาร์คมองบริเวณบ้านรอบๆแล้วเศร้าใจ อย่างน้อยก็เติบโตมากับบ้านหลังนี้
เขาไม่เหลืออะไรอีกแล้ว เหลือเพียงตัวเอง ที่จะรักษาเอาไว้จนวินาทีสุดท้าย

วันนี้เขาเพิ่งรู้ว่าเงินที่เคยใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่าย เป็นเงินที่พ่อเอาโฉนดไปจำนองและเอาหุ้นไปขาย

 




          คุณหนูคะ คุณทนายความต้องการพบค่ะ

 





          อืม เรียกมาสิ ฉันจะรออยู่ในห้องทำงาน มาร์คตอบ

 





          ไม่นานนักทนายความประจำตระกูลก็เดินเข้ามาหามาร์คในห้องทำงาน
คุณลุงพัค จินยอง คือหนึ่งในทีมของทนายความที่งานให้ครอบครัวของมาร์ค เป็นทนายที่เก่งมากที่สุดและเป็นหัวหน้าทีมด้วย สีหน้าของคุณลุงทนายมีรอยยิ้มน้อยๆ

 




        แต่มาร์คยิ้มไม่ออก

 





          คุณมาร์คยังเด็กอยู่มาก หน้าตาน่ารักเอาการเลย เหมือนคุณผู้หญิงจริงๆ


         




 

คุณลุงจะบอกอะไรผมครับ มาร์คถาม เหยียดยิ้มนิดๆ เขาไม่เชื่อหรอกว่าคุณลุงจะคิดอย่างที่พูดจริงๆ

 

 




 


          หึ หึ คุณเนี่ยฉลาดไม่เบาเลยนะ เอาล่ะ วันนี้จะมาพูดเรื่องที่คุณยังเป็นเด็กอยู่นี่แหละ”

 

 

 





          “พูดจริงๆนะ ลุงไม่เห็นด้วยที่คุณลาออกมาจากมหาวิทยาลัย คุณยังเด็กแล้วใกล้จะเรียนจบแล้วเขารู้ว่ามาร์ครู้ทัน เด็กฉลาดอย่างมาร์คคงไม่มีวันที่จะไม่เข้าใจ

 

 

 

 




          แล้วใครจะดูแลบริษัท ผมไว้ใจใครสักคนได้ไหม? คุณลุงน่าจะรู้ว่าพวกนั้นตอนนี้มันแปรพักตร์ไปขนาดไหนน้ำเสียงโมโหเหมือนเด็กหนุ่มคนเดิมกลับมาอีกครั้ง นี่แหละ ที่พัค จินยองต้องการ ไม่จำเป็นที่มาร์คต้องทำเครียด หรือวางมาดขรึม ให้เหมือนประธานบริษัท

 

 

 

 

คนที่เข้มแข็งไม่จำเป็นต้องดุหรือวางมาด




คนคนนั้นไม่ใช่คนเข้มแข็งแต่เป็นคนที่อ่อนแอที่สุด




มาร์คเองก็เช่นกัน พัค จินยองดูออกว่ามาร์คสร้างกำแพงที่แข็งแรง




ปกปิดความอ่อนแอที่เหมือนแก้วบางๆไว้ภายใน


 

 


         

          ใจเย็นสิคุณ มันก็ไม่แปลกไม่ใช่เหรอ ที่พวกเขาจะหันไปเชื่อคุณคิม ยูคยอม ลองนึกสิครับ คุณยูคยอม มีทั้งเงิน มีทั้งอำนาจที่อาจจะรองจากคุณบ้าง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะน้อยกว่าคุณ หุ้นที่คุณยูคยอมถือมันมากเป็นอันดับสอง เทียบแล้วก็คือรองประธาน เพียงแต่คุณยูคยอมไม่ก้าวก่ายในตอนที่คุณท่านยังอยู่ก็เท่านั้น แต่ตอนนี้คุณท่านไม่ได้อยู่ แล้วคนที่มาแทนคุณท่านก็เป็นเพียงเด็กอายุยี่สิบที่ยังเรียนไม่จบ ใครมันจะไปเลือกคุณ” เหตุผลของพัค จินยองทำเอามาร์ค หน้าตึงไปเล็กน้อย ใช่.....เป็นเขา เขาก็เลือกยูคยอม

 

 


          แล้วผมจำเป็นเหรอที่จะต้องไปอยู่เป็นเด็กในปกครองของเขา มาร์คถาม น้ำเสียงลดความโมโหลง

 

 




          เมื่อก่อนไม่ แต่ตอนนี้ต้อง เพียงเพราะคุณไม่อ่านสัญญาให้ละเอียดและอย่างที่สอง ผมเองก็ไม่เห็นว่าใครจะดูแลคุณดีได้เท่ากับคุณ
ยูคยอม ตอนแรกผมก็อยากจะดูแลคุณนะ แต่ผมเห็นแล้วว่าคนที่จะส่งเสียให้คุณอยู่สบายเหมือนเดิมได้ ก็คงจะเป็นคุณยูคยอมคนเดียว”

 

 




          ผมอยู่ได้ครับ ได้โปรดคุณลุงช่วยผมที ให้ผมอยู่กับคุณลุงเถอะนะ มาร์คอ้อนวอนเสียงอ่อน

 

 




          ไม่ได้หรอกครับ ก็อย่างที่บอก คุณควรจะอยู่กับคุณ
ยูคยอม เขาคือคนที่จะช่วยเหลือคุณได้ทุกอย่าง อย่างน้อยตำแหน่งที่คุณยูคยอมกำอยู่ตอนนี้ คุณก็จะได้ดูแลและรอวันที่จะให้มันกลับมาอยู่ที่คุณเหมือนเดิม

 

 




          ผมไม่มีทางเลือกใช่ไหม?

 

 



          ครับ ผมเชื่อว่าคุณยูคยอมหวังดีกับคุณแน่ๆ”

 

 

 




          เขาใจดีจริงๆเหรอครับ แล้วทำไมต้องเข้ามาเทคโอเว่อร์บริษัทผม เอาทุกอย่างของผมไปหมดมาร์คถามเสียงแผ่วเหมือนพูดกับตัวเอง แววตาอ่อนลงดูเหมือนเด็กที่ได้ปลดปล่อย เหมือนพระราชาที่เอามงกุฎออกจากเศียร

 



 


          เรื่องนี้ละเอียดละอ่อนและยากเกินไปสำหรับทนายปลายแถวอย่างผม ผมไม่ทราบหรอกคุณมาร์ค มันขึ้นอยู่กับคุณแล้วหละ

 



 


          มาร์คเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่าสุดท้ายชีวิตของเขาก็ไม่เหลืออะไร

 

 




          พรุ่งนี้คุณ
ยูคยอมคงส่งคนมารับคุณ ขอให้โชคดีนะครับ

 




                  ♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦









เด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มที่นั่งอยู่บนรถเข็นอิเลคทรอนิคส์ครุ่นใหม่ล่าสุด
กำลังมองผู้ชายเดินเข้ามาในบ้านด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ใบหน้าน่ารักขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ และยิ่งเห็นหน้าผู้ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายยิ้มแป้นเข้าก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

 

 

 



          พี่คยอม เค้าไม่พอใจเลยนะที่พี่ต้องไปลงทุนทำอะไรมากมายให้เด็กคนนั้น
         

 

 

 




มากมายตรงไหน น้องบอกมาสิว่าอยากได้อะไร มากกว่านี้ร้อยเท่าพี่ก็ทำให้น้องได้ยูคยอมบอกพร้อมกับลูบศีรษะน้องรักเบาๆ
         

 




 

 

พี่ลงทุนสร้างลานจอดรถให้เด็กนั่น มันมากกว่าเด็กที่เก็บมาเลี้ยงดูแล้วมั้ง
 

 




 

 

ก็พี่เสียดาย รถสวยๆขายไปก็ราคาตก ถ้าน้องอยากนั่งคันไหน พี่จะไปขอมาร์คให้ ยูคยอมบอกอย่างใจดี

 

 

 




 

ไม่พูดกับพี่คยอมแล้ว ไม่รู้แหละ พี่คยอมต้องพาผมขึ้นไปนอน อุ้มด้วยยูคยอมมองน้องชายคนเดียวแล้วยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู แบมแบม น่าสงสาร ยูคยอมรักและเอ็นดูมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะขาลีบและไม่มีแรง เป็นมาตั้งแต่กำเนิด ทำให้ต้องใช้รถเข็นมาตลอด
 

 

 




 

ได้สิครับเจ้าหญิงน้อย
 

 

 




 

วันนี้พี่ชายอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะ” เสียงเล็กๆเอ่ยขึ้น ยูคยอมยิ้มนิดๆให้น้องชายที่อยู่ในอ้อมแขน
 

 

 




 

ทำไมจะไม่ดีใจ ก็คุณพัค จินยอง ทนายประจำตระกูลต้วนเพิ่งโทรมาบอกว่ามาร์คตกลงว่าจะมาเป็นเด็กในปกครองของเขาแล้ว
         






ดี....อย่างน้อยก็ไม่ต้องถึงขั้นลงไม้ลงมือปลุกคนตายให้กลายเป็นเครื่องมือของคนเป็น อย่างน้อยก็ไม่ต้องทำเลวไปมากกว่านี้ ...






แจบอมมองภาพพี่ชายอุ้มน้องชายตัวบางๆแล้วถอนหายใจออกมา



แบมแบมยังไงๆก็เป็นเจ้าหญิงวันยังค่ำ



ไม่มีทางที่จะลดสายตาต่ำลงมามองเขาเป็นแน่



ร่างสูงยิ้มบางๆจนภาพนั้นลับหายเข้าไปในลิฟต์


 

 

 

ลิฟต์.....ที่สร้างไว้ให้แบมแบมโดยเฉพาะ




เพียงเพราะ
ยูคยอมไม่มีเวลามาอุ้มเหมือนเมื่อก่อน




.....ถ้าไม่ใช่
ยูคยอมอุ้ม.....แบมแบมก็จะไม่ยอมขึ้นไปนอนเด็ดขาด.......




ส่วนเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิด............




          รถลีมูซีนคันใหญ่ค่อยๆเคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าเทอร์เรซของคฤหาสน์หรู
มาร์คมองบริเวณที่ใหญ่กว่าบ้านตัวเองถึงสองเท่าอย่างตะลึง สวนขนาดใหญ่ สนามกอล์ฟขนาดมาตรฐาน หรือแม้แต่บึงสำหรับเจ็ตสกี ไม่รวมกับตัวคฤหาสน์ของแท้ที่ใหญ่ยังกับปราสาท มาร์คไม่อยากเชื่อว่าคฤหาสน์หลังนี้จะอยู่ในเขตชานเมืองของโซลได้

 

 




          คุณครับ เชิญครับเดี๋ยวคุณ
ยูคยอมคงลงมาคนขับรถที่ไปรับมาร์คเอ่ยเบาๆ

 

 

 




          ครับมาร์คไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยว่าจะต้องสุภาพกับคนขับรถ คุณพัค จินยองกำชับมาร์คไว้นักหนาว่าให้อดทนและสุภาพ... เอาน่า เดี๋ยวก็ชินเอง
มาร์คออกจากรถคันนั้นพร้อมกับออกมายืนบนเทอร์เรซหน้าบ้าน

 

 

 




          ใบหน้างามของคนที่มาใหม่จับตาแบมแบมมากมาย ร่างบางๆน่าทะนุถนอม และร่างกายที่สมประกอบนั้น ยิ่งทำให้แบมแบมอยากจะดิ้นพราดๆ ทั้งอิจฉา....และหึงหวง ไม่แปลกใจเลย ทำไมพี่
คยอมถึงทำทุกวิถีทางให้เด็กคนนี้มาอยู่ในบ้า ดวงตาแข็งกร้าวจ้องเขม็งมาทางมาร์ค ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นอ่อนลงเมื่อรู้สึกว่ายูคยอมมายืนอยู่ข้างหลัง

 

 



 


กลิ่นน้ำหอมแบบนี้แบมแบมจำได้ดีว่าใครใช้...

 

 

 




          พี่คยอม นั้นเหรอ อี้เอิน ต้วนแบมแบมถาม

 

 




          เอ่อ....ครับทันทีที่ได้ยินเสียงใบหน้างามตวัดไปมองคนข้างหลังทันที

 

 





          ใครบอกให้นายสะเออะมาใช้น้ำหอมกลิ่นเดียวกับพี่คยอม!” เสียงเครียดจิกถามออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ ทำเอาคนถูกถามสะอึกจนพูดไม่ออก

 

 





          ผมขอโทษครับ แจบอมพูดออกมาอย่างเสียใจ

 

 





          เปลี่ยนกลิ่นซะคำสั่งเหมือนคำบัญชาออกมาจากริมฝีปากสีแดงสด ริมฝีปากสวยงามหากแต่ใครจุมพิตลงไปก็จะโชกไปด้วยยาพิษ

 




          หากแต่แจบอมยอม...ยอมตาย...ขอเพียงชีวิตนี้ได้จุมพิตลงบนริมฝีปากนั้นสักครั้ง...




          ว่าไงมาร์ค ต้วนเสียงทักทายของยูคยอมทำให้มาร์คต้องหันหลังกลับไปมอง

 

 




          ครับแม้คำตอบจะสุภาพแต่ก็เหมือนตอบส่งๆ

 

 




          สวยไหมล่ะบ้านของผมยูคยอมถาม เขาอยากจะให้ความสัมพันธ์ของเขาและมาร์คเป็นไปได้ด้วยดี

 

 





          สวยแต่ไม่อยากอยู่ ในที่สุดมาร์คก็เอาชนะใจตัวเองไม่ได้ เสียงที่ตอบบ่งบอกได้เลยว่าไม่ชอบใจ




         

ยูคยอมเองก็ชักหน่าย แต่เขาก็ยังคงส่งยิ้มบางๆให้มาร์ค

 

 




          เข้ามาข้างในสิ ยูคยอมเชิญแล้วเดินนำเข้าไปข้างใน มาร์คเดินตามร่างสูงเข้าไปในคฤหาสน์ที่โอ่อ่าและหรูหรา






          ชอบหรือเปล่าล่ะ
ยูคยอมถาม

 

 





          ไม่ชอบ เมื่อไหร่คุณจะหยุดถามผมสักที น่าเบื่อ

 

 




          เฮ้อ...นายก็ยังดื้อเหมือนเดิมเลยนะมาร์ค ลืมไปแล้วหรือยังไงว่าอยู่ในฐานะอะไรตอนนี้ ยูคยอมเริ่มโมโห เขาเองก็ไม่ใช่พวกที่จะมายอมทนหรือยอมฟังเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเถียงหรือถอนหงอก แล้วก็ไม่เคยโดนด้วย และนี้ก็เป็นครั้งแรก

 

 





          ไม่เคยลืม ผมอยู่ในฐานะคนที่ถูกแย่งตำแหน่งประธาน” มาร์คบอก หันไปสบตา
ยูคยอมตรงๆอย่างไม่เกรงกลัว

 

 





ยูคยอมเหยียดยิ้ม กัดกรามแน่น





.....เจ็บนะมาร์ค....





......เจ็บมาก.......

 

 





          ดี...คนที่ถูกแย่งคือคนแพ้ คนที่แพ้ก็ต้องอยู่ใต้การปกครองของผู้ชนะ เพราะฉะนั้น...”
ยูคยอมขยับเข้ามาใกล้ บีบไหล่มาร์คด้วยมือแข็งแรงทั้งสองข้างอย่างแรง

 

 





          เพราะฉะนั้นนายจำไว้ว่านายเป็นแค่คนอาศัยไม่ใช่นางพญา
ยูคยอมเน้นทุกคำพูด

 

         




          มาร์คเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด เบี่ยงหน้าออกเพราะไม่ต้องการให้ยูคยอมเห็นสีหน้าของความเจ็บปวด ยูคยอมผลักมาร์คออกแต่แรงที่มากกว่าทำเอาร่างบางเซลงไปกองกับพื้น

 

 





          โอ้ย...” เสียงครางเบาๆออกจากริมฝีปากเชิดหยิ่ง
ยูคยอมรีบก้าวเท้าเข้าไปช่วยแต่

 

 





          พี่คยอมเสียงเรียกทำให้
ยูคยอมต้องหยุดเท้าตัวเองไว้ เขารู้สึกผิดที่ทำให้ร่างบางต้องเจ็บตัวแต่เมื่อยูคยอมโมโหใครจะห้ามได้

 

 





          แจบอม รีบไปพยุงเด็กคนนั้นสิ แบมแบมหันไปสั่งคนที่เข็นรถเข็นให้ตัวเอง ดักคอ
ยูคยอมไว้ เมื่อเห็นว่ายูคยอมกำลังจะเข้าไปพยุง

 

 




          พี่คยอม คนนี้คือคุณอี้เอิน ต้วนใช่ไหม แบมแบมถามเสียงเจื้อยแจ้ว ยูคยอมยิ้มนิดๆ รอยยิ้มบางๆแต่อ่อนโยนยิ้มให้แบมแบม

 

 





มาร์คมองอย่างเคลิบเคลิ้ม

 

 




มันทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

 

 




แต่คงไม่มีทางที่
ยูคยอมจะมอบรอยยิ้มนี้ให้เขาแน่ๆ

 

 






          ใช่แล้ว คนนี้แหละอี้เอิน ต้วน  เรียกว่ามาร์คก็ได้ มาร์คคนนี้น้องชายผมเองชื่อแบมแบม
ยูคยอมแนะนำ  มาร์คยิ้มให้แบมแบมอย่างเป็นมิตร

 

 





          แบมแบมเองก็ส่งรอยยิ้มน่ารักให้ แต่ทันทีที่
ยูคยอมหันกลับไป









          รอยยิ้มนั้นก็หุบลงทันที จนมาร์คเอะใจ

 

 









          พี่คยอม เค้าอยากพามาร์คเที่ยวบ้านจังเลย พี่คยอมให้เค้าพามาร์คเที่ยวนะ แบมแบมบอก
ยูคยอมพยักหน้าเป็นคำตอบ

 

 





          เขาดีใจที่เห็นแบมแบมเข้ากับมาร์คได้ น้องชายเขาคงจะสนุกที่มีเพื่อนใหม่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันล่ะมั้ง

 

 






          ไปกันเถอะเอินเอิน อ๊ะ แบมขอเรียกว่าเอินเอินนะแบมแบมบอก

 

 







          ได้สิ มาร์คอดที่จะเอ็นดูแบมแบมไม่ได้ เขาค่อยๆเข็นรถเข็นของแบมแบมไปช้าๆ

 

 







เมื่อถึงบันไดเทอร์เรซหน้าบ้าน

 

 



          เอินเอิน อย่าเพิ่งนะ




 


มาร์คหยุด เพราะไม่รู้เหมือนกันว่าจะพาแบมแบมลงไปได้ยังไง


         



แบมแบมยิ้มก่อนจะกดปุ่มอัตโนมัติให้รถเข็นตรงไปข้างหน้า


        



ร่างบางค่อยๆหล่นจากรถเข็นลงมากองกับพื้นตรงหน้าเทอร์เรซต่อหน้ามาร์ค


        



โอ้ยยยยยย แบมแบมร้องเสียงดัง

         

 

 

ใบหน้าน่ารักแอบยิ้มอย่างสมใจ




          กลั้นใจกัดริมฝีปากตัวเอง




          เลือดสีแดงไหลซิบออกมา




          .....แบมแบมของพี่คยอมปากแตก...........




          เกิดอะไรขึ้น
ยูคยอมกับแจบอมตามมาทีหลัง



 

ทันทีที่เห็นน้องชายก็รีบปราดลงไปอุ้มทันที

 

 


        


พี่คยอม เอินเอินผลักแบมลงมาแบมแบมฟ้องทันที

 

 


        


ฉันเปล่านะมาร์คปฏิเสธ จะบ้าเหรอ....เขาไม่ได้แตะรถเข็นด้วยซ้ำ....

 

 


         


มาร์คทำไมนายต้องทำแบบนี้ด้วย ยูคยอมหันไปตวาดใส่หน้ามาร์คเสียงดัง

 

 


         





แบมแบมแอบยิ้มเยาะในใจ...สมน้ำหน้า....โง่กว่าที่คิดไว้นิ...มาร์ค ต้วน....

 

 


        




พี่คยอมอย่าไปดุเอินเอินเลย แบมเองก็ไม่ระวัง

 

 


        





แบมแบมเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ยูคยอมถามอย่างเป็นห่วง ดวงตาส่งประกายอบอุ่นจนมาร์คนึกโมโหอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

 

 


         





นิดหน่อยฮะแล้วถลกแขนเสื้อ รอยช้ำสีม่วงปรากฏให้ยูคยอมเห็นอย่างชัดเจน

 

 


         





มาร์คนายแย่มาก ดูสิแบมแบมเจ็บอยู่แล้วนายก็ยังจะมาทำให้เจ็บซ้ำเข้าไปอีก

 






สายตาที่ยูคยอมที่มองมาเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด สายตาที่ตำหนิจนมาร์ครู้สึกเสียใจ

 






หน้าสวยก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด ความรู้สึกที่กดดันจากคนรอบข้าง

 






อยากจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ต้องกลั้นเอาไว้ในใจ

 






ทำไมต้องไปแคร์สายตาคนคนนั้นมากมายขนาดนี้นะ

 

 


        





มาร์ค เดี๋ยวไปพบผมที่ห้องทำงานด้วยยูคยอมสั่งก่อนจะเข็นรถเข็นของแบมแบมออกไป

 

 




♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦♢♦







Writer Talk;


นิสัยพระเอกหาได้ตามนิยายน้ำเน่าทั่วไปเลยค่ะ ฮ่าๆ

จะบอกว่าเรื่องนี้ไม่มีคู่รองนะคะ

บอกไว้ก่อน เผื่อบางคนคาดหวัง 55555555555555555555



จากตอนที่แล้ว ฟีดแบคดีขึ้นด้วย

ดีใจมากๆเลยค่ะ > <

{ขอบคุณคอมเม้นท์จาก pookyum, free fean, Raindripdrop, hamugi}

แล้วก็ที่ติดแท็กในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ


ตอนต่อไปคงมาหลังปีใหม่เลยเนาะ

คอมเม้นท์หรือฟีดแบคได้ในแท็ก #YMsop เหมือนเดิมค่า



วันนี้เป็นวันสุดท้ายของปีแล้ว


ในปีหน้าและปีต่อๆไป ขอให้มีความสุขสมหวัง


ทิ้งสิ่งแย่ๆไปในปีนี้ แล้วเริ่มต้นกันใหม่นะคะ




เจอกันตอนที่ 4 ปีหน้าค่ะ

>>> rabbitenen



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

46 ความคิดเห็น

  1. #36 Plmok (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 13:48
    แบมร้ายจังงง
    #36
    0
  2. #30 myGYEOMMARK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 23:01
    แบมแบ๊มมม ทำไมทำแบบนี้ล่ะลู๊กกก สงสารมาร์คค สงสารนางงง
    #30
    0
  3. #20 Raindripdrop (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 12:18
    ถ้าเราเป็นมาร์คนี่จะเบะปากมองบนซักร้อยที เฮ่อออออ ดูละครมากเกินไปหรอคะแบมมม เอินต้องสตรองนะคะลูก เขาร้ายมาก็ร้ายตอบเลย ทั้งพี่ทั้งน้องนั่นแหละ555555555
    #20
    0
  4. #19 라나 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 08:54
    ร้ายมากกกก omo ทำไมเทอร้ายแบบนี้คะแบมแบม อย่าบอกนะว่าหลงรักพี่ชายของตัวเองคนนี้ แต่พี่ชายแซ่บขนาดนี่ใครก็หลงก็หวงเนอะ สงสารน้องเอินเอิน แต่จะรอดูต่อไปว่าเรื่องนี้จะพีคถึงขนาดไหน
    #19
    0
  5. #18 Naynaynicha (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 08:25
    นุแบมมมม ขาเล็กเกินไปหรอลูก5555
    #18
    0
  6. #17 อิอิ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 01:24
    หนูแบ๊มมมมมมมมม ลูกกก ทำไมหนูร้ายแบบนี้ พี่เอินเค้ายังไม่ทันทำอะไรเลยนะ

    เป็นครั้งแรกที่อ่านฟิคแบมร้ายได้ขนาดนี้ ชอบบๆๆ555555

    คยอมเรียกให้ไปหาแล้ว งานนี้น้องเอินจะรอดมั้ย(?) เอินคงไม่ยอมหรอกเนาะ

    อย่าไปยอมคนแบดอย่างคิมยูคยอมนะเอิน!!

    รอนะฮับบ สวัสดีปีใหม่ค่ะไรต์>3
    #17
    0
  7. #14 Pao (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 00:53
    อ่าว น้องแบมคะ ทำไมทำแบบนี้ลูก คนบ้านนี้เค้าเป็นแบบนี้กันทุกคนรึป่าวคะ ยกเว้นอิม แจบอมคนดีของโลกใบนี้ไว้คนนึงนะ 555555 สงสารน้องมาร์คจังค่ะ
    #14
    0
  8. #11 33930 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 10:30
    ทำไมนางร้ายจัง แต่คยอมนิสัยพระเอกIQน้อย...สังสัยไม่เคยทำGatเชื่อมโยง
    #11
    0
  9. #10 pookyum (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 10:27
    เป็นฟิคเฉือดเฉือนอารมณ์ อยากตีมือแบมแบมจังฮะ กุหลาบเคลือบยาพิษทำตัวเองเจ็บได้ เพียงเพื่อจะทำให้มาร์คโดน

    คยอมเกลียด สงสารมาร์คแล้ววว สู้ๆ นะตัวเธอ :)
    #10
    0
  10. #9 free fran (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 08:42
    แบมนะแบมร้ายนะเราอะ
    จะว่ายังไงดีขอให้เอินเปลี่ยนความคิดของแบมที่มีต่อเอินที อยากให้เป็นเพื่อนกันจัง แบมจะได้มีเพื่อน และเอินจะได้ไม่เหงานะ นะแบมนะเปิดใจรับเอินเป็นเพื่อนที...

    โดนคยอมเรียกไปห้องทำงานจะโดนอะไรมั้งนะ....เห้ออออ
    รอนะคะ เจอกันปีหน้าค่าาา
    #9
    0