ซาตานบริหารรัก (เสน่หา...สัญญารัก)

ตอนที่ 4 : ซาตานบริหารรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,860
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    18 พ.ย. 58

ปกรณ์ขับรถไปตามทางที่จะไปบ้านธารธารา ตอนนี้ในรถเบาะหลังที่นั่งประจำของภูเบศมีพราวพิชากำลังอย่างสบายอารมณ์ ภูเบศต้องลอบกลืนน้ำลายดังเฮือก เมื่อหันมามองคนที่หลับอยู่ โดยไม่รู้ตัวว่ากำลังเป็นอาหารตาชั้นดีให้กับสิงโตที่ชอบขย้ำกวางน้อยอย่างหล่อนอยู่

 

    


ชุดดำสวย หรู ที่พราวพิชาใส่อยู่นั้น ภูเบศก็เห็นว่ามันสวยดีอยู่หรอก แต่เวลาที่คนใส่นอนแบบไม่รู้ว่ามีใครมองอยู่นี่สิ คอเสื้อมันชักจะเปิดไปถึงไหนต่อไหน จนเขาชักไม่อยากจะให้เจ้าชุดสวยๆ นี่มาอยู่บนเรือนร่างขาวนวลให้กีดขวางสิ่งสวยงามเลยเชียว




หากเป็นสถานที่หรือเหตุการณ์อื่น ที่ไม่มีคนนอกอยู่ เขาคงจะไม่รอช้านที่จะกระชากมันออกจากตัวหล่อน แต่นี่มันในรถ และยังมีคนขับรถของเขา และหล่อนเองก็ไม่สบาย หากเขาจะทำเช่นนั้นคงไม่พ้นโดนหาว่า เป็นพวกบ้ากามแน่นอน สุดท้ายสิ่งที่ทำได้คือถอดสูทชั้นดีที่ใส่อยู่คลุมให้หล่อนไว้ซะ ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่รับประกันอารมณ์ด้านลบเช่นกัน



อาการถอนหายใจหงุดหงิดของเจ้านายทำให้ปกรณ์ต้องเงยหน้าขึ้นมองกระจกมองหลัง สิ่งที่เห็นคือภูเบศหันหน้าออกไปมองด้านนอกรถเกือบจะทั้งตัว และพราวพิชาที่นอนหลับอยู่ข้างๆ ตอนนี้กลับมีสูทคลุมอยู่จนมิดคาง ปกรณ์แทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหว เพราะเขาพอจะเดาสาเหตุความหงุดหงิดของเจ้านายได้แล้ว

 




สักพักรถของภูเบศที่ปกรณ์ขับก็มาถึงหน้าบ้านธารธารา ทำเอาภูเบศต้องลอบถอนใจอย่างโล่งอก ปกรณ์ลงไปแจ้งกับแม่บ้านที่มาเปิดประตูให้ ก่อนจะกลับขึ้นมาขับรถเข้าไปจอดหน้าเทอเรซ


“เตรียมยาหอม ยาดม ขึ้นมาที่ห้องหนูแพทด้วย อ้อ... หนูแพทอยู่ห้องไหน” ภูเบศถามแม่บ้านที่มาต้อนรับเขา


                “คุณภูเบศเจ้านายคุณประกิตครับ พอดีคุณพราวพิชาเธอเป็นลม เลยอาสามาส่งที่บ้านให้” ปกรณ์เมื่อเห็นว่าแม่บ้านไม่คุ้นหน้าพวกเขา เลยอธิบายไป


                “ชั้นบนห้องทางขวามือค่ะ” แม่บ้านพอได้ฟังปกรณ์และตอนแรกที่รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยเจอปกรณ์ที่ไหน ก็เริ่มจะจำได้ขึ้นมาว่า เขาเคยมาส่งเจ้านายสาวของหล่อนกับคุณประกิต เมื่อไม่นานมานี้เอง



                ภูเบศอุ้มพราวพิชาลงจากรถและตรงไปตามทางที่แม่บ้านบอก ปกรณ์รีบเดินตามเจ้านายขึ้นไปเปิดประตูห้องไห้ ก่อนจะลงมารอชั้นล่าง ภูเบศวางพราวพิชาลงบนเตียงนุ่มสีชมพูอย่างเบามือ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเสื้อสูทของเขาที่คลุมตัวหล่อนไว้ออก แล้วเลื่อนผ้าห่มมาห่มให้แทน


                “ชมพูหวานแหววเชียว หนูแพท ผู้ที่จะเป็นผู้บริหาร” ภูเบศเดินดูไปรอบๆ ห้องนอน ก่อนจะส่ายศีรษะให้กับความชอบส่วนตัวของหล่อน แล้วกลับมานั่งบนเตียงข้างๆ หล่อน


                “เหนื่อยขนาดนี้เชียวเหรอคุณ หลับเป็นตายเชียว” ภูเบศนั่งมองใบหน้านวลนั้นอยู่สักพัก ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบผมของหล่อน ไม่รู้ทำไมตั้งแต่เขาได้เห็นหน้าหวานๆ จมูกเชิดรั้นๆ นี้ เขาจึกอยากจะแตะ จะต้อง จะสัมผัสอยู่ตลอดเวลา


                “ยาหอมมาแล้วค่ะ” เสียงแม่บ้านที่เข้ามาก่อนที่ตัวจะเปิดประตู จึงทำให้ภูเบศชักมือกลับทัน


                “หนูแพทยังไม่ตื่นเลย ช่วยเช็ดตัวแล้วปลุกมาทานยาด้วยแล้วกัน ผมคงต้องขอตัว”ภูเบศสั่งงานแม่บ้านเสร็จสรรพก็เดินลงไปยังชั้นล่างของบ้าน ก็เห็นปกรณ์นั่งกินกาแฟรอเขาอยู่

 

                “คุณหนูคะ ทานยาหอมหน่อยนะคะ” แม่บ้านที่เช็ดหน้าเช็ดตาให้พราวพิชาแล้ว ก็ปลุกเรียกให้หญิงสาวตื่นขึ้นมากินยา


                “พี่ไก่ นี่แพทกลับมาอยู่ที่บ้านเหรอคะ แพทจำได้ว่าแพทอยู่ที่วัด แล้วงานคุณพ่อ” พราวพิชาลืมตาขึ้นมากระพริบปรับแสง ก่อนจะเอานิ้วนวดขมับหน่อยๆ เพื่อช่วยคลายความปวดหัว


                “คุณหนูเป็นลมค่ะ คุณประกิตเลยอยู่ดูแลงานแทน และท่านโทรมาบอกว่าคุณหนูไม่ต้องกลับไปที่วัดค่ะ ท่านจัดการให้เรียบร้อย”


                “เลยรบกวนคุณอาเลยทั้งมาส่ง ทั้งกลับไปช่วยงาน”


                “ไม่ใช่คุณประกิตหรอกค่ะที่มาส่งคุณหนู”

“ใครหรือคะที่มาส่งแพท” พราวพิชายกแก้วยาหอมลง ก่อนจะขมวดคิ้วสงสัยว่าใครกันที่มาส่งหล่อน


“เจ้านายของคุณประกิตค่ะ แล้วก็คุณที่ขับรถมาส่งคุณหนูเมื่อวันก่อนโน้น”


“คุณภูเหรอ แล้วแพทมาอยู่ในห้องได้ยังไงคะ” ขออย่าให้เป็นอย่างที่หล่อนคิดไว้


“คุณภูอุ้มขึ้นมาค่ะ แล้วก็ยังสั่งให้พี่ไก่เช็ดตัวกับยกยาหอมขึ้นมาให้คุณหนูทาน”


ได้ยินคำตอบของแม่บ้าน หล่อนก็แอบโล่งอก แม้ว่าจะโดนเขาอุ้ม ก็ยังดีที่คนเช็ดตัวให้ไม่ใช่เขา ไม่อย่างนั้นมีหวังได้เห็นไปถึงไหนต่อไหนแน่ แต่พราวพิชาไม่รู้หรอกว่าระหว่างทางที่มา มันเกิดอะไรขึ้นกับภูเบศบ้าง



ก๊อก ก๊อก ก๊อก



เสียงประตูอยู่หน้าห้องนอนของพราวพิชา เรียกความสนใจของคนทั้งสอง แม่บ้านจึงเดินไปเปิดให้ คนมาใหม่ก็คือคุณประกิตนั่นเอง


“เป็นยังไงบ้างหนูแพท ดีขึ้นบ้างหรือยัง ไปหาหมอไหม”


“แพทดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณคุณอานะคะที่ช่วยดูแลต่อ แพทนี่แย่จริงๆ เลย เป็นลมจนได้”


“ก็หนูแพทน่ะดื้อ ไม่ยอมเชื่ออาว่าให้พักบ้าง จริงไหม”


“แพทขอโทษค่ะคุณอา” พราวพิชายกมือไหว้ขอโทษคุณประกิตที่หล่อนไม่เชื่อฟังเขา


“ถ้าอย่างนั้นพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เราต้องไปลอยอังคารคุณพ่อหนูแต่เช้า ที่อามาก็จะมาบอกว่าเรื่องเตรียมของ เตรียมอะไรไม่ต้องห่วงนะ อาจัดการเรียบร้อยแล้ว”



คุณประกิตคุยกับพราวพิชาเสร็จก็กลับบ้านตัวเองไปพักผ่อนบ้าง เพราะเขาก็เหนื่อยเช่นกัน พราวพิชาเองก็ทำตามที่อากิตของหล่อนแนะนำ หล่อนเดินไปอาบน้ำให้สดชื่นแล้วก็พักผ่อนในห้อง รอพรุ่งนี้เช้าจะได้ไปลอยอังคารส่งบิดาเป็นครั้งสุดท้าย

 






เป็นไงกันบ้างเอ่ย มาเม้นให้กำลังใจกันบ้างนะจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

488 ความคิดเห็น

  1. #471 05062533 (@05062533) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 10:02
    สนุกมากค่ะ..ช้อบชอบ ติดตามนะคะ
    #471
    0
  2. #30 นิลลา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 00:25
    สนุกมากค่ะ รอติดตามอย่างใจจดจ่อ
    #30
    0
  3. #13 Love Have (@rakmee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 10:25
    ชอบมากมายค่ะ
    #13
    0
  4. #12 Love Have (@rakmee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 10:25
    ชอบมากมายค่ะ
    #12
    0
  5. #1 อ้อ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 12:50
    สนุกมากค่ะ

    #1
    0